အခန်း (၄) - ပွဲသိမ်းပစ္စည်းကတော့ ငါတို့ လေလံရုံသခင်အသစ်လေး ကိုယ်တိုင် သေချာပြင်ဆင်ထားတာပဲ
ညမှောင်ရိပ်က လုံးဝမကျရောက်သေးသော်လည်း သုတိုမြို့ရှိ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ မီးရောင်များ တောက်ပလင်းထိန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လေထဲတွင် တလူလူလွင့်ပျံနေသော အလံရောင်စုံအသစ်စက်စက်များပေါ်တွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်၏ ပြဒါးတစ်ပါးဖြစ်သော ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင်တံဆိပ်ကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ ၎င်းတို့က လေလံရုံတစ်ခုလုံးကို ထူးခြားဆန်းသစ်ပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်စေကာ အခြားနေ့များနှင့်မတူဘဲ သိသိသာသာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသနေ၏။
မန်နေဂျာ လီအန်းက လေလံရုံတံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ပုံသေကြိုဆိုမှုအပြုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
သူ့ရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးဝတ်စုံကို ပုံမှန်ထက် ပိုမိုသေချာ မီးပူတိုက်ထားပုံရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒီဘက်ကို ကြွပါခင်ဗျာ”
“ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံကနေ ကြိုဆိုပါတယ်”
“ဒီနေ့ည လေလံပွဲကတော့ လူကြီးမင်းတို့အတွက် တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိစေရပါမယ်”
သူက တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည့် ဧည့်သည်တိုင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ နှုတ်ဆက်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦး ဘေးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်လှမ်းလာကြရာ ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားသည်။
ရှေ့ဆုံးက လျှောက်လာသူမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တုတ်ခိုင်ထွားကျိုင်းပြီး ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် လူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ သူကတော့ သုတိုမြို့ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်ကြီးရဲ့ ကွင်းပြင်သခင် ဝူချန် ပဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ဘေးတွင်မူ မြို့စားမင်းအာဏာပိုင်ရုံး၏ တရားဝင်ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားပြီး အနည်းငယ် ပိုမိုရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပုံရသော သုတိုမြို့၏ မြို့စားမင်း လျူရှောင်ပင်း ရပ်နေသည်။
သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လီအန်း၏ အပြုံးက ပိုမိုတောက်ပသွား၏။
ဒီလူနှစ်ယောက်က သုတိုမြို့မှာ ဩဇာအာဏာအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှစ်ယောက် မဟုတ်လား။
သူတို့ လာရောက်ပေးတာကတင် အကောင်းဆုံး ကြော်ငြာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။
လီအန်းက ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မြို့စားမင်းလျူနဲ့ ကွင်းပြင်သခင်ဝူတို့ ကြွရောက်လာတာဟာ ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံအတွက် တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါပဲခင်ဗျာ”
သူက အတတ်နိုင်ဆုံး ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံလိုက်သည်။
ဝူချန်က ဖြူဖွေးသော သွားများကို ဖော်ပြလျက် ဖြဲခြစ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။
“မန်နေဂျာလီ... ငါနဲ့ မြို့စားမင်းကြီး လာပေးတာက မင်းကို မျက်နှာလုပ်ပေးတာပဲ မဟုတ်လား”
သူ့အသံက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလှသည်။
လျူရှောင်ပင်းကတော့ ဘေးတွင် ရပ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကတော့ တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။
