အခန်း (၄၂) - တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာများ

"အစ်မ အလီနာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲရှင်၊ နောက်ပြောင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဖုန်းယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အလီနာကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

ဖုန်းမင်နှင့် ရှောင်ဖန်းတို့သည်လည်း အာလီနာ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုကဲ့သို့ ပြတ်သားလှသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အလီနာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖုန်းယွမ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ— "ဟုတ်ပါတယ်... သူ နတ်ဘုရားပွင့်လန်းခြင်းဂိုဏ်းကို ပြန်မသွားတော့ဖို့ အသေအချာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ရှောင်ဖန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီး... အလီနာ၏ စကားကြောင့် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းမင်က သူမကို လှမ်း၍ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည့်အခါ... သူမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။

ထိုအတောအတွင်း—

"မြေးလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဘာဖြစ်လို့ အဖိုးအသံကို ကြားတာနဲ့ အဲဒီလောက်တောင် လန့်သွားရတာလဲ။ မင်းနဲ့ သင့်တော်မယ့် လက်နက်တစ်ခုခုကိုကော ရှာတွေ့ပြီလား" အဘိုးအိုလင်က ယိုဟန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပြီး... သူ၏ အဖိုးဖြစ်သူ၏ ဘေးနားတွင်လည်း အကြီးအကဲဆုန်က ယှဉ်တွဲလျက် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ... ထိုအပြုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးအိုလင်နှင့် အဘိုးအိုဆုန်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ကြရပြီး— "မင်း မင်းရဲ့ ကျောပြင်နောက်မှာ ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ" ဟု အဘိုးအိုလင်က သူ၏ ရှည်လျားလှသော မုတ်ဆိတ်ဖြူကြီးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟို... တကယ်တော့ အဖိုး၊ ကျွန်တော် ဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ... ပြီးတော့ ဒီဓားကိုပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်နက်အဖြစ် လိုချင်ပါတယ်" သူက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း... သူ၏ ကျောပြင်နောက်ကွယ်မှ အသူရာဓားတော်ကို ထုတ်ယူလျက် အဖိုးဖြစ်သူအား ပြသလိုက်တော့သည်။

အကြီးအကဲစုန်နှင့် အဘိုးအိုလင်တို့သည် ထိုဓားတော်ထံသို့ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း... ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ယိုဟန် မိမိ၏ လက်ထဲ၌ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အရာကို အာရုံခံမိသွားကြသည့်အတွက် အဘိုးကြီးနှစ်ဦးစလုံး အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ကြရသည်။

"ဒါ... ဒါက ကျိန်စာသင့်ဓားကြီး မဟုတ်ပါလား" ယိုဟန်သည် မိမိ၏ လက်ထဲ၌ ထိုကျိန်စာသင့်လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့် တစ်ခဏ၌ အဘိုးအိုဆုန်၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့သဖြင့် အသိစိတ်များ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ရကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မြေပြင်ထက်သို့ လဲပြိုကျသွားခဲ့တော့သည်။

အဘိုးအိုလင်သည်လည်း ယိုဟန်၏ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာဓားတော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်မိ၏။

သူသည် မြေပြင်ထက်၌ လဲလျောင်းနေသော အဘိုးကြီးကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယိုဟန်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိရင်း— "မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ၊ မင်းက ဘယ်လိုမျိုး အစွမ်းနဲ့ ဒီဓားကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိနေရတာလဲ" ဟု ထိုအဘိုးအိုက ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေခဲ့ရပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူကြီးမှာလည်း သူ၏ အသားအရည်ထက်၌ ကပ်ငြိနေခဲ့ရသည်။ မိမိ၏ အဖိုးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်က ပြုံးလိုက်ရင်း— "ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖိုးရယ်... ဒီဓားမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေလို့လား၊ ပြီးတော့ အဖိုးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ချွေးတွေ ပြန်နေရတာလဲ" ဟု သူ၏ အဖိုးကို မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ အကြည့်များက မြေပြင်ထက်၌ လဲလျောင်းနေသော အကြီးအကဲစုန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍— "အဖိုး... သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဒီဓားကို မြင်တာနဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားရတာလဲ" ဟု သူ၏ အဖိုးကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤဓားနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမှ မသိရှိသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤနည်းလမ်းသည် မလိုအပ်သော မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ရှောင်လွှဲရန် အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုလင်သည် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်မိရင်း သူ၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ချွေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်။

