အပိုင်း (၃၄) ဆော့တိုမြို့တော်သို့ ဦးတည်ခြင်း

"ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းဆိုတာ ဝိညာဉ်အချင်းချင်း ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်သခင်အချင်းချင်း အစွမ်းပြိုင်ကြတဲ့ နေရာပေါ့"

စကားဆိုလိုက်သူမှာ ကျူကျုံးပင် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက သူသည် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်အဆင့်သို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်ကပင် ရုပ်ဖျက်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ နျူးဒင်းမြို့၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကွင်းပြင်ကြီးများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော တုကုယန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ "ငွေကြေးကစားပွဲဆိုတာကတော့ ငါတို့က အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေရချိန်မှာ အဲဒီမှူးမတ်မျိုးနွယ်စုတွေက ငါတို့အပေါ် လောင်းကြေးထပ်ကြတာလေ။ ငါတို့နိုင်ရင် သူတို့က ရွှေငွေရတနာတွေ အများကြီး ရကြတာ။ ငါတို့ကို သူတို့ရဲ့ ငွေရှာတဲ့ ကိရိယာတစ်ခုလို သဘောထားကြတာ တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်"

ဆရာချင်းမင်သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို မနှစ်သက်သော်လည်း တားဆီးရန် အခွင့်အာဏာမရှိချေ။ သို့သော် မိမိ၏ တပည့်များကို တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက သူတို့အတွက် လက်တွေ့တိုက်ပွဲဝင် အတွေ့အကြုံများကို တိုးတက်စေနိုင်သဖြင့် ဘေးဥပါဒ်မရှိဘဲ အကျိုးသာရှိစေမည်ဟု တွေးကာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ထားလိုက်တော့သည်။

"ကဲ ကဲ... ဒီအကြောင်းတွေကို ဒီမှာတင် ခေတ္တရပ်ထားကြရအောင်။ အားလုံးပဲ အဆောင်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ကြ နာရီဝက်နေရင် ကျောင်းတော်တံခါးဝမှာ ဆုံမယ်"

ကောင်းကင်အင်ပါယာ၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပြီး ဖာစီနိုပြည်နယ်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ဘာလတ်ဘုရင်နိုင်ငံသည် အမှန်စင်စစ် ဖာစီနိုပြည်နယ်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်အင်ပါယာအတွင်းရှိ လက်အောက်ခံ ဘုရင်နိုင်ငံကြီး လေးခုအနက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုဘာလတ်ဘုရင်နိုင်ငံ၏ မြေသြဇာကောင်းမွန်လှသော လီမာလွင်ပြင်ကြီး၏ ဗဟိုချက်မတွင် တည်ရှိသည့် ဆော့တိုမြို့တော်ကိုမူ ဘာလတ်နိုင်ငံ၏ စပါးကျီကြီးဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ကျူကျုံးနှင့် ရှောင်ဝူ အပါအဝင် တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့သားများသည် မြင်းရထားအချို့ကို ငှားရမ်းကာ သုံးလေးရက်ခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့၏ ဦးတည်ရာဖြစ်သော ဆော့တိုမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

"ဝါး... ပင်ပန်းလိုက်တာ။ မြင်းရထားပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး ထိုင်လာရတော့ ငါ့တင်ပါးတွေတောင် နာနေပြီ" ဤမျှလောက် ကလေးဆန်စွာ ညည်းတွားနိုင်သူမှာ နှစ်ပေါင်းသိန်းချီ သက်တမ်းရှိသော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သည့် ယုန်မလေး ရှောင်ဝူမှတစ်ပါး အခြားသူ မရှိနိုင်ချေ။

ကျူကျုံးက ရှောင်ဝူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ကာ စနောက်လိုက်သည်။ "မင်းကိုလည်း ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို သနားစရာပဲ"

"ငါက ပင်ပန်းလို့ ပင်ပန်းတယ်ပြောတာ ဘာဖြစ်လဲ။ အဲဒါလေးတောင် ပြောခွင့်မရှိဘူးလား။ ဟွန့်... လူငတုံးကြီး မင်းကို စကားမပြောတော့ဘူး"

ရှောင်ဝူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ စကားမပြောတော့ဟု ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံက ကျူကျုံးထံသို့ မကြာမကြာ ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲကနေ ‘လူငတုံးကြီး... ငါ့ကို လာချော့စမ်းပါ လာချော့ရင် ငါခွင့်လွှတ်ပေးမှာပေါ့’ ဟု တွေးနေမိသည်။

သို့သော် ကျူကျုံးကမူ သူမ၏ အကွက်များကို နေသားကျနေပြီဖြစ်၍ ဆော့တိုမြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခင်းအကျင်းကိုသာ စိတ်ဝင်တစား လျှောက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဆော့တိုမြို့တော်သည် ကောင်းကင်မြို့တော်လောက် မစည်ကားသော်လည်း ဘာလတ်ဘုရင်နိုင်ငံ၏ အဓိက မြို့ကြီးနှစ်မြို့အနက် တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် လူသူထူထပ်လှသည်။ လမ်းမထက်တွင် ရထားမျိုးစုံ သွားလာနေကြပြီး ဆိုင်ခန်းပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့သား အားလုံးလည်း မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းကာ လူစုလိုက်ကြသည်။

