အခန်း (၇) - ဒုတိယမြောက် လေလံပစ္စည်း ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’
မန်နေဂျာ လီအန်းရဲ့ အသံဆုံးသွားတာနဲ့ လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအများရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်ပြောဆိုသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသက်သွင်းစရာ မလိုဘူး ဟုတ်စ”
“တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက် တဲ့လား။ ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးပါလိမ့်”
“စစ်တပ်တွေမှာ သုံးတဲ့ မြားတင်စင် အကြီးစားကြီးတွေများလား။ အဲဒါကို ဒီမှာ လာလေလံတင်တာလား”
“နောက်နေတာနေမှာပါ။ အဲဒီအရာတွေက စွမ်းအားပြင်းပေမဲ့ သယ်ရပြုရတာ အရမ်းလေးလံတာပဲ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မှာလဲ”
သံသယဖြစ်သံများ ခန့်မှန်းပြောဆိုသံများနှင့် မယုံကြည်နိုင်စရာ အာမေဍိတ်သံများက ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖလန်းဒါးလည်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ့ဘေးနားက ထန်ဆန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒီကောင်လေးက ကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတုန်းက ဆရာကြီး ကျောက်ဝူကျီကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ဆန်း တော်တော်များများ သုံးခဲ့တာ မဟုတ်လား။
သို့သော်လည်း ထန်ဆန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေကို မကြားရသလိုမျိုး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ဒီကမ္ဘာက လူတွေရဲ့ စက်မှုပညာနဲ့ ယန္တရားပညာအပေါ် နားလည်မှုက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးသည်။ သူ တီထွင်ထားတဲ့ ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’ ဆိုတာ ထန်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေထဲမှာ တကယ့် ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်ကြီးလို့တောင် မသတ်မှတ်နိုင်သေးချေ။ အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ ဒီထက် ပိုမိုအဆင့်မြင့်တဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေကို ယူဆောင်လာပြီး လေလံတင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူတွေ အံ့ဩလွန်းလို့ မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်ကုန်ကြမှာ သေချာသည်။
သူ့ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်းရဲ့ အင်္ကျီလက်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲကိုင်ပြီး အနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို... အဲဒါကို တကယ်ပဲ လေလံတင်တော့မလို့လား။ အစ်ကို အဲဒါကို လုပ်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး အားစိုက်ခဲ့ရတာလေ”
ထန်ဆန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ရှောင်ဝူရဲ့ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ညင်သာစွာ တို့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“မနေ့ညက မင်း နင်ရုံရုံနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်တုန်းက လှပတဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေပေမဲ့ တစ်ခုမှ မဝယ်ခဲ့တာကို ငါ အကုန်မြင်ပါတယ်”
ရှောင်ဝူရဲ့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ရဲခနဲ နီမြန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ဇွတ်ငြင်းလိုက်တော့သည်။
“ဟွန့်... မဟုတ်ပါဘူးနော်။ သမီးမှာ... သမီးမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်”
ထန်ဆန်းက ခပ်တိုးတိုး နှစ်ချက်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ နွေးထွေးကြင်နာသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက အောက်က ဆူညံလှုပ်ရှားမှုများကို တတည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရင်ဆိုင်နေသည်။ သူက ခောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဝါရင့်မန်နေဂျာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လေသံမျိုးဖြင့် အသံကို ထပ်မံ မြှင့်တင်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် သုတိုမြို့ရဲ့ လေလံရုံမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပါပြီ။ ရှားပါးတဲ့ ရတနာပစ္စည်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးပါတယ် တစ်ထောင်မပြည့်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ရှစ်ရာလောက်တော့ ရှိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး ဆန်းပြားထူးခြားတဲ့ လေလံပစ္စည်းမျိုးကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး”
သူ့စကားကြောင့် လူအုပ်ထဲက အချို့လူများက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အော်ဟစ် တိုက်တွန်းကြတော့သည်။
“မန်နေဂျာလီ... အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အဲဒီပစ္စည်းကို မြန်မြန် ထုတ်ပြပါတော့ဗျာ”
