အခန်း (၁) ဘာရက်ခ်ဘုရင့်နိုင်ငံတော်ပိုင် သုတိုမြို့ဆီသို့ တာဝန်ပေးစေလွှတ်ခြင်း
“အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း”
ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်၏ ပင်မရင်ပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် လေထုက လေးနက်တည်ကြည်လျက် ရှိနေသည်။
ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင် မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့်အတူ အကြီးအကဲဝတ်စုံကို ခန့်ငြားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးအကြီးအကဲတစ်ဦးသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်လှပြီး ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွား၏။
“ဒီနေ့ဟာ ငါတို့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ နှစ်စဉ်ကျင်းပမြဲဖြစ်တဲ့ အရွယ်ရောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားပဲ”
“အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ပြီးတဲ့ တပည့်တွေအားလုံး ရှေ့ကိုထွက်လာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို စစ်ဆေးခံရမယ် ပြီးရင် မှတ်တမ်းတင်ရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်လမ်းကြောင်းတွေကိုတော့ နန်းတော်ကပဲ သတ်မှတ်ပေးလိမ့်မယ်”
အကြီးအကဲ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ရာပေါင်းများစွာသော လူငယ်တပည့်လေးများသည် ရင်တမမဖြင့် အသက်ကိုပင် ခပ်မှန်မှန်ရှူရင်း အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
“ပထမဆုံး... နင်ဖုန်း”
အရပ်အမောင်း မြင့်မားဖြောင့်စင်းသော လူငယ်တစ်ဦးက အော်ခေါ်သံကို ထူးကာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စင်မြင့်ဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
အကြီးအကဲ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဗဟိုချက်ခရစ္စတယ်လုံးကြီးသည် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျာထွက်လာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား၏ လှိုင်းထန်လှုပ်ရှားမှုကို အထင်အရှား ဖမ်းယူပြသပေးလိုက်သည်။
“နင်ဖုန်း အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အဆင့် သုံးဆယ့်ခုနစ်”
အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်ပြကာ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး စုတ်တံကိုယူကာ ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“နန်းတော်ရဲ့ ပြည်တွင်းရေးရာဆောင်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ခန့်အပ်တယ်။ အရင်းအမြစ် ခွဲဝေမှုတွေမှာ အကြီးအကဲတွေကို ကူညီပေးရမယ်”
“အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ”
နင်ဖုန်းက ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ သန်းလျက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ယောက်... နင်ယု”
အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦး ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သူမက နုနယ်ပျော့ပျောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။
ခရစ္စတယ်လုံးကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလင်းထိန်လာပြန်သည်။
“နင်ယု အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အဆင့် သုံးဆယ့်တစ်”
“ထျန်းလော့မြို့ခွဲမှာ စီမံခန့်ခွဲရေးအရာရှိအဖြစ် တာဝန်ပေးတယ်”
“အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”
နင်ယု၏ အသံထဲတွင် သိသာထင်ရှားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ ဒီလိုတာဝန်ပေးချက်မျိုးက အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။
အဆုံးမှာတော့ သူတို့အားလုံးက ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင် စွမ်းအားအလင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများဖြစ်ရာ ရှေ့သို့တက်လာကြသည့် နောက်ထပ် တပည့်အယောက်ပေါင်းများစွာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အဆင့် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်တွင်သာ ရှိကြသည်။
သူတို့ ရရှိကြသည့် ရာထူးနေရာများမှာ နန်းတော်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရခြင်း သို့မဟုတ် မြို့ကြီးများရှိ ကုန်သည်အသင်းခွဲများသို့ စေလွှတ်ခြင်း ခံရခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခင်နှစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းတို့အားလုံးက နန်းတော်၏ စနစ်အတွင်းရှိ သာမန်အစီအမံများသာ ဖြစ်ကြသည်။
“နောက်တစ်ယောက်... နင်လျူ”
ဒီအမည်ကို ခေါ်လိုက်သည့်အခါတွင် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောသံများအားလုံး ချက်ချင်းဆိုသလို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ထို့နောက် တန်းစီနေသည့် လူအုပ်ထဲမှ နင်လျူ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က အနည်းငယ် ပိန်ပါးပုံရသော်လည်း သူ၏ကျောပြင်ကတော့ မတ်မတ်ရှိနေဆဲပင်။
သူက စင်မြင့်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ခရစ္စတယ်လုံးကြီးပေါ်သို့ သူ၏လက်ကို တင်လိုက်သည်။
မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ယခင်လူများထက် ပိုမိုမှောင်မှိုင်နေခဲ့သည်။
အကြီးအကဲက ခရစ္စတယ်လုံးပေါ်တွင် ပြသနေသော ဂဏန်းကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးများ သိသိသာသာ တွန့်ကွေးသွားသည်။