“မန်နေဂျာလီ... ဒီတစ်ခါလည်း ခေတ္တခဏပဲ လင်းလက်ပြီး ပြန်မှောင်သွားမယ့် ပွဲမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
လီအန်းက လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ မဖြစ်နိုင်တာ။ လူကြီးမင်းတို့ ကြွလာပေးတာကိုက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ရင်တောင် ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ နင်မျိုးနွယ်စု သခင်လေးတွေကိုတော့ ယုံကြည်ရမှာပါ”
သူက နန်းတော်၏ နာမည်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ အသုံးချလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါ သခင်လေးက ဒီလေလံပွဲအတွက် အရင်းအမြစ်တွေကို အကုန်အကျခံပြီး ပြင်ဆင်ထားတာပါ”
လီအန်းက “အကုန်အကျခံပြီး” ဆိုသည့် စကားလုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
ဝူချန်က ထပ်မံ ပြောဆိုလာပြန်၏။
“မန်နေဂျာလီ... ငါတို့ကို အရိပ်အမြွက်လေးတစ်ခုလောက် ပေးစမ်းပါဦး”
“မင်းတို့ ဘာပစ္စည်းတွေကို လေလံတင်မှာလဲ”
သူက တကယ်ကို စိတ်ဝင်တစား ရှိနေပုံရသည်။
လီအန်းက လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရယ်မောလိုက်၏။ အချိန်ကိုက် အရိပ်အမြွက်ပေးခြင်းက လူတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်မှန်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။
“ကျွန်တော် အရိပ်အမြွက်လေး ပေးနိုင်ပေမဲ့ အပြင်ကိုတော့ သတင်းမပေါက်ပါစေနဲ့ ခင်ဗျာ”
သူက လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြောတော့မည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။
ဝူချန်နှင့် လျူရှောင်ပင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ဝင်တစား ရှိသွားကြ၏။
“ပြောစမ်းပါဦး”
ဝူချန်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
လီအန်းက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့လူတွေ နားမထောင်နိုင်မှန်း သေချာမှ ပြောလိုက်၏။
“ဒီနေ့ည လေလံတင်မယ့် ပစ္စည်းတွေက လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေနပ်စေရပါမယ်”
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သားရဲတစ်ကောင် ပါမယ်”
ဝူချန်၏ မျက်ဝန်းများ လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဒီပထမဆုံး ဗုံးတစ်လုံးကတင် တော်တော်လေး ပြင်းထန်လှသည်။ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သားရဲဆိုတာ ရှားမှရှားပေ။
“ပြီးတော့ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုစွမ်းအား ပါတဲ့ ရတနာတစ်ခု ပါမယ် ပမာဏကလည်း တော်တော်လေး ကြီးတယ်”
လီအန်းက နောက်ထပ်တစ်လုံး ထပ်မံဆင့်လိုက်သည်။
လျူရှောင်ပင်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားရ၏။ ဟင်းလင်းပြင် သိုလှောင်မှုရတနာဆိုတာ အစကတည်းက ရှားပါးတာဖြစ်ပြီး သိုလှောင်မှုပမာဏ ကြီးမားတာဆိုရင် ပိုလို့တောင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။
“အဲဒီအပြင်... ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ အလှပဂေးတစ်ယောက်လည်း ပါဦးမယ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ ပြောစရာမလိုအောင် လန်းတယ်”
လီအန်းက တတိယမြောက် ဗုံးကို ထပ်မံချလိုက်ပြန်သည်။
ဝူချန်ကတော့ မနေနိုင်ဘဲ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်တော့၏။
“မင်းကတော့ကွာ... တကယ်ကို အကွက်စုံအောင် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ”
“ဒါနဲ့... နောက်ဆုံး ပွဲသိမ်းမယ့် အကောင်းဆုံး ရတနာကကော ဘာဖြစ်မလဲ”
သူက အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
လီအန်း၏ မျက်နှာထက်က အပြုံးက ပိုမိုတောက်ပသွားပြီး ဂုဏ်ယူရိပ်များ သန်းလာခဲ့သည်။
“ပွဲသိမ်းပစ္စည်းကတော့ ငါတို့ လေလံရုံသခင်အသစ်လေး ကိုယ်တိုင် သေချာပြင်ဆင်ထားတာပဲ”
“ဒါပေမဲ့...”
