အခန်း (၉၉) - နက်နဲလှသော မိုးကြိုးစွမ်းအား သုံးမျိုး
နောက်ဆုံး လှေကားထစ်ကို နင်းလျှောက်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများ၏ အမြင်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရတော့သည်။
တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးတွင် နဂါးကျောပြင်သဏ္ဌာန် ဗိသုကာလက်ရာများဖြင့် သေသပ်စွာ တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အိမ်တော်တစ်ခုချင်းစီတိုင်း၏ ကွေးညွှတ်နေသော အမိုးအကာများထက်၌ နဂါးအကြေးခွံကဲ့သို့ ဖန်စီကျောက်ပြားများကို စီခြယ်ထားခဲ့ကြသည်။
ဝေးလံလှသော နေရာမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် တောင်ထိပ်ထက်၌ အိပ်ပျော်နေသော ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်၍ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေခဲ့၏။
“သခင်လေး!”
“သခင်လေး!”
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဝတ်ရုံပြာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော လူငယ်တပည့်များမှာ အားလုံး မျက်ဝန်းအစုံ ထက်မြက်နေခဲ့ကြပြီး အရှိန်အဝါများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကြချေပြီ။
၎င်းတို့သည် ယွီထျန်ဟိန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်မိကြရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတော့သည်။
ယွီထျန်ဟိန်သည် လျှပ်စီးနဂါးမိသားစု၏ လူငယ်မျိုးဆက်များအကြား ပါရမီအရှိဆုံးလူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ရိုသေမှုများကို ရရှိခြင်းက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း တုကုယန်၊ ရဲလင်လင်နှင့် ကျန်ရှိသူများကို အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်ကား ဤလျှပ်စီးနဂါးမိသားစုဝင်များ၏ အကြည့်များသည် အမြဲတမ်း သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်သို့ ရံဖန်ရံခါ ဝေ့ယမ်းကြည့်ရှုနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဟို…”
ယွီဖုန်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်လိုက်မိရင်း အသံကို တိုးတိုးလေး ပြုလုပ်လိုက်ကာ—
“ကိုးကွယ်ရာကြီး… ဘာဖြစ်လို့ လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုရဲ့ လူတွေအားလုံးက မင်းကိုပဲ ဝိုင်းပြီးတော့ စိုက်ကြည့်နေကြတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့ရချေပြီ။
ယွီထျန်ဟိန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်သက်သာသာ ချလိုက်မိရင်း—
“လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုက ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်မှာ အခြေစိုက်ထားတာလေ၊ ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်းလို လောကကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူး”
“‘အရက်မူးဓား’ ရဲ့ နာမည်က တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ဤမျှအထိ ကျော်ကြားလွန်းလှတာမို့ ဂိုဏ်းဝင်တွေက မင်းအကြောင်းကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိထားကြတာပေါ့”
ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်ရင်း သူသည် ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကို နှစ်ဦးစလုံးကို ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်မိကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းကို လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိရင်း ဆိုလိုက်သည်—
“ဂိုဏ်းဝင်တွေက အရက်မူးဓားရဲ့ ပုံစံစစ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသေးဘူး ဆိုပေမဲ့…”
“မင်းတို့ရဲ့ ပုံစံကိုလည်း ပြန်ကြည့်ဦး၊ ပြီးရင် ကျယ်ရှန်းရဲ့ ပုံစံကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး…”
“ပုံပြင်ပြောသူအဖိုးကြီး ပြောပြလေ့ရှိတဲ့ ‘ဝတ်ရုံဖြူထက်၌ မြေမှုန်မစွန်းထင်ဘဲ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်သူ’ ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ဘယ်သူက ပိုပြီးတော့ ကိုက်ညီမှု ရှိနေလဲ”
ယွီဖုန်းနှင့် ကျန်ရှိသူသုံးဦးစလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်လိုက်မိကြရပြီး တုကုယန်နှင့် ရဲလင်လင်တို့၏ အကြည့်များပင်လျှင် လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်သို့ ကွက်တိ ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်မိရင်း— “ကဲပါ… ငါ့ကို လာပြီးတော့ နောက်ပြောင်မနေကြပါနဲ့တော့”
“ထျန်းဟိန်… အရှေ့မှာ မြင်နေရတာက မဟာခန်းမဆောင်လား”
၎င်းတို့ စကားဆိုနေခဲ့ကြစဉ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်း လျှပ်စီးနဂါးမိသားစု၏ အဓိက ဗဟိုချက်မ နေရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် တောင်ထိပ်ကို ညီညာအောင် ဖြတ်တောက်ကာ တည်ဆောက်ထားသော ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။
၎င်းတို့ ကွင်းပြင်ကြီးအတွင်းသို့ ခြေမချရသေးမီမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ နက်နဲလှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီး ပုံသဏ္ဌာန်များ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်ပြားကြီးများ ခင်းကျင်းထားသည်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
