အခန်း (၂၁) - ဒုတိယမြောက် မဖြစ်မနေလေလံတင်ရမည့် ပစ္စည်း တကယ့်ကို အံ့ဩမှင်သက်စရာပဲ
နင်လျူက နင်ရုံရုံ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဤသို့ အလိုလိုက်ခံထားရသည့် မင်းသမီးလေးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် အချို့အရာများသည် ချွဲနွဲ့ရုံမျှဖြင့် မရနိုင်ကြောင်း သူမကို အပြည့်အဝ နားလည်အောင် လုပ်ရမည်ဟု စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာထက်က အပြုံးက ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း လေသံကတော့ အနည်းငယ် ပိုမို တည်ကြည်သွားခဲ့၏။
"ဂျူနီယာညီမလေး... တို့အနေနဲ့ ဒီကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို လေလံမတင်ဘဲ ထားလို့ တကယ်မရဘူး"
နင်လျူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နင်ရုံရုံ၏ မျက်နှာထက်က အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားခဲ့ရ၏။
သူမက မိမိဘာသာ နားကြားမှားတာလားဆိုပြီး မျက်တောင်လေး တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်မိသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
နင်လျူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲထားသည့် သူမ၏ လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် ပိုမို တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။
"ညီမလေးက မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးလေ"
"ပြီးတော့ ဒီကာကွယ်ရေးဝတ်စုံက အရမ်းလှတာကို။ မင်းက ညီမလေးကို မပေးချင်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ညီမလေးကိုပဲ တိုက်ရိုက်ရောင်းပေးလည်း ရတာပဲလေ။ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမလေးမှာ ပိုက်ဆံမရှိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့"
နင်လျူက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး...
"သေချာတာပေါ့ တို့လည်း ပေးချင်တာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ တို့က ဒီကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို လေလံရုံမှာပဲ လေလံတင်ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ"
"မဟုတ်ရင်တော့ တို့ရဲ့ အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့လို့ပဲ"
နင်ရုံရုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။
"အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှု ဟုတ်စ"
သူမက နင်လျူ၏ လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်နောက်မှီကို ပြန်လည် မှီချလိုက်သည်။
"အဆင့် ဒီ လေလံရုံတစ်ခုမှာ ဘာအကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှု ရှိမှာမို့လို့လဲ"
"ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ မင်းကို ဒီနေရာမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား"
သူမ၏ လေသံထဲတွင် အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့၏။
နင်လျူက ရေခွက်ကို လှမ်းယူပြီး နောက်ထပ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
"ဘယ်လောက်လဲ ဟုတ်စ"
သူက ရေခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် ကျီစယ်လိုလှသော အပြုံးတစ်ခု ဖော်ပြလိုက်ကာ...
"အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး"
"တစ်လအတွင်း စုစုပေါင်း ဝင်ငွေ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သန်း ပြည့်ရမယ်ဆိုတာလေးပါပဲ"
"ဘယ်လောက်ကြီးလဲ"
"ဖူး... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်"
နင်ရုံရုံက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာရှိသေး ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြန်လည် ထွေးထုတ်မိသွားခဲ့ပြန်သည်။
လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများက စားပွဲခုံမျက်နှာပြင်ထက်သို့ စင်ကျသွားခဲ့သလို သူမ၏ ဂါဝန်အနားသတ်ကိုလည်း စိုစွတ်သွားစေခဲ့၏။
သူမက သီးပြီး ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးနေခဲ့ရသဖြင့် မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီသွားခဲ့ရတော့သည်။
"ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သန်း တောင်မှလား"
သူမက နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချောင်းဆိုးရပ်သွားခဲ့ပြီး နင်လျူကို မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်ကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တော့သည်။
"တစ်လအတွင်းမှာလား"
"ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာပေါ့လေ"
သူမက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရ၏။
"ဂိုဏ်းက ဒါမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရက်တာလဲ"
"ဒါက သိသာထင်ရှားစွာပဲ မင်းကို တာဝန်မအောင်မြင်အောင် တမင်တကာ လုပ်တာပဲ"
"ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ တာဝန်တစ်ခုပဲလေ"
သူမက မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသများဖြင့် ဖျတ်ခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး...
"သူတို့က ဒါမျိုး ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်ရတာလဲ"
"ဒါက လွန်လွန်းတယ်"
"ညီမလေး အခုပဲ အဖေ့ဆီ ပြန်သွားပြီး သွားမေးမယ်"
"အဖေက ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ကို ဒါမျိုး မဆက်ဆံသင့်ဘူး"
နင်လျူက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကို အသာအယာ ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ...
"နေပါဦး"
သူ၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။
"မင်း အခု ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီ ပြန်သွားပြီး ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"
"ဒီအကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုကို အကြီးအကဲများကောင်စီက သတ်မှတ်ထားတာ ဖြစ်တယ်"
"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကိုယ်တိုင်တောင်မှ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး"
"ဒါတင်မကသေးဘူး မင်း သူ့ဆီ သွားရင်တောင်မှ ဒီကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို လေလံရုံကနေပဲ ရောင်းချရမှာပဲ။ မင်း တကယ်လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတွေ သုံးပြီး ဝယ်ယူရလိမ့်မယ်"
"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဒါကို မင်းလက်ထဲ တိုက်ရိုက် ပေးအပ်လို့ မရဘူးလေ"
နင်ရုံရုံကတော့ ဒေါသထွက်လွန်းလှသဖြင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်မိတော့သည်။
သူမက နင်လျူ၏ လက်ကို အတင်း ခါထုတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် အကြိမ်အနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့၏။
"ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်းပဲ မဟုတ်လား"
သူမက ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နင်လျူကို ကြည့်ကာ...
"ဒီကာကွယ်ရေးဝတ်စုံအစုတ်ရဲ့ အခြေခံဈေးက တစ်သိန်းပဲ ရှိတာလေ"
"ဒီမင်းသမီးလေးသာ အိမ်ပြန်ပြီး ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးအချို့ သွားတောင်းလိုက်ရင် ငါ အဲဒါကို ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"
သူမ၏ လေသံထဲတွင် မိသားစုကြီးတစ်ခုက လာတဲ့ မင်းသမီးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ထူးခြားလှတဲ့ မောက်မာမှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
နင်လျူ၏ မျက်နှာထက်က အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားခဲ့ရ၏။
"သေချာတာပေါ့ မင်း ဝယ်နိုင်တာပေါ့"
သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် လေလံပွဲက သုံးရက်အကြာမှာ ရှိလိမ့်မယ်"
"ဂျူနီယာညီမလေးအနေနဲ့ ဒါကို တကယ်လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မြန်မြန်လုပ်ရလိမ့်မယ်နော်"
နင်ရုံရုံ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရ၏။
သုံးရက်အကြာမှာ ဟုတ်စ။
လေလံပွဲက ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်မထားခဲ့ချေ။
သူမက အစတုန်းကတော့ ဒီလိုမျိုး နေရာသေးသေးလေးက လေလံရုံဆိုရင် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက် (သို့မဟုတ်) လဝက်လောက်နေမှ လေလံပွဲတစ်ခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူမက နင်လျူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲက ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကိုလည်း ကြည့်လိုက်မိ၏။
"ဟွန့်။"
သူမက နှာမှုတ်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
"မင်း စောင့်နေလိုက်"
"ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်းပဲ မဟုတ်လား"
"ဒီမင်းသမီးလေးက သုံးရက်နေရင် လာဝယ်ပြမယ်"
သူမက တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့၏။
နင်လျူက သူမ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ သူ၏ မျက်နှာထက်က အပြုံးက လုံးဝ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ဒီဂျူနီယာညီမလေးကတော့ ဆွပေးလို့ တကယ့်ကို ကောင်းတုန်းပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမက ဒီကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်လေ။
သူ့လက်ထဲမှာတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ လေလံပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။ အနာဂတ်မှာ သူမကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုတာ အေးဆေးလေးပဲ ဖြစ်၏။
သူက လရောင်ဝိညာဉ်ယုန် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကြယ်တာရာ လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ဂိုဏ်းက ပေးအပ်ထားတဲ့ အပြင်စည်း အကဲဖြတ်စမ်းသပ်မှုဆိုတာက သူ့အတွက်တော့ အကြောင်းပြချက်သက်သက်သာ ဖြစ်၏။
ဝင်ငွေ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သန်း ဟုတ်စ။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါက အလွန်အမင်းကို လွယ်ကူလှသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူက စားပွဲခုံနောက်သို့ လျှောက်လှမ်းကာ ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲခုံမျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ တောက်နေခဲ့၏။
နောက်ထပ် ကိစ္စကတော့ သုံးရက်အကြာမှာ ရှိမည့် လေလံပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမှာ ဖြစ်သည်။
[အိမ်ရှင်အနေနဲ့ နောက်ထပ် လေလံပွဲကို ကျင်းပတော့မယ်ဆိုတာကို စနစ်က သိရှိရပါသည်။ အိမ်ရှင်အနေနဲ့ မဖြစ်မနေ လေလံတင်ရမည့် ပစ္စည်းကို စတင် မဲနှိုက်မှာလားဆိုတာကို အတည်ပြုပေးပါ]
အေးစက်လှသော စနစ်၏ အသိပေးသံက နင်လျူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
နင်လျူ၏ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
မဖြစ်မနေ လေလံတင်ရမည့် ပစ္စည်း ဟုတ်စ။
သူက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက စနစ်က သူ့ကို မဲနှိုက်ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းရောင် ယုန်နားရွက် အိပ်ဝတ်စုံကြီးကို သတိရသွားမိသည်။
အဲဒီအရာက သူ့ကို လူမှုရေးအရ တကယ့်ကို အရှက်ခွဲလုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့တာ ဖြစ်သည်လေ။
"အတည်ပြုတယ်"
သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။
"စနစ်ရေ... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။"
"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်လိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို ထပ်ပြီး မဲမနှိုက်ပေးပါနဲ့တော့။"
"ငါ့ကို ပိုက်ဆံရှာလို့ရမယ့် ကောင်းမွန်တဲ့ အရာမျိုးပဲ ပေးပါတော့။"
စနစ်ကတော့ သူ၏ တောင်းပန်မှုကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ အေးစက်လှသော အသိပေးသံကိုသာ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
[မဖြစ်မနေ လေလံတင်ရမည့် ပစ္စည်းကို စတင် မဲနှိုက်နေပါသည်...]
[မဲနှိုက်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ]
[လေလံပစ္စည်း အမည် - "နင်ရုံရုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက် မှတ်တမ်းစာအုပ်"]
နင်လျူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို တောင့်တင်းသွားခဲ့ရတော့၏။
"နင်ရုံရုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက် မှတ်တမ်းစာအုပ်" ဟုတ်စ။
ဒါက ဘာကြီးလဲ။
သူ ခေတ္တမျှ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
စနစ်က ဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်တရုတ်တွေ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ချေ။
ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အိပ်ဝတ်စုံ ဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ကြိမ်ကျတော့ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကြီးလား။
ပြီးတော့ နင်ရုံရုံရဲ့ အရာ ဖြစ်နေသေးတယ်လေ။
နင်ရုံရုံ၏ လှပပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာလေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သူမကို "လျှို့ဝှက်ချက် မှတ်တမ်းစာအုပ်" ဆိုတဲ့ အရာနဲ့ ဘယ်လိုမှ တွဲကြည့်လို့ မရချေ။
သူ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ရ၏။
[မဖြစ်မနေ လေလံတင်ရမည့် စည်းကမ်းချက် - ၎င်းပစ္စည်းကို ဒီလေလံပွဲရဲ့ ဒသမမြောက် ပစ္စည်းအဖြစ် မဖြစ်မနေ လေလံတင်ရပါမည်]
