အခန်း (၃၉) - စုစည်းခြင်း

လင်မျိုးနွယ်စု၏ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်၍ လျှောက်လှမ်းလာသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရပြီး တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကိုလည်း လှပတင့်တယ်စွာ မွမ်းမံပြင်ဆင်ထားကာ ဧည့်သည်တော်များမှာလည်း လင်မျိုးနွယ်စု၏ ဝင်းခြံအတွင်းသို့ စတင်ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ "မင်းလည်း ဒီကို ရောက်နေတာပဲလား" အလီနာသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မောင်... ရောက်လာပြီပဲ၊ မောင်လည်း အစ်ကိုကြီး ဖုန်းယွမ်နဲ့ ညီမလေး ဖုန်းမင်တို့ကို လာရောက်ကြိုဆိုတာလား" အလီနာက သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ စုလင်ကို ကြည့်ကာ ထိုစကားကို ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စုလင်က အလီနာကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဦးခေါင်းညိတ်ပြကာ— "ဟုတ်တယ်... ကိုယ်လည်း အစ်ကိုကြီး ဖုန်းယွမ်နဲ့ ညီမလေး ဖုန်းမင်တို့ကို ကြိုဆိုဖို့ ရောက်လာတာ၊ သူတို့နဲ့ မဆုံရတာ တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီပဲ... သူတို့ မြစ်ကမ်းနားမြို့တော်ထဲကို ဝင်လာပြီး ဒီဘက်ကို လာနေကြပြီလို့ ခုတင်တင်တင်ပဲ ကြားလိုက်ရတာနဲ့" ဟု သူက အလီနာကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရင်း သူမ၏ ဘေးနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

သူမက ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိစဉ်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရထားလုံးတစ်စီးသည် လင်မျိုးနွယ်စု၏ ဝင်းခြံအတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုရထားလုံး၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ခြံရံလိုက်ပါလာသော အစောင့်တပ်သား ရာနှင့်ချီ၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဖုန်းမျိုးနွယ်စု၏ စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြ၏။

စုလင်နှင့် အလီနာတို့သည် ထိုလူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပြုံးရွှင်သွားကြပြီး... ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ရထားလုံးအတွင်းမှ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးနှင့်အတူ ရှောင်ဖန်းဟု အမည်ရသည့် လှပတင့်တယ်သော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးပါ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြရာ... ၎င်းတို့ကို မြင်သည်နှင့် အာလီနာနှင့် ဆူလင်တို့သည် အာနာကို ခေါ်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ လှမ်း၍ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

အလီနာနှင့် စုလင်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းမင်နှင့် ဖုန်းယွမ်တို့က ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ ကာလရှည်ကြာကတည်းက မဆုံတွေ့ခဲ့ရသော မိတ်ဆွေဟောင်းများဖြစ်ကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေကြကာ... ဖုန်းယွမ်နှင့် စုလင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ ဖက်လဲတကဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသလို... ဖုန်းမင်နှင့် အလီနာတို့သည်လည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီး ဆုံမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖက်လဲတကဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတော့သည်။

"အစ်မ အလီနာ... နေကောင်းရဲ့လားရှင့်၊ မတွေ့ရတာ တကယ့်ကို ကြာသွားပြီနော်" ဖုန်းမင်က ထိုစကားကို ဆိုလိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သဖြင့်... အလီနာက သူမကို ကြည့်ကာ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မ နေကောင်းပါတယ်... ညီမလေး ဖုန်းမင်ကော နေကောင်းရဲ့လား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းကအတိုင်း ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ လှပနေတုန်းပါလား... ညီမလေးက အစ်မကြီးကို သတိမရတော့ဘူး ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ စောစောစီးစီး လာမတွေ့တာပေါ့... မနှစ်တုန်းက အစည်းအဝေးပွဲကျတော့လည်း အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်းပဲ အဖော်မပါဘဲ လာခဲ့တာ" အလီနာက ဖုန်းမင်ကို ကြည့်ကာ စနောက်သည့် လေသံဖြင့် အပြစ်တင်စကား ဆိုလိုက်၏။

