အခန်း (၁၃) - ငါ ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ
လေလံခန်းမတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲနှင့် လုံးဝကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
လူတိုင်း ကြောင်အသွားကြပြီး ပန်းရောင်ပုံရိပ်လေးက အမြောက်ဆန်တစ်စင်းလိုမျိုး လေလံစင်မြင့်ထက်သို့ ပစ်ဝင်သွားသည်ကိုလည်းကောင်း ထို့နောက်တွင် ပိုမိုလျင်မြန်လှသော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်ကိုလည်းကောင်း ငေးကြည့်နေကြရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ချေ။
“သူတို့ ရူးနေကြတာလား။ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံထဲမှာ တကယ်ပဲ လာပြီး ရန်ပွဲစရဲတဲ့လူ ရှိတယ်ပေါ့”
“ဒါက ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ ပိုင်နက်လေဗျာ”
“ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေကြပြီထင်တယ်”
ခေတ္တမျှ သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပိုမိုကျယ်လောင်လှသော ဆူညံသံများ ဆင့်ကဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
လေလံခန်းမ၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင်မူ ဒိုင်မုပိုင်က ဝုန်းကနဲ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။
“ရှောင်ဆန်းနဲ့ ရှောင်ဝူပါလား”
သူ့ဘေးနားက မာဟုန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ပါးစပ်ထဲက ကြက်ပေါင်ကြီးပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။
“အမလေး... သူတို့ ဘာဖြစ်လို့ အပေါ်ကို ပြေးတက်သွားကြတာလဲ”
ဒိုင်မုပိုင်၏ ခန့်ညားလှသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
“ငါလည်း ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခိုင်းလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ အဝတုတ် စားမနေနဲ့တော့ သွားမယ်”
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး ဝါဂွမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းနှင့် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းက ဝုန်းကနဲ ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ကြာပွတ်ကျားဖြူ သိုင်းဝိညာဉ် သဏ္ဌာန်ပေါ်စေ။
မာဟုန်ကျွင်းက ကြက်ပေါင်ကြီးကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတုတ်လှသော မျက်နှာလေး တုန်ခါသွားခဲ့၏။
“အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ သွားပြီး ချပစ်မယ်။ မမကြီး ရှောင်ဝူကို ဘယ်သူမှ လာအနိုင်ကျင့်လို့ မရစေရဘူး”
နီရဲလှသော မီးတောက်မီးလျှံများက အပြင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ဝါဂွမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းနှင့် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ကွင်းကလည်း တောက်ပစွာ ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး မီးဖီးနစ် သိုင်းဝိညာဉ် သဏ္ဌာန်ပေါ်စေ။
သူတို့နှစ်ဦးက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဒုတိယထပ်ကနေ အောက်သို့ ခုန်ချလိုက်ကြပြီး ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့၏ နောက်ကွယ်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။
“ဒုန်း”
ပြင်းထန်လှသော မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်မှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းဂယက်များက ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လူအားလုံး၏ အာရုံကို ထပ်မံ ဖမ်းစားလိုက်ပြန်သည်။
ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင်မူ ကျူကျူချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနက်ရောင် ခန္ဓာကိုယ်ပုံရိပ်လေးက အရိပ်များထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားကာ နက်မှောင်သော ဝိညာဉ်ကြောင်ရိုင်း သိုင်းဝိညာဉ်ကို တိတ်တဆိတ် သဏ္ဌာန်ဖော်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမက ချက်ချင်း ပြေးမထွက်သွားဘဲ အခြေအနေကို အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်ရင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ကို ရှာဖွေနေခဲ့၏။
“ဘုရားရေ... ကျင့်ကြံသူ လူငယ်လေး နှစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ”
“ဒါက... ကျားအမျိုးအစား သိုင်းဝိညာဉ်လား”
“ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုက ငှက်အမျိုးအစား သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ။ မီးတောက်တွေက အရမ်းပြင်းထန်တာပဲ။ ဒါက မီးတောက်ဖလန်မင်ဂိုငှက်လား”
“ဒီလူငယ်တွေက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိကြလို့လဲ။ သူတို့အားလုံးက မိစ္ဆာတွေလား”
အောက်က လူအုပ်ကြီးက တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်ကြပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် ဒိုင်မုပိုင်နှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းဂယက်များကို ခံစားမိကာ လုံးဝကို ကြောင်အသွားကြတော့သည်။
ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ အဆင့်သုံးဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူတွေ အဆင့်လေးဆယ်နီးပါး ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်နေကြပြီး ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာက သူတို့၏ သိနားလည်မှုကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်း၏ နှလုံးသားကလည်း ဒီလိုရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်မှုကြောင့် တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်နေခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်လှသော မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် တုံ့ပြန်မှုကတော့ အလွန် လျင်မြန်လှ၏။
