အခန်း (၅) - လေလံပွဲ စတင်ခြင်း
မန်နေဂျာ လီအန်း တစ်ယောက် ဦးနှောက်ထဲတွင် ဝူးဝူးဝါးဝါးဖြင့် အသံများ မြည်ဟီးသွားရသည်။
သူက ရှေ့သို့ လက်လှမ်းကာ နူးညံ့ချောမွေ့လှသော အိပ်ဝတ်စုံကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း ထိုအဝတ်အစား၏ ကောင်းမွန်လှသော အထိအတွေ့က သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုကြီးကို လျော့ကျသွားအောင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
ထို့နောက် သူ၏လက်ချောင်းတွင် စွပ်ထားသော ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှု လက်စွပ်လေးက လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အိပ်ဝတ်စုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
သူက အခြေအနေကို အထပ်ထပ်အခါခါ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သွားကို ကြိတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မပြောမဖြစ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။
“လေလံရုံသခင်လေး”
“ဒီနေ့ည လေလံပွဲကို သုတိုမြို့ရဲ့ အဓိက အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း လေးခုစလုံးက အကြီးအကဲတွေ တက်ရောက်ကြမှာပါ”
“ကျင့်ကြံသူများနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်ခွဲသခင် မြို့စောင့်တပ်မှူး မြို့စားမင်းနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်ကြီးရဲ့ ကွင်းပြင်သခင်တို့ အားလုံး ပါပါတယ်”
သူက လူကြီးမင်းများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ရေတွက်ပြလိုက်၏။
“ဒီပစ္စည်းကို ပွဲသိမ်းပစ္စည်းအဖြစ် တင်ဖို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ထားတာ သေချာလို့လားခင်ဗျာ”
သူက နင်လျူကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“သခင်လေး... ကျွန်တော်က သခင်လေးရဲ့ အကျိုးကို အလေးထားလို့ ပြောရတာပါ။ ဒီလေလံပွဲက ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့တင် မကဘဲ နင်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သခင်လေးရဲ့ သိက္ခာနဲ့ပါ သက်ဆိုင်နေလို့ပါ”
“တကယ့် ပွဲသိမ်းအကောင်းဆုံး ရတနာအဖြစ်... အိပ်ဝတ်စုံတစ်ထည်ကို တင်မယ် ဟုတ်စ”
လီအန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခြင်းက မည်သို့သော အကျိုးဆက်မျိုး ရှိလာနိုင်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ အဆုံးမှာတော့ တစ်ဖက်လူက လေလံရုံသခင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။ သူ့ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ နန်းတော်ကြီးဆီကို အမည်စာရင်း တင်ပြပြီး တခြားလူတစ်ယောက်ကို ပြောင်းလဲခန့်အပ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။
သို့သော်လည်း...
သူ့အနေဖြင့် နင်လျူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေပြီး အနည်းငယ် ဇွတ်တရွတ်ဆန်လွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
အိပ်ဝတ်စုံတစ်ထည်ကို လေလံတင်မယ် ဟုတ်စ။ ပြီးတော့ ပွဲသိမ်းပစ္စည်းအနေနဲ့လား။
ဒါက ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံကို မီးပုံထဲ အတင်းတွန်းပို့လိုက်တာနဲ့ ဘာမှမခြားနားချေ။
သူကတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး စွန့်စားပြီး အကြံပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ “ပန်းရောင် ယုန်နားရွက်” ဆိုသည့် စကားလုံးများကို ထုတ်မပြောမိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး အောင့်အီးထားရသည်ကတင် သူ့မှာ တော်တော်လေး အားစိုက်လိုက်ရ၏။
နင်လျူက အစက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း လီအန်း၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာနှင့် မျက်ဝန်းထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှု သစ္စာရှိမှုတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဖက်လူကို လေးစားစိတ် အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာရသည်။
ဒီလူက တကယ့်လူကောင်းပဲ။
မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ဖားတတ်တဲ့ ငယ်သားမျိုးမဟုတ်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ရဲရဲဝံဝံ အကြံပေးရဲတဲ့လူပဲ။
သို့သော်လည်း ပစ္စည်းကို ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာကတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။
