အခန်း (၁၇) ဒီယုန်မလေးတော့ တကယ့်ကို မလွယ်ဘူး

ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ ဝိုင်းစက်လှပသော မျက်ဝန်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်လျက် ကျူကျုံး၏ လက်ထဲရှိ ငွေပြာဧကရာဇ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိပြီး အတော်ကြာအောင် နှုတ်ဆိတ်သွားရှာသည်။

ကျူကျုံးတစ်ယောက် စကားပြန်စရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ရှောင်ဝူသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ကုတင်ပေါ်မှ လျှပ်တစ်ပြက် ဆင်းသက်လာပြီး ကျူကျုံး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

‘နတ်ဘုရား အီတာချီ’ ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်များကို ဆက်ခံထားသော ကျူကျုံးပင်လျှင်... သူမ၏ ယခုကဲ့သို့ လျှင်မြန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကြောင့် စိတ်ထဲကနေ မသိမသာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ရှောင်ဝူသည် ကျူကျုံးလက်ထဲက ငွေပြာဧကရာဇ်ကို နှာခေါင်းလေး တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် နမ်းရှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝါး... အဝါး..."

သူမသည် အားမနာတမ်းဘဲ ငွေပြာဧကရာဇ်၏ မြက်ပင်အရွက်များကို ကောက်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်၍ တမြုံ့မြုံ့ ဝါးစားပစ်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှစ်ဖက်မှာ ဖောင်းကားသွားပြီး — "မင်းရဲ့ ငွေပြာမြက်က အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲဟ။ ငါစားနေကျ မုန်လာဥနီတွေထက် နှစ်ဆမက ပိုပြီး အရသာရှိတယ် ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ မြက်မျိုး တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး... အာဝါး"

"စားလို့... ကောင်းတယ်ဟုတ်လား။" ကျူကျုံး၏ မျက်နှာကြီး တစ်ချက် ပျက်သွားရသည်။ ကဲ... ကြည့်စမ်း ဒါ တကယ့်ကို ယုန်စစ်စစ်ပဲ။

ဧရာမ ငွေပြာဧကရာဇ် အပင်တစ်ခုလုံးမှာ အမြစ်ပင်မကျန် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြီး... ရှောင်ဝူသည် ကျူကျုံး၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးကိုပါ လျှာလေးဖြင့် တစ်ချက် နှစ်ချက် လျက်ပြီးမှ အားရကျေနပ်သွားရှာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဗိုက်ကလေးကို သာသာယာယာ ပုတ်လိုက်ရင်း — "ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ ကျွေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲနော်"

သို့သော် ထိုစကားကို ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် ရှောင်ဝူတစ်ယောက် နောင်တရသွားပုံရသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင် အလွန် ရှက်ဖွယ်ရာကောင်းသော အပြုအမူမျိုး လုပ်မိသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာလေးမှာ ပထမတွင် ဖြူလျော်သွားကာ... နောက်မှ တရိပ်ရိပ် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ဖလပ်...

ရှောင်ဝူသည် လာစဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျူကျုံး၏ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ခုန်တက်သွားပြီး... သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားသော စောင်ကြီးကို ဆွဲယူကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ထားလိုက်တော့သည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော ယုန်နားရွက် ရှည်လျားလျားနှစ်ဖက်သာ ထွက်နေခဲ့သည်။

"အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့" စောင်အောက်မှနေ၍ ရှောင်ဝူ၏ ရှက်သွေးဖြန်းကာ စိတ်ကောက်နေသော လေသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျူကျုံးတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်ကို ဝန်ခံရပေမည် — "ဟေး... ယုန်မလေး မင်း အခု အိပ်နေတာက ဒီသခင်လေးရဲ့ ကုတင် ခြုံထားတာကလည်း ဒီသခင်လေးရဲ့ စောင်ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။"

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... မနေ့က ငါ ဝမ်ရှန်းကို မေးပြီးပြီ သူက ဒါ အဆောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင် ကုတင်လို့ ပြောတယ်။ အဆောင် (၇) မှာ အစွမ်းဆုံးလူက ပိုင်ရှင်ပဲတဲ့။ ငါက သူတို့အားလုံးကို အလဲထိုးထားပြီးပြီဆိုတော့... ဒါ ငါ့ကုတင် ဒါ ငါ့စောင် အားလုံး ငါ့ဟာ... ငါ့ဟာချည်းပဲ..." ရှောင်ဝူက စောင်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပတ်လိုက်ရင်း ဇွတ်တရွတ် ဆိုလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ဝူ၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုမရှိသော အပြုအမူကို မြင်ရသောအခါ ကျူကျုံးမှာ ခေါင်းပင် ကိုက်လာရသည်။ ဒါက တမင်သက်သက် ကတ်ကတ်လန်အောင် ရစ်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် လူမှုဆက်ဆံရေးပိုင်းမှာ ဉာဏ်မမီတာလား မသိဘူး။

