အခန်း (၅၉) တတိယအကြိမ်မြောက် လေလံပွဲ (၁၄) ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု
သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ရှောင်ဝူ၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တောင့်ခဲသွားပြီး နှာခေါင်းလေးမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမ၏ ဝိုင်းစက်ကြည်လင်နေသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ရင်လာတော့သည်။
ဤအငွေ့အသက်က...
ဤမျှ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သော အရှိန်အဝါက...
သူမ ခံစားမိလိုက်ပြီ။ သေချာပေါက် ခံစားမိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှောင်ဝူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်က နော့ဒင်းမြို့၌ ရှိစဉ်က တစ်ချက်တစ်ချက် ဝေဝါးစွာ ခံစားခဲ့ရဖူးသော ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခြင်း ခံရသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလှပြီး ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ထင်လို့ဖြစ်မည်ဟု မှတ်ထင်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ ထိုဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ယခင်က ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခဲ့သည့် အငွေ့အသက်နှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူနေရုံမျှမက ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး တိုက်ရိုက်ဆန်လှသည်။
“သူပဲ...”
“သေချာပေါက် သူပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ရှောင်ဝူသည် အော်ဟစ်လိုက်ချင်သော်လည်း ကြီးမားလှသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ပါးစပ်ပင် ဟစရာ အင်အား မရှိတော့ပေ။
ဤသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အချိန်အတောအတွင်းမှာပင် လေလံရုံကြီးထဲ၌ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။
“လေလံပစ္စည်းကို ကာကွယ်ကြ”
“ဘယ်ကလာတဲ့ သတ္တိအိုးမို့လို့ ခုနစ်ရတနာ လေလံရုံမှာ လာပြီး ရမ်းကားရဲတာလဲ”
ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လေလံရုံ၏ ထောင့်အသီးသီးမှ လူရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော တူညီဝတ်စုံများက သူတို့သည် ခုနစ်ရတနာ လေလံရုံ၏ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ပြတ်သားသော မျက်နှာထားရှိသည့် ဝမ်ဝေ ဖြစ်သည်။
“ဝုန်း...”
ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တုန်ခါသွားပြီး လေထုလှုပ်ခတ်သွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အဝါရောင်နှစ်ကွင်း အခရမ်းရောင်နှစ်ကွင်းနှင့် အမည်းရောင်သုံးကွင်း ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာပြီး ဝိညာဉ်သူတော်စင် အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဖိအားမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အစောင့်တစ်ဒါဇင်ကျော်သည်လည်း မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ပွားဝိညာဉ်များနှင့် ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။
အားလုံးက ဝိညာဉ်ဘုရင် အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။
အဝါရောင်နှစ်ကွင်း အခရမ်းရောင်နှစ်ကွင်းနှင့် အမည်းရောင် သို့မဟုတ် အခရမ်းရောင် တစ်ကွင်း စီ ဖြစ်ကြသည်။ ညီညာလှသော ဝိညာဉ်ကွင်းငါးကွင်းက သူတို့တစ်ဦးစီသည် အဆင့် ၅၀ ကျော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် ဝိညာဉ်သူတော်စင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး။ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတံပိုးများမှာ အချင်းချင်း ယှက်နွှယ်လျက် ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူကို ဝန်းရံပိတ်ဆို့ထားကြတော့သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ လက်ထဲက ပစ္စည်းကို အောက်ချလိုက်စမ်း မဟုတ်ရင်တော့ အညှာတာမဲ့ ဖမ်းဆီးရလိမ့်မယ်”
...
လေလံခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားရပြန်သည်။
“ဘုရားရေ... ခုနစ်ရတနာ လေလံရုံမှာ ဒီလောက် တောင့်တင်းတဲ့ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ ရှိနေတာ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ။”
“ပြီးခဲ့တဲ့လတုန်းက ဒီနေရာက အစောင့်တွေက သောတိုမြို့ စစ်စခန်းကနေ ယာယီ ခေါ်ယူထားတာ မဟုတ်လား။ အမြင့်ဆုံးမှ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး အဆင့်ပဲ ရှိတာလေ။”
“ဝိညာဉ်သူတော်စင်က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော်က အဖွဲ့ဝင်တွေအဖြစ် ရှိနေတာလား။ ဒါက တကယ်ကို ကြီးကျယ်လွန်းလှတယ်။”
အာမေဍိတ်သံများမှာ ဟိုမှသည်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤမျှ သာမန်မျှသာ ထင်ရသော သောတိုမြို့ခွဲလေးတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သည့် အစောင့်အရှောက် အင်အားစု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။ သို့သော် သေချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပါက လူတိုင်းသည် ဤအရာမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက အသက်ရေလိုမျိုး တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို လေလံတင်တဲ့နေရာလေ။”
“တကယ့် အစွမ်းအစသာ မရှိရင် အခြေအနေကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီဝတ်ရုံမည်းနဲ့လူကတော့ တကယ့်ကို ခေါင်းမာတာပဲ။ ဒီနေရာမှာ လာပြီး လုယက်ရဲတယ်ဆိုတော့ ခုနစ်ရတနာ အုပ်ကြွပ်ကျောင်းတော်နဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရန်သူဖြစ်ချင်နေတာ ထင်ရှားတာပဲ။”
“ခုနစ်ရတနာ အုပ်ကြွပ်ကျောင်းတော်ဆိုတာ အထက်တန်းကျောင်းတော်ကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုလေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နံပါတ်တစ် ပံ့ပိုးမှုအရှိဆုံး ကျောင်းတော်ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားက ခန့်မှန်းလို့တောင် မရဘူး။”
“သူတို့ကို သွားပြီး ပြစ်မှားမိရင်တော့ နောင်ကို ဒိုလော့မဟာဒွီပပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။”
ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးနေကြသည့် လေသံများထဲတွင် ပွဲကြည့်ရတော့မည့် အမူအရာများ ပါဝင်နေသည်။
လေလံရုံ စီမံခန့်ခွဲရေး အခန်းတွင်း၌ နင်လျူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီညတော့ တကယ်ကို မငြိမ်းချမ်းနိုင်ဘူးပဲ။”
သူ၏ ဘေးတွင်မူ ဓားဒိုလော့ ချန်ရှင်း၏ အစက အနည်းငယ် ပိတ်ထားသော မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ ပွင့်လာပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားအငွေ့အသက်များ ဝင်းခနဲ ဖြာထွက်သွားသည်။
“ငါ ဝင်ပါဖို့ လိုမလား”
ချန်ရှင်း၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း လူသတ်ငွေ့များ စွက်ဖက်နေသည်။
နင်လျူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“အသက်ကြီး အုန်း ခဏလောက် သည်းခံပေးပါဦး။”
“အခြေအနေကို အရင် စောင့်ကြည့်ရအောင်။”
နင်လျူသည် လေလံစင်မြင့်ဆီသို့ စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလူက ရမ်းကားရဲပေမဲ့ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။”
“ဒီနေရာက ခုနစ်ရတနာ အုပ်ကြွပ်ကျောင်းတော်ရဲ့ လုပ်ငန်းခွဲမှန်း သိရက်နဲ့ လာပြီး လက်ရဲဇာတ်ရဲ လုပ်ရဲတယ်ဆိုတော့ သူမှာ အားကိုးစရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဒါမှမဟုတ် တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
“ဝိညာဉ်ဒိုလော့ ဒါမှမဟုတ် ဘွဲ့အမည်ခံ ဒိုလော့အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့သူတွေထဲမှာ ဘယ်သူကများ သာမန်လူ ဖြစ်ပါ့မလဲ။ ဘယ်သူကများ သိက္ခာရှိတဲ့ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘဲ နေပါ့မလဲ။”
“အသက်ရေ တစ်ပုလင်းတည်းအတွက်နဲ့ မိမိရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အောက်ချပြီး ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ရတနာ အုပ်ကြွပ်ကျောင်းတော်ကို အပြတ်အသတ် ရန်သူဖြစ်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။”
“အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်သူတော်စင် အဆင့်မျှသာ ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်ဝေက အဆင့် ၇၅ ရှိတဲ့ ကာကွယ်ရေးအမျိုးအစား ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်ပြီး အကူအညီပေးမယ့် ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော်လည်း ရှိနေတော့ သူတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်မှာပါ။”
