[အခန်း - ၁] ခရီးစဉ်၏ အစပြုခြင်း
လီချင်း ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထလာခဲ့ပေမဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ အမှတ်တရတွေကြောင့် ခေါင်းထဲမှာ မူးဝေနောက်ကျိနေတယ်။ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အမှတ်တရ နှစ်ခုလုံးဝ ပေါင်းစည်းမသွားမချင်း လက်ရှိ အခြေအနေကို သူ ချက်ချင်း သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ဘူး။
"ငါ... ကူးပြောင်းလာတာလား"
ထူးဆန်းလှတဲ့ အမှတ်တရတွေကို စနစ်တကျ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးတဲ့နောက် လီချင်း တစ်ယောက် သူ ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီဆိုတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ အမှတ်တရတွေထဲမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေတဲ့ အချက်အလက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ။
ဒိုလော့ တိုက်ကြီး၊ ထျန်းသို အင်ပါယာ၊ ရှန်းလော့ အင်ပါယာ၊ သိုင်းဝိညာဉ်နန်းတော်...
ဒါပေမဲ့...
တခြားသူတွေ ဒိုလော့ တိုက်ကြီးကို ကူးပြောင်းလာရင် အမြွှာ တိုက်ပွဲဝင် ဝိညာဉ်တွေ ပါလာတတ်ကြတယ်။ မပါရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်တန်း တိုက်ပွဲဝင် ဝိညာဉ် ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ် မနိုးထသေးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရကြတာမို့ မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ကကျမှ ဘာလို့ တိုက်ပွဲဝင် ဝိညာဉ် နိုးထမှု ပြီးစီးသွားခဲ့ရတာလဲ။
နိုးထပြီးသား ဖြစ်နေတာက ပြဿနာ မဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သင့်တော်တဲ့ တိုက်ပွဲဝင် ဝိညာဉ်မျိုး ပေးသင့်တာပေါ့။ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အား အဆင့် သုံးပဲ ရှိတဲ့ ကျီးကန်း တိုက်ပွဲဝင် ဝိညာဉ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။
မကူးပြောင်းခင်တုန်းကလည်း လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာပဲ နေခဲ့ရပြီး ကူးပြောင်းလာပြီးတော့လည်း အောက်ခြေမှာပဲ ရှိနေတုန်းဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကူးပြောင်းလာမှုက အလကား ဖြစ်မသွားဘူးလား။
"စနစ်"
"အချက်အလက်"
...
လီချင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး စဉ်းစားလို့ရသမျှ အကူအညီ လက်နက် အကုန်လုံးကို အော်ခေါ်ကြည့်ပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ရှိမလာခဲ့ဘူး။
ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။
သူက ပါရမီလည်း မပါ၊ အကူအညီ စနစ်လည်း မရှိ၊ နောက်ခံလည်း မရှိတဲ့ သာမန် ကူးပြောင်းသူ... လုံးဝ ကျရှုံးသူ စစ်စစ်ပဲ။
မဟုတ်သေးဘူး၊ နောက်ခံ လုံးဝ မရှိဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရဘူး။
ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင် နာမည်ကလည်း လီချင်း ပါပဲ။ သူရဲ့ မိဘနှစ်ပါးစလုံးက နော့တင်း မြို့ပြ သိုင်းဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ တာဝန်ခံတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ကျဆုံးသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက လီချင်းကို တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံကြတယ်။
အနည်းဆုံးတော့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး အနည်းငယ် ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ခံက သူ့အတွက် ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ခု ရရှိဖို့နဲ့ အလယ်လတ် ဝိညာဉ်ဆရာ ကျောင်းတော်ကို ရွေးချယ်ရာမှာပဲ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒီထက်ပိုပြီးတော့တော့ မျှော်လင့်လို့ မရနိုင်ဘူး။
ဒီအတိုင်းပဲ လက်လျှော့လိုက်ရတော့မလား။
