အခန်း (၆၇) - လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ခြင်း

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အဆိပ်ဖြင့်ပင် ယိုဟန်၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ရှိနေသော နီကိုးစ်မျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက်... ထိုနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ မတ်တတ်ရပ်လျက် မိမိတို့အား အေးစိမ့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည့် ယိုဟန်ထံသို့ အကြည့်တို့ကို ပို့လွှတ်လိုက်ကြ၏။

"ဒီလောက် သောက်ကလေးက ငါတို့ကို လာပြီး အထင်စမ်းရဲတယ်ပေါ့၊ ဒီကောင်စုတ်က ငါ့ရဲ့ ဒေါသအာရုံကြောတွေကို တကယ့်ကို ဆွပေးနေတာပဲ" သူက မိမိ၏ အဖော်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ငါလည်း စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ၊ ငါ သူ့ကို လုံးဝ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်ဖို့ကို ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။

ငါ့ကို အထင်သေးတဲ့အတွက် သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်ရုံပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့တွေ တစ်နည်းတစ်ဖုံနဲ့ ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ရင်တောင် လူတွေက ဘာပြောကြမလဲ... သခင်ကြီး နီကိုးလပ်စ်ကလည်း ငါတို့ကို သတ်မှာပဲ၊ အဲဒီတော့ သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ဒီမှာပဲ သေလိုက်တာက ပိုပြီး မြတ်သေးတယ်" လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးက မိမိ၏ အဖော်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

ယိုဟန်ကမူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ— "မင်းတို့ရဲ့ အပိုစကားတွေကို နားထောင်နေဖို့ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး... ပြိုင်တူသာ ဝင်လာခဲ့ကြစမ်း" ဟု ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"တောက်... ဘယ်လောက်တောင် မိုက်ရူးရဲဆန်တဲ့ ကောင်လဲ၊ အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ သူ့ကို ပြိုင်တူ တိုက်ခိုက်ကြစမ်းစို့"

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယိုဟန်ထံသို့ ပြိုင်တူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ... ၎င်းတို့သည် မောပန်းနွမ်းနယ်သွားခဲ့ကြရသလို ဇဝေဇဝါလည်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြရပြန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယိုဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်မျှပင် မထိမှန်စေရန် သူက အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှပစွာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဝက်တစ်ကောင်လို ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်မနေနဲ့ ကောင်စုတ်... သတ္တိရှိရင် ယောကျာ်းပီပီ ရင်ဆိုင်လှည့်စမ်း" အမျိုးသားတစ်ဦးက မိမိ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ လေထဲ၌သာ လွင့်ပြယ်နေခဲ့ရပြီး ယိုဟန်ကမူ မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနေခြင်းကြောင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လူအများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တကယ့်ကို အရှက်ရသိက္ခာကျသွားခဲ့ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယိုဟန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ—

"အခု... ငါ့အလှည့်ပဲ၊ ငါထင်တာ တကယ်မှန်တာပဲ... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ အားစိုက်ထုတ်မှုကို ခံယူဖို့တောင် မထိုက်တန်တဲ့ ကောင်တွေပဲ" ယိုဟန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ ဘေးနားတွင် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ သူ၏ မျက်နှာထက်သို့ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်တစ်ခု ထိုးနှက်လိုက်သဖြင့် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောပြင်နောက်ရှိ နံရံထက်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် အခြားလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ ကျောပြင်နောက်၌ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ရင်း သူ၏ လည်ပင်းအနောက်ဘက်သို့ ဓားမြှောင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

