အခန်း (၉၄) - လီကျယ်ရှန်း ခွန်အားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း
ချန်ရန်ရွှယ်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရင်း သူ၏ ဖြူလျော်နေသော ပါးပြင်ကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ခဲထားလျက် မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ရက်စက်လှသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။
“တိုက်ထန်! တကယ့်ကို သေထိုက်တဲ့ကောင်!”
လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်ချက်မျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။ ရွှေချင်းဟယ် (ချန်ရန်ရွှယ်) သည် တိုက်ထန်၏ ကိစ္စကြောင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်းက ဆိုလိုက်ရင်း စန္ဒကူးကုလားထိုင်တစ်ခုထက်တွင် ထိုင်လိုက်ကာ ချန်ရန်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက…”
“ငါ့ကို ခွန်အားရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုပြီးတော့ ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့စေခဲ့တယ်”
“တိုက်ထန်က လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား ရှိနေလို့သာ လောင်းကြေးရှုံးသွားတာတောင် စိတ်ကြိုက် လှောင်ပြုံး ပြုံးပြီး ထွက်ခွာသွားနိုင်တာလေ”
ညဉ့်မှောင်မိုက်ခြင်းသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ ထုထည်ကြီးမားလှပေသည်။ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက မင်ရည်များဖြင့် ပက်ဖျန်းထားသည့်အလား ကြယ်တစ်ပွင့်မျှပင် မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိချေ။ ဤကဲ့သို့သော ညဉ့်မျိုးသည် ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော ညတစ်ည မဟုတ်သည်တော့ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။
လီကျယ်ရှန်းသည် ကြည်လင်စမ်းရေ အရက်အိုးလေးကို မြှောက်ကာ ကျိုက်ကျိုက်နှင့် သောက်သုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ဆုတ်ဖြဲမတတ် နာကျင်မှုများမှာ ပိုမို၍ သက်သာသွားခဲ့ရချေပြီ။
ချန်ရန်ရွှယ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းကြပ်စွာ စေ့ထားမိရင်း ရင်နာရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိကာ—
“လီကျယ်ရှန်း…”
“မင်း ကလဲ့စားချေချင်လား”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ အရက်စများကို သုတ်လိုက်မိရင်း—
“လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုက ဆယ်နှစ်ကြာရင်တောင် မနှောင်းသေးပါဘူး”
“ဒါ့အပြင်…”
သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော အသံအောက်တွင် ပြည့်နှက်နေသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကြောင့် သူ၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ဇီးပန်းပွင့်နှစ်ပွင့်ပင် လွင့်စင်ကျသွားခဲ့ရတော့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့ ဆယ်နှစ်အထိ စောင့်နေရမှာလဲ”
“နှစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ ငါ တိုက်ထန်ကို သတ်ပစ်မယ်”
လီကျယ်ရှန်း ပြောဆိုသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို ချန်ရန်ရွှယ်သည် လုံးဝ ယုံကြည်ပေသည်။ သို့သော်လည်း… သူမအနေဖြင့် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။ သူမသည် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သကဲ့သို့၊ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၏ သဘောထားကြီးမှုမျိုးကိုလည်း သည်းမခံနိုင်ပေ။ လီကျယ်ရှန်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ မည်သူမဆို တစ်စက္ကန့်မျှ ပိုမို၍ လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှင်နေရခြင်းကပင် သူမကို ဒေါသတကြီးဖြင့် အိပ်မပျော် စားမဝင် ဖြစ်စေနိုင်လောက်ပေသည်။ အရိုးအဆစ်များ အမှုန့်ခြေခြင်း ခံထားရပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ စီရင်ချက်ကို နာကျင်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် ကျောက်ဝူကျီကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။
“ငါ ခွန်အားဂိုဏ်းဆီကို လူလွှတ်လိုက်ပြီ”
“ဟမ်”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
ညဉ့်လေပြင်းများအောက်တွင် ချန်ရန်ရွှယ်၏ သွယ်လျလှသော ပုံရိပ်လေးမှာ ထင်ရှားနေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်အချို့မှာ လေထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်ပျံနေခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်လေးသည် အသိစိတ်မရှိဘဲ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့မိပြီး ပါးလွှာလှသော ဝတ်ရုံဖြူလေးအောက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများမှာ ပိုမို၍ ထင်ရှားနေခဲ့ချေပြီ။ နံရံထက်၌ မြှုပ်နှံထားသော တောက်ပလှသော ကျောက်တုံးများ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပြင်လေးထက်၌ ချန်ရန်ရွှယ်၏ အရိပ်အယောင်အချို့ ဗလာကျင်းစွာ ပေါ်ထွက်နေခဲ့တော့သည်။
“မင်း… မင်း ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်များအောက်တွင် ချန်ရန်ရွှယ်သည် အနည်းငယ် လန့်ဖျန့်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ အသံတွင် အပြစ်တင်ဟန်များ ရောယှက်နေခဲ့ရချေပြီ။ သူမ ပင်ပန်းကြီးစွာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များအားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြယ်လွင့်သွားခဲ့ရတော့၏။
လီကျယ်ရှန်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်မိရင်း—
“ကောင်မလေး… မင်းဆီကနေ ရနံ့လေးတစ်ခု ထွက်နေတယ်နော်”
ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ သိသိသာသာပင် နီရဲသွားခဲ့ရကာ နားရွက်ဖျားလေးများအထိ အလွန်အမင်း ပူထူသွားခဲ့ရတော့သည်။ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည့် ကြားမှပင် သူမသည် ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့မိချေပြီ။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ပုခုံးအပေါ်သို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ညင်သာစွာ ထုရိုက်လိုက်မိတော့သည်။
“မင်း… မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ!”