[အခြေခံဈေး - ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၁ ပြား]
စနစ်၏ အသိပေးသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
ဟင်။
နင်လျူ ကြောင်အသွားခဲ့ရတော့၏။
အခြေခံဈေးက ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ၁ ပြားတည်းပဲ ဟုတ်စ။
ဒီအရာက အတိအကျ ဘာကြီး ဖြစ်နေလို့လဲ။
နင်လျူ၏ စူးစမ်းချင်စိတ်က အပြည့်အဝ နိုးကြားလာခဲ့ရသည်။
သူက အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုအရာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။
အလွန်အမင်း လှပလှသော မှတ်စုစာအုပ်လေးတစ်အုပ်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မှတ်စုစာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးက ကောင်းကင်ပြာရောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ၎င်းထက်တွင်တော့ ဘာစာသားမျှ ရေးသားထားခြင်း မရှိချေ။
နင်လျူက ထိုမှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် အလွန် ပေါ့ပါးနေသည်ကို ခံစားရသလို မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့များဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ရဲ့ ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်၏။
၎င်းထက်တွင်တော့ နင်ရုံရုံ၏ သပ်ရပ်လှသော လက်ရေးအလှများ ရှိနေခဲ့သည်။
သူက အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားလဲဆိုတာကို သိချင်သဖြင့် စာမျက်နှာအချို့ကို ကျပန်း လှန်လှောကြည့်လိုက်မိ၏။
အတွင်းထဲက အကြောင်းအရာ အများစုကတော့ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ သာမန် ကိစ္စလေးတွေသာ ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အဲဒီနေ့က ဘာအရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ စားခဲ့လဲ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းထဲက ဘယ်စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ဘာမိုက်မဲတဲ့ ကိစ္စတွေကို ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလဲ ဆိုတာမျိုးတွေပေါ့။
သူက နောက်ဆုံး စာမျက်နှာဆီကို ကျပန်း လှန်မိသွားတဲ့ အချိန်အထိ ဖြစ်၏။
၎င်းထက်တွင်တော့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရေးသားထားသည်မှာ -
"ဒီရှရိုက်ကျောင်းတော်ကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ဒီနေ့ အော်စကာလို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်က ငါ့ကို သူ့ရဲ့ ဝက်အူချောင်းကြီး စားချင်လားလို့ လာမေးတယ်"
"ငါကလည်း ချက်ချင်းပဲ 'ငါ့မှာလည်း ထူထဲတဲ့ ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ် ရှိတယ် မင်းဘာသာမင်း သွားစားလိုက်' လို့ ပြန်အော်ပစ်လိုက်တာ သူ နေရာမှာတင် ကြောင်အသွားတာပဲ"
"ငါတော့ ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မှာပဲ"
နင်လျူက ထိုစာသားကို ကြည့်ပြီး ပထမဆုံးအနေနဲ့ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။
ဒါက ဘာလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ စကားဝိုင်းလဲ။
သူ့ဦးနှောက်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားခဲ့ပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ အချက်တစ်ခုကို တွေးမိသွားခဲ့၏။
ဝက်အူချောင်းကြီး...
ထူထဲတဲ့ ပေါင်မုန့်...
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
အမေရေ...။
ဒီနင်ရုံရုံကတော့။
တကယ်ကို အထင်သေးလို့မရဘူးပဲ။
ဒါက... ဒါက ပုံစံချင်း ကွာခြားလွန်းလှသည်လေ။
သူ၏ နဖူးထက်ကနေ ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။
သူ့လက်ထဲက မှတ်တမ်းစာအုပ်က အခုအချိန်မှာတော့ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းလှသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့၏။
ဒီအရာသာ လေလံပွဲကို တကယ် ရောက်သွားပြီး အပြင်လူတွေဆီ ရောင်းချခံလိုက်ရရင်တော့... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်လာမလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်လိုမှ မတွေးရဲတော့ချေ။
ဒီစနစ်ကတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှပေသည်။