"တောက်... မင်းလို ခွေးသား... အားးး..." ၎င်းဓားမြှောင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ လည်ပင်းအတွင်းသို့ ဖောက်ထွက်သွားသည့်ခဏ၌ သူသည် မြေပြင်ထက်သို့ ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့ရပြီး နာကျင်စွာဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လည်ပင်းအတွင်းမှ သွေးစများမှာ တရဟော စီးကျလာခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ဒဏ်ရာရရှိထားသော လည်ပင်းအနောက်ဘက်သို့ လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လျက် သွေးထွက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရှာသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းဓားမြှောင် သူ၏ အရေပြားကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက သူသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ရာ အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ရာ... အဆိပ်၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ညိုမည်းပြာနှမ်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ သူ၏ မျက်စိအစုံမှာလည်း ပြူးထွက်လာခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်း၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့အတွင်းမှ သွေးစများ စီးကျလာခဲ့ရကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ထက်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားခဲ့ရရှာသည်။

တုံ

[သင်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ... မစ်ရှင်မှာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ဆဲ ဖြစ်ပါသည်၊ မစ်ရှင်အောင်မြင်ရန်အတွက် ကျန်ရှိနေသော ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်ရပါမည်... သင့်ထံတွင် အချိန် ၅ မိနစ်သာ ကျန်ပါတော့သည်]

မြေပြင်ထက်တွင် အသက်မဲ့နေသော လက္ခဏာမဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ လဲကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အာဂျွန်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ဝတ်စုံနက်လူရိပ်များသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ ဤအခြင်းအရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေခဲ့ကြပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ယိုဟန်၏ ကိစ္စအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိကြပါချေ။

အာဂျွန်သည် သခင်လေး ယိုဟန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောလိုက်မိရင်း— 'အဲဒီ လှုပ်ရှားမှု သိုင်းကွက်က ပုံမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆင့်မျိုးကို မရောက်သေးဘူး၊ ဒါနဲ့... သူက ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှု သိုင်းကွက်မျိုးကို ဘယ်နေရာကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲ... သူဟာ အဲဒီသိုင်းကွက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို နားမလည်သေးတာတောင်မှ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်စွာ အသုံးချနိုင်နေတာပဲ... ဒါဟာ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့တဲ့ အရာပဲ' အာဂျွန်သည် ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ အကြည့်များကို မိမိအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

"မင်းလို... သွေးအေးတဲ့ မိစ္ဆာကောင်၊ မင်း ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုအပေါ်ကို ဘာတွေ လုပ်လိုက်သလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း... ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်၊ ဒီကိစ္စပြီးရင် မင်းကို လုံးဝ အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ အသက်နဲ့ ပြန်ပြီး ပေးဆပ်စေရမယ်" မြေပြင်ထက်တွင် လဲကျနေသော မိမိ၏ အဖော်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူသည် မိမိ၏ အသိစိတ်များကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ လည်ချောင်းသံ ကုန်ဆုံးသည်အထိ အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်ရာ... ယိုဟန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ— "ငါက... သာမန်ဘဝမျိုးနဲ့ပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းချင်ခဲ့တာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက နီကိုးလပ်စ် ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုတောင် ငါ မေ့ပစ်ဖို့အထိ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပြီ၊ ဒီကိစ္စတွေက ဒီလိုမျိုးနဲ့တင် ပြီးဆုံးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ ချစ်ရသူတွေကို ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီခွေးတိရစ္ဆာန်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်" ယိုဟန်သည် ထိုအမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ထိုစကားလုံးများကို ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်တော့သည်။

