အခန်း (၁၉) အစ်ကိုကြီး... ရှန်အာကို ဖိထားမိနေပြီရှင်

ဒိုချီတိုက်ကြီး၊ ဂျာမာအင်ပါယာ၏ လူသူမသိသော ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ ပျက်ကြီးတစ်ခုအတွင်း...

အဆင့် (၆) ဆေးဖော်စပ်သူအဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် ဆေးဘုရင် ဖူကူဝါတစ်ယောက် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဂျာမာအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် နံပါတ်တစ် ဆေးပညာရှင် ဖြစ်လာရုံတင်မက မကြာသေးမီက ဘိုးဘေးများ ချန်ထားခဲ့သော ရတနာမြေပုံတစ်ခုကို ရရှိခဲ့ကာ ထိုမြေပုံအတိုင်း ရှာဖွေရင်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အထဲတွင် အလွန်ရှားပါးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့သည့်အပြင် ဂျာမာအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့သည့် အဆင့် (၇) ဆေးလုံးတစ်လုံးကိုပါ ရရှိခဲ့သေးသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်အား သားရဲအသွင်မှ ရုန်းထွက်စေပြီး လူသားတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီနှင့် သားရဲတို့၏ ရှည်လျားသော သက်တမ်းကို တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်ဆိုင်စေနိုင်သည့် ‘ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဆေးလုံး’ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ ရုပ်သွင်ပြောင်း ဆေးလုံးပဲ ဟားဟား... ငါ ဖူကူဝါအပေါ် ကောင်းကင်ကြီးက ဒီလောက်တောင် မျက်နှာသာပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အဆင့် (၇) ဆေးလုံးကို တကယ် ရခဲ့ပြီဟေ့။"

တန်ဖိုးကြီးလှသော ကျောက်စိမ်းဘူးလေးထဲမှ ဆေးလုံးကို လောင်းထည့်လိုက်ချိန်တွင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဆေးရနံ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ဖူကူဝါသည် လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲမဟုတ်သော်လည်း ထိုဆေးရနံ့ကို နမ်းရှိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး နေရထိုင်ရ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားရသည်။ "အင်း... အဆင့် (၇) ဆေးလုံးဆိုတာ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းလှတာပဲ"

သို့သော် ဖူကူဝါတစ်ယောက် ဆေးလုံးကို ကျောက်စိမ်းဘူးထဲသို့ ပြန်ထည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... သူ့အား အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားစေမည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ရုပ်သွင်ပြောင်း ဆေးလုံးမှာ လေထုထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို ပုံအောပေးလျှင်ပင် ဝယ်ယူ၍မရနိုင်သော အဆင့် (၇) ရုပ်သွင်ပြောင်း ဆေးလုံးကြီး မဟုတ်ပါလား။

"ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူက ငါ့ဆေးလုံးကို ခိုးသွားတာလဲ။ ဘယ်သူလဲ... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း မင်းကို ငါမိလို့ကတော့... အရိုးကို ပြာချပစ်မယ် အသေ သတ်ပစ်မယ်" ဖူကူဝါက ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်မြည်ဟီးတော့သည်။

ဖူကူဝါသည် အဆင့် (၆) ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံစွမ်းအားမှာ အလွန် ထက်မြက်လှသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်အဆင့်အတန်းက သူ့ထက် မသာလွန်ပါက... သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို ဘယ်လိုမှ ရှောင်ကွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဟုတ်ပါသည်... ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိတ်ဆို့နိုင်သော လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်များ ရှိနိုင်သော်လည်း ဖူကူဝါ စဉ်းစားမိသည်ကတော့ ‘ဒိုစွန်း’ အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသည် ဤဆေးလုံးကို အရေးတယူ လုပ်မည်မဟုတ်သလို ‘ဒိုဇုန်း’ သို့မဟုတ် ‘ဒိုဟွမ်’ အဆင့်များဆိုလျှင်လည်း သူ့လက်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ လုယူသွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခြေအနေတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်— ၎င်းမှာ မသမာသူတစ်ဦးက လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်ကို သုံးပြီး သူ့ဆေးလုံးကို ခိုးယူသွားခြင်းပင်။

ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဖူကူဝါသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံစွမ်းအားကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဖြန့်ကြက်ကာ အသည်းအသန် ရှာဖွေတော့သည်။

.......................

