အခန်း (၉၅) - ဇာတ်ခုံဆိုသည်မှာ ကဗျာနှင့် အရက်သာမက ဓားထက်က သွေးစများလည်း ရှိပေသည်

“ကျောက်စိမ်းမြွေစိမ်း အဆိပ်ပဲ”

လီကျယ်ရှန်းသည် အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘေးနားရှိ ရွှေချင်းဟယ်ထံသို့ အရက်အိုး လှမ်းပေးလိုက်ရင်း—

“တစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်၊ ဒါက အဆိပ်ဖြေဆေးပဲ”

ရွှေချင်းဟယ်၏ ပါးပြင်လေးများ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူပြောသည့်အတိုင်း အိုးကိုလှမ်းယူကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်တော့၏။

ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ခွန်အားဂိုဏ်း၏ စံအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်ကြသည်။

သူတို့ စံအိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တံခါးဝပြင်ပတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှု မြင်ကွင်းက အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့ချေပြီ။

မြေပြင်ကြီးမှာ ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကွဲအက်နေခဲ့ပြီး အပင်အားလုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးနေခဲ့ရသည်။

သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကြီးက စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့၏။

ပိုးကောင်မွှားကောင်များ၏ အော်မြည်သံပင်လျှင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ချေပြီ။

ညဉ့်လေပြင်းများ၏ ရှိုက်ကြီးတငင် တိုက်ခတ်သံများသာ ဆူညံစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တော့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသေဆုံးနေကြသည့် ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့နေရပြီး အားလုံးမှာ အဆိပ်မိ၍ သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“စီနီယာတုကု…”

လီကျယ်ရှန်းသည် ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိရင်း ဤကျေးဇူးတရားကို ရင်ထဲ၌ မှတ်ကျောက်တင်လိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကွဲအက်ကြောင်းများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြရာ ခြံဝင်းတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ပွင့်ဟနေသော ခြံဝင်းတံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းပိုင်း၌ တိုက်ထန်တစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း အားပြုလျက် ထိုင်ရန် ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

နေ့ခင်းတုန်းက သူ ပြသခဲ့သော မာနကြီးမှုများမှာ ယခုအခါတွင်မူ အလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးစများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေလက်များမှာလည်း ကြေမွပျက်စီးနေခဲ့ရသည်။

ထုထည်ကြီးမားလှသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နီရဲလှသော ကျားမျက်ဝန်းအစုံကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ဤလူသည် ခွန်အားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် တိုက်ထန် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိရန်ပင် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

ခြေသံများကို ကြားသိလိုက်ရသည်တွင် တိုက်ထန်သည် ခက်ခဲစွာဖြင့် မော့ကြည့်လာခဲ့၏။

ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေး တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီးနောက် အနည်းငယ် တုန်ခါလာခဲ့တော့သည်။

“မင်း… အရက်မူးဓား…”

တိုက်ထန်၏ လည်ချောင်းကြီးမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ အသံမှာ ခြောက်ကပ်လွန်းလှပေသည်။

နောင်တတရားများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများအပြင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ အတိုင်းအဆမဲ့လှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများပါ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း တည်ငြိမ်စွာ စကားဆိုလိုက်တော့သည်—

“ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တိုက်ထန်ရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်ကို ငါ သိပါတယ်…”

“နောင်တတွေအပြင် မကျေနပ်မှုတွေလည်း ရှိနေမှာပဲ”

“ဒီအခြေအနေက တကယ်တမ်းတော့ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကြောင့် ဖြစ်တည်လာတာ မဟုတ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေက အပိုပါပဲ”

“နေ့ခင်းတုန်းက ငါ ခင်ဗျားရဲ့ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရစဉ်တုန်းကလည်း ငါ ဘာဖြစ်လို့ အသက်နှစ်နှစ်လောက် စောပြီး မမွေးဖွားခဲ့ရတာလဲဆိုပြီး ငါလည်း စဉ်းစားမိခဲ့ဖူးတယ်”

“ဒီညတော့ ငါ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တိုက်ထန်ကို လမ်းခွဲပေးလိုက်ပါ့မယ်”

ဝုန်း——

ချင်းလျန်ဓား သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။

ကြည်လင်အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ညဉ့်မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်း၌ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဓားသွားမှာ တိုက်ထန်၏ လည်ပင်းတည့်တည့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။

တိုက်ထန်သည် မိမိ၏ လည်ပင်းကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ အဖြတ်ခံရန်အတွက် ငြိမ်ခံမနေခဲ့ပေ။

သူ သေဆုံးရမည် ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့်သာ သေဆုံးချင်မိသည်။

“ဝုန်း——!”

