အခန်း (၁၂) - ဒါ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံကြီးလေ
လေလံခန်းမတစ်ခုလုံး ရှိသမျှလူအားလုံး ကြောင်အသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များက လင်ဗန်းထက်က ယုန်နားရွက် အလှဆင်ထားသည့် ပန်းရောင် အဝတ်အထည်ကြီးဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။
ခေတ္တမျှ သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဝေဖန်သံများက ဒီရေပမာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့တော့သည်။
“ငါ နားကြားမှားတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ညအိပ်ဝတ်စုံ ဟုတ်စ”
“ပြီးတော့ ပန်းရောင်... ယုန်နားရွက်နဲ့ ဟုတ်စ”
“ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံကလူတွေ ရူးကုန်ကြပြီလား မသိဘူး”
“ဒီလိုအရာမျိုးကို အခြေခံဈေး ရွှေဒင်္ဂါးပြား ငါးရာတဲ့လား။ ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ”
“ဒါက တကယ့်ကို ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်တာပဲ။ လူတွေကို စော်ကားတာ”
အချို့ကလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကြပြီး အချို့ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အချို့ကမူ ဒါကို ရန်စမှုတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ကြ၏။
ဒုတိယထပ်က အထူးခန်းတစ်ခုအတွင်း၌မူ...
လျူရှောက်ပင်၏ မျက်နှာကြွက်သားများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့ပြီးနောက် လက်မှီခုံပေါ်သို့ လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ရင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူ့ဘေးနားက ဝူချန်၏ ကျားရဲကဲ့သို့ မျက်ဝန်းကြီးများကမူ ပြူးကျယ်နေပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည့် အမူအရာက အထင်အရှားပင်။
“လျူအို ဒီ... ဒီနင်သခင်လေးက ဘာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ။ မိန်းမဝတ် ညအိပ်ဝတ်စုံကိုမှ နောက်ဆုံး အပိတ်ပစ္စည်းအဖြစ် ထုတ်ရတယ်လို့။ သူ တကယ်ပဲ ရူးသွားတာလား”
ဝူချန်၏ အသံက တိုးသော်လည်း သူ၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားလို့မရချေ။
အခြားအထူးခန်းတစ်ခုအတွင်းမှာတော့ ဝိညာဉ်နန်းတော်ခွဲက ကျန်းရှောက်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အပြုံးများက ခဲသွားခဲ့ပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ အထင်မြင်သေးမှုများ ချက်ချင်း အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံက ဘယ်လို လှည့်ကွက်မျိုး သုံးဦးမလဲဆိုတာကို သူ စောင့်ကြည့်နေမည် ဖြစ်သည်။
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်း၏ နဖူးပြင်ထက်တွင် ချွေးစများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူက လေလံဆရာတစ်ဦးပီပီ ကျွမ်းကျင်မှုအပြည့်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းထားရသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သခင်လေးက ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်လေး လွန်သွားပြီဟု တွေးမိနေခဲ့သည်။
လူအုပ်ကြီး၏ ဝေဖန်သံများက တားမနိုင်ဆီးမရ ဖြစ်လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာပင် ပြတ်သားလှသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာ”
ထိုအသံက မြို့တော်ဝန် လျူရှောက်ပင်၏ အထူးခန်းဆီကနေ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝုန်း။
ဝေဖန်သံများက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ဒုတိယထပ်က ထိုအခန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
ရူးနေပြီ။
တစ်ယောက်ယောက်တော့ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ။
ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာကြီးများတောင် ပေးပြီး ဝယ်ရတယ်လို့။
စင်မြင့်ထက်က လီအန်းပင်လျှင် ကြောင်အသွားခဲ့ရပြီး လက်ထဲက လေလံတူလေးကိုပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
ဝူချန်က လျူရှောက်ပင်ဆီသို့ ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။
“လျူအို။ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးကို ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာကြီးတောင် ပေးရတယ်လို့။ မင်း...”