ပါရမီ ထူးထူးခြားခြား မပါဘူး၊ နောက်ခံ အားနည်းတယ်၊ အထူးစွမ်းအား လုံးဝ မရှိဘူး ဆိုရင်တောင်မှ သူက ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိုက်ရမှာလဲ။
စတင်ကတည်းက အဆုံးသတ်ကို ကြိုမြင်နေရတဲ့ ဒီလိုဘဝမျိုးကို သူ လုံးဝ ဆက်မကူးသန်းချင်တော့ဘူး။
မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ့မှာ အကူအညီ လက်နက် မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။
ငါ ဒိုလော့ စာအုပ်တွဲ အကုန်လုံးကို ဖတ်ဖူးတာပဲ။ အလွတ်ရနေတယ်လို့ မပြောနိုင်ရင်တောင် အဓိက အချက်အလက် အချို့ကိုတော့ ငါ သိထားတယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက် မဟုတ်ဘူးလား။
လီချင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း တောက်ပလာခဲ့တယ်။
ယွီရှောင်ကန်း က နော့တင်း ကျောင်းတော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်ပြီး ရှောင်ချန်းယွီ၊ လျူလုံ နဲ့ လင်းဖုန်းတို့က ငါးနှစ်မြောက် ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒါဆိုရင် ဒိုလော့ တိုက်ကြီးရဲ့ ပထမဆုံး ဇာတ်ကြောင်း မစတင်မီ တစ်နှစ်အလိုကို ရောက်နေတာပဲ။
ဩဇာအာဏာ ရှိသူကို သွားကပ်ရပ်ရမလား။
ယွီရှောင်ကန်း နဲ့ ရှီလိုင်ခဲ့ ကျောင်းတော်လို ပါရမီကိုပဲ ဦးစားပေးတဲ့ လူစုထဲကို မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အား အဆင့် သုံးပဲရှိတဲ့ အသုံးမကျသူ လီချင်း တစ်ယောက် အဓိက ဇာတ်ကောင်တွေနဲ့ ပေါင်းစည်းဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။
လုပ်ကြံသူဟောင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထန်စန်း ကလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ စည်းရုံးလို့ရမဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။
သိုင်းဝိညာဉ်နန်းတော် ဘက်ကို ကြည့်ရင်လည်း...
သိုင်းဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ မခက်ခဲပေမဲ့၊ အထူးသဖြင့် မိဘတွေရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ ပါရမီအရ သိုင်းဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့် ရမှာ မဟုတ်သလို အထူး လေ့ကျင့်ပေးမှုကိုလည်း ရရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဝင်လိုက်လည်း ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါ့အပြင် အကူအညီ စနစ် မရှိဘဲနဲ့ အဓိက ဇာတ်ကောင် ဖြစ်တဲ့ ထန်စန်း ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ တကယ် မဝံ့ရဲဘူး။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လို သေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ပါရမီ...
ပါရမီ အကြောင်း ပြောရင် ဒိုလော့ တိုက်ကြီးကို ကြည့်ဖူးသူတိုင်း ရေခဲနဲ့ မီး ဝိညာဉ် ရေတွင်း ကို ပြေးမြင်ကြလိမ့်မယ်။
လီချင်း အဲဒီထဲက မသေဆေးပင်ကို ရရှိနိုင်သရွေ့ သူရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က နတ်ဘုရား အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် တိုးတက်မသွားရင်တောင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အား အဆင့် ခုနစ် ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ရှစ်လောက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ဖို့က ပြဿနာ မရှိနိုင်တော့ဘူး။
အခြား အကြောင်းအရာ အနည်းငယ်ကို ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် တိုက်ပွဲဝင် ဒိုလော့ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့က မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒုကုဘို ကိုလည်း စည်းရုံးဖို့ ခက်ခဲတယ်။ မူရင်းဇာတ်ကြောင်းထဲမှာ ထန်စန်း က ဒုကုဘို ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် အဆိပ်အတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်မနေခဲ့ရင် သေသွားလောက်ပြီ။
လီချင်း သာ အိမ်ပေါက်ဝအထိ သွားတောက်ခေါက်ရဲရင်...
တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ရိုက်သတ်မပစ်ရင်တောင် ဖမ်းဆီးပြီး အတင်းအကြပ် စစ်ဆေးမေးမြန်းတာ ခံရလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဒုကုဘို ကို တွေ့ခွင့် ရမရဆိုတာတောင် ပြောဖို့ ခက်တယ်။
ရေခဲနဲ့ မီး နယ်ပယ် အကြောင်းကိုတော့ သေချာ ဂရုစိုက် စဉ်းစားဖို့ လိုမယ်။
ရေခဲနဲ့ မီး ဝိညာဉ် ယင်ယန် ရေတွင်း ထဲက မသေဆေးပင်တွေအပြင် ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တာ ဘာရှိသေးလဲ။
ဝေလငါး အဆီ။
ဝေလငါး အဆီက ဝိညာဉ်ဆရာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ သွေးကြော အားကောင်းမှုကို တိုးတက်စေနိုင်တာမို့ ပါရမီ မြှင့်တင်ပေးမှု လို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် နှစ်တစ်သောင်းအောက် ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို စုပ်ယူတာက ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုပေါ်မှာ လုံးဝ မူတည်နေတာ။
ဝိညာဉ်ကွင်းတွေရဲ့ အရည်အသွေးကလည်း ကိုယ့်ရဲ့ ပါရမီကို တိုးတက်စေနိုင်တယ်။
ဝေလငါး အဆီရဲ့ အသုံးဝင်ပုံတွေကို စနစ်တကျ ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသလို ဈေးလည်း မကြီးသေးဘူး။ ဒါ့အပြင် မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ မိဘတွေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ စုဆောင်းငွေနဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်နန်းတော်က ထုတ်ပေးထားတဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပေါင်းလိုက်ရင် ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်းနီးပါး ရှိတယ်။
ဒါက လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေပြီ။
ဒီလို တွေးမိတာနဲ့ လီချင်း ချက်ချင်းပဲ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ပိုက်ဆံယူကာ အပြင်ထွက်ခဲ့တော့တယ်။
နော့တင်း မြို့က သိပ်မကြီးသလို ဝိညာဉ်ဆရာ ကျောင်းတော်လည်း တစ်ကျောင်းပဲ ရှိတာမို့ ကလေးအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လီချင်းရဲ့ မိဘတွေက နော့တင်း မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက် ရပ်ကွက်မှာ အခြေချဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။
နော့တင်း ကျောင်းတော်နဲ့လည်း မဝေးတာမို့ ကျောင်းအနီး ဝန်းကျင် အိမ်ရာတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတယ်။
လီချင်း လူကြီးသုံး ပစ္စည်းတွေ သီးသန့်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဆိုင်ရှင်က အနည်းငယ် ဝဝတုတ်တုတ် အရွယ်လတ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကောင်တာနောက်မှာ ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေတယ်။
"သူဌေး... ဒီမှာ ဝေလငါး အဆီ ရောင်းသလား"
"ဗျာ"
ဝမ်လောက်စန်း က ဝဝတုတ်တုတ်နဲ့ တော်တော်လေး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံရှိတာမို့ လီချင်းကို နည်းနည်း ဇာတ်ရှုပ်သွားစေတယ်။
ဝေလငါး အဆီဆိုတာ ဘာလဲ။
ဒါက ကာမအားတိုးဆေး ပဲ။
မှူးမတ်အများစုက မျက်နှာပျက်မှာစိုးလို့ အစေခံတွေကို လွှတ်ပြီး ပစ္စည်းဝယ်ခိုင်းလေ့ ရှိကြပေမဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက လွှတ်ပြီး ဝယ်ခိုင်းပါ့မလဲ။ ဒါက ကလေးကို လမ်းမှားပို့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
စိတ်ထဲမှာ တွေးတောနေပေမဲ့ စီးပွားရေးဆိုတာ လုပ်ရဦးမှာပဲလေ၊ ကလေးတွေကို လှည့်စားရတာ ပိုလွယ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
"ရောင်းတာပေါ့... ရောင်းတာပေါ့... ညီလေးက ဘယ်လို အရည်အသွေးမျိုး လိုချင်လို့လဲ"
ဝမ်လောက်စန်း က ဟန်ဆောင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်ပြီး ကောင်တာ ပြင်ပမှာ ရှိနေတဲ့ ကလေးကို သဘောကောင်းတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
