ဖုန်းယွမ်၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆူလင်သည် အလွန်ပင် မှင်တက်သွားခဲ့ရပြီး... မိမိကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည့် ဖခင်ဖြစ်သူ စုဝမ် ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ စုလင်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း မိမိကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသော ဖုန်းယွမ်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"ယိုဟန်အနေနဲ့ သူ့အတွက် သင့်တော်မယ့် အဖော်တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တို့တွေလည်း ဝမ်းသာပါတယ်..." ဖုန်းယွမ်က ထိုသို့ဆိုလိုက်ရာ စုလင်၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။
သူသည် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်မိရင်း... ထိုလူများမှာ ယိုဟန်နှင့် ရှောင်ဖုန်းတို့၏ စုလျားရစ်ပတ်ခြင်း ကတိကဝတ်ကို ဖျက်သိမ်းရန်အတွက် သင့်တော်မည့် အချိန်အခါကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်ကို လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပါချေ။ ယခုအချိန်ကျမှသာ သူ၏ဖခင် စုဝမ်သည် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် အရာအားလုံးကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားနိုင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့တော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ယိုဟန်သည်လည်း ထိုအကြောင်းအရာများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး... သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် နေရခက်လှသလို၊ ဒီယာ့အတွက်လည်း အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ သူ ဒီယာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ... ယိုဟန်တွင် အိမ်ထောင်ဖက်ရှိနှင့်ပြီးသားဟူသော အချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရရှာသည်။
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို အစေခံတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာခဲ့ကာ "သခင်ကြီး... ညစာ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ၊ စားပွဲထက်မှာ အစားအစာတွေကို စတင် တည်ခင်းဧည့်ခံပေးရမလားရှင်" ဟု လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ စုဝမ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိရင်း ထိုအစေခံကို ကြည့်ကာ ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး— "အင်း... စတင် တည်ခင်းနိုင်ပါပြီ" ဟု မိန့်ကြားလိုက်တော့သည်။
အစေခံက ဦးခေါင်းညွတ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ... စုဝမ်က စုလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း— "ကျန်တဲ့အကြောင်းအရာတွေကို နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့... အခု အစားအစာတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီပဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စုလင် ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဖုန်းမိသားစုကို လှမ်းကြည့်ကာ— "သွားကြစို့... တို့တွေ အစားအသောက် စားရင်းနဲ့ပဲ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့၊ မင်းတို့လည်း ခရီးဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ကြရတာဆိုတော့ တော်တော်လေး ဆာလောင်နေကြပြီ ဖြစ်မှာပဲ" ဟု ဖုန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
ဖုန်းယွမ်က ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဆူလင်ကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်မိကာ— "မင်းပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ် ညီနောင်... ရှောင်ဖန်းလည်း တော်တော်လေး ဆာနေလောက်ပြီ၊ ခရီးဝေးကြီးကို လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ရတာဆိုတော့ သူမ ဗိုက်ဆာနေမှာ သေချာတယ်" ဟု ဖုန်းယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
စုလင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတင်းအကျပ်သာ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။
အကြောင်းမူကား ဤနေရာတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် အလွန်ပင် စိတ်ကျဉ်းကျပ်ကာ နေရခက်ခဲသောအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းဖြစ်ပြီး... ရှေ့ဆက်၍ ဘာစကားလုံးကို ပြောရမည်ကိုပင် မသိရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထိုအတောအတွင်း—