ဓားဒိုလော့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားအငွေ့အသက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် နင်လျူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူညီပုံရသည်။ ခုနစ်ရတနာ အုပ်ကြွပ်ကျောင်းတော်၏ အမည်နာမမှာ မဟာဒွီပပေါ်တွင် အလွန်ပင် ဩဇာညောင်းလှဆဲ ဖြစ်သည်။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ ဝမ်ဝေနှင့် အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိတ်ဆို့ဖိနှိပ်မှုများ အောက်၌ ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူသည် လုံးဝ မလှုပ်မယှက်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကွင်းကိုပင် ထုတ်ဖော်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုဝိညာဉ်ဘုရင်နှင့် ဝိညာဉ်သူတော်စင် တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် လေထုနှင့် မခြားနားသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။
ထို့နောက် ဝတ်ရုံမည်းအောက်မှ ရှာရှာတုန်တုန်နှင့် အောတောတော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်မရှည်ဟန် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
“ငါ လိုချင်တာ ဒါပဲ။”
“ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒဏ်ရာမရစေချင်ဘူး။”
“ဖယ်ကြစမ်း”
ရိုးရှင်းသော စကားလုံး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲသို့ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားစေမည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လေလံရုံအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆူညံသွားကြပြန်သည်။
“တကယ်ကို မောက်မာတဲ့ လေသံပဲ”
“သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ ဝိညာဉ်သူတော်စင် တစ်ယောက်နဲ့ ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာတောင် ဒီလို စကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့။”
အချို့လူများမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောမိကြသည်။ သို့သော် အကဲခတ် ထက်မြက်သော အချို့လူများကမူ ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူ၏ တည်ငြိမ်လှသော လေသံထဲမှ သာမန်မဟုတ်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ကြားသိလိုက်ကြသည်။
“ဒီလူက... သူ့နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတာများလား။”
“သူက လူမသိသူမသိ အင်အားကြီး ကျောင်းတော်တစ်ခုခုက လာတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ကိုယ်တော် ဓားပြလား။”
“ငါ ကြားတာတော့ အနောက်ဘက်က လေမည်းတောင်တန်းမှာ ကျောင်းတော်ကြီးတွေကိုပဲ ရွေးပြီး လုယက်တတ်တဲ့ ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဓားပြတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။ သူရဲ့ အစွမ်းက အတိုင်းအဆမရှိလို့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် ဝိုင်းဝန်း နှိမ်နင်းတာတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ သူများ ဖြစ်နေမလား။”
“မဖြစ်နိုင်တာ အဲဒီဓားပြက ပိန်ပိန်ပါးပါးလို့ ကြားဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အလွန် အရပ်ရှည်ပြီး ထွားကျိုင်းတာလေ။”
“ဒါမှမဟုတ် အသက်တမ်း ကုန်ခါနီးဖြစ်နေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က သူ့အသက်ကို ဆွဲဆန့်ဖို့အတွက် ဒီအသက်ရေကို လိုချင်လို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး စွန့်စားတာလား။”
အမျိုးမျိုးသော တွေးထင်ချက်များမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး ခဏတာအတွင်းမှာပင် ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူ၏ အမှတ်အသားမှာ ကြီးမားသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
မင်းသား ရှုရှင်း၏ သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌မူ...
ရှုရှင်း၏ အစက မှောင်မည်းနေသော မျက်နှာတွင် ယခုအခါ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ ယှက်သန်းလာသည်။
“ခုနစ်ရတနာ အုပ်ကြွပ်ကျောင်းတော်ကို တောင် မကြောက်ဘူးပေါ့။”
“သူလည်း အသက်ရေကို လိုချင်နေတာပဲ ဒါပေမဲ့ လေလံပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ရွှေဒင်္ဂါး အလုံအလောက် မရှိလို့လား။”
သူ၏ စိတ်ကူးများမှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ရဲရင့်သော အကြံတစ်ခု ရင်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
“ဒီလူက သေချာပေါက် မဆိုးလှဘူး။ အကယ်၍ ငါ တော်ဝင်မိသားစုအတွက် အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုရင်...”
“ကျောင်းတော်ကြီးတွေကို မကြောက်ဘဲ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံမယ့် လျှို့ဝှက်အင်အားစုတစ်ခုကို မွေးမြူရမယ်”
...