ချင်းမင်က "ဒီရက်ပိုင်း ခရီးပွတ်တိုက်လာရတာ အားလုံးပဲ ပင်ပန်းနေကြပြီ။ အရင်ဆုံး တည်းခိုဖို့နေရာရှာပြီး ဒီည ကောင်းကောင်းအနားယူကြတာပေါ့။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးပြိုင်ပွဲကို သွားကြမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာချင်းမင်"

ပထမဆုံး သွားကြည့်သော ဟိုတယ်တွင် လူပြည့်နေသည်။

ဒုတိယမြောက် ဟိုတယ်တွင် အခန်းတစ်ခန်းသာ ကျန်တော့သည်။

တတိယမြောက် ဟိုတယ်တွင်လည်း လူပြည့်နေပြန်သည်။

ခရီးပန်းလာကြသော လူအုပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ခမ်းလာကြရသည်။

"ဟူး... အကုန်လုံး လူပြည့်နေတာပဲ" ရှောင်ဝူက နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်သည်။

ကျူကျုံးက ဤအတိုင်း ဆက်သွား၍ မဖြစ်တော့ဟု တွေးမိသဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... အားလုံးပဲ အုပ်စုခွဲပြီး တည်းခိုခန်း ရှာကြရအောင်။ မနက်ဖြန် ဒီအချိန်ကျရင် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းကြီးရဲ့ အရှေ့မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်လေ"

ချင်းမင်ကလည်း ဤအကြံဉာဏ်ကို သဘောကျသဖြင့် "ဒါဆိုရင်လည်း အားလုံးပဲ အုပ်စုခွဲလိုက်ကြ။ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ရှာရင် ပိုလွယ်လိမ့်မယ်။ ဆရာကတော့ တည်းခိုမယ့်နေရာ ရှိပြီးသားမို့ ဆရာ့အတွက် စိတ်မပူကြနဲ့" ဟု ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။

အဖွဲ့သားများအနက် ရိုးသားအေးဆေးလှသော ရှီမိုက "ငါကတော့ ငါ့ညီ ရှီမိုနဲ့ပဲ တစ်တွဲလုပ်မယ်" ဟု ဆိုသည်။ သူတို့က ညီအစ်ကိုအရင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဖဲ့နေစရာမလိုချေ။

တုကုယန်ကလည်း သူမ၏ ပွင့်လင်းသော သဘာဝအတိုင်း "ထျန်းဟန်နဲ့ ငါကတော့ တစ်တွဲပေါ့" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ယွီဖုန်းက လက်မထောင်ပြရင်း "မမယန်ကတော့ တကယ့်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ" ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ယွီဖုန်းနှင့် အော်စလိုတို့သည် မျက်နှာဖုံးအမည်းစွပ်ထားသော ရဲ့လင်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့် ရှောင်ဝူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ မိမိတို့၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် ယောကျာ်းချင်းသာ ပူးပေါင်းပြီး အဆောင်ရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် ကျူကျုံး ရှောင်ဝူနှင့် ရဲ့လင်လင်တို့ သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မူလက ရဲ့လင်လင်နှင့် ရှောင်ဝူကို တစ်တွဲထားရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ရှောင်ဝူ၏ မေ့လျော့တတ်သော စရိုက်နှင့် ရဲ့လင်လင်မှာ အကူအညီပေးရေးစနစ် ဝိညာဉ်သခင်ဖြစ်၍ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိခြင်းတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သုံးဦး အတူတူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် အထင်မလွဲစေရန်အတွက် ရဲ့လင်လင်နှင့် ရှောင်ဝူက အခန်းတစ်ခန်း အတူတူနေပြီး ကျူကျုံးက ကိုယ်ပိုင်အခန်းတစ်ခန်း ယူရန် စီစဉ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသည်ကို ကြည့်ပြီး အော်စလိုနှင့် ယွီဖုန်းတို့မှာ မနာလိုဖြစ်ကာ မျက်လုံးများပင် ကျိန်းစပ်သွားကြရသည်။

ကျူကျုံးနှင့် သူမတို့ သုံးဦး သိပ်မဝေးလှသော နေရာသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြစဉ် အလွန်ထူးခြားဆန်းပြားသော ဟိုတယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။

"ဝါး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာမှ လွန်ရောပဲ"

ထိုဟိုတယ်မှာ သုံးထပ်အဆောက်အအုံဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း ကြီးမားခြင်းမရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်မျက်နှာစာတစ်ခုလုံးကို နှင်းဆီနီရောင်များဖြင့် ဆင်ယင်ခြယ်သထားသည်။ ဟိုတယ်တစ်ခုလုံး၏ ဗိသုကာလက်ရာမှာ ကြီးမားလှသော နှင်းဆီပန်းကြီးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပုံဖော်ထားသဖြင့် မြင်ရသူကို လတ်ဆတ်ဆန်းသစ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဟိုတယ်၏ ဆိုင်းဘုတ်ထက်တွင်မူ ထင်ရှားလှသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို ရေးထိုးထားသည်။ ၎င်းကား ‘နှင်းဆီဟိုတယ်’ ပင် ဖြစ်သည်။

