အခန်း(၂၀) - ဟူလီနာကို နှိုးခြင်း နှင့် ဟူပိုင်၏ နံနက်ခင်း အတွေးအခေါ် ပညာပေးမှု

ချန်တောက်လျိုသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သိမ်မွေ့လှသော အလင်းဓာတ်စွမ်းအားတစ်ခုကို ဟူပိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်စေခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ဟူပိုင်သည် ပီပီတုန်း၏ တပည့်ရင်းအဖြစ် ဦးစွာခံယူခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းပင်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ပီပီတုန်းနှင့် အသေအလဲ လုယူပြီး မိမိ၏ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့မိမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်မူ ဟူပိုင်သည် ထူးထူးခြားခြားပင် အိပ်ရာမှ သဘာဝအတိုင်း နိုးထလာခဲ့သည်။ သူသည် သမ်းဝေရင်း ထထိုင်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ လုံးဝဥဿုံ ပြေပျောက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝလန်းဆန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဖေ... အမေ... ညီလေး... အားလုံး နိုးနေကြပြီလား"

မျက်နှာသစ် သန့်စင်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာရာ မိဘများမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး နံနက်စာမှာလည်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ဟူပိုင် နိုးလာသည်ကို မြင်လျှင် ရှဲ့ထျန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"နိုးပြီလား... သား။ သွား... နာနာ့ကို သွားနှိုးလိုက်ဦး။ နံနက်စာစားပြီးရင် တို့တွေ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းဆောင်ကို အတူတူ သွားကြမယ်။ သားက လျှပ်စီးဓာတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ချင်တယ် ဆိုတာမလား။ ဆရာ့ကို ပြောပြီး သားရဲ့ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်ပေးဖို့နဲ့ လျှပ်စီးဓာတ်စွမ်းအား အသုံးပြုပုံတွေကို သင်ပေးနိုင်မယ့် လျှပ်စီးဝိညာဉ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဒိုလော့ တစ်ယောက်လောက်ကို ကူရှာခိုင်းရမယ်"

ရှဲ့ထျန်း၏ အမှတ်သညာအရ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင် လျှပ်စီးဓာတ်စွမ်းအား ဝိညာဉ်ပိုင်ဆိုင်သော အဆင့်မြင့်ဒိုလော့ ရှိပုံမရချေ၊ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ဒိုလော့ (အဆင့် ၈၀ ကျော်) တစ်ဦးကိုသာ ရှာရမည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဆိုပါက အလွန်ဆုံး ဝိညာဉ်နတ်စင် (အဆင့် ၇၀ ကျော်) အဆင့်လောက်ကိုသာ ရှာပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ဒါက ယခင်က အခြေအနေ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူနှင့် လဲ့ယောင်တို့၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး နန်းဆောင်ရှိ အဆင့်အတန်းမှာ မနိမ့်ပါးတော့သဖြင့် ဝိညာဉ်ဒိုလော့တစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့ကို မျက်နှာသာပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း အဓိကပြဿနာမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်က မည်သူ့ကိုမျှ ရင်းနှီးစွာ မသိခြင်းပင်။

ခွင့်ယူထားသူများနှင့် သင်တန်းကျောင်းများတွင် စာသင်ပြနေသူများမှလွဲ၍ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရှိ အဆင့်မြင့်ဒိုလော့အောက် အဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်သခင်အများစုမှာ အပြင်ဘက်၌ တာဝန်အသီးသီးကို ထမ်းဆောင်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုတာဝန်များတွင် မြေကမ္ဘာအနှံ့ရှိ ကျေးရွာကြီးငယ်များမှ သာမန်လူငယ်လေးများကို အခမဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အခမ်းအနားများ ပြုလုပ်ပေးခြင်း၊ သူတို့ကို သင်တန်းကျောင်းများသို့ လမ်းညွှန်ပို့ဆောင်ပေးခြင်း၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်ခြင်း နှင့် အရေးအကြီးဆုံးအနေဖြင့် နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် သောင်းကျန်းနေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်သခင် များကို နှိမ်နင်းခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဘေးအန္တရာယ်များကို ဖြေရှင်းခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က သူနှင့် ဟူလျဲ့ယောင်တို့ ကောင်းကင်အင်ပါယာအတွင်းရှိ ကျေးရွာတစ်ခု၌ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ဝံပုလွေသားရဲအုပ်ကို သွားရောက်နှိမ်နင်းခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဟူပိုင်က ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်ပြီး အခြားအခန်းဘက်သို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဟူလီနာ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တိုက်ရိုက်ဝင်မသွားဘဲ တံခါးကို အရင် ခေါက်လိုက်သည် -

"နာနာ... ထတော့၊ နံနက်စာစားမယ်။ ခဏနေရင် ဆရာ့ဆီ သွားရဦးမယ်လေ"

သို့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်သည့်တိုင်အောင် အတွင်းမှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ဟူပိုင် ချက်ချင်းပင် စိတ်ရှုပ်သွားရသည်။ ဒီကောင်မလေး တကယ်ပဲ အိပ်ပုတ်ထနေတုန်းလား။