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ ဝမ်ဝေသည် တစ်ဖက်လူ၏ အမှတ်အသားကို ခန့်မှန်းရန် ဤမျှအထိ တွေးတောနေခြင်း မရှိပေ။ တစ်ဖက်လူက ပစ္စည်းလုယူရန် ကြံစည်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရန်သူသာ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောတာကို မနာခံရင်တော့ နာကျင်အောင် လုပ်ရတော့မှာပဲ”
ဝမ်ဝေသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် မဆိုင်းမတွတော့ပေ။
“တိုက်ကြစမ်း”
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ တတိယမြောက်နှင့် စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်လာသည်။
ကျောက်ဆောင်ချပ်ဝတ်
မြေကမ္ဘာနဂါး သံချပ်ကာ
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝမ်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝါညိုရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထူထဲလှသော ကျောက်ဆောင်ချပ်ဝတ်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားရာ ရွေ့လျားနေသော ခံတပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။
အခြား ဝိညာဉ်ဘုရင် အစောင့်များလည်း မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်စွမ်းရည် အလင်းတန်းများ လင်းထိန်သွားကာ ဓားအလင်းတန်းများ စွမ်းအင်ဓာတ်များမှာ အလယ်ဗဟိုရှိ ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။
ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် ဝိညာဉ်သူတော်စင် တစ်ဦးတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ လေလံစင်မြင့်တစ်ခုလုံးမှာပင် ဤစွမ်းအားအောက်၌ အနည်းငယ် တုန်ခါနေပုံရသည်။
ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါမှသာ ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူသည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။
သို့သော် သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပွားဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်ခြင်း မရှိသလို ဝိညာဉ်ကွင်းကိုလည်း ပြသခြင်း မရှိသေးပေ။
ကြည်လင်သော ပုလင်းလေးကို ကိုင်မထားသည့် အခြား လက်တစ်ဖက်ကိုသာ အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။
ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အမည်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် မင်ရည်ကဲ့သို့ ရစ်ပတ်လာကာ မည်သည့် တောက်ပသော အလင်းရောင်မျှ မရှိသော်လည်း အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားများကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။
“ဒုန်း...”
ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူသည် ဝမ်ဝေနှင့် အခြားသူများ၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူ၏ လက်သီးကို အလိုအလျောက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ဆန်လှသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
မြေပြင် တုန်ဟီးသွားစေမည့် ဆူညံသံကြီး မရှိဘဲ ပိတ်ဆို့မိသွားသည့် ထိခိုက်သံမျှသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုက်စစ်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်ဆရာ၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှု သုံးကြိမ်ကို တောင့်ခံနိုင်သော ဝမ်ဝေ၏ ကျောက်ဆောင်ချပ်ဝတ်နှင့် ကာကွယ်ရေး ပိုမိုကောင်းမွန်သော မြေကမ္ဘာနဂါး သံချပ်ကာတို့သည် ဤလက်သီးချက်၏ စွမ်းအားရှေ့မှောက်တွင် ခဏတာအတွင်းမှာပင် အက်ကွဲသွားတော့သည်။
အခြား ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်စွမ်းရည်များသည်လည်း ထိုအမည်းရောင် စွမ်းအင်ထုနှင့် ထိတွေ့မိသည့် ခဏ၌ပင် နေရောင်အောက်မှ နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ မမြင်ရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
မမြင်ရသော ရိုက်ခတ်မှု လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသည် ဝတ်ရုံမည်းနှင့်လူကို ဗဟိုပြု၍ ရုတ်တရက် ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...”
ဝမ်ဝေနှင့် ဝိညာဉ်ဘုရင် အစောင့်တစ်ဒါဇင်ကျော်တို့မှာ မမြင်ရသော ဧရာမ တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လွင့်ထွက်သွားကာ လေလံစင်မြင့်အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထသွားစေတော့သည်။
လက်သီးတစ်ချက်တည်း။
လက်သီးတစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်သူတော်စင် တစ်ဦးနှင့် ဝိညာဉ်ဘုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အစွမ်းထက်လှသည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ဝတ်ရုံစွန်းကိုပင် မထိလိုက်ရဘဲ အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားရတော့သည်။