အခန်း (၁၉) - စနစ်ရဲ့ နတ်ဘုရားပေးဆု တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခြင်းနှင့် စုန်းမရဲမေလေး ရောက်ရှိလာခြင်း

ထိုအလင်းလုံးက ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ပြောမပြတတ်အောင် နူးညံ့လှသော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အရိုးအဆစ်များဆီသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဒီစွမ်းအင်က ကြမ်းတမ်းခက်ထန်မနေဘဲ ရေနွေးနွေးလေးပမာ သူ၏ သွေးကြောမျဉ်းများနှင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း စွမ်းအင်ပမာဏကတော့ အလွန်အမင်း များပြားလှသည်။

နင်လျူက နှစ်ပေါင်းများစွာပတ်လုံး အားမလျှော့တမ်း လေ့ကျင့်လာခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ရွယ်တူချင်းတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသလို အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ နတ်သက်ကြွေ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ရဲ့ အထောက်အပံ့ကိုပါ ရရှိထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ သွေးကြောမျဉ်းများအတွင်းမှာ ဖောင်းကားပြီး နာကျင်လာသည့် ခံစားချက်ကိုတော့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူကတော့ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်တာ သေချာသည်။

စနစ်ရဲ့ ရှင်းလင်းချက်အရဆိုရင် ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ သက်တမ်းက မိမိရဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုနဲ့ မိမိရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် အရည်အသွေးအပေါ်မှာ မူတည်နေတာ ဖြစ်သည်လေ။

သူက သက်တမ်း အမြင့်မားဆုံး ရှိမည့် ဝိညာဉ်ကွင်းမျိုးကိုသာ ရရှိချင်သည်။

သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ အရည်အသွေးပိုင်းကတော့ စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ အဓိက ပြဿနာက သူ တောင့်ခံနိုင်မလားဆိုတာပဲ ဖြစ်၏။

ကိုးပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင် သိုင်းဝိညာဉ်က သူ့အလိုလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နင်လျူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် လွင့်ပျံနေခဲ့ကာ တောက်ပလှသော ကိုးရောင်ခြယ် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ထိုအလင်းလုံးဆီက စွမ်းအင်များက ကိုးပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင်အတွင်းသို့ အဆုံးမရှိ စီးဝင်သွားခဲ့ပြီး မျှော်စင်၏ အလင်းတန်းများကလည်း ပိုမို တောက်ပလာခဲ့ရ၏။

အချိန်တွေက တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

အချိန်ဘယ်လောက်အထိ ကြာမြင့်သွားခဲ့မှန်း မသိရဘဲ အလင်းလုံးက နင်လျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နက်မှောင်လှသော ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုက ကိုးပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင်ရဲ့ တတိယမြောက် အမိုးအနားသတ်အောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ တုန်ခါနေခဲ့၏။

အမည်းရောင်။

အနှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုပေါ့။

နင်လျူက မျက်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဖုံးကွယ်လို့မရနိုင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

သူ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက အနှစ်တစ်သောင်းအဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီဒိုလော့တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဒါက တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပါရမီရှင်တွေ ဘယ်လောက်အထိ များများက တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်ကွင်းကိုပဲ အနိုင်နိုင် စုပ်ယူနိုင်ကြတာ ဖြစ်သည်လေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူကများ သူ့လိုမျိုး အဆင့် နှစ်ဆယ့်ကိုးမှာတင် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက် ပိတ်မိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် သွန်းလုပ်နေခဲ့ဖူးလို့လဲ။

အခုတော့ သူက အနှစ်တစ်ထောင်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်ပြီး အနှစ်တစ်သောင်းအဆင့်ဆီကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

မဟုတ်သေးဘူး အဓိက အချက်ကတော့ အဲဒီ အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ နတ်သက်ကြွေ ဆေးဖက်ဝင်အပင်ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူက မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက လှိုင်းဂယက်ထနေတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒါက အဆင့် သုံးဆယ်တုန်းက အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားလှသည်။

ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်လောက် အချိန်တွေ ဖြုန်းတီးခဲ့ရပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ အထင်သေးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေကို ခံခဲ့ရသည်။