"အစ်မ အလီနာရယ်... မြို့ပြတစ်ခုလုံးကို စီမံခန့်ခွဲရတာ ဘယ်လောက် ခက်ခဲတယ်ဆိုတာ အစ်မလည်း နားလည်တာပဲဥစ္စာ၊ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ မနှစ်တုန်းက သူပဲ လာခဲ့ပြီး ညီမကတော့ ဖုန်းမြို့တော် ထဲမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာပါရှင့်" သူမက အာလီနာကို ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုပုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဖုန်းယွမ်နှင့် ဆူလင်တို့နှစ်ဦးစလုံး သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြန်လည်မြင်တွေ့ခွင့်ရသည့်အတွက် တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နက်မှောင်သော အပြာရောင် မျက်ဝန်းအစုံနှင့်အတူ အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာမရှိဘဲ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရည်ရှိသည့် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် စုလင်နှင့် အလီနာတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသဖြင့် သိပ်ကို လှပတင့်တယ်နေခဲ့ကာ— "မတွေ့ရတာ ကြာပါပြီ... ဒေါ်လေး အလီနာနဲ့ ဦးလေး စုလင်" ဟု ဆိုလျက် ရှောင်ဖန်းသည် အလီနာနှင့် စုလင်တို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်၏။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ရှောင်ဖန်းကို နောက်ဆုံးမြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး အခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... ၎င်းတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ မျက်စိကိုပင် မိမိတို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"အို... ကောင်းကင်ကြီးရေ၊ ဒါ ရှောင်ဖန်းလေးပါလား... ဒေါ်လေးတော့ ကိုယ့်မျက်စိကိုယ်တောင် မယုံနိုင်တော့ဘူး၊ သမီးလေးက သိပ်ကို ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... သမီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ကောလာဟလတွေက တကယ့်ကို မှန်ကန်တာပဲပေါ့၊ သမီးလေးအကြောင်းကို အများကြီး ကြားထားပါတယ်... သမီးက တကယ့်ကို လှပတင့်တယ်တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ" အလီနာက ထိုစကားကို အံ့ဩတသစွာဖြင့် ဆိုလိုက်မိရင်း ရှောင်ဖန်းကို လှမ်း၍ ဖက်လိုက်တော့သည်။

စုလင်ကလည်း ရှောင်ဖန်း၏ ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း— "သမီးက တကယ့်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... သမီးရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်းကိုလည်း ကြားသိထားပါတယ်၊ ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်တဲ့ သက်တမ်းနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့... သမီးက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ သမီးအတွက် တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟု စုလင်က ရှောင်ဖန်းကို ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူမိနေခဲ့ကာ— "သမီးရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဦးလေးလင် သိရှိနေတဲ့အတွက် တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်ရှင်... ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သလို လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရဲ့ ပါးစပ်ဖျားကနေ... ဒီလိုမျိုး ချီးကျူးစကားကို ကြားရတာက သမီးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ယူမှုပါပဲ" ဟု သူမက စုလင်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စုလင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း... ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖုန်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း— "အစ်ကိုကြီး... ယိုဟန်ကော ဘယ်ရောက်နေလဲ၊ သူ ဒီမှာ မရှိပါလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း သူမက တည်ငြိမ်မှုကို ပျက်ပြားမခံဘဲ ဆက်လက်ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

"သူ ဒီမှာ မရှိသေးဘူး... သူက သူ့ရဲ့ အဖိုးနဲ့အတူ အပြင်တစ်နေရာကို သွားနေကြလို့ပါ၊ မကြာခင် မင်းတို့ ဆုံရမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အထဲကို အရင်ဝင်ကြရအောင်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ တို့တွေ ပြောစရာ အကြောင်းအရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား" စုလင်က ဖုန်းယွမ်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းတို့အားလုံး လင်မျိုးနွယ်စု၏ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဦးတည်၍ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း—