“ဟုတ်ပါ တယ် အဲဒါ ဘာပစ္စည်းမလို့လဲ”
လီအန်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး လူတွေကို ဆက်ပြီး ရင်ခုန်အောင် မလုပ်တော့ချေ။ သူက လက်မြှောက်ကာ လက်ခုပ်နှစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ များမကြာမီမှာပင် သန်မာထွားကျိုင်းသော ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက လေးလံလှသော သံပြားကြီးတစ်ခုကို စင်ပေါ်သို့ မနိုင်မနင်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။
ထိုသံပြားကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်တွင်မူ အနှစ်ရာချီ သားရဲတစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး ၎င်းက အတင်းရုန်းကန်ကာ ဟောက်ရမ်းနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းလှသော အရေခွံနှင့် လည်ဆံမွေးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခွန်အားကြီးမားလှသော ‘သံချပ်ကာတောဝက်’ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ထိုသံပြားကြီးနှင့် သားရဲကြီးကို လေလံစင်မြင့်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အရှိန်ဖြင့် ချလိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်သွားသည်။ လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်များက ထိုနေရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် လီအန်းရဲ့ လက်ချောင်းက ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်လေးက အလင်းတန်း လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလျား တစ်ပေခန့်သာ ရှိကာ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ပြာလဲ့လဲ့ နက်မှောင်သော သေတ္တာလေးတစ်လုံး သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသေတ္တာရဲ့ မျက်နှာပြင်က ပြောင်ချောနေပြီး ဘယ်လို ပုံရိပ်လက်ရာမှ မရှိသော်လည်း အေးစက်လှသော သတ္တုအထိအတွေ့ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လီအန်းက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသေတ္တာနက်လေးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး မြင်အောင် ပြသလိုက်၏။
“လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... သေချာ ကြည့်ရှုပေးကြပါ။ ဒီပစ္စည်းကိုတော့ ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’ လို့ ခေါ်ပါတယ်”
သူ့အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ဩဇာပါလှသည်။
“ဒီဒူးလေးကို တန်ဖိုးကြီး ‘သံနက်’ တွေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အထဲမှာ သံနက်အဆီအနှစ်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်း ပါဝင်ပါတယ်”
“မြားတစ်စင်းစီတိုင်းကို အနှစ်ရာချီ ‘မန္ဒာရာမြွေ’ ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်တွေ သုတ်လိမ်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်”
“ဒီအဆိပ်လူးမြား တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းစလုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်နိုင်ပါတယ်”
ထို့နောက် လီအန်းရဲ့ လေသံက ပိုမို လေးနက်သွား၏။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေအရ မီတာငါးဆယ်အတွင်းမှာဆိုရင် အဲဒါရဲ့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားက အကွင်းလေးကွင်းပိုင်ရှင် အဆင့်လေးဆယ် တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ခုခံကာကွယ်မှု စွမ်းရည်ကိုတောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ဘာကြီး...”
“မြားတစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပပစ်နိုင်တာလား”
“ပြီးတော့ အဆင့်လေးဆယ် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ခုခံမှုကိုတောင် ဖောက်ထွက်နိုင်တယ် ဟုတ်စ”
“အဆိပ်လူးမြားတဲ့။ အနှစ်ရာချီ မန္ဒာရာမြွေရဲ့ အဆိပ်က နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်”
လူအများက အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူပွက်နေသော ရေအိုးကြီးတစ်ခုလို သောင်းသောင်းဖျဖျ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ကျင့်ကြံသူ အတော်များများရဲ့ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာများ ပေါ်နေကြ၏။ ဘယ်လိုကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှ သုံးစရာမလိုဘဲ အဆင့်လေးဆယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ လက်နက် ဟုတ်စ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော်လည်း လီအန်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပြန်သည်။
“ဒါက အဲဒီလက်နက်ရဲ့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အချက် မဟုတ်သေးပါဘူး”
သူက အောက်က မှင်တက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ပစ်မှတ်က အနီးကပ် မီတာတစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ရှိနေပြီး လုံးဝ သတိမထားမိတဲ့ အချိန်မျိုးဆိုရင်...”
“ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားနဲ့ အလောတကြီး ခုခံကာကွယ်လိုက်တဲ့ အဆင့်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင်မှ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားနိုင်ပါတယ်”
“အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့... ဒါက ဘယ်လို စွမ်းအားသုံး ရတနာလက်နက်မျိုးမှ မဟုတ်ပါဘူး”
“အသက်သွင်းဖို့အတွက် ဘယ်လို ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှ လုံးဝ သုံးစရာ မလိုပါဘူးခင်ဗျာ”
ဝုန်း။
ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ဆူညံသွားတော့သည်။ အစက အံ့ဩရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ သိနားလည်မှု အသိတရားကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား သုံးစရာမလိုဘဲ အနီးကပ်အကွာအဝေးမှာ အဆင့်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ် ဟုတ်စ။ ဒါက သာမန်လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ တိုက်ပွဲတစ်ခုရဲ့ အရှုံးအနိုင် ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကြီး ဖြစ်သည်။
ဒုတိယထပ်ရှိ အနီရောင် သီးသန့်အခန်း (၃) အတွင်း၌မူ...
ဖြန်း။
ကျယ်လောင်လှသော အသံနှင့်အတူ တပ်မှူး ကျန်းချန်က စားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများက ပြူးကျယ်နေပြီး လေလံစင်မြင့်ထက်က သေတ္တာနက်လေးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကာ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“ဒီလို ပစ္စည်းမျိုး တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား”
“ဒီပစ္စည်းကို ငါ အပိုင်ရအောင် ယူရမယ်”
ထိုအချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်လျက်ရှိနေသည်။ အကယ်၍... အကယ်၍ သူ့လက်အောက်က သာမန်စစ်သည်တော် တိုင်းကိုသာ ဒီ ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’ တွေ တပ်ဆင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်...
ဘယ်လိုကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှ မရှိတဲ့ သာမန်လူ ရာနဲ့ချီ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ လူတွေက အဆင့်လေးဆယ် ကျင့်ကြံသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပြီး အဆင့်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံသူတွေကိုပါ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရရှိသွားမှာ မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် သူ့စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်လာမှုက စိတ်ကူးလို့တောင် ရနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပုံရသည်။ သူက အောက်က ဆူညံသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျူးကော့ဒူးလေးကို ကိုင်ကာ ထူထဲလှသော သံပြားကြီးနှင့် အနှစ်ရာချီ သံချပ်ကာတောဝက်ရဲ့ ရှေ့ မီတာတစ်ဆယ်ခန့်အကွာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
“စကားအရာထက် လက်တွေ့က ပိုပြီး သက်သေပြနိုင်ပါတယ်”
“လူကြီးမင်းတို့အားလုံး သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးကြပါ”
သူက ကျူးကော့ဒူးလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သံပြားကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်က သံချပ်ကာတောဝက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ ခန်းမတစ်ခုလုံးက လူတွေရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုမျိုး ရှိသွားပြီး အားလုံးရဲ့ အကြည့်များက သူ့လက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုဆီသို့ စုစည်းသွားကြသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် လီအန်းက မောင်းတံကို ဆွဲလိုက်တော့သည်။
ရှူး... ရှူး... ရှူး...
လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ထက်မြက်ပြီး လျင်မြန်လှသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းက ဒူးလေးဆီမှနေ၍ လျှပ်စီးကြောင်းများကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွား၏။
ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...
သံပြားကို ဖောက်ဝင်သွားသော အသံကြမ်းကြီးများက လေထုထဲ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးက ထိုအနက်ရောင် မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းက အနည်းဆုံး လက်နှစ်သစ်ခန့် ထူထဲလှသော သံပြားကြီးကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်သွားသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မြားများက အရှိန်မပျက်ဘဲ အနောက်ဘက်က အနှစ်ရာချီ သံချပ်ကာတောဝက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
“အူး...”
သံချပ်ကာတောဝက်ကြီးက နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ခြေလက်များ ပျော့ခွေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားကာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာများနှင့် ဖောက်ထွက်သွားသော သံပြားကြီးပေါ်ကနေ အနက်ရောင် အဆိပ်များနှင့် သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားရတော့သည်။ လူတိုင်းက မိမိတို့မျက်စိရှေ့က သွေးပျက်စရာ ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အမှင်တက်နေကြ၏။ သံပြားကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိရုံတင်မကဘဲ အနှစ်ရာချီ သားရဲတစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်တယ် ဟုတ်စ။ ဒီကျူးကော့ဒူးလေးရဲ့ စွမ်းအားက မန်နေဂျာလီအန်း ပြောပြခဲ့တာထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသေးသည်။
အပေါ်ထပ်က သခင်လေးရုံးခန်းအတွင်း၌မူ နင်လျူက အနည်းငယ် အံ့ဩသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။ စက်မှုယန္တရားရဲ့ စွမ်းအားသက်သက်နဲ့တင် ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်မျိုးကို သူ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်မှာရော ထျန်းတောက်မြို့တော်ကြီးရဲ့ လေလံပွဲတွေမှာပါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း အံ့ဩမှုပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကတင် ရွှေကြာမြတ်လက်စွပ်က အဆတစ်သောင်း ပြန်အမ်းငွေစနစ်ကို အသက်သွင်းပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို နက္ခတ်ကြယ်စင်လက်စွပ် ပေးအပ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။
ဒီကျူးကော့ဒူးလေးသာ...