ထန်ဆန်း၏ ပုံရိပ်က လျှပ်စီးပမာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လင်ဗန်းထက်က ပန်းရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံကို ထိတော့မည့်အချိန်မှာပင် လီအန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
သူက ညာလက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ငွေရောင် ဝိညာဉ်သိမ်းဆည်းမှု လက်စွပ်လေးဆီကနေ အလင်းတန်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လင်ဗန်းထက်က ပန်းရောင် ယုန်နားရွက် ညအိပ်ဝတ်စုံကြီးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ထိုတစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီအန်းက အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထူထဲလှသော မြေဓာတ် ရွှေဝါရောင်အလင်းတန်းများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်အဖြစ် လုံးဝ ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။
ဝါဂွမ်းရောင် နှစ်ကွင်း ခရမ်းရောင် နှစ်ကွင်း ဟူ၍ ဝိညာဉ်ကွင်း လေးကွင်းက သူ့ခြေဖဝါးအောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အဆင့်လေးဆယ့်ခုနစ်ရှိသော ကာကွယ်ရေးအမျိုးအစား ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ စွမ်းအားက အပြည့်အဝ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ခလွမ်း”
ထန်ဆန်း၏ လျှို့ဝှက်ကောင်းကင်ပညာရပ် အတွင်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် လက်ဖဝါးက လီအန်း အလောတကြီး တည်ဆောက်ထားသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ပြီး သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်မိသကဲ့သို့ မြည်ဟီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လီအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းထိုးသွားခဲ့ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်ရကာ သူ့ခြေထောက်အောက်က မြေပြင်ကပင် အနည်းငယ် အက်ကွဲသွားခဲ့ရ၏။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာရန် ကြိုးစားနေသည့် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားတစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းကို ခြေဖျက်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လိုက်ရပြီး မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ရသည်။
ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရှိတယ်ပေါ့။ ဒီကလေးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက တကယ်ပဲ အဆင့်နှစ်ဆယ့်ကိုးပဲ ရှိတာ ဟုတ်ရဲ့လား။
ခုနက တိုက်ကွက်က... သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်သက်သက်နဲ့ပဲ အလောတကြီး ခုခံလိုက်ရတာ ဖြစ်သော်လည်း သူက ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးလေ။ ပြီးတော့ ကာကွယ်ရေးအမျိုးအစား ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းပြီးနောက် လီအန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့်အတူ ဒေါသလည်း အလွန် ထွက်သွားခဲ့ရပြီး မိမိရှေ့က ရောက်တတ်ရာရာ လုပ်နေသည့် ကလေးဆိုးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ အဆင့်သုံးဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူ သုံးယောက်နဲ့ အဆင့်လေးဆယ်နီးပါး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လား။
သူကတော့ အဲဒီလူတွေကို မကြောက်ချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်က ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်တစ်ခုလုံးရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။
“မင်းတို့ ကလေးရူးတွေ။ တကယ်ပဲ စိတ်မနှံ့ကြတော့ဘူးလား”
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်နှက်နေသည့် အသံက လူတိုင်း၏ နားစည်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။
“ဒါက ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံပဲ။ မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ရမ်းကားလို့မရဘူး”
“ဒီနေရာမှာ ရန်ပွဲစရင် ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ကြုံရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကော သိကြရဲ့လား”
အောက်က လူအုပ်ကြီးကတော့ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။
“မန်နေဂျာ လီက အဆင့်လေးဆယ့်ခုနစ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ဦးပဲ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်က ကာကွယ်ရေးမှာ နာမည်ကြီးလှတဲ့ မြေကမ္ဘာသံချပ်ကာလိပ် ဖြစ်တယ်”
“ဟုတ်တယ် ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မြေကမ္ဘာသံချပ်ကာဒိုင်းနဲ့ တောင်တန်းလို မလှုပ်မယှက် အစွမ်းတွေကို ချိုးဖျက်ဖို့ဆိုရင် အဆင့်ငါးဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးတောင်မှ အားအများကြီး စိုက်ထုတ်ရလိမ့်မယ်”
“ဒီလူငယ်တွေက ပါရမီပါကြတာ မှန်ပေမယ့် အရမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လွန်းကြတယ်။ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်နဲ့ ရန်ပွဲစတာက သူတို့အတွက် ကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ် ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“နှမြောစရာကောင်းလှတဲ့ ပါရမီရှင်လေးတွေပဲ...”
