အခန်း ၁၀၀ - မှောင်မိုက်သော အတိတ်ဆိုး

ကင်းစောင့်စစ်သည်နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဧရာမတံခါးကြီးအရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသည်။ ယိုဟန်၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကင်းစောင့်စစ်သည်နှစ်ဦးလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး လင်မျိုးနွယ်စု၏ တံခါးကြီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ယိုဟန်သည် အချိန်ပိုမဖြုန်းတော့ဘဲ လင်မျိုးနွယ်စု အိမ်တော်အတွင်းသို့ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

လင်မျိုးနွယ်စုဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ ထိုကျူးကျော်တိုက်ခိုက်သူများသည် မသိရသေးသော အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မြစ်ကမ်းပါးမြို့တော်အတွင်းသို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ယိုဟန် လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ဝင်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက သူ့ကို အေးစက်စက် မျက်နှာပေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဖခင်နှင့် အဖိုးဖြစ်သူတို့က စစ်ပွဲဆင်နွှဲရန် ထွက်ခွာသွားကြချိန်တွင် သူကမူ ဤနေရာ၌ အချိန်ဖြုန်းနေသည်ဟု ထင်မြင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအချို့သည် ယိုဟန်ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ဝါရင့်အကြီးအကဲ လင်က ကယ်တင်ပေးခဲ့သဖြင့် မအောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက သူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ လင်မျိုးနွယ်စုအတွင်း မည်သူမျှ သူ့ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။

၎င်းတို့သည် ယိုဟန်ကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေကြသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလှသည်မှာ သခင်မ အလီနာ သို့မဟုတ် လင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ အပြစ်ပေးမှုကို မခံလိုကြသဖြင့် မည်သူမျှ ထုတ်ဖော်မပြောရဲကြပေ။ ၎င်းတို့သည် သူ့ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ထားကြရင်း မိမိတို့၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် သူ့အကြောင်းကို စတင်၍ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်ဆွေးနွေးလာကြတော့သည်။

ယိုဟန်သည် ထိုလူများကို လျစ်လျူရှုထားရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိကာ နောက်ဆုံးတွင် လင်မျိုးနွယ်စု စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

"ဒါဆို အဲ့ဒီခွေးမသားတွေက ယိုဟန်နဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်ကို ရန်ပြုချင်နေကြတာပေါ့... သမီးလေး၊ သူမ အခု အဆင်ပြေရဲ့လား" အဖိုးအို လီယွန်က အလီနာကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အလီနာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဒီယာ၏ အခန်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ လီယွန်သည် ဒီယာ၏ အကြောင်းကို ကြားသိထားရသဖြင့် သူမနှင့် တွေ့ဆုံချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလီနာသည် ဒီယာ့အကြောင်းကို ပြောဆိုနေချိန်တွင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ ထိုအခြင်းအရာကြောင့် အဖိုးအို လီယွန်က သူ၏ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အဖေ... ဒီယာလေးက အဆင်ပြေပါတယ်" အလီနာက အဖိုးအို လီယွန်ကို ကြည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ဖခင်မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ... သမီး မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား" သူမက လီယွန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးက တစ်နေ့မှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး၊ သမီး တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီး တာဝန်သိတတ်တဲ့ မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ... သမီးကို အခုလို ပြန်တွေ့ရတာ ငါတကယ် ဝမ်းသာပါတယ် အလီနာ" လီယွန်က အလီနာ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အလီနာက ကြည်နူးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"သမီးလည်း အဖေ့ကို ပြန်တွေ့ရတာ တကယ် ဝမ်းသာပါတယ် အဖေ" သူမက လီယွန်ကို ကြည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် မိမိတို့ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလီနာ၏ အကြည့်များသည် ယိုဟန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ယိုဟန်... ငါ့သားလေး" သူမသည် ယိုဟန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။

ယိုဟန်သည်လည်း မိမိ၏ မိခင်နှင့် သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဖိုးအိုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအဖိုးအိုသည် နက်ရှိုင်းလှသော စွမ်းအားအရှိန်အဝါနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာပေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ယိုဟန်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားရင်း မိမိ၏ မိခင်ရှိရာဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့မိပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလီနာကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

"သား အဆင်ပြေရဲ့လား... အမေကို ဘာမှမပြောဘဲ ဘယ်တွေသွားနေတာလဲ၊ မထွက်ခွာခင် အနည်းဆုံးတော့ ပြောပြခဲ့ပါဦးလို့ သားကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ပြောခဲ့ရလဲ... ယိုဟန်ရယ်၊ သားက အမေအပေါ် ဘယ်လိုတောင် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ၊ အမေ ရင်ကျိုးရပါတယ်" သူမက မျက်ရည်များ စီးကျလျက် ထိုစကားများကို ရင်ဖွင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် အမေ.. ထိုအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် သတိကောင်းကောင်း မရသေးလို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" သူက အလီနာ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အကြည့်များသည် အလီနာ၏ ဘေးတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေရင်း မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် အဖိုးအိုထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အလီနာက ယိုဟန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိလိုက်သည် - "သူက သားရဲ့ အဖိုးဖြစ်သလို အမေ့ရဲ့ ဖခင်လည်း ဟုတ်တယ်၊ သူ့နာမည်က လီယွန် တဲ့" အလီနာက ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ လီယွန်၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အမိဘက်က အဖိုး..." ယိုဟန်က လီယွန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင်မူ ဤလူကို လွန်ခဲ့သောအချိန်က မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