လီချင်း က "ဒီမှာ ဘယ်လို အရည်အသွေးမျိုးတွေ ရှိလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဆိုင်ရှင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဆယ်နှစ်၊ ရာနှစ် ကနေ ထောင်နှစ်အထိ အကုန်ရှိတယ်။ နှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိတာ လိုချင်ရင်တောင် ငါ ရအောင် ရှာပေးလို့ရတယ်၊ အချိန်နည်းနည်းတော့ ပေးရမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဟင်"
လီချင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ဆိုင်ရှင်ကို ပြောလိုက်တယ်။ "သူဌေး... ငါက ကလေးမို့လို့ လာဂျင်းထည့်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ထောင်နှစ် သက်တမ်းရှိတာတောင် ရနိုင်တဲ့ ခင်းဗျားရဲ့ ဆိုင်မှာ ဝေလငါး အဆီ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ"
ဝေလငါး အဆီရဲ့ အာနိသင်တွေကို မဖော်ထုတ်ရသေးဘူး ဆိုပေမဲ့ ကာမအားတိုးဆေးတွေက ဘယ်တော့မှ ခေတ်မကုန်ပါဘူး။
ထောင်ပေါင်းများစွာ စမ်းသပ်ထားတဲ့ ဝေလငါး အဆီက ဝေလငါး အဆီတွေထဲမှာ ထိပ်တန်း အရည်အသွေး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ ထောက်ကြွားလွန်းတဲ့ အဲဒီ မှူးမတ်တွေက ဒါကို ဈေးကွက်ထဲ စီးဆင်းခွင့်ပေးမယ်လို့ သူ မယုံဘူး။
အင်း...
ဝမ်လောက်စန်း က လီချင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီကလေးငယ်က အသက် ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်ထက် မပိုသေးတဲ့ ပုံရှိပေမဲ့ စကားပြောတာကတော့ လူကြီးစတိုင် နဲ့ေပြာနေသလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တုန်းပဲ။ "ဝယ်သူ လိုချင်သရွေ့ ငါ ဝမ်လောက်စန်း မရနိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး"
လီချင်း က သူ့ကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ခင်းဗျားရဲ့ ဝေလငါး အဆီကို ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲ... ဆယ်နှစ်နဲ့ ရာနှစ်က ဘယ်လောက်လဲ... ထောင်နှစ်ကရော ဘယ်လောက်လဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဝမ်လောက်စန်း က "ဆယ်နှစ်နဲ့ ရာနှစ် ပစ္စည်းတွေက ပစ္စည်းပြတ်နေတယ်။ လိုချင်ရင် စောင့်ရမယ်"
"အရည်အသွေးကို ထောင်နှစ်အပေါ် မူတည်ပြီး အဆင့်ခွဲထားတာ။ နှစ်တစ်ထောင် တစ်ခုကို ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သောင်း၊ နှစ်နှစ်ထောင်ဆို နှစ်သောင်း၊ ဒီလိုပဲ သွားတာ။ ညီလေးက ဘယ်လို အရည်အသွေးမျိုး လိုချင်တာလဲ"
လီချင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ဒါက ရယ်စရာပဲ။ နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတာ တစ်ခုတောင် ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သောင်း ကျသင့်တယ်တဲ့။ ဒုတိယအဆင့် တိုက်ပွဲဝင် ဘုရင် တောင် ဒီလောက် ဈေးမကြီးဘူး။ ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ကို ခေါင်းပုံဖြတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
"ဟေ့... ဟေ့..."
ဝမ်လောက်စန်း က ကောင်တာ နောက်ကနေ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး တံခါးဝမှာ လီချင်းကို တားလိုက်တယ်။ ရှက်ရွံ့နေမယ့်အစား ပြုံးလိုက်ပြီး "အရေးတကြီး ထွက်မသွားပါနဲ့ဦး... ဈေးကြီးတယ်လို့ ထင်ရင် ဈေးဆစ်လို့ ရပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
လီချင်း က သူ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ငါ ဈေးတစ်ခု ပေးမယ်... နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်း တစ်ခုကို ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်ရာ ပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဘယ်လောက်လဲ"
လီချင်း ပေးတဲ့ ဈေးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဝမ်လောက်စန်း မှင်တက်သွားခဲ့တယ်။ လီချင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က တစ်ယောက်ယောက်က ဈေးနှုန်း ပေးလိုက်တာလို့ သူ ထင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ပြဿနာ လာရှာနေတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်။