“သူတို့အားလုံး ရောက်နေကြပြီလား”
နင်လျူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လီအန်း၏ သတိပေးချက်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အရှိန်အဟုန်က တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတယ်”
“ရောက်သင့်တဲ့လူတွေ အားလုံး ရောက်နေမှတော့ ဝယ်မယ့်လူ မရှိမှာကို ပိုလို့တောင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
သူက ပြောရင်းနှင့် မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာကိုပင် ဖော်ပြလိုက်သေးသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ အရင်ဆုံး လေလံခန်းမဆောင်ဘက်ကို သွားနှင့်လိုက်ပါ”
“လေလံပွဲ မစခင်မှာ တခြားလူတွေက ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ယူလာပြီး လေလံတင်ခိုင်းတာမျိုးလည်း ရှိနိုင်သေးတာပဲ မဟုတ်လား”
လီအန်းက နင်လျူ၏ စကားကို ကြားရသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်က လျော့ကျမသွားခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း လေလံရုံသခင်လေးက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်နေသဖြင့် သူကလည်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
“အချိန်လည်း တော်တော်လေး နီးကပ်နေပြီပဲ”
နင်လျူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ကာ တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
“ငါ လေလံခန်းမဆောင်ရဲ့ အပေါ်ထပ်က သခင်လေးရုံးခန်းမှာပဲ ရှိနေမယ်”
လီအန်းက ထိုနေရာတွင်တင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နင်လျူ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလေလံပွဲက ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အဆုံးသတ်မလဲဆိုတာ သူ တကယ်ကို မတွေးရဲတော့ချေ။
သူက လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နင်လျူ၏ နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လေလံခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ လူများက ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော လေလံခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုင်ခုံတစ်ခုစီတိုင်းတွင် လူရှိနေခဲ့သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖလန်းဒါးက ထန်ဆန်း စီယောင်ဝူ တိုက်မုပိုင် ကျူးကျူးချင်းနှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်ရန် နေရာမရှိသဖြင့် လူစုကွဲကာ သီးခြားစီ ထိုင်လိုက်ကြရသည်။
ဒါကလည်း ကိစ္စမရှိလှပေ။
ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို လေလံတင်ချင်တဲ့လူ ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း အခုအချိန်အထိ နောက်ဖေးကို သွားပြီး အပ်နှံလို့ ရသေးသည်။
ထို့နောက် သူက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် အံ့ဩရိပ်များ သန်းသွားရ၏။
ဒီမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။ သုတိုမြို့ရဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ အားလုံးနီးပါး ရောက်ရှိနေကြသည် မဟုတ်လား။
သူက တပည့်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထန်ဆန်းတစ်ယောက်သာ သူ့ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ထန်ဆန်းကလည်း ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ဖလန်းဒါးက အလျင်အမြန်ပင် အပြင်သို့ ခေတ္တ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထန်ဆန်းကလည်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ လေလံရုံ၏ နောက်ဖေးအလုပ်ဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်...
နင်လျူက လေလံရုံ၏ ဒုတိယထပ်တွင်ရှိသော သခင်လေးရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူက အောက်ဘက်က လူများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော လေလံခန်းမဆောင်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တော်တော်လေး ကျေနပ် အားရနေမိသည်။
ထို့နောက် သူက ရှေ့တွင်ရှိသော အသံလွှင့်ကျောက်တုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်၏။
“မန်နေဂျာလီ... စလို့ ရပြီ”
သူ့အသံက အသံလွှင့်ကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် နောက်ဖေးခန်းတွင် ရှိနေသော လီအန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လီအန်းက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး”