ဝေဖန်သံများအကြားတွင် ရှောင်ဝူက လေလံစင်မြင့်ထက်သို့ ဆင်းသက်ပြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူမ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် တက်ကြွလှသော မျက်ဝန်းကြီးများက အခုအချိန်မှာတော့ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေခဲ့ပြီး လီအန်းကို သေလုမတတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။
“အကျိုးဆက် ဟုတ်စ”
သူမ၏ အသံက တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်နေသည့် ဒေါသတရားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အေးစက်လှပြီး စူးရှနေခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို အရင်ပြောစမ်း။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ရဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံက ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ”
“ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ငါ့ပစ္စည်းတွေကို လေလံတင်ဖို့ သတ္တိတွေ ပေးလိုက်တာလဲ”
လီအန်းက ရှောင်ဝူ၏ ဖိနှိပ်လှသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် ခေတ္တမျှ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ဒေါသတရားများကလည်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အဆင့်လေးဆယ့်ခုနစ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဘိုးဘေးတစ်ဦးလေ။ ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးရဲ့ အမေးကို ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။
“မင်းရဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံ ဟုတ်စ”
လီအန်းက အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ဒီပစ္စည်းကို သူ့ကို ပေးခဲ့တာက သခင်လေး ဖြစ်ပြီး သခင်လေးဆိုတာ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သခင်လေးက ဒီလိုမျိုး အောက်တန်းကျတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်မှာလဲ။ သခင်လေးက အခုအချိန်မှာ သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေမှာဖြစ်လို့ သူကတော့ မျက်နှာအပျက်မခံနိုင်ချေ။
“မိန်းကလေးငယ် မင်း ထမင်းကိုသာ ဖြစ်သလို စားချင်စားလို့ရမယ် စကားကိုတော့ ဖြစ်သလို ပြောလို့မရဘူး။ ဒီပစ္စည်းက တရားဝင် ရရှိထားတာ ဖြစ်တယ် မင်းက ဘယ်လို သတ္တိမျိုးနဲ့ လာပြီး မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲရဲတာလဲ”
“ပြီးတော့လည်း ငါက ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို ရှင်းပြနေရမှာလဲ”
သူက လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“လူတွေ။ ဒီပြဿနာရှာတဲ့ကောင်တွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြစမ်း”
သူ့အမိန့်အရ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစောင့် တစ်ဆယ်ကျော်က ခန်းမ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီက လမ်းကြောင်းများကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းများကလည်း တောက်ပနေခဲ့၏။ အားအနည်းဆုံးလူတောင်မှ ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းရှိသည့် အဆင့်နှစ်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် အဆင့်သုံးဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးတောင်မှ ပါဝင်နေသေးသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အစောင့် တစ်ဆယ်ကျော်က ထန်ဆန်း ရှောင်ဝူ ဒိုင်မုပိုင်နှင့် မာဟုန်ကျွင်းတို့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြပြီး လေထုကတော့ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့် အလား တင်းမာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ဝန်ရုံးခန်းအတွင်း၌မူ...
နင်လျူက ဖြစ်ပျက်နေသည့် မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေရင်း သူ၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် အကြောများ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ သူက နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ခေါင်းကိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
“ငါ့ကို လာနောက်နေတာပဲ...”
