အပိုင်း (၃၈) ထူးဆန်းလွန်းလှသော ကျူးကျူးချင်း၏ အကြည့်

ထန်ဆန်းသည် ကျူကျုံးကို ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျူကျုံးကို ရင်ထဲကနေ အလိုလို မြင်ပြင်းကတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူက မိမိအပေါ် ကြီးမားသော ရန်ငြိုးရန်စ ရှာထားခဲ့သည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း (စာရေးဆရာ "မှားတယ် ဆန်းငယ်ရေ... မင်းတို့ကြားက ရန်ငြိုးက အကြီးကြီးဗျ") သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေနှင့်ဆီကဲ့သို့ ဘယ်လိုမှ သဟဇာတမဖြစ်နိုင်မှန်း သိသာလှသည်။ ကျူကျုံးကို မြင်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ စိတ်အာရုံများ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိလာကာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ဆို့ဆို့ကြီးဖြင့် အသက်ရှူရကျပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ လေးစားရသော ဆရာကြီးက ကျူကျုံးကို အထင်ကြီး တန်ဖိုးထားလွန်းခြင်း မရှိပါက ထို့ပြင် ရွာလူကြီး အဘဂျက်နှင့် အဘတွမ်တို့၏ ပတ်သက်မှုသာ ကြားခံမရှိပါက... သူ၏ နာကျည်းတတ်သော ထန်ဂိုဏ်းသား သဘာဝအရ တစ်နေ့နေ့ ညမှောင်မှောင်တွင် ထိုကောင်ကို လည်လှီး လုပ်ကြံပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျူကျုံး (စိတ်ထဲကနေ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ရင်း) ‘ဟွန့်... မင်းက ငါ့ကို နိုင်မှာမို့လို့လားကွ’

ထို့နောက် ထန်ဆန်း၏ အကြည့်များက ရှောင်ဝူထံသို့ ရွေ့လျားသွားပြီး လွန်စွာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသွားကာ မြတ်နိုးကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် နော့တင်းမြို့တွင် ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး သူ အဝေးကနေ တိတ်တဆိတ် ငေးမောကြည့်ရှုခဲ့ရသော မိန်းကလေး မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် သူ၏ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ လာရောက် ခြောက်လှန့်ဖျားယောင်းခဲ့သော နတ်မိမယ်လေးလည်း ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ရှောင်ဝူကို မြင်ရသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားရတတ်ပြီး ထိုခံစားချက်က တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ၏ အရက်သမား ဖခင်ကြီးအပေါ် ထားရှိသော သံယောဇဉ်ထက်ပင် သာလွန်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က သူသည် ပထမဝိညာဉ်ကွင်း၏ အိပ်မက်ဆိုးကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ချိန် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူ၏ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အလှက သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ချက်ချင်း ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော စွဲလမ်းမှုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။ အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း ရိုးသားခြင်း တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး ချစ်စရာကောင်းခြင်း... ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လှပသော တင်စားချက်အားလုံးကို သူမတစ်ဦးတည်းက သိမ်းပိုက်ထားသည့်အလား။ ယခင်ဘဝက ထန်ဂိုဏ်းသားများ ပြောလေ့ရှိသည့် ‘ချစ်သူမျက်စိထဲတွင် ကာမဒေဝီ နတ်သမီးအတိုင်းပဲ’ ဆိုသည့် စကားမှာ ဤအခြေအနေမျိုးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ်က ဘဝနှစ်ခုစာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ထန်ဆန်းတစ်ယောက် မိန်းကလေးတစ်ဦးကြောင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှက်သွေးဖြာကာ မျက်နှာနီမြန်းခဲ့ရဖူးသည်။

လူအုပ်ကြီးကြားထဲကနေ ထိုမိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ ‘ရှောင်ဝူ’ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ရသည်။ လှပလွန်းလှသော နာမည်လေးပင်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထန်ဆန်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ကျော်လွှားကာ ‘မြွေစုတ်’ ၏ အရိပ်မည်းကြီးထဲမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပိုမိုကြိုးစား ကျင့်ကြံခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိဘနှစ်ပါးမှလွဲ၍ သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ချင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်နှစ်အကြာတွင် သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ သူမက အရင်အတိုင်း ချစ်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဘေးနားတွင်မူ သူ အမုန်းဆုံးဖြစ်သော လူယုတ်မာ ‘ကျူကျုံး’ ရှိနေခဲ့ပြီ။