“နင်လျူ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်”
“ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အဆင့် နှစ်ဆယ့်ကိုး”
အဆင့် နှစ်ဆယ့်ကိုး။
ဒီဂဏန်းကြောင့် ခန်းမဆောင်အတွင်း ခဏမျှ ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောသံများ ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
“ဖတ်... နှစ်ဆယ့်ကိုးတဲ့လား။ ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ ခုထိ နှစ်ဆယ့်ကိုးက မတက်သေးဘူး”
“ဟားဟားဟား တကယ့်ကို နန်းတော်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း တစ်ခါမှမရှိဖူးတဲ့ ရှားပါးလှတဲ့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက် စွမ်းအားရှင်ပဲဟေ့။ သူကတော့ ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ အဆင့် သုံးဆယ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ တံခါးဝမှာတင် ပိတ်မိနေတာ တကယ့် ရယ်စရာ အကောင်းဆုံး ပြက်လုံးကြီးပဲ”
“ငါကတော့ သူ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကံကောင်းတာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့လို့ အဆင့်တက်လာမလား အောက်မေ့တယ် အခုတော့ အမှိုက်က အမှိုက်အတိုင်းပါပဲလား”
“တောက်... ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား ရှိနေပေမဲ့ စွမ်းအားအလင်းက အားနည်းနေတော့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ငါတို့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ သိက္ခာကို အကုန်ချနေတာ”
“နန်းတော်က သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး အပယ်ခံ ထောင့်ကျကျနေရာကို ပို့လိုက်မလဲ မသိဘူး။ အိမ်သာဆေးဖို့တော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော် ဟားဟား”
အချိန်အတော်ကြာအောင် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သံများနှင့် မနာလို ဝမ်းမြောက်နေကြသည့် အသံမျိုးစုံတို့က လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။
နင်လျူကတော့ ဘာသံမှမကြားရသလိုမျိုး မျက်လွှာချကာ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲပင်။
သို့သော်လည်း အနည်းငယ် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသော လက်သီးများက သူ၏နှလုံးသားသည် မြင်တွေ့နေရသလောက် အေးငြိမ်းမနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
စင်မြင့်ထက်တွင်မူ နန်းတော်သခင် နင်ဖုန်းကျိသည် အောက်တွင်ရပ်နေသော နင်လျူကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။
နင်ဖုန်းကျိ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
သူ အလွန်တရာ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်မှာ နင်လျူသည် အသက် တစ်ဆယ့်သုံးနှစ် အရွယ်ကတည်းက ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အဆင့် နှစ်ဆယ့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ငါးနှစ်တိတိ ပြည့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက တစ်ဆင့်မျှ တိုးတက်မလာခဲ့ချေ။
သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအလင်းကသာ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် မျှော်စင် ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်က ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်အဟုန်အရ အခုအချိန်မှာဆိုရင် စွမ်းအားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဒါမှမဟုတ် ဒီထက်မက မြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သမီးဖြစ်သူ နင်ရုန်ရုန်ဟာ တကယ့်ကို ပါရမီထူးချွန်သူလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတာတောင် အသက် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားက အဆင့် နှစ်ဆယ့်ခြောက်ပဲ ရှိသေးတာ။
ဒါပေမဲ့... လက်တွေ့လောကက ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လွန်းလှသည်။
ကျောက်မျက်နှစ်ပါး မျှော်စင်အလင်းက အလွန်တရာ ရှားပါးလှပြီး နန်းတော်၏ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများတွင်ပင် လက်ချိုးရေတွက်၍ ရလောက်အောင်သာ ပါရှိသည်။ စွမ်းအားအလင်းက ထပ်မံဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီး အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အဖြစ် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့် သာဓကမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။
အခမ်းအနားကို ဦးဆောင်နေသည့် အကြီးအကဲက နင်ဖုန်းကျိကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
နင်ဖုန်းကျိက စည်းကမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းပြလိုက်၏။
အကြီးအကဲက နားလည်သွားပြီး သူ၏အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ဆူညံသံများကို လွှမ်းမိုးသွားစေလျက် သူ၏အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဒီနေရာမှာတင် တပည့် နင်လျူဟာ ပါရမီ အသင့်အတင့်ရှိပေမဲ့ စွမ်းအားအလင်းက အကန့်အသတ်ရှိနေတဲ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အသုံးတော်ခံမှုမျိုး မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘူးလို့ သတ်မှတ်တယ်”
ဒီအကဲဖြတ်ချက်က နင်လျူ၏ နန်းတော်အတွင်းရှိ အနာဂတ်အတွက် သေဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“နန်းတော် အကြီးအကဲများကောင်စီနဲ့ နန်းတော်သခင်တို့ ပူးတွဲတိုင်ပင် ဆွေးနွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ...”