အဆောက်အအုံပျက်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရေကန်ကြီးတစ်ကန် ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုရေကန်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် ရုတ်ချည်း တုန်ခါကွေးညွတ်သွားပြီး... အဝတ်အစား ခပ်နွမ်းနွမ်း ဝတ်ဆင်ထားကာ ငွေပြာရောင် ဆံနွယ်ရှည်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။ သူကတော့ စနစ်၏ ‘ပစ္စည်းခိုးယူမှု’ ကြောင့် ဘေးဒုက္ခကြုံကာ ဒိုချီတိုက်ကြီးသို့ အတင်းအဓမ္မ တယ်လီပို့ခြင်း ခံလိုက်ရသော ‘ကျူကျုံး’ ပင် ဖြစ်သည်။

"တောက်... ဆင်းသက်မယ့်နေရာကို ပုံမှန်နေရာလေး ရွေးပေးလို့မရဘူးလား" မိမိသည် ရေကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကျူကျုံးသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သူ၏ ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ထက်သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ရေပြင်နှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နစ်မြုပ်မသွားဘဲ ရေမျက်နှာပြင်ထက်တွင် လှိုင်းတွန့်လေးအချို့သာ ဖြစ်ပေါ်စေလျက် အသာအယာ မတ်တပ်ရပ် ကပ်တွဲနေခဲ့တော့သည်။

နဖူးထက်က မရှိသော ချွေးကို သုတ်လိုက်ရင်း ကျူကျုံးက သက်ပြင်းချလိုက်သည် "တော်သေးတာပေါ့... ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့လို့။"

ဝူး...

ထိုစဉ်မှာပင် ကျူကျုံး၏ ခေါင်းထက်မှနေ၍ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဆောက်အအုံပျက်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ဆေးလုံးသူခိုးကို လိုက်လံရှာဖွေနေသော ဖူကူဝါပင် ဖြစ်သည်။

ကျူကျုံး မော့ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် ဖူကူဝါကလည်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ... တောက်ပလှသော လရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်ချင်း ဆုံစည်းသွားကြတော့သည်။

ကျူကျုံး ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏— အမလေး... သေစမ်း ဘေးကင်းတာ ဘာမှမရှိဘူး ရောက်ရောက်ချင်း ဇာတ်ကောင်ကြီးနဲ့ တည့်တည့်တိုးတာပဲ

အကြည့်ချင်း မဆုံမိလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဆုံမိသွားသည်နှင့် ဖူကူဝါ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသမီးများ ဝုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားတော့သည်။ တစ်ဖက်လူကို သူ မမှတ်မိသော်လည်း... ဆေးလုံးကို ခိုးယူသွားသူမှာ သူ့ရှေ့တွင် အန္တရာယ်ကင်းမည့်ပုံစံ ဖမ်းထားသော ဤငွေပြာရောင်ဆံပင်နှင့် လူငယ်လေးသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိက အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

"သူခိုးလေး... ငါ့ရဲ့ ရုပ်သွင်ပြောင်း ဆေးလုံးကို အခုချက်ချင်း ပြန်ပေးရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်" ဖူကူဝါက ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်ကာ လေသံမာမာဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

‘ဒိုဝမ်’ အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဖူကူဝါ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျူကျုံးအနေဖြင့် ဘယ်လိုမှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဤသေတွင်းမှ ရုန်းထွက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည် "စနစ်... တယ်လီပို့ဖို့ ပြင်ဆင်တော့"

{ဒေါင် ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့စစ်ပြိုင်ခြင်း’ လောကသည် ‘မဟာအုပ်စိုးသူအရှင်’ နှင့် ချိတ်ဆက်နေသောကြောင့် ‘အဆင့်မြင့်လောက’ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် တယ်လီပို့ရန်အတွက် ရန်ငြိုးရမှတ် ၂၀,၀၀၀ သုံးစွဲရမည်ဖြစ်ပါသည်။ ပိုင်ရှင်... တယ်လီပို့မည့် နေရာကို သတ်မှတ်ပေးပါ}

ကျူကျုံးသည် မိမိ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖူကူဝါသည် ဒေါသကို ဘယ်လိုမှ မအောင့်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ငါက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ ဆေးဘုရင်ပဲဥစ္စာ မင်းလို ကလေးစုတ်က ငါ့ဆေးလုံးကို ခိုးတဲ့အပြင် ငါ့ကိုပါ အဖတ်မလုပ်ဘဲ လျစ်လျူရှုရဲတယ်ပေါ့လေ။ သိသာလှပြီ... မင်းက တကယ့်တရားခံပဲ

