အပိုင်း (၃၇) ထန်ဆန်း၏ ပထမဝိညာဉ်စွမ်းရည်က အစွမ်းထက်လက်နက်ဆန်းကြီးလား

"ဆန်းငယ်ရေ..." ဟု ခေါ်သံနှင့်အတူ စတင်လိုက်သော ပြဇာတ်

"ဆန်းငယ်... ဆန်းငယ်ရေ... ငါ ဒီမှာရှိတယ်ဟေ့"

အတန်လှမ်းလှမ်းနေရာမှနေ၍ ကျူကျုံးက လှမ်းအော်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေးနှင့် လေယူလေသိမ်းကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ တကယ့်ကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းလှပြီး သံယောဇဉ်ကြီးမားလှသည့် ညီအစ်ကိုတွေအလား။ (ကျူကျုံး "အဟမ်း... ဒါက ခိုင်မြဲတဲ့ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်သက်သက်ပါ တခြားစိတ်မရှိပါဘူး")။ အကယ်၍ အကြောင်းစုံကို မသိရှိသောသူဆိုပါက သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ခွက်တည်း သောက် တစ်လုပ်တည်းစားပြီး သေအတူရှင်မကွာ ပေါင်းဖော်မည့် အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကြီးများဟု ထင်မှတ်မှားကြပေလိမ့်မည်။

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျူကျုံးတို့ သုံးဦးသည် ရှရက်ခ်အဖွဲ့သားများ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

တိုက်မုပိုင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထန်ဆန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ထန်ဆန်း... မင်း အဲဒီလူကို သိလို့လား" ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည်။

စောစောကတင် တိုက်မုပိုင်သည် ပြဿနာရှာရန် ကြံရွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဆံပင်နက်နှင့် မျက်နှာဖြူကောင်က ကျူးကျူးချင်းကို မြူဆွယ်သည်ဖြစ်စေ မမြူဆွယ်သည်ဖြစ်စေ သူ့ကို ကောင်းကောင်း သင်ခန်းစာပေးရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

သူ့တွင် အကြောင်းပြချက် သုံးခုရှိသည်။

ပထမအချက် ကျူးကျူးချင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခြင်းသည် အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက် မိမိထက် ပိုမိုခန့်ညားချောမောနေခြင်းသည် မွေးရာပါ အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်နှင့် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ဘေးနားတွင် လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး ပါရှိနေပြီး ချောမောကြွယ်ဝကာ အောင်မြင်နေသော မိမိကဲ့သို့ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ဦးကို လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုထားခြင်းသည် ပို၍ပင် ကြီးလေးသော အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ တစ်ဖက်လူက ထန်ဆန်းကို လှမ်းခေါ်နေရုံသာမက "ဆန်းငယ်" ဟု လွန်စွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ခေါ်ဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အိုးဟိုး... နားထောင်ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ကျောင်းက အတန်းဖော်တွေတောင် သူ့ကို ဒီလိုမခေါ်ရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထန်ဆန်းနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူ ဖြတ်သန်းရဦးမှာဖြစ်၍ သူ့ကို အလေးအမြတ်ထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထန်ဆန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါသွားပြီး လျှောက်လှမ်းလာသော ကျူကျုံးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်ပါက သူ အသစ်စက်စက် ပြုလုပ်ထားသော ‘ကျူးကော့ မြှားပစ်စင်’ ၏ အစွမ်းကို ကောင်းကောင်း မြည်းစမ်းခိုင်းမိမှာ သေချာသည်။

"သိပါတယ်... အသိတွေပါ" ထန်ဆန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် တိုက်မုပိုင်သည် သူ အသိအမှတ်ပြုထားသော သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို လိမ်ညာနေရန် မလိုအပ်ချေ။

ဤသည်ကို ကြားရသောအခါ တိုက်မုပိုင်သည် လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားရပြီး ‘ကြည့်ရတာ သူတို့က တကယ့် သူငယ်ချင်းတွေပဲ။ တော်သေးတာပေါ့... ငါ စိတ်မစောမိလို့’ ဟု တွေးကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ထိုစဉ် ကျူကျုံးက အနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သေသေချာချာ အကဲခတ်လိုက်သောအခါ ထန်ဆန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၂၉ သို့ ရောက်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိုက်လေစွ။ ပထမဝိညာဉ်ကွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည့်တိုင် သူ၏ စွမ်းအားကို အဆင့် ၂၉ အထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တုန်းပဲကိုး။