အကြီးအကဲက ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ဖြင့် နင်လျူကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့ကို ဘာရက်ခ်ဘုရင့်နိုင်ငံတော်ပိုင် ဖြစ်တဲ့ သုတိုမြို့ဆီကို စေလွှတ်ဖို့ တာဝန်ပေးအပ်လိုက်တယ်”
သုတိုမြို့
တပည့်အများစုက ဝေခွဲမရသလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုမြို့က လူသိနည်းပြီး သေးငယ်လှသော မြို့လေးတစ်မြို့မျှသာ ဖြစ်သည်။
“အဲဒီမှာရှိတဲ့ ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်ရဲ့ အဆင့် ‘ဒီ’ (ဃ) အဆင့်ရှိတဲ့ လေလံရုံရဲ့ ပိုင်ရှင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမယ်”
အဆင့် ‘ဒီ’ လေလံရုံ ဟုတ်စ။
ဒီတာဝန်ပေးအပ်ချက်ကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော ရယ်မောသံလှိုင်းကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြန်သည်။
ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် တစ်ကိုယ်လုံး အနှံ့အပြားတွင် ရှိနေကြပြီး ဆိုင်များနှင့် လေလံရုံများအားလုံးကို လုပ်ငန်းပမာဏနှင့် အရေးပါမှုအပေါ် မူတည်ကာ အေ ဘီ စီ ဒီ ဟူ၍ အဆင့် လေးဆင့် ခွဲခြားထားသည်။
အဆင့် ‘ဒီ’ လေလံရုံများကိုတော့ များသောအားဖြင့် အသေးစားနှင့် အလတ်စား မြို့လေးများတွင်သာ တည်ထောင်လေ့ရှိပြီး လုပ်ငန်းပမာဏ သေးငယ်ကာ အရင်းအမြစ်လည်း အကန့်အသတ်သာ ရှိသည်။
ပိုင်ရှင်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် အရေးမပါသော ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် နယ်နှင်ဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် ပို၍တူလှသည်။
ဒါက တကယ်တော့ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။
နင်လျူ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူလျော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခါးသီးမှုနှင့် မကျေနပ်မှုရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။
သုတိုမြို့... အဆင့် ‘ဒီ’ လေလံရုံ...
ဒီအခြေအနေနှင့် သူ၏ အတိတ်က မျှော်လင့်ချက်များကြားက ကွာဟချက်က ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းလှသည်။
နင်လျူက စိတ်ထဲက မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုများကို ထိန်းချုပ်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။
ထို့နောက် စင်မြင့်ထက်တွင်ရှိသော နင်ဖုန်းကျိနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံးကို ရိုသေစွာဖြင့် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“တပည့် နင်လျူ နန်းတော်ရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်”
နင်ဖုန်းကျိက နင်လျူကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီးကျူးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
အကြီးအကဲများကလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
“အင်း... ဒီကောင်လေးရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တာပဲ”
“သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ကျင့်ကြံသူလမ်းကြောင်းက မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပေမဲ့ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုးက လူငယ်တပည့်တွေကြားမှာ ရှားမှရှားပဲ”
“နှမြောစရာပဲ တကယ် နှမြောစရာကောင်းတယ်...”
“ကဲ... နောက်တစ်ယောက်...”