ထို့နောက် ထိုအဘိုးအို၏ အကြည့်များက မြေပြင်ထက်၌ လဲလျောင်းနေသော အကြီးအကဲစုန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး— "တောက်... အဖိုးကြီး စုန်၊ မင်းကို အဲဒီဓားကို အမြန်ဆုံး စွန့်ပစ်ဖို့ ငါပြောခဲ့သားပဲ" ဟု ဆိုလျက် အဘိုးအိုလင်သည် အကြီးအကဲစုန်၏ ဝတ်ရုံကော်လံစကို ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်လျက် အတင်းအကြပ် လှုပ်ခါတော့သည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အကြီးအကဲစုန်သည် နောက်ဆုံး၌ သတိပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ပြီး— "ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ငါ့ကို ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ၊ ငါ သေသွားပြီလား... ဒါ ကောင်းကင်ဘုံလား" ဟု ထိုစကားလုံးများကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်း... အရူးလုပ်မနေနဲ့၊ မင်း ငါ့ရဲ့ မြေးလေးကို ဘာတွေလုပ်လိုက်သလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်း... မင်းက သူ့ကို အဲဒီဓားကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်တာပဲ၊ သူက အဲဒီ ဒဏ္ဍာရီလာ ကျိန်စာသင့်လက်နက်ရဲ့ ကျိန်စာတိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဥစ္စာ... မင်း အဲဒီကိစ္စအတွက် ဘယ်လိုမျိုး တာဝန်ယူမှာလဲ၊ ငါ့ကို သေသေချာချာ ပြောစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ အသေသတ်မှာ" အဘိုးအိုလင်သည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး အကြီးအကဲစုန်ကို လေထဲ၌ အတင်းအကြပ် လှုပ်ခါနေခဲ့တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်သည် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး အကြီးအကဲစာန်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသွားသော်လည်း... သူ၏ အဖိုးဖြစ်သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခြင်းမှတစ်ပါး တခြားရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းမရှိပါချေ။

"အဘိုးကြီးလင်... ငါ့ကို မြေပြင်ပေါ် အရင်ချပေးစမ်းပါ၊ မင်း ငါ့ကို အမိအရ သတ်ချင်နေတာလား" အကြီးအကဲစုန်က အဘိုးအိုလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားကို ဆိုလိုက်ရာ... ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအိုလင်က ယိုဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အရာအားလုံး ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး... အကြီးအကဲဆုန်နှင့် အဘိုးအိုလင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်ကြရင်း ယိုဟန်ကို တည်ကြည်လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးသည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာအောင် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ရပြီး မည်သူကမျှ ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုရဲကြပါချေ။ ယိုဟန်သည် ဆိုဖာထက်၌ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေခဲ့ပြီး ဓားတော်ကိုမူ သူ၏ ပေါင်ပေါ်၌ တင်ထားခဲ့၏။

အကြီးအကဲစုန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ယိုဟန်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်သည်။ "မြေးလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားတာမျိုး ရှိနေလား" သူ၏ အိုမင်းလှသော မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နေရရင်း သူက မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုလင်သည်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒေါသတကြီး အကြည့်များဖြင့် အကြီးအကဲစုန်ကို လှမ်း၍ စိုက်ကြည့်လိုက်မိစဉ်... ယိုဟန်က အကြီးအကဲစုန်ကို ကြည့်ကာ ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော် လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ် အကြီးအကဲ... ဒါက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှတဲ့ ဓားတစ်လက်ပါပဲ။ ဒီလက်နက်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေစေချင်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီလက်နက်ကိုပဲ ယူဖို့ အသေအချာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ" သူက တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အကြီးအကဲစုန်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်" ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကဲစုန်သည် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာပြီး... သူက ဖြူဖျော့သွားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အဘိုးအိုလင်ကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

"မြေးလေး ပြောနေတာ တကယ်ပဲလား... မင်း လုံးဝ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတာ ဒါမှမဟုတ် ကွဲပြားခြားနားတာမျိုး ဘာတစ်ခုမှ မခံစားရဘူးလား" အဘိုးအိုလင်က စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

သူသည် ယိုဟန်၏ လက်ထဲရှိ ထိုဓားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး... ယိုဟန်အနေဖြင့် ဤဓားကို မည်သို့ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့သလို၊ ဤလက်နက်ကို ကိုင်တွယ်ပြီးသည့်တိုင်အောင် အခုထက်ထိ မည်သို့ အသက်ရှင်နေနိုင်ရသည်ကိုလည်း သူ တွေးတော၍ မရနိုင်ပါချေ။

ထို့ထက်ပို၍ သူသည် တကယ့်ကို ကျန်းကျန်းမာမာနှင့် အကောင်းတိုင်း ရှိနေခဲ့ရာ... သူသည် မိမိ၏ မျက်စိကိုပင် မိမိ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲစုန်၏ အခြေအနေမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယိုဟန်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျိုးကိုမျှ သတိမပြုမိလိုက်ကြပါချေ။ ဒါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သလို... ၎င်းတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဘိုးအိုလင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီး ယိုဟန်ထံမှ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည့် တစ်ခဏ၌ သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"မဟုတ်... မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်" အဘိုးအိုလင်က ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို အံ့ဩတသစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ အကြီးအကဲစုန်သည်လည်း ထိုအဘိုးအို၏ အကြည့်များဆီသို့ လိုက်ပါ၍ ကြည့်လိုက်မိရာ... ယိုဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ထိုအရာကို အာရုံခံမိသွားခဲ့သည့် တစ်ခဏ၌ သူသည်လည်း အသိစိတ်များ ထပ်မံလွတ်ထွက်သွားခဲ့ရပြန်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယိုဟန်ကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ အဖိုးနှင့် အကြီးအကဲစုန်တို့၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာထက်မှ အမူအရာများမှာ တကယ့်ကို စစ်မှန်လှသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု သေချာပေါက် မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရကာ... သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်၍ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်မိတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲဟ" ယိုဟန်သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။