အခန်း (၃၇) - အကြီးအကဲစုန်

"အကြီးအကဲကို ကူညီခွင့်ရတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါဗျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေပါ... လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲ ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း အကြီးအကဲဆုန်ဆီ အခုချက်ချင်း သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်" ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အဘိုးအိုလင်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အမျိုးသမီးထံသို့ အကြည့်များ ရွှေ့လိုက်သည်။

"ငါ အကြီးအကဲစုန်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်... မင်းကတော့ တို့ရဲ့ အမျှော်အမြင်ရှိတဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေကို သေသေချာချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားပြီး တတိယအထပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပါ" ဟု ထိုအလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက သူ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးကို မှာကြားလိုက်၏။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုလှပသော အမျိုးသမီးက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအိုကို လှမ်းကြည့်ကာ— "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ အကြီးအကဲလင်" ဟု ဆိုလိုက်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ အကြည့်များက ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်၍ စောင့်ကြည့်နေကာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေသည့် ယိုဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"သခင်လေးက လက်နက်ဝယ်ဖို့ ကျွန်မတို့ဆိုင်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်ရှင်" သူမက ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

ယိုဟန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တံတွေးကို အားယူမြိုချလိုက်မိပြီး ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုအမျိုးသမီးက ၎င်းတို့ကို စတင်ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဆိုင်သည် အပြင်ဘက်မှကြည့်လျှင် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေပုံရသော်လည်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ယိုဟန်၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကို သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး ဒီနေရာကို ရောက်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ထင်တယ်နော်" သူမက ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ရာ... ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း—

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ၊ ဒီမှာ လူတွေ တော်တော်များတာပဲနော်... ဒီဆိုင်က ဒီမြို့ထဲမှာ အတော်လေးကို နာမည်ကြီးတာ ဖြစ်ရမယ်" ဟု တတိယအထပ်သို့ ဦးတည်၍ လျှောက်လှမ်းနေစဉ်အတွင်း သူက ထိုအမျိုးသမီးကို ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ရာ... ယိုဟန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမက ပြုံးလိုက်မိသည်။

"မှန်တာပေါ့ သခင်လေးရယ်... ဒီနေရာက သိပ်ကို နာမည်ကြီးပါတယ်၊ ဒီမှာဆိုရင် လက်နက်အမျိုးအစား စုံစုံလင်လင်ကို ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်ရှင်။ ပြီးတော့ ဒီဆိုင်က သက်တမ်းအားဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ ပတ်ဝန်းကျင် မြို့ပြတွေမှာပါ တော်တော်လေး ကျော်ကြားလှတာပါ... သင့်တော်မယ့် လက်နက်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေဖို့အတွက် လူအများအပြား နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဒီနေရာကို လာရောက်တတ်ကြပါတယ်" သူမက မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

အဘိုးအိုသည် တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းနေရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးအကြား ပြောဆိုနေသော စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့ တတိယအထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြရာ... တစ်ထပ်လုံးမှာ လုံးဝ ဆိတ်ငြိမ်နေပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပါချေ။

ယိုဟန်သည် သူ၏ ဘေးနားတွင် လျှောက်လှမ်းနေသော အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း— "ဒီနေရာက ဘာဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှမရှိဘဲ ဆိတ်ငြိမ်နေရတာလဲ... အောက်က အထပ်နှစ်ထပ်လုံးမှာ လူတွေ သိပ်ပြီး ကြပ်ညပ်နေတာကို မြင်ခဲ့ရပေမဲ့... ဒီမှာကျတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပါလား" ဟု သူမကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်— "သခင်လေး... ဒီနေရာက အကြီးအကဲစုန်နဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ လူတွေအတွက်ပဲ သီးသန့်သတ်မှတ်ထားတာမို့လို့ပါ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို အကြီးအကဲဆုန် ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲတာဖြစ်ပြီး... တခြားဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဒီအထပ်ကို တက်ခွင့်မပြုပါဘူး၊ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေရာက ဆိတ်ငြိမ်နေရတာပါ" ဟု ယိုဟန်ကို ရှင်းပြလိုက်၏။