သူက မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး မျက်နှာအမူအရာကတော့ စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့်အတူ ရယ်ချင်စိတ်လည်း ပေါက်နေကာ ဘာတတ်နိုင်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“စနစ် မင်းကတော့ တကယ့်ကို ကောင်စုတ်ပဲ။ ငါ့အတွက် ပြဿနာတွေ ရှာပေးဖို့ တကယ်ကို သိတာပဲ”
“ငါ လောင်းရဲတယ် မင်းက အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစားကို ကျပန်း ခိုးယူပြီးတော့ ငါ့ကို လာပြီး အပိတ်ပစ္စည်းအဖြစ် ပေးလိုက်တာမလား”
“စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာကတော့ မှန်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တော်တော်လေး လွန်သွားပြီ”
“လူအများကြီးထဲကမှ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့လူရဲ့ ပစ္စည်းကိုမှ ရွေးပြီး ခိုးရတယ်လို့”
“အဲဒီလူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်တာ သိသာနေတာပဲ။ ငါ ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ”
နင်လျူတစ်ယောက် ခေါင်းတွေပါ မူးနောက်နေစဉ်မှာပင် စနစ်ဆီကနေ စက်ရုပ်ဆန်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။
[တီ... အိမ်ရှင်အနေနဲ့ လေလံပွဲကို အောင်မြင်စွာ မကျင်းပနိုင်တော့မည့် အခြေအနေကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းပိုင်ရှင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အဓိက အချက်အလက်ကို အစားထိုး ပေးအပ်ပါမည်။ ရှောင်ဝူ သူမ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်မှာ လူသားအသွင် ဖန်တီးထားသည့် အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ ‘နူးညံ့သော အရိုးယုန်’ ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် ကလေးဘဝအဆင့်တွင်သာ ရှိပါသေးသည်။ အဆင့် ရှစ်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ထို့ထက်မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများသည် သူမ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်]
နင်လျူ - “...”
“အ... အနှစ်... အနှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ ဟုတ်စ”
“လူသားအသွင် ဟုတ်စ”
နင်လျူတစ်ယောက် သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့ရပြီး ရှောင်ဝူ လေလံစင်မြင့်ထက်သို့ ပြေးတက်သွားသည်ကို မြင်ရစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
“စနစ် မင်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုပြီး နောက်ထပ် အမွှေးအကြိုင်တွေ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်တာလား။ မင်း ခိုးတာကတော့ တကယ့်ကို အဆင့်အတန်း ရှိတာပဲ”
“အကယ်၍ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကသာ ဒီအကြောင်းကို သိသွားရင်...”
နင်လျူတစ်ယောက် ဆက်ပြီး မတွေးရဲတော့ဘဲ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးစေးများပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။
လေလံခန်းမအတွင်း၌မူ...
ဒုတိယထပ်က အထူးခန်းအတွင်း ကျန်းရှောက်ချန်၏ မျက်နှာထက်က အထင်မြင်သေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ စိတ်ဝင်တစား စူးစမ်းလေ့လာနေသည့် အကြည့်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ပါရမီရှင် ကလေး အနည်းငယ်က ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံထဲကို ဒီလိုမျိုး လာပြီး ရမ်းကားရဲတယ်ပေါ့”
သူက သူ့ဘေးနားက လက်အောက်ခံကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်မှာ “သွားပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကို စုံစမ်းစမ်း”
အခြားအထူးခန်းတစ်ခုအတွင်းမှာတော့ လျူရှောက်ပင်နှင့် ဝူချန်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဝူချန်က အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ “လျူအို ဒါကတော့ ကိစ္စကြီးသွားပြီ မဟုတ်လား။ ဒီကလေးတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ပုံပဲ။ လီအန်းကော သူတို့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား”
လျူရှောက်ပင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲခုံကို တစ်ချက်ချင်း ပုတ်နေခဲ့သည်။
“ဒီလူငယ်တွေက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကလည်း သေးမှာမဟုတ်ဘူး”
“စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ လောလောဆယ်တော့ ဘာမှ မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး”
သူ့နှလုံးသားကလည်း တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်နေခဲ့ရပြီး ဒီလိုရုတ်တရက် အခြေအနေပြောင်းလဲမှုက သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။ သူက ခုနတင် နင်လျူကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ ခန်းမထဲမှာ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်ပျက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ကို အကျပ်ရိုက်စေခဲ့သည်။
အခြေအနေက လုံးဝကို တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး လေလံရုံ အစောင့်များကလည်း လှုပ်ရှားတော့မည့် အချိန်မှာပင်...
