အခန်း (၆၄) - သွေးစွန်းသောည (အပိုင်း ၂)

ယိုဟန်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိအားလည်းကောင်း၊ မိမိ၏ မိသားစုအားလည်းကောင်း ရန်ပြုရန် ကြံစည်နေသည်ဟူသော အချက်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာထက်မှ အမူအရာများမှာ သိသိသာသာကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။

'တောက်... အဲဒီကောင်တွေ လင်မျိုးနွယ်စု ဝင်းထဲအထိပါ ဝင်လာကြတာပေါ့ ဟုတ်လား၊ ညစောင့်တွေကကော ဘာအလကားအလဟဿတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... ရာဇဝတ်ကောင်တွေ မျိုးနွယ်စုထဲအထိ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လာတာကို သူတို့ရဲ့ တာဝန်ကို သေသေချာချာ လုပ်ကြရဲ့လား' ယိုဟန်သည် စိတ်ထဲမှ ဒေါသတကြီး တွေးတောလိုက်မိရင်း... မိမိ မျိုးနွယ်စုပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေစဉ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကို ရန်ပြုရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်ကို ရုတ်ချည်း သတိရသွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော အတွေးစုံတို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရပြီးနောက်... သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမအတွင်းမှနေ၍ အလျင်အမြန်ပင် ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

---

ထိုအတောအတွင်း—

"အဲဒီအမှိုက်ကောင် ဘယ်ကို ပျောက်သွားတာလဲ" မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ကျောပြင်နောက်၌ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်မိရင်း ထိုလူနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ

"သူ ဘယ်သွားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး သခင်ကြီးတို့ရယ်... ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ရောက်လာတဲ့အချိန်ကတည်းက သူ ဒီမှာ ရှိမနေပါဘူး၊ အခန်းက လုံးဝ အလွတ်ကြီးပါပဲ" ဟု ထိုလူနှစ်ဦးကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"တောက်... အဲဒီကောင်စုတ်က ငါ့ရဲ့ ဒေါသကို တကယ့်ကို ဆွပေးနေတာပဲ" မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားတစ်ဦးက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာမူ ပျာပျာသလဲဖြင့် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်ရပြီး တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပြီး ဖွင့်လှစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း... ၎င်းမှာ အပြင်ဘက်မှနေ၍ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ခံရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... သူက တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်ထားခဲ့တာလား" အခြားအမျိုးသားက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီး... တံခါးက သော့ခတ်ထားပါတယ်" သူက မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"တောက်... သေစမ်း၊ အရာအားလုံးက သူ့ဘက်ကိုပဲ ပါနေတာပဲ" မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားက စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်လွန်းလှသဖြင့် နံရံကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်တော့သည်။

---

ထိုအတောအတွင်း—

"ယိုဟန်..." ဒီယာသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ရင်း အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ယိုဟန်၏ အိပ်ခန်းရှိရာဆီမှ တစ်စုံတစ်ရာသော အသံဗလံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မိမိ၏ အခန်းတွင်းမှနေ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ ကုတင်ထက်မှ ထလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ထိုထူးဆန်းလှသော အသံဗလံများကို ကြားလိုက်ရခြင်းကြောင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသလို တစ်ကိုယ်လုံးတွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရ၏။

"အဲဒါ ဘာအသံလဲ... ယိုဟန် အိပ်ရာက နိုးနေတာလား၊ ငါလည်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်အထိ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လဲ မသိဘူး" သူမက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိရင်း မိမိ၏ အခန်းပြတင်းပေါက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်ရာ ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ အခုထိ မှောင်မိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

'ငါ သူ့ကို ဒီလိုမရေမရာ မေးခွန်းတွေနဲ့ သွားပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... သူက ခုနကတင် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာ' ဒီယာသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိရင်း ယိုဟန်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် မိမိ၏ အခန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

---

"အဲဒီလူသုံးယောက်လုံး သခင်လေး ယိုဟန်ရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားကြပြီ... ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ သခင်ကြီး၊ သခင်လေး ယိုဟန် အဲဒီနေရာမှာ ရှိမနေတာက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ... ပြီးတော့ သခင်မလေး ဒီယာလည်း အခုထိ သူမရဲ့ အခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်" အာဂျွန်က အဖိုးအိုလင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။

အဖိုးအိုလင်က ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း အာဂျွန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ— "အဆောက်အဦးရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ငါတို့လူတွေအကုန်လုံးကို အသင့်စုရုံးထားလိုက်... သူတို့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးစေနဲ့၊ ငါတို့ သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းရမယ်... ဒီအဆောက်အဦးရဲ့ လမ်းကြောင်းမှန်သမျှ အကုန်လုံးကို အမြန်ဆုံး ပိတ်ဆို့ထားလိုက်စမ်း" အဖိုးအိုလင်က အာဂျွန်ကို ကြည့်ရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အာဂျွန်က ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်ထက်သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သက်ဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်လိုက်ရာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ လူရိပ်ခုနစ်ခုသည် အာဂျွန်၏ ကျောပြင်နောက်၌ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး ၎င်းကို အရိုအသေပြုလျက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"မျိုးနွယ်စုရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်မယ့် လမ်းကြောင်းမှန်သမျှ အကုန်လုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြ... ငါတို့ သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းရမယ်၊ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူတို့ကို သတ်ပစ်ခွင့် မပြုဘူး" သူက ထိုစကားလုံးများကို ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်ရာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ထိုလူရိပ်ခုနစ်ခုသည် သူ၏ စကားလုံးများကို ကြားသိပြီးနောက် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