သူက စကားနာကို အနည်းငယ် လွှဲလိုက်သည်။
“အဲဒါက ဘာပစ္စည်းလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အခုထိ မသိရသေးဘူးခင်ဗျာ”
လီအန်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော်လည်း မတတ်နိုင်သလိုမျိုး ပခုံးကို တွန့်ပြလိုက်သည်။
ဝူချန်နှင့် လျူရှောင်ပင်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ မန်နေဂျာကိုယ်တိုင်တောင် နောက်ဆုံးပစ္စည်းကို မသိဘူးဆိုတော့ ဒါက လူတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်နေသလိုပင်။
“ကောင်းပြီ... မင်း တော်တယ်”
ဝူချန်က လီအန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ အထဲဝင်ပြီး အရင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
လျူရှောင်ပင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
လီအန်းက ချက်ချင်းပဲ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့ အထဲကြွပါခင်ဗျာ”
“အထူးသီးသန့် နေရာတွေကို ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ ဒီဘက်ကို ကြွပါ”
သူက ဘေးနားက အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းလေးကို အချက်ပြလိုက်ရာ ထိုဝန်ထမ်းလေးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့တက်ကာ ဝူချန်နှင့် လျူရှောင်ပင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းတို့... ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါရှင်”
ဝူချန်နှင့် လျူရှောင်ပင်းတို့က ဝန်ထမ်းလေးနောက်မှနေ၍ လေလံရုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
လေလံခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုက ပုံမှန်ထက် ပိုမိုဆူညံတက်ကြွနေခဲ့သည်။
လီအန်းက အရေးကြီးသော ဧည့်သည်နှစ်ဦး ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ပထမဆုံး လှိုင်းလုံးကတော့ အောင်မြင်သွားပုံရသည်။
သူ တခြားဧည့်သည်တွေကို ဆက်လက်ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာတင် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။
“မန်နေဂျာလီ... သခင်လေးက ခေါ်နေပါတယ်”
ထိုငယ်သားက အမောတကောဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လီအန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ သခင်လေးက သူ့ကို ခေါ်ခိုင်းတယ်ဆိုတော့ နောက်ဆုံး ပွဲသိမ်းပစ္စည်းကို လွှဲပေးတော့မလို့ နေမှာ။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ”
“ရှောင်ဝမ်... မင်း ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေကို ဆက်ပြီး ကြိုဆိုပေးလိုက်ဦး”
လီအန်းက သူ့နောက်က လိုက်ပါလာသည့် ငယ်သား ရှောင်ဝမ်ကို မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက် နောက်ဖေးကွင်းပြင်ဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် သုတိုမြို့တံခါးဝ၏ အပြင်ဘက် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူခြောက်ဦးရှိသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က မြို့ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိသည့် အရပ်အမောင်း မြင့်မားသွယ်လျသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူကတော့ ရှရိုက်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖလန်းဒါး ပဲ ဖြစ်သည်။
သူ့နောက်တွင်တော့ တပည့်လူငယ် ငါးဦးဖြစ်သည့် ထန်ဆန်း စီယောင်ဝူ တိုက်မုပိုင် ကျူးကျူးချင်းနှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
ဖလန်းဒါးက လျှောက်လှမ်းရင်း စကားပြောလိုက်၏။
“ဒီနေ့ သုတိုမြို့မှာ ဒီလောက်အထိ ကြီးကျယ်တဲ့ လေလံပွဲမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
“အစက ဘာသတင်းမှလည်း မကြားမိပါဘူး”
ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးတို့... ငါကတော့ မင်းတို့ကို ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်ကြီးဆီ ခေါ်သွားမလို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လေလံပွဲနဲ့ တိုးနေမှတော့ အထဲဝင်ပြီး သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
သူက အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ကျောင်းသားတွေထဲက ထန်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။
‘လေလံပွဲ ဟုတ်စ... ငါ့ဆီမှာ ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသေးတာပဲ။ ငါလည်း ပစ္စည်းအချို့ကို လေလံတင်ပြီး ရောင်းကြည့်ရင် ကောင်းမလား’
သူက သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို တွေးမိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းများက ဒီကမ္ဘာမှာဆိုရင် တန်ဖိုးအသင့်အတင့် ရနိုင်လောက်သည်။
လီအန်းကတော့ ထိုအချိန်တွင် နောက်ဖေးကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူက စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ သခင်လေး၏ အလုပ်ခန်းရှိရာ အဆောက်အအုံအသေးလေးဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
အဆောက်အအုံ၏ တံခါးဝတွင် အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူတစ်ယောက် ရပ်နေ၏။
လီအန်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် လူက တောင်တစ်လုံးလို တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ့ထံမှ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
သူ့အနေနဲ့ သခင်လေးရဲ့ ရုံးခန်းတံခါးဝမှာ အစောင့်ရှိနေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။ ပြီးတော့ ထိုအစောင့်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်များကြောင့် သူ့မှာ အနည်းငယ် ဖိအားပေးခံရသလို ခံစားနေရသည်။
လီအန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