ကျူကျုံးက ရှင်းပြလိုက်ရသည် — "ပထမဆုံးအနေနဲ့... ဒါ ငါကိုယ်တိုင် ယူလာတဲ့စောင်ကွ။ မနေ့က ငါ ဝိညာဉ်ကွင်း သွားရှာနေလို့ အဆောင်ကို ပြန်မလာသေးတာ။ ဒုတိယအနေနဲ့... မင်း ဒီကိုမရောက်ခင်ကတည်းက ငါက ဒီအဆောင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပဲ။ မင်း ငါ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်မှသာ အဆောင် (၇) ရဲ့ ပိုင်ရှင်အစစ် ဖြစ်မှာပေါ့။"

ကျူကျုံး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်... စောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော ရှောင်ဝူ၏ ယုန်နားရွက်နှစ်ဖက်မှာ လှုပ်ခါသွားပြီး အချင်းချင်း ယှက်တင်လိုက်ကြကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် စဉ်းစားနေပုံရသည်။

အတန်ကြာမှ... ရှောင်ဝူသည် စောင်အောက်မှ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပြန်ပြူးထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် မေးလိုက်၏ — "တကယ်လား..."

ကျူကျုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် — "တကယ်ပေါ့"

"တကယ်ကြီးလား..."

"တကယ်ကြီးပေါ့"

"တကယ် တကယ်ကြီးလား..."

...

"တော်တော့... ငါ ထပ်ပြောမယ် ဒါ ငါ့ကုတင် ငါ့စောင်" ကျူကျုံးက လက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်ရသည်။ ဒီတိုင်း ဆက်သွားရင်တော့ ငါပါ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားတော့မယ်။

"ဟွန့်... ငါ... ငါမယုံပါဘူး မင်း ငါ့ကို လိမ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဝမ်ရှန်းတို့က မင်းအကြောင်း ငါ့ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောပြဖူးဘူး ပြီးတော့... ဒီလောက် မွှေးပျံ့နေတဲ့ စောင်ကြီးက ဘယ်လိုလုပ် မင်းဟာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်အောက်သို့ ပြန်လည် အတင်းလျှိုသွင်းလိုက်ပြီး ထို "မွှေးပျံ့လှသော" အနံ့ကို လောဘတကြီး ရှူရှိုက်နေမိတော့သည်။

ကျူကျုံး၏ နှုတ်ခမ်းအစုံ တုန်ခါသွားရသည်။ သူ၏ စောင်က မွှေးနေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။ သို့သော် အမှန်တရားကို စဉ်းစားကြည့်လျှင်မူ... ငွေပြာဧကရာဇ်၏ နုနယ်လှသော အဖူးအညွန့်များ၏ အနံ့အသက်မှာ အပင်စား ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်အတွက် ဘယ်လိုမှ မရုန်းကန်နိုင်သော သေမင်းတမန် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျူကျုံးက ဆွပေးလိုက်သည် — "မင်း သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦးလေ... ဒီစောင်ရဲ့ အနံ့က စောစောက မင်း စားပစ်လိုက်တဲ့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မြက်ပင်ရဲ့ အနံ့နဲ့ တစ်ထေရာတည်း တူမနေဘူးလား။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျူကျုံးသည် သူ၏ လက်ထဲမှနေ၍ နောက်ထပ် ငွေပြာဧကရာဇ် အပင်ပေါက်လေးတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းအပင်လေးမှာ စောစောက အပင်ထက်ပင် ပိုမိုနုနယ်လှသည်။

ယုန်ဆိုသည်မှာ အစားအသောက် အနံ့အသက်ကို ခံစားရာတွင် အလွန် ထက်မြက်လှသော သတ္တဝါဖြစ်ပြီး... အထူးသဖြင့် မိမိတို့ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာဆိုလျှင် ပို၍ပင် သိသာလှပေသည်။

ဂလု...

စောင်အောက်မှနေ၍ တံတွေးမြိုချလိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူတစ်ယောက် အသည်းအသန် သွားရည်ကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း မာနက တားဆီးနေဆဲ ဖြစ်၏ — "မလာဘူး... ငါ အပြင်မထွက်ဘူး။ ဒါက ပိုင်ရှင်ရဲ့ ကုတင်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်မှ... ဒီစောင်ကတော့ ငါ့ဟာပဲ..."

