အခန်း (၆၆) - မကောင်းဆိုးဝါး

ဒီယာအကြောင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် အဖိုးဖြစ်သူ မိမိ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယိုဟန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ အကြည့်တို့ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရာ... အမျိုးသားနှစ်ဦးက သူ့အား စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာမူ သူ၏ ညာဘက်လက်တစ်ဖက်လုံး ပြတ်တောက်ဆုံးရှုံးထားရရှာပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြေပြင်ထက်မှနေ၍ အားယူထရပ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အဦးများပေါ်တွင် ဝတ်စုံနက် ဆင်မြန်းထားသော လူရိပ်အချို့ မတ်တတ်ရပ်လျက် မြေပြင်ထက်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ၎င်းတို့မှာ အာဂျွန်နှင့် အဖိုးအိုလင်တို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း... အာဂျွန်နှင့် အဖိုးအိုလင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည့်အခါ ဤလူများအား ယိုဟန်ကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုရန် တာဝန်ပေးအပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယိုဟန်သည် ထိုဝတ်စုံနက်လူရိပ်များကို လှမ်းကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အကြည့်များမှာ ဒီယာ့ကို သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည့် ဤလူသုံးဦးထံသို့သာ ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ပုံမှန်အချိန်များတွင် တည်ငြိမ်လှသော သူ၏ အမူအရာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် မှောင်မှောက်ခက်ထန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တောက်... အဲဒီကောင်စုတ်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒါက တကယ်ပဲ သခင်လေး ယိုဟန် ဟုတ်ရဲ့လား... မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူက သတင်းတွေထဲကနဲ့ လုံးဝ တခြားစီပဲ... လူတိုင်းက သူ့ကို အမှိုက်ကောင်လို့ ပြောကြပေမယ့်၊ အမှိုက်ကောင်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေရတာလဲ... ပြီးတော့ သူ ကိုင်ထားတဲ့ လက်နက်ကကော ဘာကြီးလဲ၊ အဲဒီလက်နက်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိနေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတွေကို မြင်ရုံနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တုန်လှုပ်လာရတယ်" အမျိုးသားတစ်ဦးက မိမိ၏ အဖော်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

"ငါလည်း အခြေအနေတွေ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲသွားရလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေ ဒီနေရာမှာ ထောင်ချောက်မိနေပြီ၊ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီနေရာကနေ လုံးဝ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" အခြားအမျိုးသားက မိမိ၏ အဖော်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ရင်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မိမိတို့အား စိုက်ကြည့်နေကြသော ထိုဝတ်စုံနက်လူရိပ်များကြောင့် ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းမှန်သမျှ အကုန်လုံး ပိတ်ဆို့နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ၎င်းတို့သည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုဝတ်စုံနက်လူရိပ်များမှာ မိမိတို့ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိဘဲ ၎င်းတို့သုံးဦးကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြသဖြင့် ဤမျက်နှာဖုံးစွပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနှစ်ဦးမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရသည်။

"တောက်... ဟိုကောင်က ဘယ်လိုတောင် သတ္တိမျိုးနဲ့လဲ၊ အဲဒီအမှိုက်ကောင်က ငါ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်ရုံတင်မကဘူး အခုထိ ငါ့ကို အထင်သေးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်နေသေးတယ်... သူ့လို အမှိုက်ကောင်မျိုးက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး လုပ်ရဲရတာလဲ၊ ငါ အဲဒီကောင်စုတ်ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်... သူ့ရဲ့ မာနထောင်လွှားမှုအတွက် ထိုက်တန်တဲ့ တန်ဖိုးကို ပြန်ပြီး ပေးဆပ်စေရမယ်" ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင်... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ထိုစကားလုံးများကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုလျက် ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက်... သူသည် မြေပြင်ထက်မှနေ၍ တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် အားယူထရပ်လိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ပြတ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ အကြည့်များကို မိမိရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသော ယိုဟန်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်အတွင်းသို့ ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ— "မင်း... ငါ့ကို လာပြီး အထင်မသေးနဲ့ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းကို သတ်ဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ ညာဘက်လက် မလိုဘူးကွ" သူက ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ယိုဟန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်— "ဒါဆိုလည်း... ငါ့ကို သတ်ကြည့်လေ" ယိုဟန်က ဆိုလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်တစ်ခု ချက်ချင်း ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။ ယိုဟန်၏ လက်သီးချက် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထက်သို့ ကျရောက်သွားသည့်ခဏ၌ သူသည် ပါးစပ်အပြည့် သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားလိုက်မိရှာသည်။

ဤအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ရှိနေသော မျက်နှာဖုံးစွပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနှစ်ဦးမှာ ယိုဟန် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူသည် မိမိတို့နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... နောက်တစ်စက္ကန့်၌မူ မိမိတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်း... မင်းက အမှိုက်ကောင် မဟုတ်ဘူးပဲ၊ လင်မျိုးနွယ်စုက သူတို့ရဲ့ သခင်လေးက အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင် ဖြစ်နေပါတယ်ဆိုပြီး တမင်သက်သက် သတင်းအမှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြတာပဲ... တောက်... သေစမ်း" လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ယိုဟန်၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒူးထောက်လဲကျနေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ မိမိတို့၏ ကိုယ်ဟန်ကို အသင့်ပြင်ဆင်လျက် ခုခံကာကွယ်သည့် အနေအထားသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။ ဝတ်စုံနက်လူရိပ်များသည်လည်း သခင်လေး ယိုဟန်၏ စစ်မှန်သော စွမ်းပကားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့ကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို လုံးဝ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ၎င်းတို့ ကောင်းစွာသိသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မြေပြင်ထက်မှ အရှိန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လွန်းလှသည်။ ဤအခြင်းအရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ပြီး လှုပ်ရှားမှု သိုင်းကွက်များကို တတ်မြောက်ထားမှသာလျှင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ အာဂျွန်သည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ သူ၏ အကြည့်များကို ယိုဟန်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယိုဟန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်မိရာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ယိုဟန်က မိမိအား လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် သူသည်လည်း ယိုဟန်၏ အကြည့်များကို တစ်ခါတည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်လေး ယိုဟန်ပေါ့... ဟုတ်လား၊ သူက အမှိုက်ကောင် မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့ မိမိမှာ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုး ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရတာလဲ" အာဂျွန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ ယိုဟန်ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ဝတ်စုံနက်လူရိပ် ခုနစ်ခုသည် အာဂျွန်၏ ကျောပြင်နောက်၌ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

"သခင်ကြီး... အရာအားလုံးကို ငါတို့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ၊ ငါတို့လူတွေက ထွက်ပေါက်မှန်သမျှ အကုန်လုံးကို စောင့်ကြပ်နေကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီးလင်ကော ဘယ်မှာလဲခင်ဗျာ" ထိုဝတ်စုံနက်လူရိပ်များထဲမှ တစ်ဦးက အာဂျွန်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူက သခင်မလေး ဒီယာကို သွားပြီး စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ... ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို သခင်လေး ယိုဟန်ကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုပေးဖို့ မှာကြားခဲ့တယ်" အာဂျွန်က ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ရင်း သူ၏ အကြည့်များကို မြေပြင်ထက်ဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ကာ ယိုဟန်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်တော့သည်။

ယိုဟန်သည် သူ၏ အကြည့်များကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး ဒူးထောက်လဲကျနေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ... သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ထိုလူကို ဝေဟင်ထက်သို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲတင်မြှောက်လိုက်တော့သည်"မင်းက... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းကလည်း ဒီယာကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့လူပဲ၊ အခုလည်း သူမကို သတ်ဖို့အတွက် လက်တစ်ကမ်းအလိုအထိ ဖြစ်ခဲ့ပြန်ပြီ... ငါ မင်းကို အလွယ်တကူနဲ့တော့ သေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ယိုဟန်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင်... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် ရယ်မောလာခဲ့သည်— "သေစမ်း ကောင်စုတ်လေး... ငါနဲ့အတူ သေလိုက်စမ်း" သူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားမြှောင်ဖြင့် ယိုဟန်၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပွတ်ဆွဲတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ယိုဟန်မှာမူ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ရင်း အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပါချေ။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ယိုဟန်၏ ရင်ဘတ်ထက်မှ ဒဏ်ရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ရူးသွပ်မတတ် ရယ်မောလိုက်တော့သည်— "ဟားဟား... အခုဆိုရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သေရမလား... ရှင်ရမလားဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ငါနဲ့အတူ ငရဲပြည်အထိ တစ်ခါတည်း ဆွဲခေါ်သွားမှာ" သူက ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အားရပါးရ ဆိုလိုက်၏။

တုံ

[သင်သည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ရာ အဆိပ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပါသည်... အရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ရာ အဆိပ်ဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိပါသဖြင့်... အလိုအလျောက် ကုသခြင်းစနစ်ကို စတင်ပါပြီ]

ယိုဟန်သည် ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက မိမိကို ဘာဖြစ်လို့ ဤမျှအထိ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေသလဲဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ရယ်မောသံများကို ကြားရသည့်အခါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

"မင်းလို... မာနထောင်လွှားတဲ့ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေရတော့မယ်ဆိုတာကို မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား... အဲဒီဓားမြှောင်ထက်မှာ အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ရာ အဆိပ်တွေ သုတ်လိမ်းထားတာကွ၊ မင်း သေဖို့အတွက်က အချိန်ပိုင်းပဲ လိုတော့တယ်" လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက ထိုစကားလုံးများကို ဆိုရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေခဲ့သည်။

ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာလည်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။ ယိုဟန်ကမူ မိမိအား လှောင်ပြောင်ကြည့်ရှုနေကြသည့် ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ အကြည့်တို့ကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။

"မင်း ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ ကောင်စုတ်... မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ၊ အဲဒီအဆိပ်မှာ ဖြေဆေး လုံးဝ မရှိဘူးကွ... နောက်ထပ် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မင်းဟာ ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုယိုပြီး တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ မင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမှာ" အမျိုးသားတစ်ဦးက ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