‘ငါက အဆင့် လေးဆယ့်ခုနစ် ရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ သူက ငါ့ကိုတောင် ဖိအားပေးနိုင်တယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်လတ်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရမယ်’
ဒီသခင်အသစ်လေးက အဆင့်လတ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကိုတောင် အစောင့်အဖြစ် ထားနိုင်တယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို နောက်ခံမသေးတဲ့လူပဲ ဖြစ်ရမယ်။
သူက ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူကြီးကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က လေလံရုံရဲ့ မန်နေဂျာ လီအန်း ပါခင်ဗျာ”
“သခင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
အမည်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူကြီးက ဘာမှမပြောဘဲ လီအန်း ဝင်သွားနိုင်ရန် ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
လီအန်း၏ နှလုံးသားက ပိုမို တင်းကြပ်သွားရ၏။ ထိုအစောင့်၏ တုံ့ပြန်မှုက သူ့ရဲ့ သံသယကို ပိုပြီး သေချာစေသည်။
သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် သခင်လေး၏ အလုပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
အခန်းတွင်း၌ လိုက်ကာများကို တင်းတင်းပိတ်ထားသဖြင့် အနည်းငယ် မှောင်မှိုင်နေသည်။
နင်လျူက စာရေးခုံနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
လီအန်းက ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခိုင်းတယ်ဆိုလို့ပါ”
သူက ခေါင်းမော့ပြီး နင်လျူကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏အကြည့်က နင်လျူလက်ထဲက အဝတ်အစားဆီသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားသည်။
သူ၏ မျက်နှာထက်က အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို အေးခဲသွားရတော့သည်။
ဒါက... အိပ်ဝတ်စုံတစ်ထည် မဟုတ်ဘူးလား။
ပြီးတော့... ပန်းရောင် ယုန်နားရွက်နဲ့ကြီး။
ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။
လီအန်း၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားရသည်။ သူကတော့ သခင်လေးက မြေကမ္ဘာကို တုန်ဟည်းသွားစေမယ့် ရတနာတစ်ခုခုကို လွှဲပေးတော့မလို့ ထင်နေတာ။
ဒါကြီးက... အဲဒီ ပွဲသိမ်းရတနာ ဖြစ်နေတာလား။
နင်လျူက လီအန်း၏ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ဖက်လူ ဘာတွေးနေမှန်း ကောင်းကောင်းကြီး ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
သူက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး အတတ်နိုင်ဆုံး အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းရင်း ပြောလိုက်၏။
“မန်နေဂျာလီ... ရောက်ပြီလား”
လီအန်းက မျက်နှာကို အတင်းပြင်ကာ ခြောက်ကပ်ကပ် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး”
“သခင်လေးက... ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု မှာကြားစရာ ရှိလို့လားခင်ဗျာ”
သူက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နင်လျူက ထိုအိပ်ဝတ်စုံကို စာရေးခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ မှောင်မှိုင်နေသော အခန်းတွင်း၌ ထိုပန်းရောင် အဝတ်အစားက တကယ့်ကို ထင်ရှားလွန်းလှသည်။
“မန်နေဂျာလီ... လေလံပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေက ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိလဲ”
နင်လျူက ထိုအဝတ်အစားအကြောင်းကို ချက်ချင်း ရှင်းမပြသေးဘဲ လီအန်း၏ လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုကို အရင်ဆုံး နားထောင်ချင်နေသည်။
လီအန်းက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်၏။
“သခင်လေး... ကျွန်တော် မြို့ထဲက အဓိက အင်အားစုတွေအားလုံး ဝါရင့်ဆိုင်အချို့နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ကြေးစားအဖွဲ့တွေအားလုံးကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ”
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။
“အခုထိတော့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ပစ္စည်းအချို့ ရထားပါတယ် ဥပမာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သားရဲတစ်ကောင်နဲ့ စွမ်းအားရတနာတစ်ခုပေါ့...”
“ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ပြောထားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လေလံပစ္စည်း ကိုးခုနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးတယ်ခင်ဗျာ”
လီအန်းက အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နင်လျူက ဒါကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ငါ သိပါတယ်”
“အချိန်က တကယ့်ကို နည်းနည်း ကပ်နေတာကိုး”
သူ၏ အကြည့်က စာရေးခုံပေါ်က အိပ်ဝတ်စုံဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်သွားပြန်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ဆုံး ပွဲသိမ်းပစ္စည်းကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် စီစဉ်ထားပြီးပြီ”
နင်လျူက စာရေးခုံပေါ်က အိပ်ဝတ်စုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
လီအန်း၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ဟသွားရ၏။
“ဒါ... ဒါကြီးက တကယ်ပဲလားခင်ဗျာ”
လီအန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများနှင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူက မေးမြန်းချင်သော်လည်း မမေးရဲချေ။
နင်လျူက လီအန်း၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုကို ရိပ်မိပုံရသည်။
“မန်နေဂျာလီ... မင်းမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှန်း ငါသိပါတယ်”
“ဒီလေလံပစ္စည်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတာ အမှန်ပဲ”
“မင်းအနေနဲ့ ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပဲ လေလံစင်မြင့်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ရင် ရပြီ”