တောင်တန်းကြီးတစ်ခုပမာ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားတစ်ခုက ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ လေလံခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တော့သည်။
ဝုန်း။
လူတိုင်းက မိမိတို့အပေါ်သို့ မမြင်နိုင်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုကလည်း အလွန်အမင်း နှေးကွေးသွားခဲ့ရ၏။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ လီအန်းနှင့် အစောင့်များ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ဖြူလျော့သွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း တားမနိုင်ဆီးမရ တုန်ရင်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ထန်ဆန်း ဒိုင်မုပိုင်နှင့် အခြားသူများကတော့ ထိုဖိအားအောက်တွင် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ခံစားရခြင်း မရှိချေ။
ထို့နောက်တွင်တော့ လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ခန်းမ၏ နောက်ကွယ်က သတိမထားမိလှသော ထောင့်စွန်းတစ်နေရာကနေ တောက်ပလှသော ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်းက တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
ဝါဂွမ်းရောင် နှစ်ကွင်း ခရမ်းရောင် နှစ်ကွင်း နက်မှောင်သော အရောင် သုံးကွင်း။
ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်း။
နောက်ဆုံး သုံးကွင်းကတော့ အနှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိ အဆင့်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် နက်မှောင်သော ဝိညာဉ်ကွင်းများ ဖြစ်ကြသည်။
အဆင့် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူ။
ဒါက တကယ့်ကို အဆင့် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
လေလံခန်းမတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ရိုသေခန့်ညားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်အရှား ပြည့်နှက်နေခဲ့ရ၏။
ဒုတိယထပ်က အထူးခန်းများအတွင်း၌မူ လျူရှောက်ပင် ဝူချန် ကျန်းရှောက်ချန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ထိုင်ခုံများပေါ်တွင် ဆက်လက် မထိုင်နိုင်ကြတော့ချေ။
သူတို့အားလုံးက အခန်းအပြင်သို့ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြေးထွက်လာခဲ့ကြပြီး ဝရံတာကနေ ထိုဝိညာဉ်ကွင်းများ ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်သို့ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။
“စောထောမြို့တော်ဝန် လျူရှောက်ပင်က အဆင့် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်ခင်ဗျာ”
“စောထောမြို့ ဝိညာဉ်သိုင်းကွင်းကြီးရဲ့ ကွင်းပိုင်ရှင် ဝူချန် / စောထောမြို့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ခွဲရဲ့ နန်းတော်မှူး ကျန်းရှောက်ချန် / စောထောမြို့ တပ်ထိန်းချုပ် ကျန်းချန်တို့က လူကြီးမင်းကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
သူတို့၏ အသံများကတော့ သိသိသာသာကို တုန်ရင်နေခဲ့ရသည်။
အဆင့် ခုနစ်ဆယ်ကျော် ကျင့်ကြံသူကြီးဆိုတာ စောထောမြို့မှာ နေနေသာသာ အင်ပါယာ မြို့တော်မှာတင် အင်အားစုကြီးတစ်ခုကို ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကတော့ သူတို့၏ နှုတ်ဆက်စကားများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့၏။
ထို့နောက်တွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင် ဝတ်ရုံအကျယ်ကြီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာကို ကွယ်ဝှက်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက အရိပ်များထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကတော့ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖလန်းဒါးပင် ဖြစ်သည်။
သူက မိမိပတ်ပတ်လည်က ရိုသေခန့်ညားလှသော အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ ဝတ်ရုံဦးထုပ်အောက်က သူ၏ အကြည့်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ပြီး လေလံစင်မြင့်ထက်က လီအန်းဆီသို့ ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။
“မင်း။ သေသေချာချာ ရှင်းပြစမ်း”
“အဲဒီပစ္စည်းက ဘယ်လိုမျိုး ရောက်လာတာလဲ”