ကွင်းပြင်ကြီး၏ ညာဘက်ထောင့်တွင်မူ ဝတ်ရုံပြာများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် လူငယ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ခန့် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့ကြချေပြီ။
၎င်းတို့၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ သေးငယ်လှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်မြည်သံငယ်လေးများမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားခမ်းနားလှသော မြင်ကွင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့တော့သည်။
ယွီထျန်ဟိန်က ကွင်းပြင်ကြီးအတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခြေချလိုက်မိရင်း မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တော့သည်—
“ဒါတွေက ‘မိုးကြိုးပုံသဏ္ဌာန် ကျောက်ပြား’ တွေ ဖြစ်တယ်”
“ဒီအပေါ်ကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထဲအထိ သေးငယ်တဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းလေးတွေ ဖြတ်သန်းသွားတာကို ခံစားရလိမ့်မယ်”
“ဒါက မိမိရဲ့ အရိုးအဆစ်တွေနဲ့ ကြွက်သားတွေကို တိတ်တဆိတ် သွေးပေးနေတာ ဖြစ်လို့ မိုးကြိုးဂုဏ်သတ္တိရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တွေအတွက် အထူးပင် အကျိုးကျေးဇူး ရှိစေတယ်”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများလည်း သူ၏ နောက်ဘက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ကြ၏။
သဘာဝအတိုင်းပင် ၎င်းတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ခြေမှတစ်ဆင့် သေးငယ်လှသော ကျဉ်းမြောင်းလှုပ်ခတ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကျဉ်ခဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
ယွီထျန်ဟိန်သည် ကျင့်ကြံနေကြသည့် လူစုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်မိရင်း—
“ဒါတွေက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်ကြတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ဂိုဏ်းခွဲတွေက ဖြစ်ကြတာပါ”
“သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက လျှပ်စီးနဂါး မဟုတ်ကြဘဲ အခြား မိုးကြိုးဂုဏ်သတ္တိရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်ကြတယ်”
ယွီဖုန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိရင်း— “ငါ သိသားပဲ!”
“အကယ်၍ ဒီလူတစ်ထောင်ကျော်စလုံးက လျှပ်စီးနဂါး ဝိညာဉ်သာ ရှိနေကြမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်နန်းတော်ဆိုတာ ငါတို့ထက် အများကြီး နိမ့်ကျသွားမှာပေါ့”
လီကျယ်ရှန်းကလည်း သဘောတူဟန်ဖြင့် ခောင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
၎င်းက ယွီဖုန်း ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် လျှပ်စီးနဂါးမိသားစု ပြသထားသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီးမှာ လေဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။
အထက်ဂိုဏ်းသုံးခု၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ တကယ့်ကို အချည်းနှီး ဖြစ်မနေခဲ့သည်တော့ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။
ဤအရာကို တွေးတောမိလိုက်သည်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မိုးကြိုးလျှိုမြောင်ကြီးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်များမှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ရတော့သည်။
လူတိုင်း ကွင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။
ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဖြူဆွတ်နေခဲ့ပြီး ထူးခြားလှသော မိုးကြိုးလျှပ်စီး ပုံသဏ္ဌာန်သုံးခု ထွင်းထုထားသည့် ဝတ်ရုံပြာကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ချေပြီ။
“ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုဆီ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတဲ့ လူငယ်သူရဲကောင်း အရက်မူးဓားနဲ့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ဒီအဘိုးကြီးက ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန် ဖြစ်ပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများ အလျင်အမြန်ပင် လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်မိကြရင်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတော့သည်—
“ဂါရဝပြုပါတယ် အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်မိရင်း ပြုံးလိုက်ကာ စကားဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း။
ရုတ်တရက် ယွီထျန်ဟိန်နှင့် အနည်းငယ် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် တူညီသော်လည်း ပိုမို၍ နုပျိုလှသည့်အပြင် မျက်ခုံးတန်းများကြားတွင် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦး လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်—
“အရက်မူးဓား!”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ အရီးဖြစ်သူ လျိုအာလုံကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ ငါ့ရဲ့ ဘကြီးဖြစ်သူ ယွီရှောင်ကန်းကိုပါ အရှက်ခွဲခဲ့တာတောင်၊ အခု ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုရဲ့ မြေပေါ်ကို ခြေချဝံ့သေးတယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား!”
ဤစကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တုကုယန်နှင့် ရဲလင်လင်တို့၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများ တင်းကြပ်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကို နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင်လည်း အနည်းငယ် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရ၏။
ယွီထျန်ဟိန်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်မိရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာခဲ့ရကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်—
“ယွီထျန်ရှင်း… အခြားကိစ္စတွေဆိုရင် ငါ မင်းကို သည်းခံပေးနိုင်တယ်!”
“ဒါပေမဲ့ အရက်မူးဓားက ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်တယ်၊ သူ့အပေါ်ကို ရိုသေမှုအချို့ ထားစမ်းပါ!”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်သည် နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိရင်း ယွီထျန်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူသည် ဂိုဏ်းအတွင်းဝယ် တကယ့်ကို လေးစားမှု ခံရသော နေရာတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ယွီထျန်ဟိန်အပေါ် အစကတည်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးနေခဲ့သည့် ထိုလူငယ်လေးသည် ထိုအကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့မိသွားခဲ့သည့် တစ်စက္ကန့်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို စကားဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်မိတော့သည်။
ယွီထျန်ဟိန်က လီကျယ်ရှန်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိရင်း သူ၏ အသံတွင် အားနာရိပ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရပြီး—
“ကျယ်ရှန်း… တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ”
“ဒါက ငါ့ရဲ့ ညီငယ်လေး ယွီထျန်ရှင်း ဖြစ်တယ်၊ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက အကြီးအကဲတွေရဲ့ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလို့ပါ”
“ဘကြီး ယွီရှောင်ကန်းနဲ့… အရီး လျိုအာလုံတို့က ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိကြတော့တာ ကြာပြီ ဖြစ်သလို၊ မင်းနဲ့ သူတို့ကြားထဲက မှန်ကန်မှုနဲ့ မှားယွင်းမှုတွေကိုလည်း ငါတို့က တရားမျှတစွာပဲ ဆုံးဖြတ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်”
“ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုက မင်းကို တကယ်ပဲ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်းသည် ယွီထျန်ဟိန်၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်မိရင်း မိမိကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သော ယွီထျန်ရှင်းကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်မိကာ ပြုံးလိုက်မိတော့သည်—
“ငါ သဘာဝအတိုင်း နှလုံးသွင်းထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒီတစ်ခေါက် ငါ လာရတာကလည်း စီနီယာ မိုးကြိုးတုံ့လော်ကို ကိုယ်တိုင် လာပြီးတော့ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုချင်လို့လည်း ပါတာပေါ့”
လီကျယ်ရှန်း ဤသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်ကို ကြားသိလိုက်ရသည်တွင် ယွီထျန်ဟိန်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိရင်း ပြုံးလိုက်တော့သည်။
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်ကလည်း ကွက်တိအချိန်တွင် ဝင်ရောက်၍ ပြုံးလိုက်မိရင်း စကားဆိုလိုက်တော့သည်—
“အရက်သောက်ပွဲက ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးတယ်”
“လူငယ်သူရဲကောင်း အရက်မူးဓား… ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မင်းနဲ့ နောက်မှ စကားအေးအေးဆေးဆေး ပြောပါ့မယ်လို့ အထူးမှာကြားထားခဲ့တယ်။ သူက အခုလောလောဆယ် အရေးကြီးလှတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရေးကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရလို့ပါ”
“အဲဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ဒီအဘိုးကြီးက မင်းတို့ကို ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အလှအပ ရှုခင်းအချို့ဆီကို လိုက်လံပြီးတော့ မိတ်ဆက်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများ ထပ်မံ၍ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်မိကြပြန်ကာ—
“ဒါဆိုရင်တော့ အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်ကို အလုပ်ရှုပ်စေမိပါပြီ”
နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ရှိသော ကာလအတွင်း၌ အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်သည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များကို လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုအတွင်းရှိ နေရာစုံ ရှုခင်းစုံများဆီသို့ လိုက်လံမိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၊ ဝိညာဉ်နှိုးဆော်ခန်းမ၊ တုပကျင့်ကြံခြင်း အခန်းများ စသည်ဖြင့် ဖြစ်ပေသည်။