သူမသည် မိမိ၏ ထိတ်လန့်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အလျင်အမြန် စကားဆိုလိုက်မိရင်း—
“ငါ ပြောတာက… ငါ ခွန်အားဂိုဏ်းဆီကို လူလွှတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောတာ!”
“တိုက်ထန်ကို… သူတို့ အသက်ရှူရုံတင် ချန်ထားပေးလိမ့်မယ်၊ မင်း… ကိုယ်တိုင် သွားချင်လား”
လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားမျက်ခုံးတန်းများမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ—
“သွားကြစို့”
လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၏ ကလဲ့စားချေမှုက ဆယ်နှစ်ကြာရင်တောင် မနှောင်းသေးသော်လည်း၊ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်၏ အရှက်ခွဲခြင်းကိုမူ ချက်ချင်း လက်တုံ့ပြန်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။
ညဉ့်လေပြင်းများတွင် အေးစိမ့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး မည်းမှောင်လှသော တိမ်တိုက်များမှာ နိမ့်ဆင်းနေခဲ့ကာ ကြယ်တာရာများ အလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ချေပြီ။ ဒီညသည် ပြင်ပသို့ ထွက်ခွာရန် မသင့်တော်သော်လည်း လူသတ်ရန်အတွက်မူ တကယ့်ကို သင့်တော်လွန်းလှပေသည်။
“တုကုဘို… မင်းက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှတာပဲ!”
တိုက်ထန်၏ မျက်နှာပြင်မှာ စိမ်းဖတ်ဖြူလျော်နေခဲ့ရပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့ရချေပြီ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အဆိပ်အတောက်များမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ကျားမျက်ဝန်းကြီးများမှာ သွေးကြောများဖြင့် နီရဲနေခဲ့ရပြီး နာကျင်မှုများနှင့် အတိုင်းအဆမဲ့လှသော ရန်ငြိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက်၊ အဆိပ်မြူခိုးများကြားမှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည့် ပိန်လှီလှသော အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။
“ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့… ကြီးငယ်မရွေး အသက်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးကို…”
“မင်း… မင်းက တကယ်ပဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ရက်စက်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ…”
တုကုဘိုသည် နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်ရှုံ့တွနေသော တိုက်ထန်၏ မျက်နှာကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း—
“မင်း ငါ့ကို ‘အဆိပ်အို’ လို့ခေါ်တဲ့ ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော်ဆိုတာ မေ့နေပုံရတယ်”
“တိုက်ထန်… မင်း ဒီနေ့ လူငယ်တစ်ယောက်အပေါ် နှိမ်ချဆက်ဆံတုန်းက ပြသခဲ့တဲ့ မာနတွေကို ထုတ်ပြစမ်းပါဦး”
“မင်းက အရက်မူးဓားကို အနိုင်ကျင့်နိုင်ရင် ဒီအဆိပ်အိုကရော မင်းကို ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ပြီး မနိုင်ကျင့်နိုင်ရမှာလဲ”
ဝေါ့——
တိုက်ထန်သည် လတ်ဆတ်လှသော သွေးတစ်လုတ် ပြင်းထန်စွာ ပန်းထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သော သွေးစများမှာ တရှူးရှူးနှင့် အသံမြည်လျက် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ရချေပြီ။
“တုကုဘို!”
“မင်း… မင်း ငါ့အတွက် သေစမ်း!”
တိုက်ထန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်မိရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာစစ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်တော့သည်။ မီတာနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားလှသော ဧရာမမျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင် မြေပြင်မှနေ၍ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သံအပ်များကဲ့သို့ မာကြောလှသော အမွှေးအမျှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကာ ကြွက်သားကြီးများမှာ တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေခဲ့ချေပြီ။ ၎င်း၏ နီရဲလှသော သားရဲမျက်ဝန်းကြီးများမှာ ရန်လိုစွာ အရောင်တောက်နေခဲ့ပြီး မီတာဝက်ခန့် ရှည်လျားလှသော အစွယ်ကြီးများမှာ ကြောက်စရာကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကာ ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်လောက်သော ကြောက်စရာကောင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။
သို့သော်လည်း။
ဝိညာဉ်ခန္ဓာစစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်အတောက်များမှာ သူ၏ နှလုံးသွေးကြောများဆီသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းသွားခဲ့ရချေပြီ။
“ဝုန်း——!”