အခြားအမျိုးသားကလည်း မိမိ၏ အဖော်ဖြစ်သူ၏ စကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ ရက်စက်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်မိ၏။

"တောက်... သေစမ်း၊ အဲဒီဓားမြှောင်က ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ရာ အဆိပ်ပဲ..." အာဂျွန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိရင်း ယိုဟန်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း... ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ယိုဟန်က တည်ငြိမ်လှသော အမူအရာများနှင့်အတူ မိမိအား လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် သူသည် မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

အာဂျွန်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်မိရင်း ယိုဟန်ကို တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ အာဂျွန်၏ အကြည့်များမှာ ယိုဟန်၏ ရင်ဘတ်ထက်မှ ဒဏ်ရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရာ သွေးထွက်ခြင်းများမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်မူ မည်သည့်အရာမျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..." အာဂျွန်က ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အာဂျွန်၏ ကျောပြင်နောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသော ဝတ်စုံနက်လူရိပ်များသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရပြန်သည်။

"ဘာ... ဘာကြီးလဲ၊ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ မသေဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်ရတာလဲ ကောင်စုတ်... မင်း နာကျင်စွာနဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး သေရမှာလေ..." လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးများဖြင့် ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ယိုဟန်သည် သူ၏ စကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ ပြုံးလိုက်မိရင်း— "မင်းရဲ့ အဆိပ်က ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်မှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကျရင်ကော ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ တကယ့်ကို သိချင်မိတယ်၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကော အဲဒီအဆိပ်ဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိရဲ့လား..." ယိုဟန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ လက်ထဲရှိ အသူရာဓားကို ချက်ချင်း ဖျောက်ကွယ်လိုက်ကာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ လက်ထဲမှ ထိုဓားမြှောင်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူလိုက်တော့သည်။

"ဟင့်အင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့... ငါ အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်..." လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ယိုဟန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ ပျာပျာသလဲဖြင့် အသနားခံ တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပြီး... ယိုဟန်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ၎င်းဓားမြှောင်ဖြင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုဓားမြှောင် သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းသို့ ဖောက်ထွက်သွားသည့်ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်ခါတည်း ညိုမည်းစွဲသွားခဲ့ရပြီး... ခဏမျှ အကြာတွင်မူ ၎င်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူသည် ရေပြင်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ကာ၊ အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ယိုဟန်၏ လက်ခုပ်တွင်း၌ပင် အသက်ပျောက်ကွယ် သေဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၊ နားနှင့် နှာခေါင်းတို့အတွင်းမှ သွေးစများမှာ တရဟော စီးကျလာခဲ့ရပြီး... ယိုဟန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မိမိဘေးနားဆီသို့ ရွံရှာစွာဖြင့် လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ၊ နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ အကြည့်များကို ကျန်ရှိနေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာမူ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာပုံးစွပ် အမူအရာများဖြင့် သူ့အား စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

တုံ

[သင်သည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ... မစ်ရှင်မှာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ဆဲ ဖြစ်ပါသည်၊ မစ်ရှင်အောင်မြင်ရန်အတွက် ကျန်ရှိနေသော ပစ်မှတ်နှစ်ခုကို ထပ်မံသတ်ဖြတ်ရပါမည်... သင့်ထံတွင် အချိန် မိနစ် ၁၀ သာ ကျန်ပါတော့သည်]

ယိုဟန်၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ထပ်မံပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ယိုဟန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း သူ၏ အကြည့်များကို ထိုလူနှစ်ဦးထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ရာ... ၎င်းတို့မှာမူ ယိုဟန်၏ အကြည့်များကြောင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆတ်ကနဲ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"အခု... မင်းတို့အလှည့်ပဲ၊ မင်းတို့တွေလည်း ငရဲပြည်မှာ သူ့ဆီကို သွားပြီး လိုက်ပါပူးပေါင်းလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား... ဘာကိုမှ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ သခင်ကြီး နီကိုးလပ်စ်နဲ့ သူ၏ မိသားစုဝင်တွေလည်း မကြာခင်မှာ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့ကြမှာပါ..." ယိုဟန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ... ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ယိုဟန်ထံသို့ ရုတ်ချည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

"တောက်... မင်းလို ကောင်စုတ်၊ မင်းက ဘယ်လိုမျိုး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်ကြီးလဲဗျာ... တောက်... လင်မျိုးနွယ်စုက လူတိုင်းကို တကယ့်ကို အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ သူတို့က ဒီလို မကောင်းဆိုးဝါးကောင်မျိုးကို ကမ္ဘာ့ရှေ့မှောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြတာပဲ" အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ ဓားကို အသုံးပြု၍ ယိုဟန်ကို ပြင်းထန်စွာ စတင်တိုက်ခိုက်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သော်လည်း... ယိုဟန်မှာမူ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု သိုင်းကွက်မှန်သမျှ အကုန်လုံးကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှပစွာ ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သည်။

ယိုဟန်သည် သူ၏ စကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိရင်း— "မကောင်းဆိုးဝါးကောင်... ဟုတ်လား..."