"ငါ့ကို အဖိုးလီယွန် လို့ပဲ ခေါ်ပါ" လီယွန်က ယိုဟန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ယိုဟန်၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ တင်ရင်း ထိုစကားများကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယိုဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည် - "အဖိုးလီယွန်ကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ" သူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လီယွန်က ပြုံးလိုက်ရင်း ယိုဟန်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ပွတ်သပ်ဖက်လဲတိုက်လိုက်သည် - "မင်းကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မြေးလေး... ဒီအဖိုးကြီးဟာ ဒီနေ့မှာ မင်းတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို တွေ့ရလို့ တကယ်ကို ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရပါတယ်၊ မင်းကို ကြည့်ဦး... မင်းက တကယ်ကို ခန့်ညားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး အဖိုးနဲ့တောင် အရပ်အမောင်း တူနေပြီပဲ" သူက ယိုဟန်ကို ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် သူက အလီနာနှင့် ယိုဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီယာလေးကို တွေ့ဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ၊ ငါ့ကို သူမရဲ့ အခန်းဆီ ခေါ်သွားပေးကြဦး" သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း သူမနဲ့ တွေ့ဖို့ သွားနေတာပါ" ယိုဟန်က လီယွန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အကြည့်များကို မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သွားကြစို့၊ သားကို မြင်ရင် သူမ သေချာပေါက် ဝမ်းသာသွားမှာပါ၊ သူမက သားအတွက် တော်တော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့တာ၊ မိခင်ကြီးကို အလုပ်မရှုပ်စေချင်လို့သာ သူမက ဘာမှမပြောဘဲ ငြိမ်နေခဲ့တာပါ... အခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် သူမကိုယ်သူမပဲ အပြစ်တင်နေရှာတယ်" အလီနာက ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သည်။

ယိုဟန်သည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ သူမ လက်ရှိတွင် မည်သို့ ခံစားနေရမည်ကို သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နိုင်သည်။

"သွားကြစို့" ယိုဟန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့ သုံးဦးလုံးသည် ဒီယာနှင့် တွေ့ဆုံရန် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊

"သခင်မကြီး... ကျွန်မ သခင်မကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း သူ့ကို မြစ်ကမ်းပါးမြို့တော်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ ချန်ထားခဲ့ပါပြီ" ကာနာက အီဗလင်းကို ကြည့်ကာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

အီဗလင်းက ကာနာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ အခန်းအတွင်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်တွင်မူ ဝိုင်ပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ကာနာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရင်း အီဗလင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မကြီး... အဲ့ဒီနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အခုထိ တွေးနေတုန်းပဲလား၊ သခင်မကြီး အခုဆို ဝိုင်တွေ အလွန်အမင်း သောက်သုံးမိနေပါပြီ" ကာနာက အီဗလင်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အီဗလင်း၏ အကြည့်များသည် ကာနာရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဆိုပေမဲ့ အခုထက်ထိ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေဆီကနေ ငါ ထွက်ပြေးလို့မရသေးဘူး... ငါ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်တိုင်း အဲ့ဒီအော်ဟစ်သံတွေက ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲအထိ ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ၊ ဒါကပဲ အဲ့ဒီအရာတွေကို အနည်းဆုံးတော့ ခဏတာ မေ့ပျောက်စေနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲလေ" အီဗလင်းက ကာနာကို ပြန်လည်ဖြေကြားရင်း ဝိုင်များကို အရှိန်ပြင်းစွာ မော့သောက်လိုက်တော့သည်။

ဤအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကာနာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိကာ အီဗလင်း၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ ဝိုင်ပုလင်းကို လှမ်း၍ လုယူလိုက်သည် - "သခင်မကြီး ရပ်တန့်ဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ... ဒါက လုံလောက်ပါပြီ" ကာနာက သူမ၏ လက်ထဲမှ ပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အီဗလင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်မ သခင်မကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေပါတယ်" ကာနာက အီဗလင်းကို ဖက်ထားရင်း ထိုစကားများကို ပြောဆိုကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အာနာသည်လည်း ထိုအခန်းအတွင်းသို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အရေးပေါ်အခြေအနေ ရှိပါတယ် သခင်မ အီဗလင်း... ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်၊ သခင်မကြီး ခန့်မှန်းခဲ့တာ တကယ် မှန်ကန်ခဲ့ပါတယ်" သူမက အီဗလင်းနှင့် ကာနာတို့ကို ကြည့်ကာ အလောတကြီး လျှောက်တင်လိုက်လေတော့သည်။