ရှောင်ဝူသည် ကျူကျုံး၏ လက်မောင်းကို ချွဲနွဲ့စွာ ဖက်တွယ်ထားရင်း ဝိညာဉ်จักรပတ်ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ထန်ဆန်းကမူ အဝေးကနေသာ ငေးမောကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝူ ဖက်တွယ်ထားသော လက်မှာ မိမိ၏ လက်သာဖြစ်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။ ထန်ဆန်း၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကွဲအက်ကြေမွသွားကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုနာကျင်မှုမှာ အပြောရခက်လှပေသည်။

ကျူကျုံး (စိတ်ထဲကနေ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ရင်း) ‘ဘုရားရေ... စာရေးဆရာ အာကြောင်မင်း မင်းက ငါ့ကို သူများအချစ်ကို လုယူတဲ့ ဗီလိန်ကြီးအဖြစ် ရေးရက်တယ်ပေါ့’

ထန်ဆန်း (ဒေါသတကြီးဖြင့်) ‘မင်းက ဗီလိန်အစစ်ပဲလေကွာ’

စာရေးဆရာ (မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း) ‘ငါ ခံစားချက်အပြည့်နဲ့ ရေးထားတဲ့ အခန်းလေးကို... မင်းတို့က နှောင့်ယှက်ဖို့ လိုလို့လား’

ထန်ဆန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသော်လည်း မိမိ၏ အိပ်မက်နတ်သမီးလေးကိုမူ မာထန်သော စကားလုံးများဖြင့် မပြောရက်ချေ။ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရာတွင် အားနည်းလှသဖြင့် သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့်သာ "ရှောင်ဝူ... ဒါက မင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဒါက ငါနဲ့သူ့ကြားက ကိစ္စပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားရသောအခါ ရှောင်ဝူသည် ကျူကျုံးကို အပြစ်တင်နေခြင်းဖြစ်မှန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤသည်က မိမိလူကို အမြဲကာကွယ်တတ်သော သူမကို လွန်စွာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားကာ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ဖက်ကို စူအောင့်လိုက်ရင်း "ဟွန့်... အဲဒီ မြွေစုတ်ကို မင်းရဲ့ လေးစားလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ဆရာက ရွေးချယ်ပေးခဲ့တာလေ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူခဲ့တာပဲ။ ကျုံးကလေးက မင်းကို ဝိညာဉ်ကွင်း ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့တာသက်သက်ပဲကိုး။ မင်းက မင်းရဲ့ဆရာကို အပြစ်မတင်ဘဲ ကျုံးကလေးအပေါ်ကိုပဲ အပြစ်ပုံချနေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားမိဘူး။ ဟွန့်... ငါ မင်းကို တကယ် မုန်းဖို့ကောင်းတယ်"

ရှောင်ဝူ၏ စကားလုံးများသည် ထန်ဆန်း၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နေ့ညမပြတ် တမ်းတခဲ့ရသော မိန်းကလေးက သူ့ကို မုန်းတီးသည်ဟု ကိုယ်တိုင် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ထန်ဆန်း၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကြီးက ချက်ချင်းပင် သွေးပျက်မတတ် နီမြန်းအောင့်အည်းသွားရတော့သည်။

ဒီနေ့တွင် ထန်ဆန်းတစ်ယောက် ‘မြွေစုတ်’ ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှုအောက်က ကြောက်ရွံ့ခြင်း အိပ်မက်ဆိုးကြီးကို ထပ်မံ သတိရသွားရပြန်သည်။

အားလုံးသည်လည်း အခြေအနေမှန်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး အမြဲတစေ အေးစက်လှသော ကျူးကျူးချင်းနှင့် ရဲ့လင်လင်တို့ပင်လျှင် နှုတ်ခမ်းပါးများ တုန်ခါကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရတော့သည်။