ထို့နောက် သူက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကတင် လေလံပွဲမစခင် အချိန်ကပ်ပြီး အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ပစ္စည်းနှစ်ခုကို လူအချို့က လာရောက်အပ်နှံသွားခဲ့သဖြင့် လေလံပစ္စည်းစာရင်းထဲ ထပ်မံထည့်သွင်းလိုက်ရသေးသည်။
ဒီအချက်ကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းအများစုက ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်သွားပြီမို့လို့ နောက်ဆုံး ပွဲသိမ်းပစ္စည်းက စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်နေရင်တောင် အရှက်ကွဲတာမျိုး သိပ်မပြင်းထန်နိုင်တော့ဘူးဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင် လီအန်းက ဝတ်စုံကို သေချာပြင်ဆင်ပြီး လေလံစင်မြင့်ပေါ်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် မီးရောင်များ မှိန်သွားပြီးနောက် စင်မြင့်ထက်တွင် ပြန်လည်လင်းထိန်လာရာ လီအန်းက ပုံသေအပြုံးဖြင့် စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
လေလံခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းက ဆူညံသံများက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။
“ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းတို့နဲ့ ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေများအားလုံးခင်ဗျာ”
“ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံကနေ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်”
သူ့အသံက အသံချဲ့စွမ်းအားသုံး ရတနာမှတစ်ဆင့် ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ဒီနေ့ည လေလံပွဲကတော့ လေလံရုံသခင်အသစ်လေး ဖြစ်တဲ့ သခင်လေးနင် တာဝန်ယူပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင်းပတဲ့ ပွဲပဲ ဖြစ်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အဘက်ဘက်ကနေ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး အရင်ကနဲ့မတူ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေကို လူကြီးမင်းတို့အတွက် သေချာပြင်ဆင်ပေးထားပါတယ်”
လီအန်းက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်လိုက်၏။
“ဒီနေ့ည လေလံပွဲကတော့ လူကြီးမင်းတို့ကို တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှား စွဲမက်စေမှာ သေချာပါတယ်”
“အခုပဲ လေလံပွဲကို တရားဝင် စတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး လေလံပစ္စည်းကို ကြိုဆိုလိုက်ကြရအောင်”
သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက လေလံပစ္စည်းတင်ထားသည့် လင်ဗန်းတစ်ခုကို စင်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုလင်ဗန်းပေါ်တွင် ရိုးရှင်းပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော သေတ္တာလေးတစ်လုံး ရှိနေ၏။
လီအန်းက သေတ္တာအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
အထဲတွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုလက်စွပ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်က ရိုးရှင်းသော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း ပုံရိပ်လက်ရာများကို ထွင်းထုထားသည်။
“လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... ပထမဆုံး လေလံပစ္စည်းကတော့ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှု ရတနာ လက်စွပ်တစ်ကွင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်”
လီအန်း၏ အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ပါဝင်နေသည်။
“ဒီဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်ကိုတော့ ‘ရွှေကြာမြတ်လက်စွပ်’ လို့ ခေါ်ပါတယ်”
“၎င်းကို ရှားပါးလှတဲ့ မြစိမ်းကျောက်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင်သုံး ကျောက်တုံးတွေကို အဓိက အသုံးပြုပြီး သွန်းလုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သုတေသနပြုချက်တွေအရ ရှေးခေတ်က နာမည်ကြီး ရတနာသွန်းလုပ်မှုပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာ ဖြစ်ပါတယ်”
သူက ခေတ္တမျှ ထပ်မံရပ်နားပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒီလက်စွပ်ရဲ့ သိုလှောင်မှုပမာဏကတော့ ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံရဲ့ ဝါရင့်ပစ္စည်းအကဲဖြတ်ပညာရှင်ကြီးတွေ ကိုယ်တိုင် သေချာစစ်ဆေးထားပြီး ဖြစ်ကာ... အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ကို...”