ရှောင်ဝူတစ်ယောက် ခေါင်းမာဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျူကျုံးသည် ငွေပြာဧကရာဇ် အညွန့်လေးကို စောင်၏ အနားဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လိုက်တော့သည်။ ငွေပြာဧကရာဇ်၏ မွှေးပျံ့လှသော အနံ့အသက်များသည် စောင်နှင့် ကုတင်ခင်းကြားရှိ ကွက်လပ်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအနံ့လှိုင်းများသည် ရှောင်ဝူ၏ နှာခေါင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး... ထိုမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ဦးနှောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်သွားတော့သည်။

"အား... ငါ ဘယ်လိုမှ မအောင့်နိုင်တော့ဘူး" ရှောင်ဝူသည် သူမကို ဖုံးလွှမ်းထားသော စောင်ကြီးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး... ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်ကာ ကျူကျုံး၏ ညာလက်ထဲရှိ ငွေပြာဧကရာဇ်ကို အသည်းအသန် လုယူရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ကျူကျုံးကလည်း သူမ အလိုကျ အဖြစ်မခံချေ။ သူသည် အနောက်ဘက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်သဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ အပိုင်အကွက်မှာ လွဲချော်သွားရသည်။ သို့သော် ရှောင်ဝူက ဇွဲမလျှော့ဘဲ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံ ဖမ်းဆွဲပြန်သည်။ ကျူကျုံးက သူ၏ ညာလက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ... ကျူကျုံးသည် ရှောင်ဝူထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမိုအရပ်ရှည်သဖြင့် ရှောင်ဝူတစ်ယောက် ဘယ်လိုမှ လှမ်းမမီနိုင်တော့ချေ။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း"

"မပေးဘူးကွ။ ဘယ်သူကများ စောစောက လူလည်ကျပြီး ငါ့ရဲ့ နဂါးကုတင်ပေါ်မှာ အတင်းလာအိပ်ခိုင်းလို့လဲ။"

"ငါ့ကို ပေးပါဆို"

"မပေးဘူး... မပေးဘူး"

.......................

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့် ကုန်လွန်သွားသောအခါ... ရှောင်ဝူသည် မောဟိုက်လျက် ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ငွေပြာဧကရာဇ်၏ အဖူးအညွန့်လေးကို တမြုံ့မြုံ့ ဝါးစားနေမိတော့သည်။ ဒါကလည်း ကျူကျုံးတစ်ယောက် သူမနှင့် ဆက်လက်၍ ကလေးကလား မဆော့ချင်တော့ဘဲ အညွန့်လေးကို ပစ်ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူသည် ငွေပြာဧကရာဇ်၏ အကြွင်းအကျန်များကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်... ဗိုက်ဆာနေသော ခွေးလေးတစ်ကောင်ပမာ ချက်ချင်း ပျံသန်းခုန်အုပ်ကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ငွေပြာဧကရာဇ် အပင်သစ်ကို ဖမ်းယူလျက် အငမ်းမရ စားသောက်နေပြန်သည်။

ကျူကျုံးကမူ ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ... မိမိ၏ ကုတင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် လဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

အာ... မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကုတင်ကပဲ အကောင်းဆုံး အသက်သာဆုံးပဲဟေ့

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ဝူသည် ငွေပြာဧကရာဇ် အညွန့်များကို အကုန် စားသောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အခန့်သား လဲလျောင်းနေသော ကျူကျုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်... အမွှေးပွနေသော ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်အလား... အာ မဟုတ်ဘူး အမွှေးထောင်နေသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်အလား ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားရရှာသည်။

"အခုချက်ချင်း ထစမ်း" သူမက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ကျူကျုံး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲယူကာ ကုတင်ပေါ်ကနေ အတင်း အောက်သို့ ဆွဲချရန် ကြိုးစားတော့သည်။

အိပ်ပျော်နေသူကို နှိုး၍ ရနိုင်သော်လည်း... အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေသူကိုမူ ဘယ်လိုမှ နှိုး၍ မရနိုင်ချေ။ ကျူကျုံးသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကုတင်နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ရှောင်ဝူတစ်ယောက် မည်မျှပင် အားစိုက်၍ ဆွဲပါသော်လည်း သူက စိုးစဉ်းမျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။

