"မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ဘယ်သူ ရောက်နေတာလဲ" ယိုဟန်က အာနာကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
အာနာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး— "ရှောင်ဖန်း ရောက်နေတာပါ၊ သူမရဲ့ အမူအရာက သိပ်ကို ထူးဆန်းနေတယ်... သူမရဲ့အနီးအနားမှာ ရှိနေရင် သခင်လေး အထူးသတိထားရမယ်နော်" ဟု အာနာက ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်က အာနာကို လှမ်းကြည့်ရင်း— "မင်း ငါ့ကို ပြောချင်တဲ့ စကားက ဒါပဲလား... တောက်... မင်းကြောင့်မို့လို့ ဒီယာတစ်ယောက်တည်း အဆောင်ဆီကို လမ်းလျှောက်သွားရပြီ" ဟု မကျေမချမ်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အာနာမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာကာ— "သခင်လေး... ဒါက သိပ်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မတွေးပါနဲ့၊ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်... သူမရဲ့အနားမှာ သတိကြီးကြီးထားဖို့ ကျွန်မ ပြောတာပါ" ဟု ဆိုကာ ယိုဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း... သူမ မျှော်လင့်မထားမိဘဲ ယိုဟန်က သူမ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
"မင်း စိတ်ကူးလွန်နေတာ နေမှာပါ၊ သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါဦး... ငါလည်း ငါ့အခန်းကို ပြန်တော့မယ်၊ အခု သိပ်ကို ပင်ပန်းနေပြီ၊ ဒီနေ့က ငါ့အတွက် တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးပင်ပန်းစရာ နေ့တစ်နေ့ပဲမို့လို့ ထပ်ပြီး စိတ်မညစ်ချင်တော့ဘူး... ပြီးတော့ မင်းလည်း အဲဒီမိန်းမနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေပါ၊ တို့တွေ ဒါကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" သူက သူမကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အာနာကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
"ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ယိုဟန်..." ယိုဟန်က အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စကားလုံးများကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့တော့ပါချေ။ ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ရင်း သူမက သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။
"သူက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့စကားကို နားမထောင်ရတာလဲ... သူ နာကျင်ခံစားရမှာကို ငါ မလိုလားဘူး၊ အဲဒီမိန်းမက သူ့အပေါ်မှာ အခုထိ ဘာလို့ ရန်ငြိုးတွေ ထားနေရတာလဲမသိဘူး" သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုစကားလုံးများကို တီးတိုးရေရွတ်ရင်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း—
'တောက်... အရှက်မရှိတဲ့ ခွေးကောင်၊ မင်းက ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို လှည့်စားပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဖော် ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ၊ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေး... သူမအတွက် ငါ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုမျိုး အမှိုက်ကောင်ကိုမှ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ရတာလဲ... မင်းကို ငါ သေသေချာချာ ဆုံးမပြီး သူမကို မင်းရဲ့ လက်ကုပ်လက်ခတ်ထဲကနေ ကယ်ထုတ်ပေးရမယ်' ရှောင်ဖန်းသည် မိမိ၏ ဘေးနားရှိ နံရံကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြံစည်နေခဲ့မိသည်။
"တောက်... သူ့အကြောင်း တွေးမိတိုင်း ငါ့သွေးတွေ ဆူပွက်လာရတယ်၊ အဲဒီအမှိုက်ကောင်က ငါ့ကို ဘယ်လိုဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတာပဲ" ရှောင်ဖန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးဝဆီမှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။
"ရှောင်ဖန်း... မင်း အထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ခုနက ဘာအသံလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဖုန်းမင်း က ရှောင်ဖန်း၏ တံခါးကို ခေါက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ အမေ... သမီး အဆင်ပြေပါတယ်၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး" ရှောင်ဖန်းက သူမကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ တံခါးကို အထဲမှ ဖွင့်လိုက်ကာ မိမိအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် မိခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား... ခုနက ဘာအသံကြီးလဲ၊ မင်း အခန်းထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" ဖုန်းမင်းက မေးမြန်းလိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဖန်းက ဖုန်းမင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း— "သမီး အဆင်ပြေပါတယ် အမေ... သာမန်အတိုင်း လှုပ်ရှားမှု လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ လုပ်နေတာပါ"
ထိုစကားကို ကြားရမှ ဖုန်းမင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်တော့ရင်း— "မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ... တစ်ရက်လောက် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ဘဲ နေရင် ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လို့လဲ၊ တို့တွေက ဒီကို မွေးနေ့ပွဲဆင်နွှဲဖို့ လာတာလေ" ဖုန်းမင်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှောင်ဖန်းကို စတင်ဆူပူတော့သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ... သမီး နားလည်ပါပြီ" ရှောင်ဖန်းက သူမ၏ မိခင်နှင့် အငြင်းပွားဖွယ် မဖြစ်လိုသဖြင့် မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေရင်း ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်၏။
"ကဲ... ညစာမစားခင် ရေမိုးချိုးလိုက်ဦး၊ နောက်မကျစေနဲ့... မင်းအဖေနဲ့ ငါ ခန်းမထဲမှာ စောင့်နေမယ်" ဖုန်းမင်းက ထိုသို့မှာကြားပြီး ရှောင်ဖန်း၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ရှောင်ဖန်းက တံခါးကို အထဲမှ ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်မိရင်း— "လင်မိသားစုနဲ့ ညစာစားပွဲ ဟုတ်လား..." ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း—