ဒီပစ္စည်းသာ အောင်မြင်စွာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့ရင် စနစ်က သူ့ကို ဘယ်လို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ရတနာမျိုး ပြန်ပေးဦးမှာလဲ။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက သေဆုံးသွားသော သံချပ်ကာတောဝက်ကြီးရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူက လက်လှမ်းကာ သားရဲကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စိုက်ဝင်နေတဲ့ သံနက်မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းစလုံးကို တစ်စင်းချင်းစီ ပြန်လည် ဆွဲနှုတ်လိုက်၏။ မြားများကို ဆွဲနှုတ်လိုက်တိုင်း အနက်ရောင် သွေးစက်များက စင်မြင့်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျလာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူက လူအများရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတင် ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ရာများဖြင့် ထိုမြားတိုများကို ကျူးကော့ဒူးလေးရဲ့ မြားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းပြလိုက်သည်။ ဒါက ဒီပစ္စည်းဟာ တစ်ကြိမ်သုံး မဟုတ်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း လက်တွေ့ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လီအန်းက လေလံစင်မြင့်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာပြီး လက်ထဲက ကျူးကော့ဒူးလေးကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီကျူးကော့ဒူးလေးထဲမှာ အဆိပ်လူးထားတဲ့ သံနက်မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်း ပါဝင်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်”
“ဪ... ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းရဲ့ သခင်က အပိုအဆိပ်လူး သံနက်မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းနဲ့အတူ အနှစ်ရာချီ မန္ဒာရာမြွေရဲ့ အဆိပ်အချို့ကိုပါ အခမဲ့ ပေးအပ်ထားပါသေးတယ်ခင်ဗျာ”
“အခြေခံ လေလံဈေးနှုန်းကတော့... ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင် ဖြစ်ပါတယ်”
“တစ်ကြိမ် ဈေးပြိုင်ခေါ်ရင် အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါးပြား ဆယ်ပြားထက်မနည်း တိုးမြှင့်ပေးရပါမယ်”
မန်နေဂျာ လီအန်းရဲ့ စကား ဆုံးသွားတာနဲ့ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဆူညံသွားတော့သည်။
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ တစ်ရာ”
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ နှစ်ရာ... ဒီပစ္စည်းကို ငါ လိုချင်တယ်”
“မင်းက လိုချင်တယ် ဟုတ်စ အိပ်မက်မက်နေလိုက်ဦး။ ငါက ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာ ပေးတယ်”
“ဟွန့်... ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ ခြောက်ရာ”
ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းက လူတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လေလံဆိုင်းဘုတ်များကို မြှောက်ကာ လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်ပြီး ဈေးနှုန်းများကို တိုးမြှင့်ခေါ်ဆိုနေကြတော့သည်။ ဈေးနှုန်း တိုးမြှင့်သည့် ပမာဏကလည်း တစ်ကြိမ်ကို ဆယ်ပြားမဟုတ်တော့ဘဲ ရာဂဏန်းအလိုက် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ လေထုက အပူရှိန် လျင်မြန်စွာ တက်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်း ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြရတော့သည်။လိုက်ပြီးမှ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“လူကြီးမင်းတို့ထဲမှာ မိမိရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား သုံးစရာမလိုဘဲ အသက်သွင်းနိုင်ပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်မျိုးကို မြင်ဖူးကြတဲ့လူ ရှိပါသလားခင်ဗျာ”
အခန်း (၇) - ဒုတိယမြောက် လေလံပစ္စည်း ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’
မန်နေဂျာ လီအန်းရဲ့ အသံဆုံးသွားတာနဲ့ လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအများရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်ပြောဆိုသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“သိုင်းဝိညာဉ်ကို အသက်သွင်းစရာ မလိုဘူး ဟုတ်စ”
“တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက် တဲ့လား။ ဘယ်လို ပစ္စည်းမျိုးပါလိမ့်”
“စစ်တပ်တွေမှာ သုံးတဲ့ မြားတင်စင် အကြီးစားကြီးတွေများလား။ အဲဒါကို ဒီမှာ လာလေလံတင်တာလား”
“နောက်နေတာနေမှာပါ။ အဲဒီအရာတွေက စွမ်းအားပြင်းပေမဲ့ သယ်ရပြုရတာ အရမ်းလေးလံတာပဲ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မှာလဲ”