"မထဘူးကွ... ဒါ ငါ့ကုတင်ပဲ ငါ ဘာလို့ ဖယ်ပေးရမှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့... မင်း ဒီမှာအိပ်ရင် ဒီည ငါ့မှာ ခြုံစရာ စောင်မရှိတော့ဘူးလေ ငါ ချမ်းလို့ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းဝိုင်းကြီးများကို ပုတ်ခတ်လျက် သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေးလေးကို လုပ်ပြလိုက်သည်။ ကျူကျုံးပင်လျှင် တစ်ချက် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ ဒီ အသက်တစ်သိန်းရှိတဲ့ ဥပဒေအရ တရားဝင် လိုလီမကြီးက... ငါတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်လှတဲ့ တရုတ်ပြည် သမိုင်းကြောင်းထက် ဆယ်ဆမက သက်တမ်းရင့်နေပါလျက်နဲ့... ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ချစ်စရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနေတယ်ပေါ့လေ။ ဒါကတော့ တကယ်ကို သည်းခံနိုင်စရာ မရှိဘူး။

"အဲ့ဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ မင်း အိပ်စရာနေရာ တခြားသွားရှာလေ။ တကယ်လို့ မရရင်လည်း... ဝမ်ရှန်းရဲ့ စောင်ကို သွားလုပြီး သူ့ကို တခြားလူနဲ့ ကပ်အိပ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့"

(ဝမ်ရှန်းက မျက်ရည်ကျလျက် — "ခင်ဗျားက တကယ်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ကြီးပါပဲ")

ကျူကျုံးတစ်ယောက် စိုးစဉ်းမျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ... ရှောင်ဝူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ဆိုလိုက်တော့သည် — "အကယ်၍ မင်း မထဘူးဆိုရင်... ငါ မင်းရဲ့ အပေါ်ကနေ တက်အိပ်ပစ်မှာနော်"

"အိပ်ချင်သလို အိပ်ကွာ... ငါကတော့ ဘာမှ နစ်နာစရာ မရှိဘူး။" ဟဲဟဲ... ဒီသခင်လေးကို လာခြိမ်းခြောက်နေတယ် ငါက ကမ္ဘာမြေကြီးက လာတဲ့ ဝါရင့်ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးပဲဥစ္စာ... အသက်တစ်သိန်းရှိတဲ့ လိုလီမလေးကို ကြောက်နေရမလား။

ဘုန်း...

ရှောင်ဝူသည် ကုတင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျလာပြီး... ကုတင်၏ တစ်ခုတည်းသော ကွက်လပ်ဖြစ်သည့် ကျူကျုံး၏ ဂျိုင်းအောက်နားဆီသို့ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အတင်း လျှိုသွင်းလိုက်တော့သည်။

ကျူကျုံးတစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားကာ... ကုတင်ခေါင်းရင်းကို လက်ဖြင့် အားပြုလျက် နောက်ပြန် ဂျွမ်းထိုးကာ ခြေဗလာဖြင့်ပင် ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်ရတော့သည်။

ဒီ ယုန်အိုမကြီးကတော့... တကယ့်ကို အဆင်ပြေတဲ့လူနဲ့ ကောက်အိပ်တော့တာပဲ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲမှာလည်း တန်ဆန်းနှင့် ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ယခု တန်ဆန်းက ဒုက္ခရောက်ကာ သူ၏ လူလိမ်ဆရာကြီးဆီမှာ သွားနေနေရသဖြင့်... အခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့အလှည့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကျူကျုံးက မည်သူနည်း။ သူသည် အလွန်တရာ ဖြူစင်ရိုးသားသော လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် လူပျိုစင်ဘဝကို ထိန်းသိမ်းထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဖြူစင်လှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို... မိမိ၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်ထက်ပင် သက်တမ်းရင့်လှသော ယုန်အိုကြီးတစ်ကောင်၏ လက်ထဲတွင် အဆုံးသတ်ခံနိုင်ပါမည်နည်း။

(ချင်းယု —— ‘ကြယ်တာရာ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း’ ဇာတ်လိုက်မင်းသားက ဆိုသည်: "ကျွန်တော့်ထက် နှစ်ပေါင်း သိန်းချီ သက်တမ်းရင့်တဲ့ မိန်းမကို ယူခဲ့မိတဲ့အတွက် အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်")

ကျူကျုံးက လှမ်းအော်လိုက်သည် — "ဟေး... မင်းက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ အရှက်မရှိဘူးလားဟ။"

ရှောင်ဝူ၏ မျက်နှာလေးမှာ နားရွက်အနောက်အထိ ရဲရဲနီနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း... အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမက မာနကို လွှတ်ချလိုက်တော့သည် — "ဟွန့်... ဒီည ချမ်းလို့ သေမယ့်အစား... ရှက်လို့ သေရတာကမှ ပိုပြီး တန်ဦးမယ်"

ကျူကျုံး : "............."