ဝိညာဉ်ဆရာသခင်လောက၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များပီပီ သူတို့သည် ဝိညာဉ်သားရဲ အများစုအကြောင်းကို အနည်းနှင့်အများ သိရှိကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ‘မြွေစုတ်’ သည် လွန်စွာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသော သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနာမည်ဆိုးမှာ ‘ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းခြင်း’ ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ‘ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလွန်းခြင်း’ ကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း မြွေစုတ်သည် ညဘက်တွင်သာ ထွက်ပေါ်၍ ကြွက်များကို ဖမ်းဆီးစားသောက်တတ်ပြီး နေ့ဘက်တွင်မူ နေပူစာလှုံကာ အိပ်စက်နေတတ်သည့် သတ္တဝါ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အားနည်းရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်အတွက် အရေခွံများကို အလိုအလျောက် လှဲချတတ်ပြီး ပုပ်စပ်ညှီဟောင်သော အနံ့ဆိုးများကို ထုတ်လွှတ်တတ်သဖြင့် ၎င်းတွင် သဘာဝရန်သူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။

အသားစား ဝိညာဉ်သားရဲအများစုသည် ၎င်းတို့ကို မြင်လျှင်ပင် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် ဝေးဝေးက ရှောင်ကွင်းသွားတတ်ကြသည်။ အပုပ်ကောင်များကို စားသုံးတတ်သော အလွန်ရှားပါးသည့် ဝိညာဉ်သားရဲအချို့သာလျှင် အစာရေစာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးချိန်၌ ၎င်းတို့ကို ရှာဖွေစားသောက်ကြသည်။

လူတိုင်း စိတ်ထဲကနေ အလွယ်တကူ ပုံဖော်ကြည့်နိုင်သည်မှာ ထန်ဆန်း၏ ‘အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်’ ဝိညာဉ်သည် ထိုမြွေစုတ်၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် ‘ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် မြက်ခြောက်’ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှာ အသေအချာပင်။

တိုက်မုပိုင်သည် လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်အည်းထားရင်း ထန်ဆန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "ထန်ဆန်း... မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းက တကယ်ပဲ မြွေစုတ်လားကွ။ ဒါဆိုရင်တော့... ဟားဟားဟား..." တိုက်မုပိုင်တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ကျူကျုံးသည်လည်း တဟားဟား အော်ရယ်ချင်နေသော်လည်း အခြေအနေအရ ထိန်းထားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရိပ် သန်းစေကာ ဟန်ဆောင်လျက် "ဆန်းငယ်ရေ... ဒါတွေအကုန်လုံးက အဲဒီတုန်းက ဆရာကြီးကို ငါ မတားဆီးနိုင်ခဲ့လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက သူ့ရဲ့ သီအိုရီတွေကို ယုံကြည်နေတော့ ငါလည်း ယုံကြည်မိသွားတာပေါ့။ ပြီးတော့မှ..."

ကျူကျုံး၏ တကယ့်ကို ‘ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော’ ပုံစံကို မြင်ရသောအခါ ရှောင်ဝူလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။ သူမက ကျူကျုံး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ "ကျုံးကလေး... အကောင်းနဲ့ အဆိုးကို မခွဲခြားတတ်တဲ့ ဒီလိုလူအတွက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ ဒါတွေအကုန်လုံးက ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး အစွမ်းအစမရှိတဲ့ အဲဒီ ‘ဆရာကြီး’ ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ"

ဘေးတွင်ရပ်နေသော ကျူးကျူးချင်းနှင့် ရဲ့လင်လင်တို့သည်လည်း သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းငြိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့..." ထန်ဆန်းတစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကျူကျုံး၏ စကားလုံးများကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။ ‘ဒီကောင် ငါ့ကို ထပ်ပြီး ကစားပြန်ပြီလား။ ဝိညာဉ်နှိုးဆွစဉ်က တစ်ကြိမ် ‌ေနာ့တင်းမြို့မှာ မှတ်ပုံတင်စဉ်က တစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်ကွင်း ရှာဖွေစဉ်က တစ်ကြိမ်... ပြီးတော့ အခုလည်း ရှောင်ဝူက သူ့လက်ကို ထပ်ပြီး ဖက်တွယ်ထားပြန်ပြီ’

"မင်းက ဘာ ‘မင်းတို့’ လုပ်နေတာလဲ... အခုချက်ချင်း ကျုံးကလေးကို တောင်းပန်လိုက်စမ်း" ရှောင်ဝူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