သံသယဖြစ်သံများ ခန့်မှန်းပြောဆိုသံများနှင့် မယုံကြည်နိုင်စရာ အာမေဍိတ်သံများက ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖလန်းဒါးလည်း ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ့ဘေးနားက ထန်ဆန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒီကောင်လေးက ကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲတုန်းက ဆရာကြီး ကျောက်ဝူကျီကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ဆန်း တော်တော်များများ သုံးခဲ့တာ မဟုတ်လား။
သို့သော်လည်း ထန်ဆန်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေကို မကြားရသလိုမျိုး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ခပ်ဖွဖွ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ဒီကမ္ဘာက လူတွေရဲ့ စက်မှုပညာနဲ့ ယန္တရားပညာအပေါ် နားလည်မှုက တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးသည်။ သူ တီထွင်ထားတဲ့ ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’ ဆိုတာ ထန်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေထဲမှာ တကယ့် ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်ကြီးလို့တောင် မသတ်မှတ်နိုင်သေးချေ။ အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ ဒီထက် ပိုမိုအဆင့်မြင့်တဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေကို ယူဆောင်လာပြီး လေလံတင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူတွေ အံ့ဩလွန်းလို့ မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်ကုန်ကြမှာ သေချာသည်။
သူ့ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်းရဲ့ အင်္ကျီလက်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲကိုင်ပြီး အနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို... အဲဒါကို တကယ်ပဲ လေလံတင်တော့မလို့လား။ အစ်ကို အဲဒါကို လုပ်ဖို့ အချိန်အကြာကြီး အားစိုက်ခဲ့ရတာလေ”
ထန်ဆန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ရှောင်ဝူရဲ့ နှာခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ညင်သာစွာ တို့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“မနေ့ညက မင်း နင်ရုံရုံနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်တုန်းက လှပတဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေပေမဲ့ တစ်ခုမှ မဝယ်ခဲ့တာကို ငါ အကုန်မြင်ပါတယ်”
ရှောင်ဝူရဲ့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ရဲခနဲ နီမြန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို စူကာ ဇွတ်ငြင်းလိုက်တော့သည်။
“ဟွန့်... မဟုတ်ပါဘူးနော်။ သမီးမှာ... သမီးမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်”
ထန်ဆန်းက ခပ်တိုးတိုး နှစ်ချက်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ နွေးထွေးကြင်နာသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက အောက်က ဆူညံလှုပ်ရှားမှုများကို တတည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရင်ဆိုင်နေသည်။ သူက ခောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဝါရင့်မန်နေဂျာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လေသံမျိုးဖြင့် အသံကို ထပ်မံ မြှင့်တင်ကာ ပြောလိုက်၏။
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် သုတိုမြို့ရဲ့ လေလံရုံမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပါပြီ။ ရှားပါးတဲ့ ရတနာပစ္စည်းပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးပါတယ် တစ်ထောင်မပြည့်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ရှစ်ရာလောက်တော့ ရှိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး ဆန်းပြားထူးခြားတဲ့ လေလံပစ္စည်းမျိုးကိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါဘူး”
သူ့စကားကြောင့် လူအုပ်ထဲက အချို့လူများက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အော်ဟစ် တိုက်တွန်းကြတော့သည်။
“မန်နေဂျာလီ... အချိန်ဆွဲမနေဘဲ အဲဒီပစ္စည်းကို မြန်မြန် ထုတ်ပြပါတော့ဗျာ”
“ဟုတ်ပါ တယ် အဲဒါ ဘာပစ္စည်းမလို့လဲ”
လီအန်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး လူတွေကို ဆက်ပြီး ရင်ခုန်အောင် မလုပ်တော့ချေ။ သူက လက်မြှောက်ကာ လက်ခုပ်နှစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ များမကြာမီမှာပင် သန်မာထွားကျိုင်းသော ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက လေးလံလှသော သံပြားကြီးတစ်ခုကို စင်ပေါ်သို့ မနိုင်မနင်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။
ထိုသံပြားကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်တွင်မူ အနှစ်ရာချီ သားရဲတစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး ၎င်းက အတင်းရုန်းကန်ကာ ဟောက်ရမ်းနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ကြမ်းတမ်းလှသော အရေခွံနှင့် လည်ဆံမွေးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခွန်အားကြီးမားလှသော ‘သံချပ်ကာတောဝက်’ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ထိုသံပြားကြီးနှင့် သားရဲကြီးကို လေလံစင်မြင့်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အရှိန်ဖြင့် ချလိုက်ရာ ဝုန်းခနဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်သွားသည်။ လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်များက ထိုနေရာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင် လီအန်းရဲ့ လက်ချောင်းက ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်လေးက အလင်းတန်း လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလျား တစ်ပေခန့်သာ ရှိကာ ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ပြာလဲ့လဲ့ နက်မှောင်သော သေတ္တာလေးတစ်လုံး သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုသေတ္တာရဲ့ မျက်နှာပြင်က ပြောင်ချောနေပြီး ဘယ်လို ပုံရိပ်လက်ရာမှ မရှိသော်လည်း အေးစက်လှသော သတ္တုအထိအတွေ့ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လီအန်းက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသေတ္တာနက်လေးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး မြင်အောင် ပြသလိုက်၏။
“လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... သေချာ ကြည့်ရှုပေးကြပါ။ ဒီပစ္စည်းကိုတော့ ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’ လို့ ခေါ်ပါတယ်”
သူ့အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ဩဇာပါလှသည်။
“ဒီဒူးလေးကို တန်ဖိုးကြီး ‘သံနက်’ တွေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အထဲမှာ သံနက်အဆီအနှစ်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်း ပါဝင်ပါတယ်”
“မြားတစ်စင်းစီတိုင်းကို အနှစ်ရာချီ ‘မန္ဒာရာမြွေ’ ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်တွေ သုတ်လိမ်းထားတာ ဖြစ်ပါတယ်”
“ဒီအဆိပ်လူးမြား တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းစလုံးကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်နိုင်ပါတယ်”
ထို့နောက် လီအန်းရဲ့ လေသံက ပိုမို လေးနက်သွား၏။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေအရ မီတာငါးဆယ်အတွင်းမှာဆိုရင် အဲဒါရဲ့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားက အကွင်းလေးကွင်းပိုင်ရှင် အဆင့်လေးဆယ် တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ခုခံကာကွယ်မှု စွမ်းရည်ကိုတောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ဘာကြီး...”
“မြားတစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပပစ်နိုင်တာလား”
“ပြီးတော့ အဆင့်လေးဆယ် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ခုခံမှုကိုတောင် ဖောက်ထွက်နိုင်တယ် ဟုတ်စ”
“အဆိပ်လူးမြားတဲ့။ အနှစ်ရာချီ မန္ဒာရာမြွေရဲ့ အဆိပ်က နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်”
လူအများက အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူပွက်နေသော ရေအိုးကြီးတစ်ခုလို သောင်းသောင်းဖျဖျ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ ကျင့်ကြံသူ အတော်များများရဲ့ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာများ ပေါ်နေကြ၏။ ဘယ်လိုကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှ သုံးစရာမလိုဘဲ အဆင့်လေးဆယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ လက်နက် ဟုတ်စ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော်လည်း လီအန်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများက မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပြန်သည်။
“ဒါက အဲဒီလက်နက်ရဲ့ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အချက် မဟုတ်သေးပါဘူး”
သူက အောက်က မှင်တက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ပစ်မှတ်က အနီးကပ် မီတာတစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ရှိနေပြီး လုံးဝ သတိမထားမိတဲ့ အချိန်မျိုးဆိုရင်...”
“ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားနဲ့ အလောတကြီး ခုခံကာကွယ်လိုက်တဲ့ အဆင့်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင်မှ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားနိုင်ပါတယ်”
“အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့... ဒါက ဘယ်လို စွမ်းအားသုံး ရတနာလက်နက်မျိုးမှ မဟုတ်ပါဘူး”
“အသက်သွင်းဖို့အတွက် ဘယ်လို ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှ လုံးဝ သုံးစရာ မလိုပါဘူးခင်ဗျာ”
ဝုန်း။
ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ဆူညံသွားတော့သည်။ အစက အံ့ဩရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ သိနားလည်မှု အသိတရားကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား သုံးစရာမလိုဘဲ အနီးကပ်အကွာအဝေးမှာ အဆင့်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ် ဟုတ်စ။ ဒါက သာမန်လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ တိုက်ပွဲတစ်ခုရဲ့ အရှုံးအနိုင် ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ အဖိုးတန်ရတနာကြီး ဖြစ်သည်။
ဒုတိယထပ်ရှိ အနီရောင် သီးသန့်အခန်း (၃) အတွင်း၌မူ...
ဖြန်း။
ကျယ်လောင်လှသော အသံနှင့်အတူ တပ်မှူး ကျန်းချန်က စားပွဲကို လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းများက ပြူးကျယ်နေပြီး လေလံစင်မြင့်ထက်က သေတ္တာနက်လေးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကာ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“ဒီလို ပစ္စည်းမျိုး တကယ်ပဲ ရှိနေတာလား”
“ဒီပစ္စည်းကို ငါ အပိုင်ရအောင် ယူရမယ်”
ထိုအချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်လျက်ရှိနေသည်။ အကယ်၍... အကယ်၍ သူ့လက်အောက်က သာမန်စစ်သည်တော် တိုင်းကိုသာ ဒီ ‘ကျူးကော့ဒူးလေး’ တွေ တပ်ဆင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်...
ဘယ်လိုကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှ မရှိတဲ့ သာမန်လူ ရာနဲ့ချီ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ လူတွေက အဆင့်လေးဆယ် ကျင့်ကြံသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပြီး အဆင့်ငါးဆယ် ကျင့်ကြံသူတွေကိုပါ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရရှိသွားမှာ မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် သူ့စစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် တိုးတက်လာမှုက စိတ်ကူးလို့တောင် ရနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပုံရသည်။ သူက အောက်က ဆူညံသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျူးကော့ဒူးလေးကို ကိုင်ကာ ထူထဲလှသော သံပြားကြီးနှင့် အနှစ်ရာချီ သံချပ်ကာတောဝက်ရဲ့ ရှေ့ မီတာတစ်ဆယ်ခန့်အကွာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
“စကားအရာထက် လက်တွေ့က ပိုပြီး သက်သေပြနိုင်ပါတယ်”
“လူကြီးမင်းတို့အားလုံး သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးကြပါ”
သူက ကျူးကော့ဒူးလေးကို မြှောက်လိုက်ပြီး သံပြားကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်က သံချပ်ကာတောဝက်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ ခန်းမတစ်ခုလုံးက လူတွေရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားသလိုမျိုး ရှိသွားပြီး အားလုံးရဲ့ အကြည့်များက သူ့လက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုဆီသို့ စုစည်းသွားကြသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် လီအန်းက မောင်းတံကို ဆွဲလိုက်တော့သည်။
ရှူး... ရှူး... ရှူး...
လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ထက်မြက်ပြီး လျင်မြန်လှသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းက ဒူးလေးဆီမှနေ၍ လျှပ်စီးကြောင်းများကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွား၏။
ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...
သံပြားကို ဖောက်ဝင်သွားသော အသံကြမ်းကြီးများက လေထုထဲ ပျံ့လွင့်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးက ထိုအနက်ရောင် မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းက အနည်းဆုံး လက်နှစ်သစ်ခန့် ထူထဲလှသော သံပြားကြီးကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်သွားသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ မြားများက အရှိန်မပျက်ဘဲ အနောက်ဘက်က အနှစ်ရာချီ သံချပ်ကာတောဝက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
“အူး...”