သားရဲအိုတစ်ကောင်၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု သူ၏ လည်ချောင်းအတွင်းမှ ညှစ်ထုတ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့တွင် ခြေလက်များ မရှိတော့သည့်တိုင်အောင် တိုက်ထန်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း ကျရောက်လာသော ဓားအလင်းတန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။

ဗုန်း——

ရွှတ်——

လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏ လက်ဖမိုးထက်၌ အနည်းငယ် ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တိုက်ထန်၏ ဦးခေါင်းမှာ အလယ်တည့်တည့်မှ ဓားချက်ကြောင့် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့ရချေပြီ။

ကြေမွပျက်စီးနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရတော့၏။

ခွန်အားဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် တိုက်ထန်သည် ဤသို့ဖြင့် ကျဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။

“သွားကြစို့”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဓားကို အိမ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း ရွှေချင်းဟယ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာခါနီးအချိန်မှာပင် ဝေးလံလှသော နေရာမှတစ်ဆင့် တောင့်တင်းခိုင်မာလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ယိမ်းထိုးလျက် ၎င်းတို့ရှိရာဆီသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ဂျိမ်း——ဝုန်း

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြန်ချေပြီ။

ညဉ့်လေပြင်းများမှာလည်း ရုတ်တရက် ပိုမို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ရတော့သည်။

ခဏတာမျှ လင်းလက်သွားခဲ့သော လျှပ်စီးအလင်းရောင်ကို အသုံးချလျက် လီကျယ်ရှန်းသည် တိုးကပ်လာနေသော လူကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရတော့၏။

“အားလုံး သေကုန်ကြပြီ… အားလုံး သေကုန်ကြပြီ…”

“ခွန်အားဂိုဏ်းကြီး… ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ…”

ရောက်ရှိလာသူမှာ တိုက်လုံ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မြေအောက် ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်း၌ တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေခဲ့မိသောကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တုကုဘို၏ အဆိပ်အတောက်များကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး မိမိကို မည်သူမျှ လာရောက်ရှာဖွေခြင်း မရှိကြသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲ၌ သံသယများ ပြည့်နှက်လာခဲ့ရသည်။

သူသည် ဘိုးဘေးခန်းမအတွင်းမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့မိ၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း ခံထားရသော ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းကြီး ဖြစ်ပေသည်။

တိုက်လုံ၏ အကြည့်များသည် မီတာအနည်းငယ် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသည့် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို ဖြတ်သန်းလျက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကြေမွပျက်စီးနေသော အလောင်းကောင်ကြီးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

တိုက်လုံ၏ အဆိပ်အတောက်များကြောင့် စိမ်းဖတ်ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော မျက်နှာပြင်ထက်တွင် အတိုင်းအဆမဲ့လှသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

“အရက်မူးဓား…”

သူသည် အသံဗလံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။

သူသည် တစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် လီကျယ်ရှန်းရှိရာဆီသို့ ယိမ်းထိုးလျက် တိုးကပ်လာခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရူးသွပ်စွာ ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကို စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို နှိုးဆော်လိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်အတောက်များမှာ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများကို ပိုမို၍ လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည့် ကာလတွင် တိုက်လုံသည် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရချေပြီ။

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် မည်သည့်အမူအရာမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

ချင်းလျန်ဓားမှာ ထပ်မံ၍ မြင့်တက်လာခဲ့ပြန်ချေပြီ။

ညဉ့်မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်း၌ ဆွေးမြေ့လှပလှသော သွေးပန်းပွင့်လေးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

တိုက်လုံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားခဲ့ရပြီး မည်သို့မျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။

“သွားကြစို့…”

လီကျယ်ရှန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း စံအိမ်ကြီး၏ ပြင်ပရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

