အခန်း (၁၄) "လူလိမ်" နှင့် "ကောင်စုတ်"

ကျူကျုံးအနေဖြင့် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်ရရှိပြီးဖြစ်၍ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ‘ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်’ ထဲ၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြတော့ချေ။

ဤဘုရားသခင် စွန့်ပစ်ထားသည့် နေရာမျိုးသည် နေထိုင်မှုစနစ် ဆိုးရွားလှရုံတင်မကဘဲ အချိန်မရွေး အသက်ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဤနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ပို၍ မနေချင်ကြတော့ပါ။

သူတို့သည် ပါလာသော ခြောက်သွေ့သည့် ရိက္ခာအချို့ကို နံနက်စာအဖြစ် အလျင်အမြန် စားသောက်ပြီးနောက် တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ခြေဦးလှည့်ခဲ့ကြတော့သည်။

အပြန်ခရီးတွင်မူ သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ လာစဉ်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ကျူကျုံးသည် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများ၏ အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် ဖျတ်လတ်ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ကူးပြေးလွှားနေပြီး ဖရန့်ကလင်ကလည်း အနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မိမိ၏ ပြောင်မြောက်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုကို ဖရန့်ကလင်အား ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ကျူကျုံးသည်လည်း ဆက်လက်၍ အားနည်းချင်ယောင် ဆောင်မနေတော့ဘဲ မိမိ၏ ပင်ကိုယ်စွမ်းပကားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကျူကျုံး... ဖြည်းဖြည်း သွားပါဦးကွ။" ဖရန့်ကလင်က အနောက်မှ လှမ်းအော်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်မှာ ‘နွားပြာရိုင်း’ ဖြစ်ပြီး ခွန်အားအမျိုးအစား သားရဲဝိညာဉ် ဖြစ်သဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပိုင်းတွင် အားနည်းချက် ရှိလှရုံတင်မက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုမှာလည်း ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျူကျုံးကဲ့သို့ သစ်ပင်များပေါ်တွင် ခြေကုပ်ယူကာ အချိန်အကြာကြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ခုန်ကူးပြေးလွှားရန် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ခွင့်မပြုချေ။

ကျူကျုံးသည် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရှိပြီးကတည်းက မိမိ၏ စွမ်းအားများ မည်မျှအထိ တိုးတက်လာသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိထားသဖြင့် သူ၏ စွမ်းရည်များကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကောင်နှင့် တိုးပါစေကြောင်း မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ‘ငွေပြာနယ်ပယ်’ ကို သိမ်မွေ့စွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ရှိနေသော ငွေပြာမြက်ပင်များမှတစ်ဆင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စိတ်ဖြင့် အာရုံခံ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလို... ကျူကျုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိသွားဟန်ဖြင့် ခြေလှမ်းများကို တန့်လိုက်ပြီးနောက် ရေရွတ်လိုက်မိသည် — "ဟင်... ဒါက အဆိပ်မြွေတစ်ကောင်ပဲ။ ရာစုနှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ သားရဲပဲ ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် လိုက်လံ အမဲလိုက်နေတဲ့ပုံပဲ။"

ဖရန့်ကလင်လည်း အနောက်မှ အမီလိုက်လာပြီး ကျူကျုံးတစ်ယောက် ခြေလှမ်းများ တန့်လျက် မျက်နှာတည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းမေးလိုက်၏ — "ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလို့လား။"