သံချပ်ကာတောဝက်ကြီးက နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ခြေလက်များ ပျော့ခွေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားကာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာများနှင့် ဖောက်ထွက်သွားသော သံပြားကြီးပေါ်ကနေ အနက်ရောင် အဆိပ်များနှင့် သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။
လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားရတော့သည်။ လူတိုင်းက မိမိတို့မျက်စိရှေ့က သွေးပျက်စရာ ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အမှင်တက်နေကြ၏။ သံပြားကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိရုံတင်မကဘဲ အနှစ်ရာချီ သားရဲတစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်တယ် ဟုတ်စ။ ဒီကျူးကော့ဒူးလေးရဲ့ စွမ်းအားက မန်နေဂျာလီအန်း ပြောပြခဲ့တာထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသေးသည်။
အပေါ်ထပ်က သခင်လေးရုံးခန်းအတွင်း၌မူ နင်လျူက အနည်းငယ် အံ့ဩသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။ စက်မှုယန္တရားရဲ့ စွမ်းအားသက်သက်နဲ့တင် ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်မျိုးကို သူ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်မှာရော ထျန်းတောက်မြို့တော်ကြီးရဲ့ လေလံပွဲတွေမှာပါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း အံ့ဩမှုပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကတင် ရွှေကြာမြတ်လက်စွပ်က အဆတစ်သောင်း ပြန်အမ်းငွေစနစ်ကို အသက်သွင်းပေးခဲ့ပြီး သူ့ကို နက္ခတ်ကြယ်စင်လက်စွပ် ပေးအပ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။
ဒီကျူးကော့ဒူးလေးသာ...
ဒီပစ္စည်းသာ အောင်မြင်စွာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့ရင် စနစ်က သူ့ကို ဘယ်လို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ရတနာမျိုး ပြန်ပေးဦးမှာလဲ။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက သေဆုံးသွားသော သံချပ်ကာတောဝက်ကြီးရဲ့ အနားသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူက လက်လှမ်းကာ သားရဲကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စိုက်ဝင်နေတဲ့ သံနက်မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းစလုံးကို တစ်စင်းချင်းစီ ပြန်လည် ဆွဲနှုတ်လိုက်၏။ မြားများကို ဆွဲနှုတ်လိုက်တိုင်း အနက်ရောင် သွေးစက်များက စင်မြင့်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျလာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူက လူအများရဲ့ ရှေ့မှောက်မှာတင် ကျွမ်းကျင်လှသော လက်ရာများဖြင့် ထိုမြားတိုများကို ကျူးကော့ဒူးလေးရဲ့ မြားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းပြလိုက်သည်။ ဒါက ဒီပစ္စည်းဟာ တစ်ကြိမ်သုံး မဟုတ်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း လက်တွေ့ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် လီအန်းက လေလံစင်မြင့်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာပြီး လက်ထဲက ကျူးကော့ဒူးလေးကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒီကျူးကော့ဒူးလေးထဲမှာ အဆိပ်လူးထားတဲ့ သံနက်မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်း ပါဝင်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်”
“ဪ... ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းရဲ့ သခင်က အပိုအဆိပ်လူး သံနက်မြားတို တစ်ဆယ့်ခြောက်စင်းနဲ့အတူ အနှစ်ရာချီ မန္ဒာရာမြွေရဲ့ အဆိပ်အချို့ကိုပါ အခမဲ့ ပေးအပ်ထားပါသေးတယ်ခင်ဗျာ”
“အခြေခံ လေလံဈေးနှုန်းကတော့... ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင် ဖြစ်ပါတယ်”
“တစ်ကြိမ် ဈေးပြိုင်ခေါ်ရင် အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါးပြား ဆယ်ပြားထက်မနည်း တိုးမြှင့်ပေးရပါမယ်”
မန်နေဂျာ လီအန်းရဲ့ စကား ဆုံးသွားတာနဲ့ ခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ဆူညံသွားတော့သည်။
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ တစ်ရာ”
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ နှစ်ရာ... ဒီပစ္စည်းကို ငါ လိုချင်တယ်”
“မင်းက လိုချင်တယ် ဟုတ်စ အိပ်မက်မက်နေလိုက်ဦး။ ငါက ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာ ပေးတယ်”
“ဟွန့်... ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်နဲ့ ခြောက်ရာ”
ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းက လူတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လေလံဆိုင်းဘုတ်များကို မြှောက်ကာ လည်ချောင်းကွဲမတတ် အော်ဟစ်ပြီး ဈေးနှုန်းများကို တိုးမြှင့်ခေါ်ဆိုနေကြတော့သည်။ ဈေးနှုန်း တိုးမြှင့်သည့် ပမာဏကလည်း တစ်ကြိမ်ကို ဆယ်ပြားမဟုတ်တော့ဘဲ ရာဂဏန်းအလိုက် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ လေထုက အပူရှိန် လျင်မြန်စွာ တက်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်း ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြရတော့သည်။