'အကြီးအကဲစုန် ဟုတ်လား...' သူက စိတ်ထဲမှနေ၍ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေထိုင်ပေးကြပါရှင်" သူမက ၎င်းတို့ကို တတိယအထပ်တွင် တည်ရှိသော သားနားထည်ဝါလှသည့် အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်ယူသွားခဲ့သည်။

ယိုဟန်နှင့် အဘိုးအိုတို့သည် ဆိုဖာထက်တွင် နေရာယူလိုက်ကြရာ... အခန်းမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပန်းချီကားအမျိုးမျိုးနှင့် ကွဲပြားခြားနားသော ရေးဆွဲမှုများကို မြင်တွေ့နေရကာ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ လက်နက်ပုံစံ ပန်းချီကားများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒီဆိုင်ကို အပြင်ကနေ ကြည့်ရုံနဲ့တော့ ဆိုင်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ဒီလိုမျိုး အရာတစ်ခု တည်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အကြီးအကဲဆုန်က မလိုအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို မခံယူချင်တဲ့အတွက် တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်... အဲဒီလို ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဆိုင်အသွင်သဏ္ဌာန်ရဲ့ အထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အပြင်အဆင် ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ" သူက အဖိုးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကဲလင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသလို... ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပါချေ။ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသောအပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်... ခဏအကြာတွင် အားရပါးရ စတင်ရယ်မောလိုက်သော အဘိုးအိုကို လှမ်း၍ ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

"ဟားဟား... မြေးလေး ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်တာပေါ့၊ သူက တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်ပါးနပ်တဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ အဖိုးက သူ့ကို ဒီဆိုင်ရဲ့ အပြင်အဆင်တွေကို ခေတ်မီတဲ့ ပန်းချီကားတွေနဲ့ ပြောင်းလဲဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့... အဲဒီ ခွေးကောင်က အဖိုးရဲ့ စကားကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုခဲ့တာ" အဘိုးအိုက ထိုစကားကို ဆိုလိုက်ရင်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း... အမျိုးသမီးမှာမူ ဘာတစ်ခုမှ ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲဘဲ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းနေခဲ့ရရှာသည်။ သူမသည် အကြီးအကဲဆုန်ကို ယခုကဲ့သို့ ပြောင်လှောင်ပြက်ရယ်ပြုပြီးနောက် သက်ရှိထင်ရှား ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့သော်လည်း... ဤအဘိုးအိုမှာ သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ သူမ ကောင်းကောင်းနားလည်ထား၏။

"မင်း တော်တော်လေး ပျော်နေပုံရတယ်နော် အကြီးအကဲလင်... မတွေ့ရတာ တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီပဲ" ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယိုဟန်၏ နားစည်အတွင်းသို့ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်၍ ဝင်ရောက်လာခဲ့သဖြင့်... သူ၏ အကြည့်များက ထိုအသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အဘိုးအိုလင်က ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း အမျိုးသမီးမှာမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့ရရှာသည်။

ရှည်လျားလှသော မုတ်ဆိတ်ဖြူကြီး ရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အခန်းတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး... ထိုအဘိုးအို၏ အကြည့်များက ယိုဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဘိုးအိုလင်ထံသို့ ပြန်လည်ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအိုလင်က ပြုံးပြလိုက်မိ၏။

"မှန်တာပေါ့... မတွေ့ရတာ တော်တော်ကြာသွားပြီပဲ၊ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေတုန်းပဲနော်... ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း ဘာမှမပြောင်းလဲသွားဘူး အကြီးအကဲစုန်" အဘိုးအိုလင်က အကြီးအကဲစုန်ကို ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အကြည့်များက အမျိုးသမီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကာ— "မင်း အခု သွားလို့ရပြီ... ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ စီမံလိုက်မယ်" ဟု အကြီးအကဲစုန်က ထိုအမျိုးသမီးကို ဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်... ယိုဟန်၊ အဘိုးအိုလင်နှင့် အကြီးအကဲစုန်တို့ကိုသာ အခန်းတွင်း၌ သီးသန့်ချန်ထားရစ်ခဲ့ရင်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ မြေးလေး ယိုဟန်လား..." အဘိုးအိုစုန်က ယိုဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... သူ၏ အကြည့်များကို အဘိုးအိုလင်ထံသို့ ပြန်လည်ရွှေ့ပြောင်းလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"မှန်တာပေါ့... သူက ငါ့ရဲ့ မြေးလေးပဲ"