'နီကိုးစ်ကို ဘယ်လိုမျိုး အပြတ်ရှင်းရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေရတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီမိန်းမကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ၊ အဲဒီကောင်က ငါ့ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး သတ်ချင်နေတာပဲ'
'အဖိုးကို အကူအညီတောင်းရမလား... ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ရှင်းပြရမှာလဲ' ယိုဟန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားခန်းဖွင့်ပြီးနောက် ကပျာကယာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။
'မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက အကြံကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ဘာသာငါ အဲဒီကောင်ကို ရှင်းလင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်၊ ငါ လုပ်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ အဲဒီ ဓားသိုင်းလှုပ်ရှားမှုနည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ပြီး... မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်တက်လှမ်းဖို့ပဲ' ယိုဟန်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိရင်း... မိမိကို ကြိုတင်စောင့်ဆိုင်းနေမည့် ဒီယာ့ထံသို့ အရောက်လှမ်းရန် ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုသွက်လိုက်တော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း—
"မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ" အစောင့်နှစ်ဦးက လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တားဆီးလိုက်ကြသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုအမျိုးသားက အစောင့်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း— "လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်က ပန်းမျိုးနွယ်စု ရဲ့ သံတမန်ပါ၊ သခင်မကြီး အလီနာကို ဂါရဝပြုဖို့အတွက် လာခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုကာ အစောင့်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဖက်ဒရိုက်ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်၏။
အစောင့်နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုကျောက်စိမ်းပြားကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြရင်း— "မင်း ဝင်သွားနိုင်ပြီ... လင်မျိုးနွယ်စုဆီကနေ ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု အစောင့်နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက အစောင့်များကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။
'နောက်ဆုံးတော့ ငါ လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထဲကို ရောက်ခဲ့ပြီပဲ... ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်နေဦး သခင်လေး ယိုဟန်၊ မင်းဆီကို ငါ လာနေပြီ' သူက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ကြံစည်လိုက်မိရင်း... သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း—
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား... အာနာနဲ့ရော အရာအားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်၊ သူမ ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ခုကို သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေပုံရတယ်" ယိုဟန်၏ အခန်းတွင်းရှိ ဆိုဖာပေါ်၌ သူ့အနားတွင် ထိုင်နေရင်း ဒီယာက မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီး... မိမိအနေဖြင့် ယခင်က မည်သို့သော မကောင်းမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့မိသည်ကို ကောင်းကောင်းမသိရှိသေးသဖြင့် ရှောင်ဖုန်း၏ အကြောင်းကို သူမအား မပြောရဲပါချေ။ သူ၏ အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ်များမှာ အခုထက်ထိ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ပြီး... နတ်ဘုရားပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်း အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို အခုထက်ထိ ရေရေရာရာ မမှတ်မိသေးချေ။
ထို့ကြောင့် မသိနားမလည်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကြောင်းကြောင့် ဒီယာ့၏ စိတ်နှလုံးကို မနာကျင်စေလိုသဖြင့်... သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်လိုက်ရင်း သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။ "ဟင့်အင်း... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ဘာမှ စိုးရိမ်ပူပန်မနေပါနဲ့..." သူက သူမကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍— "တို့တွေ ညစာမစားခင် ရေမိုး အမြန်ချိုးလိုက်ကြမလား... ငါ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးတွေ၊ ချွေးတွေနဲ့ ပေကျံနေပြီ" ဟု သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ဒီယာ့၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး... မိမိနားကိုမိမိ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီသွားခဲ့ရရှာသည်။ "အတူတူ... ရေချိုးကြမယ် ဟုတ်လား..." သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ ထိုအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်က အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်မိပြီးမှ— "မင်း ငါနဲ့အတူတူ ရေမချိုးချင်ဘူးလား... တကယ်လို့ မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး၊ ငါ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်... ငါ့ကိုပဲ ခဏစောင့်နေနော်" ဟု ယိုဟန်က ဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ဒီယာက သူ၏ လက်များကို လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်တော့သည်။
"ဟင့်အင်း... ငါ မင်းနဲ့အတူတူ ရေချိုးချင်တာပေါ့"