လျူရှောက်ပင်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ကာ မျက်နှာတွင် နားလည်ရခက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဝူအို ခေါင်းမာမနေစမ်းပါနဲ့”
“သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအရာမျိုးက လေလံပွဲမှာ ပေါ်လာရတာလဲ။ ပြီးတော့ နောက်ဆုံး အပိတ်ပစ္စည်းအဖြစ် ထွက်လာရတာလဲ”
ဝူချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟုတ်စ။ ငါ့အထင်တော့ အဲဒီ နင်သခင်လေးဆိုတဲ့လူ ခေါင်းထဲက ဝက်အူတွေ ချောင်နေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
လျူရှောက်ပင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ အဲဒီ နင်သခင်လေးက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါပြောတာ”
“စဉ်းစားကြည့်စမ်း... သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ပုဂ္ဂလိကဆန်ပြီး ဆန်းပြားတဲ့ ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြရတာလဲ”
“ငါတို့ကို အရှက်ခွဲဖို့လား။ အဲဒီလိုတော့ မတူပါဘူး။ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ဖို့လား။ ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ကလူတွေက ဒီလောက်အထိတော့ သဘောထားမသေးပါဘူး”
လျူရှောက်ပင်က စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အသံကို တိုးလိုက်၏။
“သူက ငါတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စမ်းသပ်နေတာ”
“စောထောမြို့မှာ ရှိတဲ့ အင်အားစုတွေက သူ တင်သွင်းလိုက်တဲ့ ဒီလို ‘ဆန်းပြားလှတဲ့’ ပစ္စည်းအပေါ် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကို ဒီမြို့တော်ဝန်အသစ်က စမ်းသပ်နေတာပဲ”
ဝူချန်၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။
လျူရှောက်ပင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်မှာ “ဒီပစ္စည်းက သူ့ဘာသာသူဆိုရင်တော့ တန်ဖိုးမရှိပေမယ့် ဒါက ရပ်တည်ချက်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့က ဒါကို ငြင်းပယ်တာ ဒါမှမဟုတ် လှောင်ပြောင်တာမျိုး လုပ်ခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ငါတို့က ဒါကို လက်ခံပြီး ဝယ်ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက... မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်တဲ့ အချက်ပြမှုတစ်ခု ဖြစ်မသွားဘူးလား”
“သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဒီလေလံပွဲကို ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် လေလံရုံက ပြင်ဆင်ဖို့ တစ်ရက်ပဲ အချိန်ရခဲ့တာတောင်မှ ဒီလို အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့သေးတာပဲ။ ဒီလို နင်သခင်လေးက သာမန်လူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
လျူရှောက်ပင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လိမ္မာပါးနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဒီမြို့တော်ဝန်အသစ် နင်လျူက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ”
“သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားလိုက်ရင် နောင်ကျရင် သူ့ဆီကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာတွေ ရဖို့အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး”
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာ ပေးပြီးတော့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခုနဲ့ အနာဂတ် အခွင့်အလမ်းတွေကို ဝယ်ယူလိုက်တာပဲ... မဆိုးပါဘူး”
ဝူချန်၏ မျက်နှာတွင်လည်း နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့ပြီး လျူရှောက်ပင်ကို ပိုမို လေးစားသွားသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်တော့သည်။
“လျူအို မင်းရဲ့ ခေါင်းကတော့ တကယ့်ကို မြန်တာပဲ”
လေလံစင်မြင့်ထက်တွင်မူ မန်နေဂျာ လီအန်းက နောက်ဆုံးတော့ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လေလံလုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း အော်ဟစ် ကြေညာလိုက်ရတော့သည်။
“ဒုတိယထပ်က ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းက ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာ ခေါ်ဆိုထားပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာ... တစ်ကြိမ်”
သူက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို အကြည့်ဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်း အခြားသူများ ဈေးထပ်ပြိုင်ဦးမလားဆိုတာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
လေလံရုံ၏ အခြားထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင်မူ...
ရှောင်ဝူက စင်မြင့်ထက်က ပန်းရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာလေးက ဒေါသကြောင့် ဖောင်းကားလာခဲ့ရသည်။
“ဟွန့်။ ဒီလေလံရုံကလူတွေ တကယ်ပဲ စိတ်မနှံ့ဘူး”
“ပထမတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လေလံတင်တယ် အခုကျတော့... ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ အရာမျိုးကို ရောင်းနေပြန်ပြီ”
သူမက နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်၏။
သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ထန်ဆန်းကမူ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“လောကကြီးက ကျယ်ပြောလှတော့ ဆန်းပြားတဲ့အရာတွေလည်း အများကြီး ရှိတာပေါ့။ လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေ ရှိတတ်ကြတာ သဘာဝပဲ”
သူက ဒီကိစ္စကို သိပ်ပြီး စိတ်ထဲမထားဘဲ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟုသာ ထင်မြင်မိသည်။
ရှောင်ဝူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်က ထိုညအိပ်ဝတ်စုံဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထိုအဝတ်အစားက သူမအတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။
ပန်းရောင် ပိတ်စ အမွှေးပွပွ ယုန်နားရွက်...
နေဦး။
ထိုညအိပ်ဝတ်စုံ၏ ရင်ဘတ်နေရာတွင် သေးငယ်လှသော ပန်းထိုးပုံစံလေးတစ်ခု ပါဝင်နေပုံရသည်။ အကွာအဝေးနှင့် ထောင့်ချိုးကြောင့် သူမ သေသေချာချာ မမြင်ရချေ။ သို့သော်လည်း အလုပ်သမားက လင်ဗန်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ထိုပန်းထိုးပုံစံလေးက ရှောင်ဝူ၏ မျက်စိထဲသို့ အထင်အရှား တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်။
ဒါက... မုန်လာဥနီ ယုန်ကလေးပဲဥစ္စာ။ လက်ရာက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ပုံစံလေးက တကယ့်ကို ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ရှောင်ဝူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရ၏။
ဒါက... ဒါက သူမကိုယ်တိုင် လက်မှုပညာဖြင့် ထိုးထားခဲ့တဲ့ အရာပဲလေ။ ဒါက သူမ အကြိုက်ဆုံး ညအိပ်ဝတ်စုံကြီး ဖြစ်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ။
ဖော်ပြလို့မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတရားများက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်။ သူမ၏ ညအိပ်ဝတ်စုံ။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မကွာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိတဲ့ အရာကြီးကို လူအများရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး လေလံတင်နေကြတာ ဟုတ်စ။
“အစ်ကိုကြီး”
ရှောင်ဝူက ထန်ဆန်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရင်း သူမ၏ အသံများက တုန်ရင်နေခဲ့သည်။
ထန်ဆန်းက သူမ၏ လက်ဆွဲအားကြောင့် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ဒေါသကြောင့် ရဲရဲနီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်ဝူ”
“ဒါ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံကြီးလေ”
ရှောင်ဝူက အံကြိတ်ကာ အသံကို ညှစ်ထုတ်ပြီး ပြောလိုက်ရာ စကားလုံးတိုင်းတွင် အေးစက်လှသော ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ထန်ဆန်း - “...”
သူ၏ ဦးနှောက်က တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် အထုခံလိုက်ရသလိုမျိုး ချက်ချင်းပင် ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ရှောင်ဝူရဲ့... ညအိပ်ဝတ်စုံ ဟုတ်စ။
ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ဘယ်သူက လုပ်တာလဲ။
ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေရတာလဲ။
အတွေးပေါင်းများစွာက သူ့ခေါင်းထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပြင်းထန်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့တော့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ဝူရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အဖျက်ဆီးမခံနိုင်ချေ။
စင်မြင့်ထက်တွင်မူ လီအန်း၏ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ရွှေဒင်္ဂါးပြား ခြောက်ရာ... နှစ်ကြိမ်”
“ဈေးထပ်ပြိုင်မယ့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများ ရှိပါသေးလားခင်ဗျာ။ ဒါကတော့...”
သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကြောင့် စကားစ ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
“ဘယ်သူက ငါ့ပစ္စည်းကို ထိရဲလဲ”
ရှောင်ဝူက ဝုန်းကနဲ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ရာ သူမ၏ သေးငယ်လှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးက လေးညှို့က ပြတ်ထွက်သွားသည့် မြားတစ်စင်းပမာ ပရိသတ်ထိုင်ခုံ ဝရံတာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
ပန်းရောင်အလင်းတန်းများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။
ဝါဂွမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းက ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
နူးညံ့သော အရိုးယုန် သိုင်းဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားလှိုင်းများက လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
ရှောင်ဝူ ပြေးထွက်သွားသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ဆန်းကလည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။
သရဲရိပ် ခြေလှမ်း။
သူ၏ ပုံရိပ်က ဝေဝါးလှသော နောက်ခံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရှောင်ဝူထက်ပင် ပိုမို လျင်မြန်စွာဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ လေလံစင်မြင့်ထက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။ သူ၏ ပစ်မှတ်ကတော့ လင်ဗန်းထက်က ပန်းရောင် ညအိပ်ဝတ်စုံကြီးပင် ဖြစ်သည်။