အခုတော့ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလို စနစ်ရဲ့ အကူအညီလည်း ရှိနေပြီဆိုတော့ သူ ကောင်းကင်ယံဆီကို ပျံသန်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကလည်း ထပ်မံ မြင့်တက်လာခဲ့ပြန်၏။

အဆင့် သုံးဆယ်ကနေ ဆယ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး အဆင့် လေးဆယ် ဝိညာဉ်ဘိုးဘေး နယ်ပယ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုမျိုး မြန်နှုန်းကိုသာ အပြင်လူတွေ သိသွားခဲ့ရင်တော့ ဝိညာဉ်ဆရာလောကတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားမှာ သေချာသည်။

နင်လျူ၏ ရင်ထဲမှာ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့ရ၏။

ဒီအဆင့် လေးဆယ်က စနစ်က သူ့ကို ဆုချထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဆယ်ငါးဆင့်နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေးဘူး ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးချေ။

သူ၏ သိုလှောင်ရုံထဲတွင် နောက်ထပ် နတ်ဘုရားပေး ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်း ကျန်ရှိနေသေးသည်လေ။

နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခုကို စုပ်ယူပြီးသွားတဲ့ အခါကျမှသာ သူ၏ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကို သိရှိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

နင်လျူက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ချေ။

သူ့အတွက် အင်အား လိုအပ်သည်။

အလွန်အမင်းကို လိုအပ်နေတာ ဖြစ်၏။

"စနစ် ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရားပေး ဝိညာဉ်ကွင်းကို အသုံးပြုပေးပါ"

ဝူး။

နောက်ထပ် အလင်းလုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် အတွေ့အကြုံ ရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် နင်လျူက ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပိုမို အဆင်ပြေစွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူက မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လည်ပတ်စေပြီး ထိုအလင်းလုံးကို လမ်းညွှန်လိုက်၏။

ကျယ်ပြန့်လှသော စွမ်းအင်များက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထပ်မံ စီးဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ် စွမ်းအင်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုက ပထမဆုံးအကြိမ်ထက် သိသိသာသာကို ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းကာ ထိုစွမ်းအားတွေကို ကိုးပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင်ဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်တော့သည်။

ကိုးပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ပြီး အလင်းတန်းများကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် တောက်ပလာခဲ့ရ၏။ စတုတ္ထမြောက် အမိုးအနားသတ်အောက်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်း အသစ်တစ်ခုရဲ့ တည်နေရာက ဖြည်းညှင်းစွာ ပုံစံပေါ်လာခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကထက် ပိုမို လွန်ကဲလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းဂယက်တစ်ခုက နင်လျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်တည်သွားခဲ့ပြီ။

အမည်းရောင် ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

ပြီးတော့ ဒီအမည်းရောင်ရဲ့ သက်တမ်းက တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

အနှစ်နှစ်သောင်း သက်တမ်းပေါ့။

နင်လျူက မိမိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကလည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ မြစ်ရေကြီးတစ်ခုပမာ တစ်ဟုန်ထိုး စီးဆင်းနေခဲ့သည်။

အဆင့် လေးဆယ့်ရှစ်။

ဒုတိယမြောက် နတ်ဘုရားပေး ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ရှစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြန်သည်။

သူက အဆင့် ငါးဆယ် ဝိညာဉ်ဘုရင် အဆင့်ရောက်ဖို့အတွက် နှစ်ဆင့်သာ လိုအပ်တော့သည်။

ဝိညာဉ်ဘုရင် တောင်မှ ဟုတ်စ။

နင်လျူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပူလောင်လာခဲ့ရ၏။

ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ အဓိက ဌာနချုပ်မှာတောင်မှ ဝိညာဉ်ဘုရင်တစ်ဦးက အပြင်စည်း အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အဖြစ် တာဝန်ယူနိုင်ပြီး ဩဇာအာဏာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်လေ။

သူကတော့ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်မှာတင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် လေးဆယ့်ရှစ်ကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုမျိုး ပါရမီကတော့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်ကြည့်ရင်တောင်မှ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

သူက လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတွေကြားကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အင်အားတွေကို ခံစားလိုက်မိသည်။

ဒုန်း။ ဒုန်း။ ဒုန်း။

ပြင်းထန်လှသော တံခါးခေါက်သံကြီးက နင်လျူ၏ အတွေးစတွေကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး။ သခင်လေး။"