ဟူလီနာသည် ပြင်ပလောကတွင် အေးစက်တည်ငြိမ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း၊ အိမ်တွင်မူ သူမသည် အိပ်ရာထဲက မထချင်သော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လာရောက်နှိုးသည့် အခါမှသာ အိပ်ရာမှ ထလေ့ရှိသည်။

ဟူပိုင် ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိလိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာရှိ လူများသည် ယခင်သူ့ကမ္ဘာကထက် အရွယ်ရောက်ခြင်း ပိုမိုစောကြသည်။ အသက် ၁၂ နှစ်ဆိုလျှင် အရွယ်ရောက်ပြီဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ယခု ဟူလီနာမှာ ၆ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ရာ ယောကျ်ားလေးနှင့် မိန်းကလေးကြား စည်းခြားသင့်သည်ကို သိထားရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အမွှာမောင်နှမများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက်ကြောင့်လားမသိ၊ ဟူလီနာသည် အစ်ကိုကြီး ရှဲ့ယွဲ့ထက် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သော သူ့ကို ပိုမို တွယ်တာကပ်ချွဲလေ့ရှိသည်။

တံခါးကို အနည်းငယ်တွန်းဖွင့်ပြီး ဟူပိုင် ခေါင်းလေးပြူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ ဟူလီနာသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ဗိုက်ကလေး ပေါ်နေကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း တံတွေးစလေး အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဟူပိုင် အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါမိလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ပိုးသားအိပ်ဝတ်စုံကို ဆွဲချ၍ ဗိုက်ကလေးကို ဖုံးပေးပြီး စောင်ကို သေချာ ပြန်ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ ဟူလီနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ လှုပ်နှိုးရင်း တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"နာနာ... ထတော့ အချိန်ရှိပြီ"

"အင်း... အစ်ကို... သမီး နောက်ထပ် ခဏလောက် အိပ်ချင်သေးတယ်"

ဟူလီနာ၏ လေသံလေးမှာ ကပ်ချွဲမှုများ ပါဝင်နေပြီး မသိမသာ ညှို့ယူခြင်း အာနိသင်လေး ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အကယ်၍ အခြားယောကျ်ားတစ်ဦးဆိုပါက ဤမျှ ချစ်စနိုး ကပ်ချွဲနေသည်ကို ရက်ရက်စက်စက် နှိုးရက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် သူနှင့် ရှဲ့ယွဲ့ကတော့ ချွင်းချက်ပေါ့။

သို့သော် ဟူပိုင်က မည်သူနည်း။ သူက ဟူလီနာ၏ အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ဟူလီနာမှာ ညီမငယ်လေးတစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဟူပိုင်သည် သူ၏ 'မိစ္ဆာလက်ဝါး' ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ မရှိဘဲ ရေဓာတ်ပြည့်ဝပြီး နုနယ်လွန်းလှသော ဟူလီနာ၏ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို အားရပါးရ ဆွဲညှစ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား... နာတယ်"

ဟူလီနာသည် ဝေဝါးနေသော မြေခွေးမျက်ဝန်းလေးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေး စူလျက် မိမိပါးပြင်ကို ပြန်ကိုင်ကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နာလိုက်တာ... အစ်ကိုရာ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်တောင် ကြင်နာရမှန်းမသိရင် နောင်ကျရင် အစ်ကို မိန်းမရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟူပိုင်က ဟူလီနာ၏ နဖူးကို လက်ဆစ်ဖြင့် တောက်ခနဲ အပြစ်ပေးလိုက်သည်။ ဒေါက်။

"အစ်ကို! သမီးကို ထပ်ရိုက်ပြန်ပြီ"

ဟူပိုင်က အားမသုံးထားသဖြင့် မနာသော်လည်း ဟူလီနာကတော့ မကျေမနပ် အော်တော့သည်။

"မင်းအစ်ကိုက ဒီလောက်အထိ ချောမောခန့်ညားနေတာ နောင်ကျရင် မိန်းမမရမှာ ပူစရာလိုလို့လား။ ငါက မင်းကိုပဲ ပူနေရတာ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အိပ်တဲ့ပုံစံက ကပိုကယိုနဲ့ နောင်ကျရင် ဘယ်သူကမှ မလိုချင်ဘဲ နေဦးမယ်"

ဟူပိုင်၏ တရစပ် နှိပ်စက်မှုကြောင့် ဟူလီနာတစ်ယောက် အိပ်ချင်စိတ်များ လုံးဝ ပြေပျောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် စောင်ကို ဖယ်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်များကို သပ်တင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကလည်း... အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီး ဘယ်လောက်အထိ ရုပ်ရည်ချောမောလဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိဘူးလား။ အစ်ကိုကြီးကတော့ ထားပါတော့ အပြင်မှာ လိုက်ရှာရင် သူနဲ့ အဆင့်တူလောက် ချောတဲ့သူ ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို့ကျတော့ အပြင်ထွက်ပြီး လိုက်ကြည့်လိုက်ဦး၊ တစ်လောကလုံးမှာ အစ်ကို့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ ရှိမယ်မထင်ဘူး"