ဤနေရာများအားလုံးမှာ အထက်ဂိုဏ်းသုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည့် လျှပ်စီးနဂါးမိသားစု၏ နက်ရှိုင်းလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်များကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြသနေခဲ့ကြ၏။
“နောက်ထပ် သွားရမယ့် လမ်းကြောင်းကတော့ လောကကြီးရဲ့ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ရှုခင်းကြီးတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတယ်”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်က သူ၏ လက်အင်္ကျီစကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ဆန်းကြယ်လှသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေခဲ့ကြသည့် ဖိနပ်အစွပ်ကဲ့သို့ အရာဝတ္ထုအချို့ လီကျယ်ရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြချေပြီ။
“ဒီနေရာက အန္တရာယ်တွေ ရှိနေခဲ့တာ”
“မိုးကြိုးဂုဏ်သတ္တိ မရှိကြတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တွေအနေနဲ့ ဒီနေရာကို ချဉ်းကပ်ဖို့အတွက် ဒီအရာကို သုံးပြီး မိုးကြိုးလျှပ်စီး စွမ်းအားတွေကို ကာကွယ်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်”
တုကုယန်သည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ရဲလင်လင်တို့ကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်မိရင်း တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်မိတော့သည်—
“ဒီနေရာက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်ပုံရတယ်နော် ဟုတ်တယ်မလား”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။
သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဝေဝါးလှသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း သူပြောသည့်အတိုင်း ဖိနပ်အစွပ်များကို အသီးသီး စွပ်လိုက်ကြမိရင်း အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်၏ နောက်ဘက်မှတစ်ဆင့် နောက်တောင်ကုန်းရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြတော့သည်။
၎င်းတို့ ပိုမို၍ ဝေးကွာလှသော နေရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်နှင့်အမျှ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများမှာ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လာခဲ့ရချေပြီ။
အပင်များမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှားပါးလာခဲ့ရပြီး မြေပြင်ကြီးမှာ နက်မှောင်လှသော လောင်ကျွမ်းနေသည့် အရောင်အသွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့တော့သည်။
လေထုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့အသက်အချို့ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီး မြေပြင် သို့မဟုတ် ကျောက်ခဲစများကြားမှတစ်ဆင့် ရံဖန်ရံခါ လှုပ်ရှားနေသော မြွေငယ်လေးများကဲ့သို့ သေးငယ်လှသော လျှပ်စီးကြောင်းလေးများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြကာ တဂျောက်ဂျောက်နှင့် အသံများ မြည်ဟည်းနေခဲ့ကြရသည်။
“အရှေ့ဘက်မှာ ရှိနေတာက ‘မိုးကြိုးလျှိုမြောင်’ ကြီး ဖြစ်တယ်”
အကြီးအကဲ ယွီကျင်းဟန်သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်မိရင်း သူ၏ အသံတွင် လောကကြီး၏ ဖန်တီးမှုများအပေါ်၌ လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရပြီး—
“ဒါက မိုးကြိုးလျှပ်စီး စွမ်းအားတွေ စုစည်းနေတဲ့ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ နေရာကြီးတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီတဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီး စွမ်းအားတွေက ဒီနေရာမှာ စုစည်းနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်လို့ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲလှတဲ့ ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ရှုခင်းကြီးများစွာကို ဖြစ်တည်လာစေခဲ့တာပေါ့”
“ဒီလျှိုမြောင်ကြီးက ကိုးထောင်ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုး မီတာခန့် ရှည်လျားလှပြီး အတွင်းပိုင်းမှာရှိတဲ့ မိုးကြိုးလျှပ်စီး စွမ်းအားတွေက အားနည်းရာကနေ အားကောင်းရာဆီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်လို့ နယ်ပယ်သုံးခုအဖြစ် ပိုင်းခြားထားတယ်”
“ပထမဆုံး ခြောက်ထောင်ခြောက်ရာခြောက်ဆယ့်ခြောက် မီတာကို ‘ကြည်လင်ကောင်းကင် မိုးကြိုး ’ လို့ ခေါ်တယ်”
“အလယ်ဗဟိုက နှစ်ထောင်နှစ်ရာနှစ်ဆယ့်နှစ် မီတာကိုကျတော့ ‘ခရမ်းရောင်မိစ္ဆာ မိုးကြိုး’ လို့ ခေါ်တယ်”
“နောက်ဆုံး တစ်ထောင်တစ်ရာတစ်ဆယ့်တစ် မီတာကိုကျတော့ ‘ရွှေရောင်မိုးကြိုး ’ လို့ ခေါ်တယ်”