အပြင်ဘက်ကနေ လီအန်း၏ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အသံတွေပင် တုန်ရင်နေခဲ့ရ၏။

နင်လျူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။

လီအန်းက ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ရင့်ကျက်တဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက ဒီလောက်အထိ ပျာယာခတ်နေတယ်ဆိုရင်တော့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ပဲ ဖြစ်ရမည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

တံခါးက အတင်း တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး လီအန်းက ပျာပျာသလဲဖြင့် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကာ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ချွေးစိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

"သခင်လေး။ မကောင်းတော့ဘူးဗျာ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးတော် ရောက်နေတယ်"

လီအန်းက အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူရှိုက်ရင်း စကားလုံးတွေကို မနည်း ပြောနေခဲ့ရ၏။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးတော် ဟုတ်စ"

နင်လျူ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

"မိန်... သခင်မလေး နင်ရုံရုံ ပါဗျာ။ သူက... သူက သခင်လေးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ တန်းပြီး ပြောနေတာ"

လီအန်း၏ အသံက တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

နင်ရုံရုံ ဟုတ်စ။

အဲဒီ စုန်းမရဲမေလေးလား။

နင်လျူ တကယ့်ကို အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်မှာ နင်ဖုန်းကျစ်ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာလေး ဖြစ်တဲ့ နင်ရုံရုံရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမှာလဲ။

သူမက အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ မင်းသမီးလေး ဖြစ်ပြီး ဇွတ်တရွတ်လုပ်တတ်ကာ နိုင်ထက်စီးနင်း နိုင်လှသဖြင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာတော့ နာမည်ကြီးလှတဲ့ စုန်းမရဲမေလေး ဖြစ်သည်။

သူမက ဘာဖြစ်လို့ စောထောမြို့လို နေရာသေးသေးလေးကို ရောက်လာတာလဲ။

ပြီးတော့ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ တန်းပြီး ပြောနေရတာလဲ။

နင်လျူ၏ အတွေးစများက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားခဲ့သည်။

အဲဒီ စုန်းမရဲမေလေးက သူ့ကို တစ်ခါမှ မနှောင့်ယှက်ဖူးဘူးလို့ ပြောရင်တော့ အလိမ်အညာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဂိုဏ်းထဲမှာတုန်းက နင်ရုံရုံက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သမီးဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကို အသုံးချပြီး အခြား ဂိုဏ်းသားတွေကို ခဏခဏ ဆေးထိုး လှောင်ပြောင်တတ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူမရဲ့ ဆေးထိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ နင်ရုံရုံက သူ၏ လေ့ကျင့်ရေး နည်းလမ်းတွေကို စိတ်ဝင်စားပုံရပြီး တစ်ခါတလေကျရင် သူ့ဆီ လာပြီး မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းတတ်သေးသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်အမင်း ရင်းနှီးတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် လုံးဝ စိမ်းသက်နေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ သူမက သူ့ကို လာရှာတယ်ဆိုတော့ ဘာကို အလိုရှိတာလဲ။

နင်လျူကတော့ ပျာယာခတ်မနေခဲ့ချေ။

သူက အရင်တုန်းက လူ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။

အဆင့် လေးဆယ့်ရှစ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သူမ ဘယ်မှာလဲ"

နင်လျူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်လှသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သူမက... အောက်ထပ်က ဧည့်ခန်းမထဲမှာပါဗျာ။ သခင်မလေးက တော်တော်လေး စိတ်မရှည် ဖြစ်နေပုံရတယ်"

လီအန်းက နဖူးထက်က ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ သွားပြီး ကြည့်ရတာပေါ့"

နင်လျူက အပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့တော့သည်။

ခုနစ်ပါးရတနာ လေလံရုံ ပထမထပ် ဧည့်ခန်းမ။

လေလံရုံက ဝန်ထမ်းအချို့ကတော့ ဘေးနားတွင် ပျာပျာသလဲဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ကြပြီး အသက်ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြချေ။