ကျူကျုံး၏ ပြောင်မြောက်လှသော ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဖရန့်ကလင်သည် ကျူကျုံးအား မိမိ၏ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် စိတ်ကူးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို သွန်သင်ဆုံးမရန် သူ၏ အရည်အချင်းက မမီရုံတင်မကဘဲ သူ သင်ပေးစရာ အတတ်ပညာလည်း မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုမှာပင် ကျူကျုံးထက် နိမ့်ကျနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းတွင်လည်း ကျူကျုံးသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၁၀ (သူထင်ထားသည်မှာ အဆင့် ၁၀ သာ ဖြစ်သည်) သာ ရှိသေးသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ‘ဝိညာဉ်သခင်ကြီး ’ အချို့နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ကျူကျုံးသည် အသက် ၆ နှစ်သာ ရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖရန့်ကလင်တွင် သာမန် အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ မထင်မှတ်သော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် မကြုံတွေ့ရပါက ကျူကျုံး၏ အနာဂတ်သည် အလွန်တောက်ပမည်ဖြစ်ပြီး ‘စွမ်းအားရှင် ဒိုလော့’ ဟူသော အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ ဖရန့်ကလင်သည် ကျူကျုံးအား မိမိနှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် စိတ်ထဲက သတ်မှတ်ထားမိပြီ ဖြစ်သည်။

ကျူကျုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း — "ဟုတ်တယ် ဌာနမှူးကြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှေ့မလှမ်းမကမ်းမှာ ရာစုနှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်က အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ပုံပဲ။"

ဖရန့်ကလင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည် "သွားပြီး ကယ်တင်ကြစို့"

တစ်ပါးသူ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းမှာ သူ၏ စရိုက်မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူက လူဆိုးဖြစ်နေဦးတော့... ရာစုနှစ်သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်၏ လိုက်လံခြင်းကို ခံနေရသည်ဆိုကတည်းက ထိုသူသည် အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးမားသူ မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် မည်သည့် ဘေးအန္တရာယ်မျှ မရှိနိုင်ချေ။

ကျူကျုံးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ ပြန်လည် ခုန်တက်ကာ အာရုံခံမိသော နေရာဆီသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဖရန့်ကလင်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် အသက် ၄၀ ကျော် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော ကတုံးကေသာနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဆံပင်နက်နှင့် ပိန်လှီလှသော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆွဲလျက် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အနောက်ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် အစင်းကြောင်းများ ပါရှိသည့် ပေတစ်ဆယ့်သုံးအရှည်ရှိ ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်က တရစပ် လိုက်လံနေခဲ့သည်။

ကျူကျုံး စိတ်ထဲမှနေ၍ သရော်လိုက်မိသည် — ‘ဒါ... ဟို သီအိုရီဆရာကြီးဆိုတဲ့ "လူလိမ်" (ယွီရှောင်ကန်း) နဲ့ တန်ဆန်းတို့ သားအဖ မဟုတ်လား။ သူတို့အနောက်က လိုက်နေတာက မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက "ဒါတူရာ မြွေဟောက်" ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ တိုးမှတော့... တန်ဆန်းရေ မင်း နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုပဲ ပြောင်းရှာလိုက်တော့ကွာ... ဟားဟား။’

ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျူကျုံးက ဖရန့်ကလင်အား အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည် "ဌာနမှူးကြီး... အမဲလိုက်ခံနေရတာက ကျွန်တော်တို့ အဆောင်က သွေးဆုံးကိုင်နေတဲ့ အဆောင်မှူး ဦးလေးကြီးပဲ။ သူက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကိုလည်း ဆွဲထားသေးတယ်။"

‘သွေးဆုံးကိုင်နေတဲ့ အဆောင်မှူး ဦးလေးကြီး’ ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဖရန့်ကလင်၏ ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါသွားရသည်။ သွားပြီ... ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ လိမ်ညာမှုတွေ အခုချက်ချင်း လူမိတော့မှာပဲ။ ငါ ဘာလို့ အဲ့ဒီတုန်းက နှုတ်ကြွပြီး လိမ်လိုက်မိပါလိမ့်။

"အဟမ်း... အဲ့ဒါတွေကို အခု ထားလိုက်ဦး သူတို့ကို ကယ်ဖို့ ပြင်ဆင်ရအောင်။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဖရန့်ကလင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ခြေလက်များမှာ သံမဏိခွာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မတ်တတ်ရပ်နေသော လူသားတစ်ပိုင်း နွားပြာရိုင်းကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျူကျုံးက ဖရန့်ကလင်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးလှန်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဌာနမှူးကြီးသာ အခု ဝင်တိုက်လိုက်ရင်... ဒီဝိညာဉ်ကွင်းက တန်ဆန်းအတွက် အလကားသက်သက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။

ကျူကျုံးက တားမြစ်လိုက်သည် "ဌာနမှူးကြီး... မလောပါနဲ့ဦး။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒါက ရာစုနှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ‘ဒါတူရာ မြွေဟောက်’ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီမြွေက အဆိပ် အလွန်ပြင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဌာနမှူးကြီးရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည် နှစ်ခုစလုံးက အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရတာဆိုတော့... အကယ်၍ အဆိပ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ဖရန့်ကလင်သည် နွားသိုးကြီးအသွင်ဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းမှ မီးခိုးဖြူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "ဒါဆို... မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ။" ကျူကျုံးသည် သူတစ်ပါး ဘေးဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ဒီတိုင်း ကြည့်နေမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ထို့အပြင်... သူတို့ ကယ်တင်ရမည့်သူမှာ အကယ်ဒမီကျောင်းမှ လူများ ဖြစ်ကြသည်။ မဟုတ်လျှင် ကျူကျုံးအပေါ် သူ အကဲခတ်မှားခဲ့သည်ဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။

"ဒါတူရာ မြွေဟောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ... အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည်နဲ့ အဲ့ဒီမြွေကို အရင်ဆုံး ချုပ်နှောင်ထားလိုက်မယ် ပြီးမှ ဌာနမှူးကြီးရဲ့ အမှတ်အသား တိုက်ကွက်ဖြစ်တဲ့ ‘လျှပ်စစ်သံလိုက်... အာ မဟုတ်ဘူး... စွမ်းအားမြင့် နွားချိုအမြောက်’ နဲ့ လှမ်းထုလိုက်ပေါ့။"

"အင်း... ကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ" ဖရန့်ကလင် စိတ်ထဲကနေ သဘောကျသွားရသည်။ ဒီကလေးက တကယ်ကို ကိုယ်ကျင့်တရား ဉာဏ်ပညာ ကိုယ်ကာယ အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံတဲ့ ကျောင်းသားကောင်းလေးပဲ။

ကယ်တင်ခြင်း စစ်မျက်နှာနှင့် အကွက်ကျကျ တိုက်ကွက်

ဟိုးအဝေးဆီတွင်မူ... ယွီရှောင်ကန်းနှင့် တန်ဆန်းတို့ သားအဖသည် အားအင်ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ အသက်လုပြေးနေကြရသည်။

တန်ဆန်းကမူ စိုးစဉ်းမျှ ပူပန်ခြင်းမရှိချေ။ သူသည် တန်ဂိုဏ်း၏ အထွတ်အထိပ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် သိုင်းကွက်များကို အားကိုးထားသဖြင့် သာမန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ယွီရှောင်ကန်းမှာမူ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ။ သူသည် သေရမည်ကို မကြောက်သော်လည်း... မည်သူမျှ မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တန်ဆန်းသည် သူ၏ "သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ လောကအနိုင်ယူခြင်း" ကို သက်သေပြပေးမည့် တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ဤကလေးကို ဒီနေရာတွင် အသေမခံနိုင်ချေ။

"တောက်... ဘာဖြစ်လို့ ‘ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောအုပ်’ ရဲ့ အပြင်ဘက်အစွန်းနားမှာ ဒီလို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ သတ္တဝါမျိုး ရှိနေရတာလဲ။"

တန်ဆန်းသည် သစ္စာရှိပြီး ပါရမီထူးချေလှသည်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ ‘စွမ်းအားရှင် ဒိုလော့’ ဖြစ်လာခဲ့လျှင်... မိမိ၏ ဆရာက သူ့အတွက် အသက်စွန့်ခဲ့သည်ကို ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ ဤသည်မှာ ယွီရှောင်ကန်း၏ အတွင်းစိတ်အတွေး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တန်ဆန်း လွတ်မြောက်ရန် အချိန်ဆွဲပေးသည့်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"တန်ဆန်းလေး... မင်း မြန်မြန်ပြေးတော့ ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က အသံကျယ်ကျယ်နဲ့..."

ယွီရှောင်ကန်း စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် တန်ဆန်း၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ... ဟိုမှာ လူတွေ ရှိနေတယ်"

တန်ဆန်း၏ စကားကြောင့် ယွီရှောင်ကန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... သူ့အား အကြီးအကျယ် အရှက်ခွဲခဲ့ဖူးသော ကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဓားမြှောင်ငယ်မှာလည်း မသိမသာ တုန်ခါသွားပြီး ပစ်လွှတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သေရေးရှင်ရေး အချိန်အခါမျိုးတွင် ယွီရှောင်ကန်းသည် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ထိုသူများရှိရာသို့ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည် — "တန်ဆန်းလေး... ငါတို့ လွတ်ပြီ ဒါ ငါတို့ နော့တင်းအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူးကြီးပဲ"

‘ကျောင်းသားရေးရာဌာနမှူး’ ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တန်ဆန်းသည် သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို မသိမသာ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည် ‘လူအများကြီးရှေ့မှာတော့ ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အသိမခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဟို ကောင်စုတ်ကိုတော့... ငါ ဝိညာဉ်ကွင်း ရပြီးမှပဲ အ‌ေသသတ်ရတော့မယ်။’

ကျူကျုံးသည် ယွီရှောင်ကန်းတစ်ယောက် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့်တိုင်အောင် ဟန်ဆောင်ကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ 'မင်းရဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီလက်ထဲက လျှို့ဝှက်ဓားမြှောင်နဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား။'

ဖရန့်ကလင်နှင့် ကျူကျုံးတို့သည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံကာ အချက်ပြလိုက်ကြသည်။

ကျူကျုံးသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကူနိုင်ဓားမြှောင် ပစ်ခတ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ မျက်ကွယ်အရိပ်တစ်ခုမှနေ၍ ကူနိုင်ဓားမြှောင် နှစ်စင်းကို ‘ဒါတူရာ မြွေဟောက်’ ၏ မျက်လုံးအစုံဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဝစ်...

ဒါတူရာ မြွေဟောက်သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း... ကျန်ရှိသော ကူနိုင်ဓားမြှောင်တစ်စင်းမှာမူ ၎င်း၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်အတွင်းသို့ တစ်ဆုံး မြုပ်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြွေဟောက်ကြီးသည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တရစပ် လူးလွန့်ကာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းနေခဲ့ပြီး... ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များနှင့် သဲဝါများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အခုပဲ... ပထမဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းရည် —— အဆိပ်နဂါး တုပ်နှောင်ခြင်း"

ကျူကျုံး၏ ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ တောက်ပလှသော ဝါကျင့်ကျင့် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ကွင်းသည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် လှပစွာ လည်ပတ်သွားတော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်... ကျူကျုံးသည် ‘ငွေပြာနယ်ပယ်’ ကိုပါ တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

ငွေပြာနယ်ပယ်၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကြောင့်... ကျူကျုံး၏ ‘အဆိပ်နဂါး တုပ်နှောင်ခြင်း’ သိုင်းကွက်သည် ဖရန့်ကလင်အား ပြသခဲ့စဉ်ကထက် အရွယ်အစားပိုင်းတွင် ပိုမိုကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း... ၎င်း၏ အဖျက်စွမ်းအားနှင့် ပြင်းထန်မှုမှာမူ အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှပေသည်။ ကျူကျုံးသည် ဤတိုက်ကွက်ဖြင့် တန်ဆန်း၏ လက်တစ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ကွင်းဆုလာဘ်ကြီးကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် ပြုလုပ်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။