ရွှေချင်းဟယ်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နောက်ဘက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့မိပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ သူမဘေးရှိ လူငယ်လေး၏ အေးစက်လှသော ဘေးတိုက်ပုံရိပ်လေးအပေါ်သို့ ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများအကြားတွင် မှောင်မိုက်လှသော ဖိအားအချို့ ဖိနှိပ်နေခဲ့ပုံရ၏။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသော်လည်း။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုမိတော့ပေ။

လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ပြီး စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

သူ ရတနာခုနစ်ပါးကလန်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကတည်းက… သို့မဟုတ် သူ တုံ့လော်တိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကတည်းက ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်၏။

ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ အကြောင်းကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။

ဤအရာက သူ၏ ခရီးစဉ်အပေါ်၌ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလှသော သိနားလည်မှုတစ်ခုကို ရရှိစေခဲ့သည်။

ဇာတ်ခုံဆိုသည်မှာ ကဗျာနှင့် အရက်စွမ်းအားများဖြင့်သာ ပြီးပြည့်စုံနေသည် မဟုတ်ဘဲ ဓားထက်က သွေးစများလည်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ… တိုက်လုံသည် သဘာဝအတိုင်း ဆိုးဝါးလှသော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ခြင်းနှင့် တူပေသည်။

သို့သော် နောင်အနာဂတ်၏ ပြဿနာများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်အတွက်မူ။

သူသည် ချင်းလျန်ဓား၏ အောက်၌ နောက်ထပ် သေလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းနှင့် ရွှေချင်းဟယ်တို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ခွန်အားဂိုဏ်း စံအိမ်ကြီး၏ တံခါးဝပြင်ပ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရချေပြီ။

ထုထည်ကြီးမားလှသော ဂိုဏ်းစံအိမ်ကြီး၏ တံခါးမကြီးသည်လည်း။

အတွင်းပိုင်းရှိ သွေးစများနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းအားလုံးနှင့်အတူ နောက်ဆုံး၌ အတိုင်းအဆမဲ့လှသော ညဉ့်မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်းသို့ အလုံးစုံ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြီး အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စမျှပင် ပြင်ပသို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ပေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်လှသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ယှဉ်တွဲလျက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ညဉ့်လေပြင်းများသည် ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေခဲ့၏။

၎င်းတို့၏ ဝတ်ရုံများထက်ရှိ သွေးနံ့များ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြယ်လွင့်သွားခဲ့သည့် အချိန်ကျမှသာ လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှေချင်းဟယ်ကို ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နန်းတော်တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့တော့သည်။

သူသည် ရွှေချင်းဟယ်အနေဖြင့် သန်းခေါင်ယံကြီးတွင် နန်းတော်အတွင်းသို့ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သံသယများဖြင့် စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်မိတော့သည်—

“မင်း အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖြစ်နေတာက တော်တော်လေးကို အားနေပုံရတယ်နော်၊ ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတာတောင် နန်းတော်ထဲမှာ သွားလာခွင့် ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူးလား”

ရွှေချင်းဟယ်သည် သူမ၏ မျက်တောင်မွေးလေးများကို အနည်းငယ် ချလိုက်မိရင်း—

“ခမည်းတော်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီးတော့ ယိုယွင်းလာနေပြီလေ။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အရေးကိစ္စအများစုကို အခုဆိုရင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရဲ့ စံအိမ်ကနေပဲ တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရတာ”

လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏ မပြောဘဲ ချန်ထားခဲ့သော စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤကြီးမားလှသော ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကြီးတစ်ခုလုံးကို ယခုအခါတွင်မူ သူမက နောက်ကွယ်မှနေ၍ တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ကိုင်တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ အတွေးစများ လှည့်ပတ်နေခဲ့စဉ်အတွင်း၌ သူသည် မူလ ဝတ္ထုဇာတ်ကြောင်း၏ လမ်းကြောင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်လည်အမှတ်ရမိလိုက်တော့သည်… ချန်ရန်ရွှယ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် နောက်ဆုံး၌ ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်အတွင်းဝယ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ နဖူးပြင်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးခဲ့ဖူးပြီး “မင်း သူမကို မြင်တွေ့ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ပြောလိုက်ရုံပဲလေ” ဟူ၍ မိမိကို စကားဆိုခဲ့ဖူးသော ထိုလှပလှသော လူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် မြင်ယောင်လာခဲ့မိရင်း—

“ချင်းဟယ်…”

ရွှေချင်းဟယ်က မော့ကြည့်လိုက်မိရင်း—

“အင်း?”