"သေချင်နေတာပဲ"

"သေ" ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဖူကူဝါသည် သူ၏ ညာလက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် ဒိုချီစွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်တော့သည်။

မီးဓာတ်အမျိုးအစား ဒိုချီစွမ်းအားများသည် သူ၏ လက်သီးအလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ဝုန်းခနဲ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးလုံးကြီးသည် ဖူကူဝါ၏ လက်သီးမှ ရုန်းထွက်ကာ လေထုထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန့်ကားသွားပြီး ကျူကျုံးထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မိမိထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသော ထိုမီးလုံးကြီး၏ အရှိန်နှင့် အစွမ်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျူကျုံး စဉ်းစားမိသည်က— တောက်... တကယ့်ကို အသက်အန္တရာယ်ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဘေးကင်းဖို့က ပထမ

{ဒေါင် ပိုင်ရှင်၏ ရန်ငြိုးရမှတ် ၂၀,၀၀၀ ကို နုတ်ယူပြီးနောက် လက်ကျန် ရမှတ် ၄,၅၀၁ မှတ် ရှိပါသည်။ စနစ်သည် ကျပန်းတယ်လီပို့ခြင်းကို စတင်နေပါပြီ...}

ဒုန်း............

မီးလုံးကြီးသည် ရေကန်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မီတာအမြောက်အမြား မြင့်မားသော ရေလှိုင်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုအရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင် ကျူကျုံးသည် အောင်မြင်စွာ တယ်လီပို့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကို ဖူကူဝါ၏ ထက်မြက်လှသော ဝိညာဉ်အာရုံက ရိပ်မိသွားရှာသည်။

မိမိ၏ ရန်သူက မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်တင် အငွေ့ပျံသလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဖူကူဝါသည် ဒေါသဖြေစရာမရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည် "သူခိုးလေး... ငါ မင်းကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး မင်း မြေကမ္ဘာရဲ့ အဆုံးအစအထိ ပြေးရင်တောင်မှ... ငါ မင်းကို အမိဖမ်းပြီး အသေသတ်ပြမယ်..."

.......................

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး... ကျူကျုံးသည် ဒိုချီတိုက်ကြီး၏ နေရာအသစ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

"ဟင်... ဘာလို့ တစ်ကိုယ်လုံး မှောင်အတိကျနေတာလဲ။ ငါ ဘယ်နေရာ ရောက်နေတာလဲဟ။"

ရှူ... ရှူ...

"အနံ့လေးက အတော်လေး မွှေးတာပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းများလား မသိဘူး။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျူကျုံးသည် မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ဖြင့် လိုက်လံစမ်းသပ်ကြည့်မိတော့သည်။

"အင်း... ငါ့တင်ပါးအောက်က အရာက ဘာလဲဟ။ အိအိလေးနဲ့... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ပြားနေသလိုပဲ နေရတာ အဆင်မပြေဘူး ဒါပေမဲ့... ငါ့ရဲ့ လက်ယုတ်ကြီးကတော့ မရပ်မနား စမ်းသပ်နေမိတုန်းပဲ"

ကျူကျုံးတစ်ယောက် မိမိကိုယ်ကို ထိတွေ့မိနေသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင်... သူ့အောက်ဘက်မှနေ၍ နုညံချိုသာလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မပေါ်ကနေ ဖယ်ပေးလို့ ရမလားရှင်။ ရှန်အာကို အစ်ကိုကြီးက အတင်းဖိထားလို့ အသက်ရှူရတာ တကယ် နေရခက်နေပြီ..."

"အမလေး... ဘုရားရေ" မိမိကိုယ်ကိုယ် ‘ရှန်အာ’ ဟု အမည်တပ်လိုက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး... မိမိသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အတင်းဖိ၍ ထိုင်မိနေသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ကျူကျုံးမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်မိတော့သည်။

ရှန်အာက မည်သူနည်း။ ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့စစ်ပြိုင်ခြင်း’ ဝတ္ထုကို ဖတ်ဖူးသူတိုင်း သူမကို ကောင်းကောင်းကြီး သိကြပေလိမ့်မည်။ သူမသည် ထိုလောကတစ်ခုလုံးတွင် နံပါတ်တစ် အချောဆုံး အချမ်းသာဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး နံပါတ်တစ် ဇာတ်ဆောင်မင်းသမီး ဖြစ်သလို... ‘ရှောင်ယန်’ ၏ အချစ်ဆုံး ကောင်မလေးလည်း ဖြစ်ရုံမက ရှောင်ယန်လေးအတွက်ဆိုလျှင် အသက်ပါပေးရဲသည့် မိန်းကလေး ဖြစ်သည်။