"အိုခေ... ဆန်းငယ်ရေ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေတုန်းပဲလား။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးက စကားလှမ်းပြောတာကိုတောင် ပြန်မထူးဘူးနော်။ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကပဲ ရှာဖွေပေးခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား"

တိုက်မုပိုင် (စိတ်သက်သာရာရသွားရင်း) ‘ထန်ဆန်းက တကယ့်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့သူပဲ။ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ထန်ဆန်းက စကားနည်းတဲ့သူမှန်း သိနေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ သူတို့က တကယ့် သူငယ်ချင်းစစ်တွေပဲ။ ဝိညာဉ်ကွင်းကိုတောင် ကူညီရှာပေးခဲ့တာဆိုတော့ တကယ့် ညီအစ်ကိုကောင်းပဲပေါ့’

ထန်ဆန်း (ဒေါသတကြီးဖြင့်) ‘ညီအစ်ကိုကောင်း ဟုတ်လား... ဒီလူယုတ်မာကတော့ တကယ့် မိစ္ဆာကောင်ပဲ’

စကားဆိုရင်း ကျူကျုံးသည် တစ်ဖက်က လူသုံးယောက်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထန်ဆန်းကတော့ အရင်အတိုင်းပင် မိမိကို ရိုက်နှက်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည့် အမူအရာနှင့်။ တိုက်မုပိုင်ကမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရင်းနှီးမှုပြလိုပုံရပြီး မိမိကို ထန်ဆန်း၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကြီးဟု တကယ် ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

ကျူးကျူးချင်းဘက်သို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ သူမ၏ လခြမ်းကွေးသဏ္ဌာန် ရင်အစုံက တကယ့်ကို ထည်ဝါလွန်းလှသဖြင့် သူ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမက မိမိကို ဘာဖြစ်လို့ စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ။ ထိုသံယောဇဉ်ကြီးမားလှသော အကြည့်များက... ဘာလဲ... မိမိ၏ ခန့်ညားမှုက မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက အအေးစက်ဆုံး မိန်းကလေးကိုပင် ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပြီလား။

ကျူကျုံးက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အဟမ်း... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ငါ့နာမည်က ကျူကျုံးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို ကျူကျုံး ဒါမှမဟုတ် ကျုံးကလေးလို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ အင်း... ငါက ထန်ဆန်းရဲ့ ရွာဦးကျောင်းက အတန်းဖော် သူငယ်ချင်းပါ"

စကားဆိုရင်း ကျူကျုံးက ရှောင်ဝူနှင့် ရဲ့လင်လင်ကို ညွှန်ပြကာ "ဒီယုန်မလေးကတော့ ငါတို့ရွာက သူကြီးရဲ့ မြေးမလေးပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီအဝတ်စုံနက်နဲ့ မိန်းကလေးကတော့ ငါတို့ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းတွင်းအလှမယ်ပေါ့"

ရှောင်ဝူသည် ထန်ဆန်း၏ ပုံစံကို သဘောမကျသော်လည်း အထူးသဖြင့် သူ၏ ပထမဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ပို၍ပင် မုန်းတီးသော်လည်း ကျူကျုံးက အပြင်လူများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စကားကို မလွန်ဆန်ချေ။ "ဟုတ်ပါတယ်... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ ငါ့နာမည်က ရှောင်ဝူလို့ ခေါ်ပါတယ်"

စကားဆိုရင်း ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်းအနားသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် အကဲခတ်ကြည့်ရှုရင်း ခေါင်းတငြိတ်ငြိတ် လုပ်နေခဲ့သည်။ ခဏမျှကြာသော် ထန်ဆန်းသည် ရှောင်ဝူ၏ စိုက်ကြည့်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။

ထန်ဆန်း (မျက်နှာနီမြန်းသွားရင်း) ‘ဒီရှောင်ဝူဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတာပဲ’

ရှောင်ဝူကမူ ညာဘက်လက်သီးကို ဘယ်ဘက်လက်ဖဝါးနှင့် ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းနာမည်က ထန်ဆန်းမလား။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်တော့လည်း မင်းက တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးတာပဲနော်"

ဤသည်ကို ကြားရသောအခါ ထန်ဆန်း၏ နဖူးထက်တွင် ဒေါသအကြောများ ထောင်တက်လာခဲ့ရသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော စကားလုံးက ဘဝနှစ်ခုစာ ယောကျာ်းပီသစွာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော သူ၏ နှလုံးသားကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိစေခဲ့သည်။

