[အခန်း - ၁] စာရေးသူတစ်ယောက် ဝတ္ထုထဲ ကူးပြောင်းဝင်ရောက်လာပြီး ထန်နတ်ဘုရားဘုရင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုနဲ့ စတင်ရင်ဆိုင်ရခြင်း

ဒိုလော့ကုန်းမြေ၊ နော့ဒင်းမြို့တောင်ဘက်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်ရွာ။

နွေဦးနှောင်းပိုင်း၏ မနက်ခင်းလေထုက မြူမှုန်ပါးပါးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်လို့ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားရသည်။

စောင်းဖြာကျလာတဲ့ နေရောင်ခြည်တွေက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့လက်တွေလို မြေကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး နေ့သစ်တစ်နေ့အတွက် အသက်ဝင်မှုနဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးရဲ့ အတွင်းမှာတော့ ကလေးရှစ်ယောက်၊ ကိုးယောက်ခန့်က တန်းစီရပ်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မဝံ့မရဲဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

သူတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေသူကတော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရုပ်ရည်ချောမောလှပသော လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

သူ့ရင်ဘတ်အလယ်မှာ လက်သီးဆုပ်အရွယ် ဝိညာဉ်ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ပန်းထိုးထားပြီး နောက်ကျောမှာတော့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည် လွှမ်းခြုံထားသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်က ဝိညာဉ်စာလုံးရဲ့ ဘယ်ဘက်အပေါ်ထောင့်မှာလည်း ဓားရှည်သုံးလက် ယှက်နွယ်နေတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

ကလေးကိုးယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးတန်းမှာ ရပ်နေတဲ့ နန်ကုန်းလင်ယွင်ကတော့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိသလိုနဲ့ စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩမှုတွေနဲ့ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

'ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ခုနလေးတင် ငါ စာရိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအိပ်မက်ကလည်း ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာပဲ။'

'နောက်ပြီး ဒီလူရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရင်းနှီးနေသလိုခံစားရပါလိမ့်။'

ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီးနောက် နန်ကုန်းလင်ယွင်က မသိစိတ်အတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လူငယ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်က နံရံမှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာတော့ 'နော့ဒင်းမြို့ ဝိညာဉ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်ရွာခွဲရုံး' လို့ စာလုံးကြီးတွေနဲ့ ရေးထိုးထားသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုန်တက်နေခဲ့တဲ့ အဲဒီစာလုံးကြီးတွေက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာခဲ့သည်။

အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ သေးငယ်တဲ့ လက်ကလေးတွေ၊ ခြေထောက်ကလေးတွေနဲ့အတူ...

အဲဒီအပြင် တခြားသေးငယ်လွန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကိုပါ မြင်လိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဝတ္ထုထဲ မကူးပြောင်းခင်က သူ့ရဲ့ ဇာတ်ကောင်အထောက်အထားကိုပါ ထည့်စဉ်းစားလိုက်တဲ့အခါ ပိုပြီး ရင်တုန်သွားမိသည်။ ဇာတ်လိုက်က သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး အဲဒီဇာတ်လိုက်ကို ဖန်တီးရေးသားခဲ့သူကလည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်တဲ့ စာရေးသူကိုယ်တိုင်ပဲ။ အစပိုင်းမှာတင် ဒီလိုကူးပြောင်းဝင်ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့တာဆိုတော့...

သူ့နှလုံးခုန်သံက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ အံ့ဩလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။

အွန်လိုင်းဝတ္ထုတွေ ရေးသားတဲ့ စာရေးသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ဒိုလော့ကုန်းမြေကို အခြေခံထားတဲ့ ဖန်ဝတ္ထုတွေကို ရေးသားနေသူဖြစ်သည်။

ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာတာတောင် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိသေးဘူးဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို သုံးသပ်နိုင်စွမ်းက အတော်လေး နိမ့်ပါးနေပြီလို့ ဆိုရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကြောင်းတွေဟာ လက်တွေ့ဘဝထဲမှာ တကယ်ဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် ဝတ္ထုကမ္ဘာထဲကို ကူးပြောင်းဝင်ရောက်သွားရတဲ့ ဒီလို မယုံနိုင်စရာ အဖြစ်အပျက်မျိုး ကြုံလာရတဲ့အခါ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းတဲ့ ခံစားချက်က ဝမ်းသာအံ့ဩမှုကိုတောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းလင်ယွင်က လက်နှစ်ဖက်ကို တိတ်တဆိတ် အောက်ချလိုက်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်က ပေါင်ကို အားကုန်ဆိတ်ညှစ်လိုက်သည်။