ဧည့်ခန်းမရဲ့ အလယ်ဗဟိုက ဧည့်သည်နားနေဆောင်တွင်တော့ ပန်းရောင်ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်အမင်း လှပလှသော မျက်နှာလေး ရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဆိုဖာပေါ်တွင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ထိုမိန်းကလေးက အသက် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရပြီး အရေပြားက နှင်းပမာ ဖြူဖွေးနေကာ ရုပ်ရည်ကလည်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရ၏။

သူမက ဝန်ထမ်း လာချပေးထားသည့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အသာအယာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျက်ခုံးလေးနှစ်ဖက်က တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

"ဖူး။"

သူမက လက်ဖက်ရည်ကို ခွက်ထဲသို့ ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံးမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရ၏။

"ဒါက ဘာလိုမျိုး လက်ဖက်ရည်အစုတ်လဲ။ ဧည့်သည်တွေကို ဒါမျိုးနဲ့ ဧည့်ခံရလား"

မိန်းကလေး၏ အသံက စူးရှပြီး နားထောင်လို့ ကောင်းလှသော်လည်း စိတ်ကြီးဝင်နေသည့် မောက်မာမှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူမကတော့ ရှရိုက်ကျောင်းတော်ကနေ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့တဲ့ နင်ရုံရုံ ဖြစ်၏။

သူမ ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခုနစ်ပါးရတနာ လေလံရုံရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ကပ်ထားတဲ့ ကြော်ငြာစာရွက်ကြီးကို တွေ့ရှိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

လရောင်ဝိညာဉ်ယုန် ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံ။

အခြေခံ ပေးဈေး - ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်း။

ဒါက သူမကို တကယ့်ကို အံ့ဩသွားစေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက်အဆင့်မြင့်တဲ့ ကာကွယ်ရေးဝတ်စုံကိုမှ အခြေခံဈေးက ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်သိန်း တောင်မှပဲ ဟုတ်စ။

သူမရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ဖော်ပြချက်ကို ကြည့်ရမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်တယ်ဆိုတော့ တန်ဖိုးနဲ့ တန်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဒါမျိုးက ဒီလိုနေရာသေးသေးလေးက လေလံရုံမှာ ဘာဖြစ်လို့ ပေါ်လာရတာလဲ။

သူမက စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့်ပဲ မိမိရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ပြားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြလိုက်ပြီး လေလံရုံရဲ့ တာဝန်ခံကို တွေ့ချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမရဲ့ ထင်မြင်ချက်အရဆိုရင်တော့ ဒီလိုမျိုး ဝေးလံခေါင်သီလှတဲ့ မြို့သေးသေးလေးက လေလံရုံတာဝန်ခံဆိုတာက အလွန်ဆုံးရှိလှ သာမန် အတွင်းစည်းဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အံ့ဩသွားရတာကတော့ ဝန်ထမ်းက သတင်းသွားပို့ပြီးတာ တော်တော်ကြာတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ ဆင်းမလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ နင်ရုံရုံအနေနဲ့ ဒါကို ဘယ်လိုမျိုး သည်းခံနိုင်မှာလဲ။

"မင်းတို့ မန်နေဂျာကို ချက်ချင်း ဆင်းလာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်စမ်း။ တို့ရဲ့ အချိန်တွေက တန်ဖိုးရှိတယ်"

နင်ရုံရုံက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲခုံထက်သို့ ဒုန်းခနဲ အသံထွက်အောင် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပင် လှေကားထစ်တွေဆီကနေ ကျီစယ်လိုလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"အော် ဒါက တို့ရဲ့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်က မင်းသမီးလေး မဟုတ်ပါလား"

"ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ တို့ရဲ့ ဒီလိုမျိုး သေးငယ်လှတဲ့ နေရာလေးကို ကြွမြန်းလာရတာလဲ"

နင်ရုံရုံ ထိုအသံကြောင့် အထက်သို့ ချက်ချင်း မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရတာကတော့ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားလှသော လူငယ်တစ်ဦးက လှေကားထစ်တွေကနေ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာလှသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး သူမကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ လှောင်ပြောင်လိုလှတဲ့ အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သူမက ထိုလူကို မှတ်မိသွားခဲ့ပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားခဲ့ရကာ မျက်လုံးကြီးများကလည်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

"နင်လျူ။"

သူမ မသိစိတ်ကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။

"မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ"