အခန်း (၂၂) - စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ဝူ အစ်ကိုကြီးမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားထားပြီးသားပါ

နင်လျူက "နင်ရုံရုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက် မှတ်တမ်းစာအုပ်" ကို ကိုင်ထားရင်း ချက်ချင်းပင် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ သူသည် စာအုပ်ကို အစအဆုံး အစေ့အစပ်မကျန် သေချာဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

ဖတ်လေလေ သူ၏ မျက်နှာထက်က အပြုံးက ထူးဆန်းလာလေလေ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသံထွက်အောင်ပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"နင်ရုံရုံရယ် နင်ရုံရုံရယ်။ မင်းလို ကလေးမလေးက တကယ်ပဲ... အပြင်ပန်းကို ကြည့်ပြီး အကဲဖြတ်လို့မရတဲ့ လူစားမျိုးပဲ"

သူက နင်ရုံရုံကို အလိုလိုက်ခံထားရပြီး ဇွတ်တရွတ်လုပ်တတ်တဲ့ မင်းသမီးလေးတစ်ယောက် အလွန်ဆုံးရှိလှရင် နည်းနည်းပါးပါး ထက်မြက်တဲ့သူလောက်ပဲလို့ ထင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

အခုကြည့်ရသလောက်တော့ ဒီကလေးမလေးမှာ အတွင်းစိတ်က အတော်လေး ရှုပ်ထွေးပြီး ကြွယ်ဝလှပုံရသည်။

"အခုရော မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေသေးလား"

နင်လျူက လက်ထဲက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ကစားနေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ပိုမို တောက်ပလာခဲ့၏။

ဒီအရာသာ တကယ်ပဲ လေလံပွဲကို ရောက်သွားခဲ့ရင်...

နင်ရုံရုံက ဒေါသထွက်ပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့ပုံစံနဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပိုက်ဆံကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လာပေးရတော့မယ့် ပုံရိပ်ကို သူ မြင်ယောင်နေမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီ ရှရိုက်ကျောင်းတော်ကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာပဲ"

နင်လျူက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို သေချာပြန်သိမ်းပြီး လရောင်ဝိညာဉ်ယုန် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံနှင့်အတူ ကြယ်တာရာ လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဒီအရာကတော့ နင်ရုံရုံအတွက် အချိန်အတော်ကြာအောင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မှာ သေချာသည်။

နင်လျူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ချေ။

အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အင်အားကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။

သူက ခြေထောက်ကို ခွေယှဉ်ထိုင်လိုက်ပြီး တရားအားထုတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းလာပြီး အရိုးအဆစ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

ရှရိုက်ကျောင်းတော်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းက နံနက်ခင်း မြူခိုးတွေက အပြည့်အဝ မကွဲသေးသဖြင့် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသေးသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖလန်ဒါက တန်ဆန်း ရှောင်ဝူနှင့် အခြား ကျောင်းသားများရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကာ သူ၏ မျက်နှာကလည်း မည်းမှောင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးငယ်လေးများထဲတွင် ဒေါသအလျဉ်းများက တောက်လောင်နေခဲ့၏။

"ဘာ"

ဖလန်ဒါ၏ အသံက အမြီးကို နင်းမိလိုက်တဲ့ ကြောင်တစ်ကောင်ပမာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

"နင်ရုံရုံက တန်းပြီး အိမ်ပြန်သွားတယ် ဟုတ်စ"

"မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ"

သူက ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်သဖြင့် မြေပြင်ကပင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

"ကျောင်းထုတ်လိုက် သူမကို မဖြစ်မနေ ကျောင်းထုတ်ပစ်ရမယ်"

"စည်းကမ်းကို မလိုက်နာဘဲ အကြီးအကဲတွေကို မလေးမစားလုပ်တဲ့ ဒီလို ကျောင်းသားမျိုးကို ငါတို့ ရှရိုက်ကျောင်းတော်က လက်မခံနိုင်ဘူး"

ဖလန်ဒါက ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တုန်ရီနေခဲ့သည်။

တော်တော်လေး အဆင်ပြေတဲ့ မိစ္ဆာလေးတွေကို အနိုင်နိုင် စုဆောင်းထားခဲ့ရတာကို နောက်ဆုံးကျတော့ မင်းသမီးလေး စိတ်ကောက်ပြီး ထွက်သွားရသလား။

ဒီလိုဆိုရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖြစ်တဲ့ သူ့မျက်နှာကို ဘယ်နားသွားထားရတော့မလဲ။

တန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ မပြောခဲ့ကြချေ။

ဒိုင်မုပိုင်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မာဟုန်ကျွင်းကတော့ ရုပ်ရှင်ကောင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလား နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပြုံးမိမတတ် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဖလန်ဒါ၏ ဒေါသက မပြေလျော့သေးဘဲ အားလုံးကို အကြည့်ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဟင်"

သူက ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်သလို အသံပြုလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဲဒီကောင် အော်စကာလည်း မလာတာလဲ"

"သူ ဘယ်ကို ပြေးသွားတာလဲ။ သူလည်း ကျောင်းထုတ်ခံချင်နေတာလား"

ဖလန်ဒါ၏ အသံက ပိုမို မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သူ စကားဆုံးရုံရှိသေး—

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး"

အဝေးမှ စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ရှိသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အားလုံးက ထိုအသံဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အော်စကာက မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှုပ်ပွပြီး မျက်တွင်းဟောက်ပက် ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ပြေးလာရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော် အဆင့်တက်သွားပြီ"

အော်စကာက အမောတကောဖြင့် ဖလန်ဒါဆီ ပြေးလာခဲ့၏။

"ကျွန်တော် အဆင့် သုံးဆယ်ကို ရောက်သွားပြီ"

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အသံကပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရီနေခဲ့သည်။

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာတော့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များက အော်စကာဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့၏။

ဒိုင်မုပိုင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မာဟုန်ကျွင်း၏ ပါးစပ်က ဟောင်းလောင်း ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်က အသားတုံးလေးများပင် တုန်ခါနေခဲ့သည်။

တန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ကလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေခဲ့ကြ၏။

အမြဲတမ်း အေးစက်စက် နေတတ်တဲ့ ကျူးကျူးချင်းပင်လျှင် အော်စကာကို တစ်ချက်နှစ်ချက် ပိုကြည့်လိုက်မိသည်။

"အဆင့် သုံးဆယ် ဟုတ်စ"

ဖလန်ဒါ၏ မျက်နှာပေါ်က ဒေါသများက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

သူက အော်စကာကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးငယ်လေးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"မင်း ဒီကောင်လေး ငါ့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား"

အော်စကာက ရင်ကော့လိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်းပါ"

"ညက ကျွန်တော် ပြန်လေ့ကျင့်တုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် သုံးဆယ် အတားအဆီးကို ရောက်နေပြီ"

"ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းသာ လိုတော့တယ် ကျွန်တော် တကယ့် ဝိညာဉ်စိန့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်"

ဖလန်ဒါ၏ မျက်နှာထက်က ကြွက်သားများက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့၏။

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"

သူက "ကောင်းတယ်" ဆိုတာကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောလိုက်သည်။

"ပါရမီရှင်ပဲ အော်စကာ မင်း ဒီကောင်လေးက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ"

ဖလန်ဒါက အော်စကာ၏ ပုခုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"အစားအစာစနစ် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်က အသက် ဆယ့်လေးနှစ်မှာ အဆင့် သုံးဆယ် ရောက်တယ်ဆိုတာ တစ်တိုက်ကြီးမှာတောင်မှ ရှားပါးလှတဲ့ ဖီးနစ်အမွေးနဲ့ ကျီလင်ဦးချိုလိုပဲ"

အခြားသူများလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

"မိုက်တယ် အော်စကာ မင်းက တော်တယ်"

မာဟုန်ကျွင်းက လေးစားအားကျမှုတွေနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး ဒိုင်မုပိုင်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ် ပါရမီရှင်ပဲ"

တန်ဆန်းလည်း စိတ်ထဲမှ အံ့ဩနေခဲ့သည်။

အော်စကာ၏ သိုင်းဝိညာဉ်က အစားအစာအမျိုးအစားသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒီလို လေ့ကျင့်နှုန်းက တကယ်ပဲ နှေးကွေးခြင်း မရှိချေ။

ဖလန်ဒါက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။

"အဟမ်း အော်စကာလည်း အဆင့်တက်သွားပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။"

"ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ မင်းတို့ဆရာ ကျောက်ကို ခေါ်ပြီး ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးဆီ သွားပြီး ဝိညာဉ်ကွင်း သွားရှာကြလေ"

ဖလန်ဒါက အားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတော့ လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး"

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းလှတဲ့ အမူအရာတစ်ခု မျက်နှာမှာ ပေါ်လာခဲ့၏။

"စောထောမြို့က အဆင့် ဒီ လေလံရုံမှာ နှစ်ရက်နေရင် လေလံပွဲ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်လုပ်ဦးမှာ"

"ငါ ပြင်ဆင်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ ပါမလားဆိုတာ သွားကြည့်ဦးမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒိုင်မုပိုင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးကို သွားတာကလည်း စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပဲ"

"အဲဒါက တိုက်ပွဲဝင်တဲ့ အတွေ့အကြုံကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုလည်း ရင်းနှီးသွားစေမှာပါ"

သူ၏ လေသံက အေးဆေးလှပြီး လေလံပွဲကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

တန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် တန်ဆန်းက ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီး ကျွန်တော် ခွင့်တောင်းလို့ ရမလား"

ဖလန်ဒါက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အော် တန်ဆန်း ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

တန်ဆန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီ လေလံပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ချင်လို့ပါ"

ဖလန်ဒါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရ၏။

"မင်းလည်း လေလံပွဲကို စိတ်ဝင်စားတာလား"

သူ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ အရင် လေလံပွဲတုန်းက တန်ဆန်း လုပ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေက ဈေးကောင်းကောင်း ရခဲ့တာကိုး

"ကောင်းပြီလေ"

ဖလန်ဒါက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုလည်း သွားကြည့်လေ"

"ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့—လေ့ကျင့်တာက အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး"

တန်ဆန်းက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်မုပိုင်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"လေလံပွဲမှာ ဘာများ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေလို့လဲ"

"သန်မာလာတာကပဲ အမှန်တရားပဲ"

သူ ပြောနေရင်းနှင့် သူ၏ မျက်လုံးက အနီးနားက ကျူးကျူးချင်းဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျူးကျူးချင်းကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလို ပုံစံဖြင့် တုံ့ပြန်မှု မရှိချေ။

ဒိုင်မုပိုင်က အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး အော်စကာနှင့် မာဟုန်ကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ ကျောက်ကို သွားရှာရအောင်"

"ချက်ချင်းပဲ ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးဆီကို သွားကြမယ်"

သူက ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျူးကျူးချင်းက တိတ်တဆိတ် နောက်က လိုက်သွား၏။

အော်စကာနှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့လည်း အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြသည်။

မကြာခင်မှာပင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် တန်ဆန်း ရှောင်ဝူနှင့် အတွေးများနေသော ဖလန်ဒါသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ရှောင်ဝူက တန်ဆန်း၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလိုက်ပြီး နားနားကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး အဲဒီ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံက အခြေခံဈေး ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်း ရှိတယ်လေ"

" ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံရှာမလို့လဲ"

"အဲဒီ ဇူဂေး လက်ဝါးကပ်တိုင်တွေကိုပဲ ဆက်လုပ်မလို့လား"

သူမ စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ နှစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်နော်။ နောက်ဆုံး လေလံပွဲက ဈေးနဲ့ဆိုရင် အခု ၁၀ ခုလောက်တောင် လုပ်ရမှာ"

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်မှာလဲ"

ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်းဆိုတာ သူတို့ တစ်ချိန်တုန်းက တွေးတောင် မတွေးရဲတဲ့ ပမာဏ ဖြစ်သည်လေ။

တန်ဆန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်ချက်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက ရှောင်ဝူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သေချာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ဝူ"

"အစ်ကိုကြီးမှာ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားထားပြီးသားပါ"

"တစ်သိန်းကို ထားလိုက်ပါ နှစ်သိန်းဆိုရင်တောင်မှ အချိန်တန်ရင် မင်း ကြိုက်တာ ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ပိုက်ဆံရှိနေမယ်ဆိုတာ အာမခံပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဝူက သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ တန်ဆန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက တန်ဆန်းမှာ ဘာနည်းလမ်းရှိလဲဆိုတာ မသိပေမယ့် သူ့ကိုပဲ ယုံကြည်လိုက်သည်။

သူမက အဲဒီ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို ဝယ်ရမှာပဲ