စူးရှပူလောင်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု မဟုတ်သလို အလွန်လက်တွေ့ဆန်လွန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုလည်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေဟာ ဦးခေါင်းဆီ အလျင်အမြန် တိုးဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မူးဝေသွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့ရင်ထဲမှာတော့ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ အသံပေါင်းစုံဟာ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေခဲ့သည်။

အချိန်ကူးပြောင်းမှုကို ကိုယ်တိုင်မကြုံဖူးသူတွေဟာ ဒီခံစားချက်ကို ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရုတ်တရက် ကိုယ်ဟာ အချိန်ကာလတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီ ရောက်ရှိသွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်၊ အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းသည်။

အဲဒီခဏမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က အချိန်နဲ့ နေရာလွတ်ဟာ ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့အသိစိတ်ဟာ ဖော်ပြရခက်ခဲတဲ့ အနှေးပြကွက်တစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်သွားသလိုပါပဲ။

ပတ်ဝန်းကျင်က အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်နေတဲ့ နှလုံးခုန်သံတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ နှလုံးခုန်သံကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲမှာတောင် အနည်းငယ် နာကျင်လာခဲ့သည်။

အချိန်ကူးပြောင်းနိုင်ခြင်းကိုယ်တိုင်က ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ နန်ကုန်းလင်ယွင်ကို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်သွားစေတာက သူဟာ ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားတဲ့ ဖန်ဝတ္ထုအသစ်ထဲကို ကူးပြောင်းဝင်ရောက်သွားတာဖြစ်ပြီး အဲဒီဝတ္ထုရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကလည်း သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေခြင်းပါပဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူဟာ ကိုယ့်ဝတ္ထုရဲ့ အဓိကဇာတ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

သိထားဖို့က ဒီဝတ္ထုဟာ ဇာတ်လိုက်ကို အစကတည်းက အစွမ်းထက်လွန်းအောင် ဖန်တီးထားတဲ့ စိတ်ကူးပြည့်ဝ ဝတ္ထုမျိုးဖြစ်သည်။

ဖတ်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်နဲ့ အဆုံးမရှိ ပျော်ရွှင်စရာတွေကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ ဝတ္ထုမျိုး၊ အဲဒီလောက်အထိ စိတ်ကျေနပ်ဖို့ကောင်းလို့ ဖတ်နေရင်း လက်မလွှတ်ချင်တော့တဲ့အထိပါပဲ။

အထူးသဖြင့် ဒိုလော့ကမ္ဘာကြီးမှာဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးသည်။

အင်တာနက်ပေါ်က လူတွေက ဒီကမ္ဘာကို ဟိုက်ဒရိုဂျင်ကမ္ဘာ၊ အချစ်ကြောင့် ဦးနှောက်မရှိတော့တဲ့သူတွေရဲ့ ကုန်းမြေ၊ စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာရဲ့ ကြမ်းခင်းကြွေပြား၊ ဒါမှမဟုတ် မြောင်းထဲကမ္ဘာလို့တောင် လှောင်ပြောင်ခေါ်ဝေါ်ကြပေမဲ့ အချိန်ကူးပြောင်းလာသူတွေအတွက်တော့ စတင်ဖို့ အကောင်းဆုံးကမ္ဘာတွေထဲက တစ်ခုဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိဘူး။

ရှင်သန်ဖို့ လွယ်ကူသည်။ လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေလည်း ပေါများသည်။ ဇာတ်ကြောင်းက ရိုးရှင်းသည်။ ဘေးက ဇာတ်ပို့တွေကလည်း လူကို ဉာဏ်နည်းသွားစေမယ့် အပြုအမူမျိုးတွေ အလွယ်တကူ လုပ်တတ်ကြသည်။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သေဆုံးရခက်ခဲတဲ့ ကံကောင်းမှုမျိုးကို ရရှိနိုင်ခြင်းပဲဖြစ်သည်။

လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းရုံနဲ့ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်တဲ့ တားမြစ်နယ်မြေက အမြင့်ဆုံးတည်ရှိသူတွေ ဒီအကြောင်းကို သိသွားရင်တော့ သူတို့သင်ယူထားသမျှ ဆဲဆိုစကားလုံးအားလုံးကို ထုတ်သုံးပြီး ဆဲဆိုကြလိမ့်မယ်။