"နှင်းဆီဟိုတယ်တဲ့။ ကျုံးကလေး လင်လင် ငါတို့ ဒီမှာပဲ တည်းကြရအောင်" ရှောင်ဝူက ရဲ့လင်လင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဟိုတယ်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျူကျုံးက စိတ်ထဲကနေ ‘ဒီနေရာကို ရောက်လာကြပြန်ပြီပေါ့။ အကယ်၍ မုပိုင်သာ မိန်းကလေးတွေခေါ်ပြီး ဟိုတယ်လာတက်နေရင် ဒုက္ခပဲ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး ရှရက်ခ်ကျောင်းတော်က စောစောစီးစီး ကျောင်းဖွင့်နေလောက်ပြီပဲ’ ဟု တွေးနေမိသည်။

သူတို့သုံးဦး နှင်းဆီဟိုတယ်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ စိတ်ကိုရီဝေသွားစေမည့် နှင်းဆီပန်းရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုရနံ့က စိတ်ကိုကြည်လင်စေပြီး ဆန်းကြယ်သော ခံစားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ လူကို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားစေသည်။

ဟိုတယ်၏ အတွင်းပိုင်းကို အဖြူရောင် ငွေရောင်နှင့် နှင်းဆီနီရောင် သုံးမျိုးတည်းဖြင့်သာ အလှဆင်ထားပြီး နွေးထွေးကာ ဆန်းပြားဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် လူကို စိတ်ချမ်းမြေ့စေသည်။

ကျူကျုံးက ကောင်တာသို့ လျှောက်သွားပြီး "ကျွန်တော်တို့ကို အခန်းနှစ်ခန်း ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်တာနောက်ကွယ်မှ ဝန်ထမ်းသည် ချက်ချင်းထရပ်ကာ ကျူကျုံးကို တစ်ချက်ကြည့် ထို့နောက် ရှောင်ဝူနှင့် ရဲ့လင်လင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အားကျရိပ်များဖြင့် "အစ်ကို... အခန်းနှစ်ခန်း တကယ်ယူမှာ သေချာလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျူကျုံးသည် ဝန်ထမ်း၏ အကြည့်ကို မြင်သည်နှင့် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုဝန်ထမ်းက သူ့ကို မိန်းကလေးများစွာနှင့် ပျော်ပါးတတ်သူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျူကျုံးက မည်သူနည်း။ သူသည် သိက္ခာနှင့် သစ္စာတရားကို အလေးထားသော ဖြူစင်သည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ဝူနှင့် ခုနစ်နှစ်နီးပါး အတူတူရှိခဲ့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်အခါမျှ စည်းမကျော်ခဲ့ဖူးချေ။

မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် ကျူကျုံးက တမင်တကာ အသံကိုမြှင့်ပြီး "ဟုတ်တယ်... အခန်းနှစ်ခန်းပေးပါ" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

ကျူကျုံးက စိတ်ထဲကနေ ‘ဟဲဟဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အခန်းတစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ပြောဦးမှာပဲမလား’ ဟု တွေးနေမိသည်။

သို့သော် ထိုဝန်ထမ်းသည် အရှေ့တွင်ရှိသော ချောမောလှပသည့် လူငယ်လေးက ဤမျှလောက် ဖြူစင်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ယခုခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့သော လူကောင်းလူမွန်မျိုးက ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူက ကျူကျုံး၏ စကားအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကို"

ကျူကျုံးကမူ စိတ်ထဲတွင် ‘နေဦးလေ... မင်းက အခန်းတစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ငြင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟေ့... ဒါက ဇာတ်လမ်းနဲ့ လွဲနေပြီ’ ဟု မကျေမနပ် ညည်းတွားနေမိသည်။ သူသည် ဆိုးသွမ်းသောအမှုများကို ပြုလုပ်မည်မဟုတ်သော်လည်း မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲကကဲ့သို့ နားလည်မှုလွဲခြင်းခံရသည့် ခံစားချက်ကိုတော့ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုဝန်ထမ်းက ကျူကျုံးကို "ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူတစ်ယောက်အိပ် အခန်းနှစ်ခန်းပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ အခန်းတွေက အကျယ်ကြီးဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းကိရိယာတွေလည်း စုံလင်ပါတယ်။ မမလေးနှစ်ယောက် အတူတူနေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" ဟု အားပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအကြည့်က ‘မင်းက တကယ့် လူကောင်းလေးပဲ’ ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျူကျုံးက စိတ်ထဲကနေ ‘ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်’ ဟုသာ ရေရွတ်နိုင်တော့သည်။

ရှောင်ဝူကမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "အခန်းရရင်ပဲ တော်ပါပြီ။ လင်လင်... အထဲဝင်ရအောင်" ဟု ဆိုကာ ရဲ့လင်လင်၏ လက်ကိုဆွဲ၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။