"တို့တွေက အမွှာတွေ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ရုပ်ချင်း မတူရတာလဲ။ အစ်ကိုက သမီးထက်တောင် ပိုပြီး လူကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ညှို့ဓာတ် ရှိနေသလိုပဲ"

ဟူလီနာသည် ရုပ်ရည်အလှအပကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသူ ဖြစ်ကြောင်း ဟူပိုင် သိထားသည်။ သို့သော် ဇာတ်လမ်းကို သိနေသူဖြစ်ရာ ဟူလီနာ၏ စကားများကို သူ အလွယ်တကူ မယုံကြည်ရဲချေ။

ယခုအချိန်တွင် ဟူလီနာသည် 'ထိုသူ' နှင့် မဆုံတွေ့ရသေးသဖြင့် အလွန် ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိနေသေးသော်လည်း၊ အချစ်ဆိုသည်မှာ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အမြဲ တွက်ချက်၍ ရသည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ သူမသာ ထိုသူနှင့် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့သွားခဲ့လျှင် ယနေ့ပြောခဲ့သော စကားများကို ခေါင်းထဲမှ အလွယ်တကူ မေ့ပျောက်သွားနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဟူလီနာကို လမ်းမှန်ပေါ်တွင်သာ အမြဲ တည်ရှိနေအောင် ပညာပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟူပိုင်က မေးခွန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်မေးလိုက်သည်။

"နာနာ... မင်း ဝိညာဉ်နန်းတော်အပေါ် ဘယ်လို မြင်လဲ"

ဟူလီနာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားရသော်လည်း သဘာဝကျကျပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်နန်းတော်က အလွန်ကောင်းတာပေါ့။ သာမန်လူတွေကို အခမဲ့ ဝိညာဉ်နိုးထပေးတယ်၊ မိစ္ဆာဝိညာဉ်သခင်တွေကို လိုက်လံနှိမ်နင်းတယ်၊ သားရဲဘေးအန္တရာယ်တွေကို ဖြေရှင်းပေးသလို ဝိညာဉ်သခင်တွေကိုလည်း ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ပေးတယ်လေ"

"အစ်ကို... ဒါတွေက လူတိုင်း သိနေတဲ့အရာတွေ မဟုတ်ဘူးလား" ဟူလီနာက သူ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟူပိုင်က မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ဆက်၍ မေးလိုက်သည် -

"ဒါဆိုရင်... နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း တကယ်နှစ်သက်ရတဲ့သူက ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ရန်သူဖြစ်နေမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အထိ ကြိုးစားနေပြီး မင်းဆီကနေ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ - ဥပမာ ဆရာ ဘယ်သွားလဲဆိုတာမျိုးကို မေးမြန်းလာခဲ့ရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲ"

ဟူလီနာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါက... အစ်ကိုရာ၊ သမီးက အဲဒီလိုလူမျိုးကို ဘာလို့ သွားပြီး နှစ်သက်မိမှာလဲ။ မဖြစ်နိုင်တာ"

"ငါက ဥပမာအဖြစ် အနေနဲ့ မေးတာပါ နာနာ။ ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ ဖြေပါ၊ တကယ်လို့ မင်းသာ ဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ" ဟူပိုင်က ဟူလီနာ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်သော အရောင်အဝါများ ယှက်သန်းသွားခဲ့သည်။

ဟူလီနာအနေဖြင့် ဟူပိုင် ဤမျှအထိ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး -

"သမီးကတော့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ဘက်ကပဲ အပြတ်အသတ် ရပ်တည်မှာပေါ့၊ ပြီးတော့ အဲဒီလူရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ပြောင်းလဲအောင် ကြိုးစားမယ်၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို နားလည်စေပြီး သူ့ကိုပါ ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲ ဝင်လာအောင် စည်းရုံးမယ်"

ဟူပိုင် - "..."

"ဒါဆို ငါက နောက်ထပ် အခြေအနေတစ်ခု ထပ်တိုးပေးမယ်... အဲဒီမင်းနှစ်သက်တဲ့သူက ဝိညာဉ်နန်းတော်နဲ့ ရန်ငြိုးအပြင် ဆရာနဲ့ပါ ဖြေရှင်းလို့မရနိုင်တဲ့ သွေးကြွေးရန်ငြိုးအပြင်းအထန် ရှိနေခဲ့ရင်ကော မင်း ဘာလုပ်မလဲ"

ဟူလီနာ လုံးဝ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ ချက်ချင်း ဆိုသလို ရပ်တန့် သွားခဲ့ရ၏။ တစ်ဖက်ကလည်း မိမိချစ်ရသူ၊ တစ်ဖက်ကလည်း မိမိကို ကျွေးမွေးပြုစုပေးသော ဆရာနှင့် ဝိညာဉ်နန်းတော်... သူမ မည်သို့ ရွေးချယ်ရပါမည်နည်း။