ကျူကျုံး : အင်း... မင်းသာ ငါ့ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး အသည်းအသန် ချစ်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို အဆင်ပြေမှာပဲ။

စာရေးသူ : ဖျတ်... မင်းလို အခွင့်အရေးသမားလေး တကယ့်ကို မလွယ်ဘူး။

"ငါ အခု ရှန်အာရဲ့ အခန်းထဲမှာ ရောက်နေတာဆိုရင်... ‘လင်ရင်’ ဆိုတဲ့ အဖိုးကြီးကတော့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေမှာ သေချာတယ်။" ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကျူကျုံး၏ နဖူးနှင့် ကျောပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။ ဖူကူဝါ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် စောစောကတင် ရရှိထားသော မုန်းတီးမှုအမှတ် ၂၀,၀၀၀ ကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်ကို သူ သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည်။ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေတိုက်ကြီးသို့ ပြန်လည်မရောက်ရှိမီ နောက်ထပ် နာရီဝက်မက အချိန်လိုသေးသည်။ အကယ်၍ လင်ရင်သာ အခု အခန်းထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာပါက သူ ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။

"သေပြီ... သေပြီ... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါလို ကြီးမြတ်လှတဲ့ ပိုင်ရှင်ကြီးက ဒီနေရာမှာတင် သက်တမ်းကုန်ရတော့မှာလား။"

ကျူကျုံးတစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ပျာပျာသလဲဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ... ရှန်အာသည်လည်း ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး လရောင်သင်းသင်းအောက်မှနေ၍ သူ့ကို အကဲခတ်နေမိတော့သည်။ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး... သူမကို အခွင့်အရေး ယူသွားသော (ရှန်အာ မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက်: မကြည့်သင့်တာကို မကြည့်နဲ့လေ) ဤဆန်းကြယ်လှသော လူငယ်လေးအပေါ် သူမ အလွန် တအံ့တဩနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ဟုတ်ပါသည်... အကယ်၍ ထိုလူငယ်သာ မကောင်းသော စိတ်ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါက တံခါးအပြင်ဘက်က လင်ရင်သည် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ကို နေရာတင် လည်ပတ်ညှစ် သတ်ပစ်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ ဖြစ်သည်။

လရောင်အောက်တွင် သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူငယ်လေးမှာ အရပ် သိပ်မမြင့်လှချေ။ သူသည် ဆန်းပြားလှသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းဝတ်စုံမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ပိုမို နှိုးဆွပေးနေခဲ့သည်။ ပို၍ အထက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အလွန် လှပလှသော ငွေပြာရောင် ဆံနွယ်ရှည်ကြီးကို တွေ့ရပြီး... ၎င်းအောက်တွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ အချိုးအစားကျလွန်းသော မျက်နှာလေး ရှိနေခဲ့သော်လည်း နုနယ်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အသက်သိပ်မကြီးသေးကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နားရွက်နှင့် ပါးပြင်ကို မတ်တပ်ရပ်လျက် ကုတ်ခြစ်နေပုံမှာ ရှန်အာအတွက်မူ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

ပုစွန်...

ရှန်အာတစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်— "ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ရှန်အာရဲ့ အခန်းထဲကို ဘာကိစ္စအတွက် လာခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုထိ မပြောရသေးဘူးနော်"

ရှန်အာ၏ ရယ်မောသံလေးမှာ အလွန် ချိုသာလှသော်လည်း... ကျူကျုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အငွေ့အသက်အချို့ ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲကနေ သတိပေးနေမိသည်— ကြည့်ရတာ... ငါ ဒီနေ့ သူတို့ စိတ်ကျေနပ်လောက်မယ့် အဖြေတစ်ခုကို မပေးနိုင်ရင်တော့... ငါ့ဘဝ ဒီမှာတင် ဇာတ်သိမ်းရတော့မယ် ထင်တယ်။

ကျူကျုံးသည် လည်ချောင်းကို တစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး ရှန်အာကို လှည့်၍ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တော့သည်— "အဟမ်း... ကိုယ်တော်က... ဒီအခန်းထဲကို ‘ပန်းသူခိုး’ ဖမ်းဖို့ လာခဲ့တာပါ"