'သောက်ကျိုးနည်း၊ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား။'

ခဏတာ စိတ်လွင့်သွားပြီးနောက် နန်ကုန်းလင်ယွင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

'စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရမယ်။ ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်လို့ ကိုယ့်ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိစေရဘူး။'

ချစ်လှစွာသော စာဖတ်သူတို့ရေ၊ လူတိုင်းက ဦးနှောက်မရှိဘဲ အလွန်အကျွံ လှုပ်ရှားတတ်တဲ့၊ အန္တရာယ်ကို မသိနားမလည်တဲ့ ဇာတ်လိုက်မျိုးတွေကို မုန်းတီးကြတယ် မဟုတ်လား။

ဒါ့အပြင် ဝတ္ထုထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ရူးကြောင်ကြောင် ဇာတ်ကြောင်းတွေ ရေးထားပါစေ၊ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ ဝင်ငွေမရတာ၊ ဝေဖန်ခံရတာ၊ စာဖတ်သူတွေ လက်မခံတာလောက်ပဲ ရှိမယ်။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝမှာသာ အမှားလုပ်မိရင်တော့ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။

အချိန်ကူးပြောင်းသွားတာပဲလေ။ ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ။

တချို့မြို့တွေက မိဘမဲ့ဂေဟာတွေမှာဆိုရင် နှစ်စဉ် သင်္ချိုင်းအသစ် သောင်းနဲ့ချီ၊ သိန်းနဲ့ချီပြီး တိုးလာတတ်သည်။ ဒါဟာ ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။

ဒီလိုတွေးလိုက်တဲ့အခါ နန်ကုန်းလင်ယွင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အံ့ဩလှိုင်းလုံးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းထန်နေပါစေ၊ သူ့ရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့် တစ်နေရာတည်းမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

မျက်လုံးတွေကို အောက်ချထားပြီး မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ ထူးခြားတဲ့ အသံတစ်သံတောင် ထွက်မလာခဲ့ဘူး။

သူဟာ စာရေးသူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ဝတ္ထုဖတ်ရာမှာလည်း အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လိုက်က ဦးနှောက်မရှိတာ၊ အန္တရာယ်ကို သတိမထားတတ်တာ၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လျှောက်ပြောနေတာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အကြောင်းမဲ့ ဖော်ထုတ်မိတာတွေဟာ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ရတာ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ အချက်တွေဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိထားသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့ဆီမှာ ထူးခြားနေတာဆိုလို့ တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိနိုင်သည်။

အဲဒါကတော့ အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့တင် သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ တက်ကြွမှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းနေတာပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အနာဂတ်ကံကြမ္မာတစ်ခုလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးမယ့် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထပွဲလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားတာ၊ စိုးရိမ်တာ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နေတတ်တာဟာ သဘာဝကျတဲ့ လူ့တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပဲ။

အဘိုးဂျက်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ဆူယွန်းထောင်းဖြစ်စေ၊ သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထဖို့ စောင့်နေကြတဲ့ တခြားကလေးတွေဖြစ်စေ၊ အဲဒီထဲက မောက်မာတဲ့ ကောင်စုတ်လေးတစ်ယောက်အပါအဝင် ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ ထူးခြားမှုကို သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။

စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်သွားတဲ့နောက် နန်ကုန်းလင်ယွင်က ခေါင်းပြန်မော့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းချင်စိတ်အနည်းငယ်နဲ့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို ဖယ်လိုက်ရင် သူ့ဘေးမှာ ကလေးရှစ်ယောက် ရှိနေသည်။ အများစုရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတူညီကြဘူး။

တချို့က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ မျက်နှာနီရဲနေကြသည်။ တချို့ကတော့ စိုးရိမ်လွန်းလို့ မျက်နှာဖြူဖျော့နေကြသည်။ တချို့ဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြတာတောင် တွေ့ရသည်။

ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးမှာတောင် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထခြင်းဟာ သူတို့ဘဝအတွက် ဘယ်လောက်အရေးကြီးကြောင်း ကလေးတွေ နားလည်ထားကြတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားနေသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် လူမှုအဆင့်အတန်းကို ကျော်လွှားပြီး မြင့်မြတ်သူတစ်ယောက်၊ လူအများထက် သာလွန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ တစ်သက်မှာ ရရှိနိုင်သလောက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးလို့တောင် ဆိုနိုင်သည်။