ဝတ်စုံနက်နှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ရဲ့လင်လင်ကမူ သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် "ရဲ့လင်လင်" ဟုသာ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမနှင့် ရင်းနှီးသောသူများသာဆိုပါက သူမသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့နေကြောင်း သတိပြုမိကြပေလိမ့်မည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမသည် ခေါင်းတစ်ချက် ငြိတ်ပြရုံသာ တုံ့ပြန်တတ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ဆိုမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ရဲ့လင်လင်၏ သာယာကြည်လင်လှသော အသံလေးကို ကြားရသောအခါ တိုက်မုပိုင်တစ်ယောက် စိတ်အာရုံများ လွင့်မျောသွားရပြန်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျူးကျူးချင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ‘ရဲ့လင်လင် တဲ့လား။ ကြည့်ရတာ ငါနဲ့ သက်တူရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ တကယ့်ကို နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးအတိုင်းပဲ သာမန်မိန်းကလေးတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ကျူးချင်းကော ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာမလဲ’ ဟု တွေးတောနေမိသည်။

တိုက်မုပိုင်က သူ၏ ဆံပင်စလေးကို သပ်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် "အို... ဟုတ်ကဲ့ မင်္ဂလာပါ။ ငါ့နာမည်က တိုက်မုပိုင်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ထန်ဆန်းရဲ့ ကျောင်းတော်က အတန်းဖော်ပါ" စကားဆိုရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများက ကျူးကျူးချင်းနှင့် ရဲ့လင်လင်ထံသို့ တိတ်တဆိတ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူကိုမူ သူ လုံးဝ ဥပေက္ခာပြုထားလိုက်သည်။ ရှောင်ဝူသည် လှပသည်ဆိုသော်လည်း အရှေ့က မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက သိသိသာသာ လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျူကျုံး၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ‘ဟွန့်... သူကတော့ တကယ့်ကို ပြုပြင်လို့မရတဲ့ လူရှုပ်ပဲ’

ကျူးကျူးချင်းက ကျူကျုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်သော လေသံဖြင့် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ကျူး... ကျူး... ချင်း" သူမသည် ‘ကျူးချင်း’ ဟူသော စကားလုံးကို ပိုမိုလေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသော်လည်း ကျူကျုံး၏ ဘေးနားက မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ကာ "ယောကျာ်းတွေကတော့ အကုန်လုံး အတူတူပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ကျူကျုံး စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ မိမိက သူမကို ဘာများ ပြစ်မှားမိလို့လဲ။

ထန်ဆန်းကမူ စကားအများကြီး မဆိုဘဲ ရှောင်ဝူကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဟာတာတာကြီး ခံစားနေရသည်။

သူက ကျူကျုံးဘက်သို့ လှည့်ကာ မူလက ခံစားချက်ကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ရင်း မျက်နှာကို တင်းမာစေကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဟွန့်... ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့။ ပြောစမ်း... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ကိစ္စမရှိရင်တော့ ငါ ကျောင်းတော်ကို ပြန်တော့မယ်"

ထန်ဆန်း၏ တုံ့ပြန်မှုက ကျူကျုံး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ဝူကမူ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက အမွေးထောင်နေသော ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့... မဟုတ်ပါ အမွေးထောင်နေသော ယုန်မလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထန်ဆန်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ဟွန့်... ထန်ဆန်း မင်းက ဘာအချိုးလဲ။ ကျုံးကလေးက မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောနေတာကို မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲ။ မင်းက အဲဒီတုန်းက ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း ကိစ္စအတွက် ကျုံးကလေးကို အငြိုးထားနေတုန်းပဲလား"

"ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း" ×2

တိုက်မုပိုင်နှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထန်ဆန်းသည် သူတို့အားလုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ အစွမ်းအစကို သူတို့အားလုံး အသိအမှတ်ပြုထားကြသည်။ ကျူးကျူးချင်းသည် သူ၏ အစွမ်းကို လေးစားသလို တိုက်မုပိုင်သည်လည်း သူ၏ တတိယဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို မသုံးဘဲ ထန်ဆန်းကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားသည်။

ထန်ဆန်းသည် လက်ရှိတွင် အဆင့် ၂၉ သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူ၏ ဒုတိယဝိညာဉ်စွမ်းရည် ‘ကပ်ပါးကောင်’ ၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့ဖူးကြပြီး ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရ လွန်စွာ ခက်ခဲလှသော ထိန်းချုပ်မှုစွမ်းရည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထန်ဆန်း၏ ပထမဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။

ဒါဆိုရင်... ထန်ဆန်းရဲ့ ပထမဝိညာဉ်စွမ်းရည်က သူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော အစွမ်းထက် လက်နက်ဆန်းကြီး ဖြစ်နေလို့လား။