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ သူသည် ယိုဟန်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း— "မင်းလို... အမှိုက်ကောင်၊ မင်း အခုလေးတင် ဘာတွေ ပြောလိုက်မိသလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား... မင်းက သခင်ကြီး နီကိုးလပ်စ်ကို သတ်မလို့ ဟုတ်လား..." ထိုအမျိုးသားသည် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အရူးတပိုင်း ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ ရက်စက်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီလင်မျိုးနွယ်စုကြီး ပျက်စီးဖို့အတွက်က အချိန်ပိုင်းပဲ လိုတော့တာကွ... ပြီးတော့၊ မင်း ဗစ်တာနီကိုးစ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား... တကယ်လို့ မင်းအနေနဲ့ တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် သခင်ကြီး နီကိုးလပ်စ်ကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ၊ ဗစ်တာနီကိုးစ်နဲ့ သူ့ရဲ့ အဖေကို မင်း ဘယ်လိုမျိုး ရင်ဆိုင်မှာလဲ... ကောင်စုတ်လေး မင်း တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုကို လုပ်မိလိုက်တာပဲ၊ မင်း ဘာတစ်ခုမှ မသိဘဲနဲ့ သူရဲကောင်းလုပ်ချင်နေတဲ့ ခွေးသားတစ်ယောက်ပဲ..." သူက ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို အားရပါးရ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင်... သူ၏ မျက်နှာထက်သို့ နွေးထွေးလှသော သွေးစအချို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာထက်မှ အမူအရာများမှာ တစ်ခါတည်း မှောင်မှောက်သွားခဲ့ရသည်— "မင်း... ဘယ်အချိန်ကတည်းက..." ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် မိမိ၏ ပါးပြင်ထက်မှ သွေးစများကို လှမ်းကိုင်ကြည့်လိုက်မိရင်း... သူက ဘယ်အချိန်မှာ မိမိ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သလဲဆိုသည်ကို လုံးဝ သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ပါချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယိုဟန်မှာမူ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရှိမနေတော့ဘဲ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"မင်း... ငါ့အတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ငါလည်း ဗစ်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖေကို တွေ့ဆုံဖို့အတွက် တကယ့်ကို မျှော်လင့်နေတာ... အခုတော့ ငရဲပြည်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ မင်းရဲ့ အဖော်တွေဆီကိုသာ အမြန်ဆုံး သွားပြီး လိုက်ပါပူးပေါင်းလိုက်စမ်း" မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ယိုဟန်သည် သူ၏ ဘေးနားတွင် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရင်း ထိုစကားလုံးများကို အေးစိမ့်စွာ ဆိုလိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်မိရင်း ယိုဟန်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ— "မင်း... ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးကောင်ပဲ... မင်းနဲ့ လာပြီး ပတ်သက်မိခဲ့တာကို ငါ တကယ့်ကို နောင်တရမိပါတယ်၊ ငါက မင်းကို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တစ်ယောက်ပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ..." သူက ထိုစကားလုံးများကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ထက်သို့ သက်ဆင်းကျရောက်သွားခဲ့သည့်ခဏ၌ပင် အသက်ပျောက်ကွယ် သေဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။

တုံ

[သင်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ပစ်မှတ်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ... မစ်ရှင် ပြီးဆုံးသွားပါပြီ]

[လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည့်အတွက် အိမ်ရှင်အား ဂုဏ်ပြုပါသည်... သင်သည် ဝှက်ဖုံးထားသော မွေးရာပါ စွမ်းရည်ထူးတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ပါပြီ၊ သင်၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည်ထူးအသစ်ကို ကြည့်ရှုလိုပါသလား]

မိမိအား လုပ်ကြံရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသော နောက်ဆုံးအမျိုးသားကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ယိုဟန်၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ထပ်မံပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ယိုဟန်သည် ဦးခေါင်းအတွင်းမှ ထိုအကြောင်းကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း... သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ၎င်းစွမ်းရည်ကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်မဝင်စားပါချေ။

"အခု မဟုတ်သေးဘူး..." သူက စနစ်၏ မေးမြန်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ အကြည့်တို့ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရင်း— "ဒီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာမှမဖြစ်ပါနဲ့၊ ငါ အခုလာနေပြီ..." ဟု စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိစဉ်မှာပင်... မိမိ၏ ဘေးနားတွင် လူရိပ်တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို ရုတ်ချည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ၊ ဒီနေရာက အရာအားလုံးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ရှင်းလင်းလိုက်ပါ့မယ်... အခုတော့ သခင်မလေး ဒီယာဆီကိုသာ အမြန်ဆုံး သွားပါဦး၊ သူမမှာ သခင်လေးကို တကယ့်ကို လိုအပ်နေတာပါ" အာဂျွန်က ယိုဟန်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ..." ယိုဟန်က အာဂျွန်ကို ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ဒီယာကို ရှာဖွေရန်အတွက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း—