လူအုပ်ထဲမှာတော့ ကလေးတစ်ယောက်က အထူးခြားဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့အသားအရေက ညိုမည်းနေပြီး ဝတ်ထားတဲ့ လျှော်ထည်အဝတ်အစားမှာ ဖာထေးထားတာတောင် မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဝတ်အစားတစ်ခုလုံးက စုတ်ပြတ်နေပြီး အပေါက်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ အစွန်းအထင်းတွေလည်း နေရာအနှံ့ ပေကျံနေခဲ့သည်။

ဆံပင်ကလည်း ဘယ်တုန်းကမှ ဖြီးသင်ထားခြင်း၊ လျှော်ဖွပ်ထားခြင်း မရှိခဲ့သလို ရှုပ်ထွေးပြီး အဖုအထစ်တွေ ဖြစ်နေသည်။

ဆံပင်တွေဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရောထွေးယှက်နွယ်နေပြီး ပေါင်းပင်အစုအပုံကြီးတစ်ခုနဲ့တောင် တူနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူ့ဆီက ထွက်လာတဲ့ အနံ့ကတော့...

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဝက်ခြံထဲမှာ နေထိုင်လာခဲ့သလို အနံ့ဆိုးမျိုးစုံ ထွက်နေသည်။ အနားကို ကပ်မိရုံနဲ့တင် အန်ချင်စိတ် ပေါ်လာလောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းသည်။

ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံးက သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ မျက်ဝန်းတွေပါပဲ။

အေးစက်သည်။ လျစ်လျူရှုတတ်သည်။ လူတိုင်းအပေါ် အလွန်အမင်း ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေပါစေ သူနဲ့မဆိုင်သလို နေတတ်ပြီး လူတိုင်းကိုလည်း ကိုယ့်အနား မကပ်စေချင်တဲ့ အမူအရာမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။

မေးနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ဒီလူက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားလှတဲ့ ထန်နတ်ဘုရားပဲ။

အေးစက်ရက်စက်တဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်သလို 'အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတောင် အထင်သေးစရာ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သူပေါ့။

သူပေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်း 'အပြစ်ကင်းစင်တယ်' လို့ ချီးကျူးခံရသူတိုင်းဟာ လူတွေကြားမှာ ချက်ချင်း အော့ကြောလန်စရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အဲဒီစကားလုံးဟာ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျသူလို့ ဆဲဆိုခံရတာနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ နန်ကုန်းလင်ယွင်က နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်ကို ကွေးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

'ဒီအချိန်မှာ တခြားကလေးတွေ အားလုံးကို လူအထင်သေးတတ်တဲ့သူတွေ၊ ငွေမက်တဲ့သူတွေလို့ စွပ်စွဲထားလောက်ပြီ မဟုတ်လား။'

အဲဒီနောက် သူဟာ မသိစိတ်အတိုင်း ခြေထောက်ကို ဘေးတစ်ဖက်ဆီ ရွှေ့လိုက်သည်။ အနံ့ဆိုးက တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းနေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးကြောင့် ထန်ဆန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ အေးစက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အံ့ဩမှုနဲ့ ဒေါသရိပ်တစ်စင်း လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

နန်ကုန်းလင်ယွင်က အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခုကလည်း ခေါင်းထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။

'အလိုလေး... ငါ သေတွင်းထဲကို ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် လျှောက်ဝင်မိပြီလား။'

တကယ်ကို အပြစ်ကင်းစင်ပြီး အညစ်အကြေးကင်းရှင်းသူကြီးပါပဲ။ ၉၉၉ မှတ်ပေးရမယ်။ အံ့ဩစရာကြီးပဲ။

ငါသာ အခုထိ ဝတ္ထုရေးနေတုန်းဆိုရင် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ စာဖတ်သူတွေက ချက်ချင်းပဲ 'သွေးစစ်စစ်လား' ဆိုတဲ့ မှတ်ချက်မျိုး ရေးကြတော့မှာပေါ့။

ညီအစ်ကိုတို့ရေ၊ ဒီဝတ္ထုကို စာရင်းသွင်းထားပေးကြပါဦး။ မှတ်ချက်တွေရေးပေးကြပါ။ မဲတွေလည်း ပေးခဲ့ကြပါဦး။ စာရေးသူက အားလုံးကို အထူးကျေးဇူးတင်နေမှာပါ။