လင်မျိုးနွယ်စု စံအိမ်တော်၏ ဝင်ပေါက်နှင့် မီတာအနည်းငယ်မျှ ကွာဝေးသော နေရာတစ်ခုတွင် လူရိပ်နှစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ယနေ့တွင် လူအမြောက်အမြားမှာ လင်မျိုးနွယ်စု၏ မွေးနေ့ပွဲအခမ်းအနားသို့ တဖွဲဖွဲ လာရောက်နေကြသဖြင့် လမ်းမထက်တွင် အလွန်ပင် စည်ကားလျက်ရှိနေခဲ့ပြီး... ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်က သူ့ကို အောင်အောင်မြင်မြင် သတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ယုံလား၊ ငါကတော့ လုံးဝမယုံဘူး... သူ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မလို့ပဲ၊ တို့တွေသာ အချိန်ကိုက် ဝင်ရောက်မနှောင့်ယှက်ခဲ့ရင်... ပန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သံတမန်က သူ့ကို အပြတ်အသတ် ဖော်ကောင်လုပ်ပစ်တော့မှာ" သူက မိမိ၏ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည့် အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း မိမိ၏ အဖော်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်ကာ— "မင်းပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်... တို့တွေ အဲဒီကောင်ကို လုံးဝ ယုံကြည်လို့မရဘူး၊ တို့တွေ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အတွင်းထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး... သူ အဖမ်းမခံရခင်မှာပဲ ဒီအလုပ်ကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရမယ်၊ တကယ်လို့ တို့တွေသာ သူ့နဲ့အတူ အမှားအယွင်းတစ်ခုခု ထပ်လုပ်မိရင်... ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သခင်ကြီး နီကိုးလပ်စ်က တို့တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက မိမိ၏ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ဒီယာ..."
အလီနာက ဒီယာ့၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး... ယိုဟန်သည်လည်း သူမ၏ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ အခြားသူများအားလုံး ညစာစားရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ယိုဟန်နှင့် ဒီယာတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အလီနာက ၎င်းတို့ကို တစ်စုံတစ်ခု စကားပြောဆိုချင်သဖြင့် လှမ်း၍ ခေါ်ယူထားခဲ့သောကြောင့် ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီယာက အလီနာကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်မိရင်း ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ကာ— "ကျွန်မ... အဆင်ပြေပါတယ် အမေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
အာလီနာက ပြုံးလိုက်မိရင်း ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ— "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက အတူတူရှိနေရင် တကယ့်ကို လိုက်ဖက်လွန်းပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းကလည်း ဒီအပြာရောင် ဝတ်ရုံအရှည်ကြီးနဲ့ တကယ့်ကို လှပလွန်းပါတယ်ရှင်" သူမက ထိုသို့ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ယိုဟန်ကို ဒေါသတကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"သမီးလေးက မင်းအတွက် တစ်နေ့ခင်းလုံး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရတာ... အနည်းဆုံးတော့ မျိုးနွယ်စုထဲကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ သူမကို အကြောင်းကြားသွားသင့်တာပေါ့၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မင်းအတွက် တကယ့်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ... ဒီနေ့က ငါ့အတွက်လည်း တကယ့်ကို ပင်ပန်းခေါင်းခဲစရာကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ" သူမက ယိုဟန်ကို စိန်းစိန်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်၏။
ယိုဟန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိရင်း မိခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်ကာ— "တောင်းပန်ပါတယ် အမေ... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် သတိရပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
အလီနာက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဒီယာ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ "သွားကြစို့ ဒီယာ... သူတို့တွေ တို့တွေကို စောင့်နေကြပြီ" ဟု ဆိုလိုက်ရာ...