အာဂျွန်၏ အကြည့်များမှာ အဖိုးအိုလင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ကောင်းကင်ယံထက်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး... သူက အဖိုးအိုလင်ကို ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ထက်မှနေ၍ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဝတ်စုံနက် ဆင်မြန်းထားသော လူရိပ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်သည် ယိုဟန်၏ အဆောက်အဦး ဝန်းကျင်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်ထဲ၌ ဓားများကို အသင့်ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ... ၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်ရန်အတွက် အခြားသော လူရိပ်ခုနစ်ခုကလည်း လိုက်လံပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။ ထိုလူရိပ်ခုနစ်ခုမှာမူ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လူနှစ်ဦးထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထိုကောင်းကင်ယံထက်ရှိ လူနှစ်ဦးမှာ အာဂျွန်နှင့် အဖိုးအိုလင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"သခင်ကြီး... သူတို့တွေ တော်တော်လေး အချိန်ဆွဲနေကြတယ်၊ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲခင်ဗျာ" အာဂျွန်က အဖိုးအိုလင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဖိုးအိုလင်က အာဂျွန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ— "သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းမိဖို့ပဲ သေသေချာချာ အာရုံစိုက်ထားပါ... သူတို့တွေဟာ ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိသွားခဲ့ရင် သေချာပေါက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်" ဟု အဖိုးအိုက ဆိုလိုက်သည်။

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍— "ပြီးတော့... အဲဒီကလေးမက ယိုဟန်ရဲ့ အခန်းဘေးနားမှာ အိပ်ပျော်နေတာ၊ သူမအနေနဲ့ ဒီအခြင်းအရာတွေကို လုံးဝ မသိရှိစေနဲ့... မဟုတ်ရင် သူမက ယိုဟန်အတွက် တကယ့်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေလိမ့်မယ်၊ လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်းထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သလဲဆိုတာကို မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မသိစေရအောင် တိတ်တဆိတ်ပဲ ရှင်းလင်းပစ်လိုက်စမ်း" ဟု အဖိုးအိုလင်က အာဂျွန်အား သေသေချာချာ မှာကြားလိုက်သည်။

အာဂျွန်က အဖိုးအို၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး... ဘာကိုမှ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ သခင်မလေး ဒီယာအနေနဲ့ ဒီတိုက်ခိုက်မှုတွေအကြောင်းကို လုံးဝ မသိစေရပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်ရင်း... သူသည် ထိုလူရိပ်ခုနစ်ခု မတ်တတ်ရပ်လျက် မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် မြေပြင်ထက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူရိပ်ခုနစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ လူပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်က လိုက်ပါစောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး... ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အာဂျွန်၏ အမိန့်ပေးစေခိုင်းမှုကိုသာ အသင့်စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

---

"တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်နေပြီ... အသံတိတ်နေကြစမ်း" မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသားက မိမိ၏ အဖော်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း တီးတိုးဆိုလိုက်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာမူ မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသား၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ပျာပျာသလဲဖြင့် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်ရ၏။

သူသည် တည်ကြည်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် တံခါးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည့် မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသား၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ယခုအချိန်အထိ ယိုဟန်၏ အခန်းတွင်း၌သာ ရှိနေကြသေးခြင်း ဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ်မှာပင်... တံခါးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းလှသည့် အသံဗလံအချို့ကို ရုတ်ချည်း ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် တစ်ဦး၏ မျက်နှာကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ ဓားများကို အသင့်ဆွဲထုတ်လိုက်ကြကာ... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာမူ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှနေ၍ လေးနှင့်မြှားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ အမူအရာများမှာ သိသိသာသာကြီး တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

---

ထိုအတောအတွင်း—

ယိုဟန်၏ အိပ်ခန်းတံခါးရှေ့မှောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ယိုဟန်၏ အခန်းတံခါးမှာ အပြင်ဘက်မှနေ၍ သော့ခတ်ထားခြင်း ခံရ၏။ ဤအမျိုးသမီးမှာ ယိုဟန်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရောက်ရှိလာခဲ့သော ဒီယာပင် ဖြစ်ပြီး... ယခုအချိန်မှာ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန် ရှိနေသေးသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို တကယ့်ကို တွေ့ဆုံချင်နေခဲ့မိသည်။

အလီနာက သူမအား အာနာသည် ယနေ့ညတွင် ယိုဟန်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှု စောင့်ရှောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်ပြောကြားထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယိုဟန်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း... အာနာသည် ယိုဟန်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရသဖြင့် အလွန်ပင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေလိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အာနာကို သူမ၏ အဆောင်ဆီသို့ ပြန်လည်စေလွှတ်၍ အနည်းငယ် အနားယူစေချင်နေခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဤမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဧည့်သည်တော်များစွာ ထပ်မံရောက်ရှိလာကြဦးမည် ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားရှုပ်ထွေးသွားတော့မည်ဖြစ်ရာ... သူမအနေဖြင့် အာနာကိုယ်စား ဤနေရာ၌ ယိုဟန်နှင့်အတူ ရှိနေပေးချင်မိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်မှနေ၍ သော့ခတ်ထားသော တံခါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားခဲ့ရသည်— 'ငါထင်တာတော့ အန်နာက သူနဲ့အတူ ရှိနေတယ်မှတ်လို့... သူမက အခန်းတံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်ပြီး တစ်နေရာရာကို သွားလိုက်တာလား မသိဘူး' ဒီယာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိရင်း... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူမသည် ယိုဟန်၏ အခန်းတွင်းသို့ ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။