အမြဲတစေ စကားနည်းလှသော ရဲ့လင်လင်ကပင် ကျူကျုံးဘက်မှ မတ်တတ်ရပ်ကာ "အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကြောင့် သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ကို မဖျက်ဆီးသင့်ဘူး" ဟု ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျူးကျူးချင်းသည်လည်း ရှောင်ဝူ၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် အကြောင်းစုံကို ‘နားလည်’ သွားခဲ့ပြီးနောက် ထန်ဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "မိမိ အမှားလုပ်ခဲ့ရင် တာဝန်ယူရဲရမယ်"

ကျူးကျူးချင်းကပါ ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်မုပိုင်သည်လည်း ထန်ဆန်း အမှားလုပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်သွားသည်။ မိမိ၏ ‘သူငယ်ချင်းကောင်း’ အပေါ် ဤမျှအထိ ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားခြင်းမှာ တကယ့်ကို မသင့်တော်ချေ။ အကယ်၍ မိမိသာ ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်ဆိုပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှရက်ခ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ပီပီ တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် "ထန်ဆန်း... ဒီလို သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်မျိုးက ရခဲပါတယ်။ တန်ဖိုးထားပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ရှေ့က မိန်းကလေး သုံးယောက်ပြောသည်က ပြဿနာမရှိသော်လည်း တိုက်မုပိုင်ကပါ ‘သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်’ ဟု ဆိုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထန်ဆန်းတစ်ယောက် ရင်ဘတ်ထဲကနေ သွေးတစ်လုပ်အန်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ မိမိဘက်ကနေ မရပ်တည်ပေးသော အသင်းဖော်မျိုးကို မလိုအပ်ဟု သူ ခံယူလိုက်သည်။ သို့သော် လှည့်ထွက်သွားစဉ်တွင် ရှောင်ဝူပြောခဲ့သော "ဒါက ဆရာကြီးရဲ့ အပြစ်ပဲ" ဆိုသည့် စကားလုံးများက သူ၏ စိတ်အာရုံကို လှုပ်ခါသွားစေသည်။

‘ငါ့ရဲ့ ဆရာက တကယ်ပဲ အလိမ်အညာသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လား’ ထိုမေးခွန်းကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် ထန်ဆန်းသည် ရှရက်ခ်ကျောင်းတော်ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ထို့သို့ဖြင့် ရွာဦးကျောင်းက ‘သူငယ်ချင်းဟောင်း’ များ၏ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပွဲလေးမှာ မပြေမလည်ဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ကျူးကျူးချင်းသည် ကျူကျုံးကို ဆန်းကြယ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ငါလည်း ပြန်တော့မယ်" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် မှောင်မိုက်သော ညဦးယံထဲသို့ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ သူမ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ကျူကျုံး၏ သာမန်အချိန်က အရှိန်အတိုင်းပင် လျင်မြန်လှပေသည်။

"ကျူးချင်း... ကျူးချင်းရေ..." ကျူးကျူးချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်မုပိုင်သည်လည်း ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် စိတ်မရှိတော့ချေ။ သူသည် နှုတ်ပင်မဆက်တော့ဘဲ သူမ၏ နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်လံသွားခဲ့တော့သည်။

သူတို့သုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ဝူက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ "တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား လင်လင်နဲ့ ကျုံးကလေး" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက လှည့်လိုက်ကာ ကျူကျုံး၏ အရှေ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို မော့ကာ ကျူကျုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ‘ကြည့်စမ်း... စောစောက ငါ ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာသလဲ မြန်မြန် ငါ့ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပြီး ချီးမွမ်းပေးဦး’ ဆိုသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

ကျူကျုံးသည် ထိုယုန်မလေး၏ ချစ်စရာကောင်းလှသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်မိကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို... မဟုတ်ပါ ယုန်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို အလိုလိုက်သကဲ့သို့ ရှောင်ဝူ၏ ဦးခေါင်းလေးကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းကတော့လေ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။ ကျူးကျူးချင်း၏ နောက်ဆုံးအကြည့်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကြည့်လေလေ... ယခင်ဘဝက ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲများထဲက ဇာတ်ကွက်များအတိုင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

‘ဒါက... ငါ ဒီမိန်းကလေးနဲ့ အရင်က ဆုံတွေ့ဖူးလို့လား’ ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မေးခွန်းများကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် သူတို့သုံးဦးသည် ဆော့တိုမြို့တော်၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြတော့သည်။