"ဒါက ဘာကြီးလဲဟ..." ယိုဟန်သည် မိမိ၏ အသိစိတ်အာရုံအတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအကြောင်းကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး— "နတ်ဘုရားအဆင့် ကျိန်စာသင့်လက်နက် ဟုတ်လား... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်ကြီးလဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပါချေ။

ထို့ကြောင့် သူက ထိုကျိန်စာသင့်ဓား၏အကြောင်းကို စတင်၍ စူးစမ်းရှာဖွေလိုက်ရာ... သူ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်ကာ ကျယ်လောင်လာခဲ့ပြီးနောက်... ခဏမျှ ရှာဖွေပြီးသည့်အခါ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ အကြည့်များက သီးသန့်အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အဆုံးသတ်အရပ်၌... တခြားသော ဓားများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသောအသွင်ရှိသည့် ဓားတစ်လက်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုအရပ်မျက်နှာဆီသို့ ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးစွာ လှမ်း၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့မိသည်။ ထိုအတောအတွင်း အကြီးအကဲဆုန်နှင့် အဘိုးအိုလင်တို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စကားပြောဆိုခြင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့်... သူ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်ကို သတိမပြုမိလိုက်ကြပါချေ။

မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် လက်နက်ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အဆုံးသတ်အရပ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး... သူ၏ အကြည့်များက တခြားအရာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည့် ဓားတစ်လက်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို မှန်ဗီရိုတစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံကာ ကာကွယ်ထားပြီး ထိုမှန်ဗီရို၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ကွဲပြားခြားနားသော ဘာသာစကားမျိုးစုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားထားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ဘာဖြစ်လို့လဲတော့မသိဘဲ ယိုဟန်အနေဖြင့် ထိုမှန်ဗီရိုထက်တွင် ရေးသားထားသော ဘာသာစကားကို နားလည်သဘောပေါက်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းဘာသာစကားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မှန်ဗီရိုထက်တွင် ရေးသားထားသော စကားလုံးတစ်လုံးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်၏။

"အသူရာ .. ဒါက ဘယ်လို နာမည်မျိုးကြီးလဲ" သူက မှန်ဗီရိုထက်မှ ထိုနာမည်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ... ထိုဓားကို ကာကွယ်ထားသည့် မှန်ဗီရိုမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အက်ကွဲကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းအပြင် ထိုဓားမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့သဖြင့်— "ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ... ဒီဓားက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" သူက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်မိသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုဓား၏ ဓားရိုးကို လှမ်း၍ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့သည်။

တီ—

[သင်သည် အသူရာ၏ ကျိန်စာတိုက်ခြင်းကို ခံနေရပါသည်... ထိုဓားသည် သင်၏ အသိစိတ်ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုနေပါသည်]

[အရှင် ၌ နတ်ဘုရားအဆင့် ရုပ်ကလာပ် ရှိနေခြင်းကြောင့်... အရှင်သည် မည်သည့် ကျိန်စာမျိုးကိုမဆို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပါသည်]

[ဖုံးကွယ်နေသော လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု စတင်ပါပြီ - နတ်ဘုရားအဆင့် ကျိန်စာသင့်ဓား 'အသူရာ' နှင့် သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုး တစ်ခု ဖန်တီးပါ... အရှင်အနေဖြင့် ဆုလာဘ်အဖြစ် 'ခြေလှမ်းတစ်ထောင် ဓားသိုင်းအတတ်ပညာ' ကို ရရှိပါလိမ့်မည်]

[သင်သည် အသူရာနှင့် သံယောဇဉ်နှောင်ကြိုး ဖန်တီးလိုပါသလား = ဟုတ်ကဲ့ / မလုပ်ဆောင်ပါ]