“ကုဗမီတာ နှစ်ဆယ့်ရှစ် တောင် ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ”
ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံး စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ငြိမ်သက်သွားရသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ လူအများ၏ အံ့ဩဘနန်း ရေရွတ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများက ရုတ်တရက် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုရတနာဆိုတာ အစကတည်းက တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးလှသည် မဟုတ်လား။ သာမန်လူတွေကို ထားလိုက်ဦး သာမန်ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများတောင် ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။
ဒီသုတိုမြို့မှာဆိုရင် ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း လူသိရှင်ကြား ပြသနိုင်သူဆိုလို့ အဓိက အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ ကုန်သည်အသင်းဥက္ကဋ္ဌတွေ သာရှိပြီး အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် လေးဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ဖြစ်ကြသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီလူတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေရဲ့ သိုလှောင်မှုပမာဏကလည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ကုဗမီတာ အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရှိတာ ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်ခွဲသခင် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လက်စွပ်ကတင် ကုဗမီတာ တစ်ဆယ့်ရှစ်ပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား။
အခုဟာက ကုဗမီတာ နှစ်ဆယ့်ရှစ်တောင် ဟုတ်စ။
ဒါက ဘယ်လောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ပမာဏလဲ။ အနံ နှစ်မီတာ အလျား ခုနစ်မီတာနဲ့ အမြင့် နှစ်မီတာ ရှိတဲ့ အခန်းအသေးလေးတစ်ခန်းစာ ပမာဏကြီး ဖြစ်သည်။
ဒုတိယထပ်က အထူးသီးသန့်နေရာတွင် ထိုင်နေကြသော ဝူချန်နှင့် လျူရှောင်ပင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြ၏။
ပထမဆုံး လေလံပစ္စည်းကတင် ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးကြီးနေပြီဆိုတော့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံက ဒီတစ်ခါ တကယ်ကို အားစိုက်ထားမှန်း သိသာလှသည်။
ဝူချန်က သွားဖြဲပြီး ရယ်မောလိုက်၏။
“မန်နေဂျာလီက တကယ့်လူပဲ သူ ငါတို့ကို လိမ်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
လျူရှောင်ပင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကလည်း ပိုမိုတည်ကြည် လေးနက်သွားရသည်။ ဒီဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုလက်စွပ်က မြို့စားမင်းအာဏာပိုင်ရုံးအတွက် တကယ့်ကို အရေးပါလှသည်။ အဆုံးမှာတော့ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူအချင်းချင်းကြားမှာ စွမ်းအားထက် ပိုပြီး အရေးကြီးတာက ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မျက်နှာ ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုရတနာရဲ့ ပမာဏကတင် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ ဩဇာအာဏာနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသလိုပင်။
အဓိက အင်အားကြီး လေးခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေထဲမှာ လျူရှောင်ပင်းရဲ့ သိုလှောင်မှုလက်စွပ်က ပမာဏ အသေးဆုံးဖြစ်ပြီး ကုဗမီတာ တစ်ဆယ်နှစ်ပဲ ရှိတာ ဖြစ်သည်။ မြို့စားမင်းအာဏာပိုင်ရုံးက အင်ပါယာတော်ဝင်မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိတာတောင်မှ အသေးဆုံးနဲ့ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေရသည် မဟုတ်လား။
ကျင့်ကြံသူများနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်ခွဲသခင်နဲ့ မြို့စောင့်တပ်မှူးတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကလည်း အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။
ရှရိုက်ကျောင်းတော်ဘက်တွင်မူ ဖလန်းဒါး ထန်ဆန်း စီယောင်ဝူနှင့် ကျန်တဲ့လူများအားလုံး မျက်နှာတွင် အံ့ဩရိပ်များ သန်းနေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ထန်ဆန်းက ပိုပြီး အံ့ဩနေမိ၏။ သူက ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုရတနာတွေအကြောင်းကို သိရှိပြီး သူ့ဆီမှာလည်း တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုပစ္စည်းကို ဆရာဖြစ်သူ ယူရှောက်ကန်းက ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး သိုလှောင်မှုပမာဏက ကုဗမီတာ နှစ်ဆယ့်လေး ရှိကာ သူကတော့ ‘လမင်းသာယာ တံတားနှစ်ဆယ့်လေးစင်း’ လို့ အမည်ပေးထားသည်။
ဒီမတိုင်ခင်အထိတော့ ဒီဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုရတနာက ဘယ်လောက်အထိ တန်ဖိုးကြီးမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သဘောမပေါက်ခဲ့ချေ။ အခု ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းက လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရမှပဲ သူ အပြည့်အဝ နားလည်သွားတော့သည်။
မန်နေဂျာ လီအန်းက လူအများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီပထမဆုံး လေလံပစ္စည်းက အဖွင့်အခြေအနေကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။
သူက လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒီကုဗမီတာ နှစ်ဆယ့်ရှစ် ပမာဏရှိတဲ့ ရွှေကြာမြတ်လက်စွပ်ရဲ့ အခြေခံ လေလံဈေးနှုန်းကတော့...”
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင် ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ဈေးပြိုင်ခေါ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ တစ်ကြိမ်ကို အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါးပြား ဆယ်ပြားထက်မနည်း တိုးမြှင့်ပေးရပါမယ်”