"လင်မျိုးနွယ်စု ဝင်းထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ..." ရှောင်ဖန်းသည် မိမိ၏ မိဘများနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူတို့ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောတာပဲ... မိသားစုမင်းရင်ပြင်ရဲ့ အဆောက်အဦးထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပုံပဲ" ဖုန်းယွမ်က ရှောင်ဖန်းနှင့် ဖုန်းမင်းတို့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဖန်းသည် တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း မိမိ၏ အာရုံခံစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း... သူမ၏ အာရုံခံစွမ်းရည်များမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ မသိရသော စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ အမူအရာများမှာ သိသိသာသာကြီး မှောင်မှောက်သွားခဲ့ရသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ဝတ်စုံနက်ဆင်မြန်းထားသော လူရိပ်တစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်များကို တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ကာ— "မင်းက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... လျှောက်လှမ်းရမယ့် လမ်းက အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်" အာဂျွန်က ဖုန်းမိသားစု တည်းခိုနေထိုင်ရာ ဧည့်ဂေဟာရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအတောအတွင်း—

"မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... ငါတို့ကို အပြင်ထွက်ခွင့် မပြုဘူး ဟုတ်လား" စုလင်နှင့် အလီနာတို့သည် မိမိတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဝတ်စုံနက်လူရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

လင်မျိုးနွယ်စု ဝင်းတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးဆူညံသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ အလီနာနှင့် စုလင်တို့သည် ယိုဟန်၏ အဆောက်အဦးရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းလှသည့် အသံဗလံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်... ၎င်းတို့သည် ယိုဟန်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်နေခဲ့မိသော်လည်း ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ဝတ်စုံနက်လူရိပ်တစ်ခု ၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လမ်းကြောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒါဟာ သခင်ကြီး စုဝမ်ရဲ့ အမိန့်ဖြစ်ပါတယ်... ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သခင်လေး ယိုဟန်ရဲ့ အဆောက်အဦးဝင်းထဲကို ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိပါဘူး၊ သခင်ကြီး စုလင်... သင်ကိုယ်တိုင်တောင်မှ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး" ထိုအမျိုးသားသည် စုလင်နှင့် အလီနာတို့ကို ကြည့်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးခေါင်းညိတ် အရိုအသေပြုရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အလီနာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့ရပြီး— "တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ သားလေးကို တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ရင်... တောက်... ငါ့လမ်းကို ဖယ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ရက်စက်မှုကို လာပြီး အပြစ်မတင်နဲ့" သူမက ထိုဝတ်စုံနက်လူရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... အရာအားလုံးကို ငါတို့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ" ၎င်းတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ဆီမှနေ၍ တည်ငြိမ်လှသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ၎င်းဝတ်စုံနက်အမျိုးသားက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ အလီနာနှင့် စုလင်တို့၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဒီမှာ... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ..." စုလင်က ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဤဝတ်စုံနက်လူရိပ်များမှာ သူ၏ အဖေဖြစ်သူ၏ သစ္စာရှိနောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိထားပြီး... ၎င်းတို့သည် လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း ကြီးမားလှသော အကျပ်အတည်း သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာသော ဘေးဒုက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ထွက်ပေါ်လာတတ်ကြခြင်း ဖြစ်ကာ၊ အခုနက သူကြားလိုက်ရသော အသံမှာလည်း သူ၏ အဖေဖြစ်သူ အယုံကြည်ရဆုံးလူ ဖြစ်သော အာဂျွန်၏ အသံပင် ဖြစ်သည်။

အလီနာနှင့် စုလင်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယိုဟန်အတွက် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ကြရသဖြင့်... ယိုဟန်၏ အဆောက်အဦးရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ အလျင်အမြန်ပင် ပြေးထွက်ခဲ့ကြတော့သည်။