အကြီးအကဲက အခမ်းအနားကို ဆက်လက်ဦးဆောင်နေပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ အာရုံစိုက်မှုများက နင်လျူထံမှ ချက်ချင်းဆိုသလို လွှဲပြောင်းသွားကြတော့သည်။
ထို့နောက်တွင် အရွယ်ရောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားက စနစ်တကျ ဆက်လက်လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး တပည့်တစ်ယောက်ကို တာဝန်ပေးပြီးနောက် အကြီးအကဲက အခမ်းအနား ပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်သည့်အချိန်တွင် ရင်ပြင်၏ တစ်နေရာရှိ ဘေးတံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် သာမန်ရထားလုံးတစ်စီးက တိတ်တဆိတ် ဆိုက်ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
နှုတ်ဆက်စကားလည်းမရှိ မှာတမ်းခြွေခြင်းလည်း မရှိ။
နင်လျူသည် ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တောင်တံခါးဝမှ တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူက မြူခိုးများ ရစ်ဆိုင်းနေပြီး နတ်ဘုံနတ်နန်းပမာ ရှိနေသော နန်းတော်တည်ရှိရာနေရာကို ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေရာက တစ်ချိန်က သူ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အိမ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ သူ စွန့်ခွာသွားရမည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ထို့နောက် သူ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ရထားလုံးမောင်းသမားက နှင်တံကို ရိုက်လိုက်သည့်အခါ ရထားလုံးက တဂျုန်းဂျုန်းမြည်ကာ စတင်ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်အောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ မောင်းနှင်သွားကာ တောက်ပနေသော ကျောက်မျက်အလင်းတန်းများဆီမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတော့သည်။
ရထားလုံးအတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များကတော့ ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။
နင်လျူက တစ်ဦးတည်း ရှိနေပြီး ရထားလုံးနံရံကို မှီထားလိုက်၏။
သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘနှစ်ပါးစလုံး နန်းတော်၏ တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် နန်းတော်ကပဲ သူ့ကို ကျွေးမွေးပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်းတော်အတွင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကလွဲလို့ သူ့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက တိုက်ရိုက်ပဲ ထွက်ခွာလာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။
နန်းတော်ပြင်ပသို့ စေလွှတ်သည့် ဒီတာဝန်အတွက် နန်းတော်က သူ့ကို ဒီတာဝန်ပေးစာနှင့် စာရင်းတစ်ခုသာ ပေးခဲ့သည်။
[နန်းတော် ဝန်ထမ်းတာဝန်ပေးအပ်မှု အကဲဖြတ်စစ်ဆေးရေးစာရင်း - နင်လျူ]
[တာဝန်ကျရာနေရာ - ဘာရက်ခ်ဘုရင့်နိုင်ငံတော် - သုတိုမြို့]
[ရာထူး - ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်၏ အဆင့် ‘ဒီ’ လေလံရုံပိုင်ရှင်]
[လွှဲပြောင်းပေးအပ်သော အရင်းအမြစ် - စတင်မတည်ငွေ ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သောင်း]
သူ၏ မျက်ခုံးများက ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။
သုတိုမြို့...
သူ့မှာ အမှတ်ရမှုအချို့ ရှိနေသည်။ ထိုမြို့က ဘာရက်ခ်ဘုရင့်နိုင်ငံတော်၏ နယ်စပ်တွင်ရှိသော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ မြို့စားမင်းကပင် အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပုံရသည်။
ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများ အခြေခံကျင့်ကြံသူများနှင့် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများသာ အဓိက လှုပ်ရှားသွားလာကြသည်။
အဆင့် ‘ဒီ’ လေလံရုံတစ်ခုက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဘာများ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။
နန်းတော်က ပေးလိုက်တဲ့ စတင်မတည်ငွေကလည်း သမုဒ္ဒရာထဲ ရေတစ်စက် ချလိုက်သလိုမျိုး ဘာမှသုံးမရလောက်အောင် နည်းပါးလွန်းလှသည်။
သူ့နှလုံးသားကို ပိုပြီး လေးလံစေတာကတော့ စာရင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအချက်ပဲ ဖြစ်သည်။
သူက ရထားလုံးနံရံကို မှီရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အနားယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း စာရင်းပေါ်ရှိ ထင်ရှားလွန်းသော မည်းနက်နေသည့် စာသားများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသလို စွဲထင်နေခဲ့သည်။
[အကဲဖြတ်ရမည့် မစ်ရှင် - လေလံရုံစတင်ဖွင့်လှစ်သည့် ပထမဆုံးလအတွင်းမှာ လစဉ်ဝင်ငွေဟာ ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်းထက် မနည်းစေရ။ (အကဲဖြတ်မှုကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက ခုနစ်ပါးမြတ်ကျောက်မျက် အလင်းလက်နန်းတော်၏ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ်မှ စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်သည်)]
ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်း။
အဆင့်လတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အုပ်ချုပ်တဲ့ မြို့ငယ်လေးမှာ အဆင့် ‘ဒီ’ လေလံရုံတစ်ခုက တစ်လတည်းနဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်း ဝင်ငွေရအောင် လုပ်ရမယ်တဲ့လား။
နင်လျူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
ဒါက တကယ်တော့ အကဲဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ အကျပ်ကိုင် ဒုက္ခပေးတာပဲ။
ဒါမှမဟုတ် နန်းတော်က သူ့ကို လုံးဝလက်မလွှတ်ခင်မှာ သူ့အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ရှာပေးလိုက်တဲ့ တရားဝင်အကြောင်းပြချက် အကောင်းစားကြီး တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။