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ..." ဒီယာက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း အလီနာကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ယိုဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ယိုဟန်ကလည်း ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံး ညစာစားပွဲ တည်ခင်းရာ စားပွဲကြီးရှိရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။
"မင်းတို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ..." ဖုန်းမင်းက ယိုဟန်နှင့် ဒီယာ့ကို အတူတူခေါ်ဆောင်လျက် ညစာစားပွဲသို့ ချဉ်းကပ်လျှောက်လှမ်းလာသော အာလီနာကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
အာလီနာက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး... မိမိ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ဘေးနားရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ရောက်ထိုင်လိုက်ကာ... ယိုဟန်နှင့် ဒီယာတို့သည်လည်း အတူတူ ယှဉ်တွဲ၍ ထိုင်လိုက်ကြတော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ဖန်းမှာမူ မိခင်နှင့် ဖခင်ဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ယိုဟန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ရောက်ထိုင်နေခဲ့သဖြင့်... မိသားစုနှစ်စုစလုံးမှာ ညစာစားပွဲထက်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့နေကြရပြီး... အဘိုးအို ဆူဝမ်ကမူ ဤနေရာတွင် အသက်ကြီးဆုံးသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စားပွဲကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
ရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ခက်ထန်တင်းမာနေခဲ့ပြီး သူမသည် ယိုဟန်ထံသို့ တည်ကြည်လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် စိန်းစိန်းဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း... ဒီယာက ထိုအခြင်းအရာကို သတိပြုမိသည့်တိုင်အောင် စိတ်ကို အေးချမ်းစွာ ထားရှိနေခဲ့သည်။
ယိုဟန်သည် အစကတည်းက သူမကို လုံးဝ ဥဿုံ လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးက သူ့အတွက် အလွန်ပင် နေရခက်လှသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိပြန်သည်။ "တောက်... ဒီမိန်းမက ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ... သူမက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ အဲဒီစုလျားရစ်ပတ်ခြင်း ကတိကဝတ်အကြောင်းကို ဘာမှမသိဘဲ အလိုလိုနေရင်း အဖျဉ်းကောင် ဖြစ်နေရတာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလား..." သူသည် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်မိရင်း မိမိ၏ အဘိုးဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အကြီးအကဲ စုဝမ်က ယိုဟန်၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ရာ... ယိုဟန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ ထိုအတောအတွင်း ဖုန်းမင်းသည် ဒီယာကို စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိရင်း... ဒီယာသည် ၎င်းတို့၏အနားတွင် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး စကားလည်း အများကြီး မပြောဆိုဘဲ... အလီနာနှင့် ယိုဟန်တို့နှစ်ဦးတည်းနှင့်သာ အဆင်ပြေပြေ တုံ့ပြန်နိုင်သည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့ရသည်။
ဖုန်းမင်းက ပြုံးလိုက်မိရင်း အလီနာကို လှမ်းကြည့်ကာ— "ဒီယာက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရတာလဲဟင်... အားလုံးကော အဆင်ပြေရဲ့လား၊ တို့တွေကို မြင်တော့ သူမ စိတ်ထဲမှာ နေရခက်နေတာ ဖြစ်မှာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေက သူမနဲ့ တစ်ခါမှ မဆုံဖူးကြသေးဘူးလေ" ဟု အလီနာကို လှမ်း၍ ဆိုလိုက်သည်။
ဒီယာသည်လည်း ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းမင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ၏ အကြည့်များကို ယိုဟန်ထံသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရာ... ရှောင်ဖန်းက ထိုအခြင်းအရာကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
"ဒါက သူမအတွက် ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးတာဆိုတော့... ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ ပြီးတော့ တို့မိသားစုနှစ်စုက ဘယ်လောက်အထိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြလဲဆိုတာကိုလည်း သူမ သေချာမသိသေးဘူးလေ... အချိန်အနည်းငယ်တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်၊ သူမ မကြာခင်မှာပဲ အသားကျသွားမှာပါ" အလီနာက ဖုန်းမင်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
ဖုန်းမင်းက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဒီယာ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ— "ဘာမှ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ကွယ်... သမီးအနေနဲ့ တို့တွေကိုလည်း မိမိရဲ့ မိသားစုဝင်တွေလိုမျိုး သဘောထားနိုင်ပါတယ်၊ ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ဒီယာက ဘယ်လိုမျိုး မိသားစုကနေ လာတာလဲဟင်... သမီးက မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း သေချာမိတ်မဆက်ရသေးဘူးဆိုတော့ တို့တွေအနေနဲ့ သမီးရဲ့ မိသားစု နောက်ခံအကြောင်းအရင်း ကို ကောင်းကောင်း မသိရသေးလို့ပါ..."