“တကယ်တော့ မင်း အဲဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ဆောင်နေဖို့ မလိုပါဘူး”

ရွှေချင်းဟယ်သည် ရုတ်တရက် မှင်တက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

သူမ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မပြင်ဆင်ထားမိသည့်ကြားမှပင် မျက်ရည်စအချို့ ပြည့်နှက်လာခဲ့ရတော့သည်။

အခြားလူအားလုံးက သူမကို ရာဇပလ္လင်ကို ဆက်ခံရန် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တမန်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရရှိရန်အတွက်သာ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်မူ။

သူမကို “မင်း အဲဒီလောက်အထိ ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ဆောင်နေဖို့ မလိုပါဘူး” ဟူ၍ စကားဆိုခဲ့ဖူးသူမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်မိရင်း။

မိမိ၏ ထူးခြားလှသော တုံ့ပြန်မှုများကို လီကျယ်ရှန်းအား မမြင်တွေ့စေချင်သဖြင့် ညင်သာစွာသာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်—

“အင်း”

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်။

စံအိမ်တော်၏ လယ်သမားများသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

လတ်ဆတ်လှသော သစ်သီးဝလံများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားငါးများကို ခွန်အားဂိုဏ်း၏ စံအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ စံအိမ်ကြီး၏ တံခါးမကြီးကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည့် တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား နေရာစုံတွင် လဲကျသေဆုံးနေကြသည့် အလောင်းကောင်ကြီးများ ဖြစ်ပေသည်။

ခွန်အားဂိုဏ်းကြီး အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟူသော သတင်းဆိုးကြီးသည်—

လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရပြီး တုံ့လော်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရတော့သတည်း။

[လျှပ်စီးနဂါးမိသားစု]

“အဘိုး! အဘိုး!”

လူက ရောက်မလာသေးမီမှာပင် ယွီထျန်ဟိန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံကြီးမှာ တံခါးဝကို ဖြတ်သန်းလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့သည့် ယွီယွမ်ကျန့်သည် မျက်ခုံးတန်းများကို ကျုံ့လိုက်မိရင်း ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာခဲ့သည့် သူ၏ မြေးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိကာ—

“ဘာတွေ အဲဒီလောက်အထိ အလုအယက် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဒါက ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ!”

ထို့နောက်တွင် သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ညင်သာသွားခဲ့ရပြီး—

“ငါ မနေ့တုန်းက ခွန်အားဂိုဏ်းဆီကို သွားခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ မင်းလည်း ငါ့ကို မိမိရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအပိုင်းမှာပဲ အာရုံစိုက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

“ဟုတ်တယ်! ဟုတ်တယ်!”

ယွီထျန်ဟိန်က ခေါင်းကို အထပ်ထပ် အခါခါ ညိတ်လိုက်မိရင်း သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် နောင်တရိပ်များ ရောယှက်နေခဲ့ချေပြီ။

“အဘိုးက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှတာပဲ!”

“မြေးက အဘိုးကို တိုက်ထန်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုလောက်ပဲ ပေးဖို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ အဘိုးက ခွန်အားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား!”

ဖူး——

လက်ဖက်ရည်တစ်လုတ် ချက်ချင်းဆိုသလို ပါးစပ်ထဲမှ ပန်းထွက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ယွီယွမ်ကျန့်သည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်မိရင်း—

“ခွန်အားဂိုဏ်းက အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား?!”

သူ၏ အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင် ယွီထျန်ဟိန်သည် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့တော့သည်။

“ဒါဆိုရင်… အဘိုး သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ ဟုတ်လား?”

“ဒါဆိုရင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၊ ရဲမိသားစု ဒါမှမဟုတ် တုကုမိသားစုထဲက တစ်ခုခုရဲ့ လုပ်ရပ် ဖြစ်ရမယ် သေချာတယ်”

သူသည် ချီးကျူးချီးမွမ်းမှုများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်—

“အရက်မူးဓားရဲ့ အချိတ်အဆက်တွေက တကယ့်ကို အားကောင်းလွန်းလှတာပဲ!”