တိုက်ထန်သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့လှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်မိသည်။ တောင်ငယ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော သူ၏ လက်သီးကြီးနှစ်ဖက်ကို သူ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် မြှောက်လိုက်ရင်း အောက်ဘက်ရှိ တုကုဘိုထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက် အဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူ၏ အစွမ်းကုန် ရိုက်ချက်မှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှပေသည်။ ဧရာမ လက်သီးကြီးများ ကျရောက်မလာသေးမီမှာပင် ပြင်းထန်လှသော လေဖိအားများကြောင့် ဂိုဏ်းစံအိမ်တစ်ခုလုံးရှိ အပင်များမှာ ကွေးညွှတ်သွားခဲ့ရချေပြီ။ ၎င်းမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။
ဝုန်း——!
ဧရာမ လက်သီးကြီးများ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် မြေပြင်နှင့် ကျောက်ခဲများ ကွဲကြေသွားခဲ့ရပြီး ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့ရချေပြီ။ သို့သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ သွေးမြူများ ပန်းထွက်နေခဲ့သော တိုက်ထန်သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်—
“မဖြစ်နိုင်ဘူး!”
သူသည် မိမိ၏ ကျရောက်လာသော လက်သီးကြီးများကို ကြီးမားလှသော ခွန်အားတစ်ခုက ပင့်တင်ထားပေးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို မည်မျှပင် နှိုးဆော်ပါစေဦးတော့၊ သူ၏ လက်သီးကြီးများမှာ တစ်လက်မမျှပင် အောက်သို့ ထပ်မံ၍ နစ်မြုပ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူ၏ ခွန်အားအပိုင်းတွင်မူ… သာမန် ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော်တစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ! သူသည် ယခုအခါတွင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဆိပ်အတောက်များကြောင့် ‘အညံ့ဆုံး’ ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော်ဟု လူသိများကြသော တုကုဘိုအနေဖြင့် ၎င်းကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ကာ တောင့်ခံထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ!
“ပုရွက်ဆိတ်က သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်ခါချင်နေတာပဲ”
မီတာရာဂဏန်းခန့် ရှည်လျားလှသော ‘ကျောက်စိမ်းမြွေစိမ်းဘုရင်’ ကြီး။
၎င်းသည် ဝိညာဉ်ခန္ဓာစစ်၏ ထုထည်ကြီးမားလှသော လက်မောင်းကြီးအပေါ်သို့ ရစ်ပတ်လိုက်ချေပြီ။ ဧရာမ မြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တင်းကြပ်စွာ ညှစ်ပစ်လိုက်ရာ တိုက်ထန်၏ ထုထည်ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဆီမှတစ်ဆင့် အရိုးအဆစ်များ ကွဲကြေသွားသည့် အသံများ ချက်ချင်းဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။ ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာစစ်မှာ အတင်းအကြပ် ညှစ်ခြေခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရတော့၏။
ရွှံ့ညွန်ပုံတစ်ခုကဲ့သို့ လဲကျနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော တိုက်ထန်ကို ကြည့်လိုက်မိရင်း တုကုဘိုက ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်—
“ဒီညမှာ အခြားလူတွေလည်း လာကြဦးမှာ”
“ခွန်အားဂိုဏ်းကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ၊ တိုက်ထန်… မင်းရဲ့ အသက်ကိုတော့ အသစ်ရောက်လာမယ့်လူတွေ လာပြီး ယူဖို့အတွက် ချန်ထားပေးခဲ့ပါ့မယ်”
သူ၏ စကားလုံးများ ပြယ်လွင့်သွားခဲ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တုကုဘိုသည် အဆိပ်မြူခိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ထုထည်ကြီးမားလှသော ညဉ့်မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သတည်း။
“ဟူး… ဟူး…”
တိုက်ထန်၏ ခြေလက်အားလုံး အလုံးစုံ ကြေမွသွားခဲ့ရချေပြီ။ သို့သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နာကျင်မှုများမှာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ရှိနေသော ခံစားချက်များ၏ သောင်းဂဏန်းပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိခဲ့ချေ။ ခွန်အားဂိုဏ်းကြီး… ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။ အားလုံးက သူ နေ့ခင်းတုန်းက အရက်မူးဓားကို သွားရောက်အနိုင်ကျင့်ခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“အား… အား…”
တုံ့လော်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားလှသော ဤခွန်အားနတ်ဘုရားကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ ရင်ဘတ်ကို ဆုတ်ဖြဲမတတ် နာကျင်လှသော ငိုကြွေးသံများကိုသာ ထွက်ပေါ်စေနိုင်တော့သည်။ သွေးစများနှင့် ရောယှက်နေသော မျက်ရည်များမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်မှတစ်ဆင့် စီးကျလာခဲ့ရချေပြီ။ သူသည် မိမိ၏ အသိုက်အမြုံ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသော မသန်မစွမ်း ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့တော့သည်။ နောင်တတရားများမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့ရချေပြီ။
ကွက်တိအချိန်မှာပင်။
ပုံရိပ်နှစ်ခု သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“အခုမှ ငိုတတ်နေပြီ ဟုတ်လား”
တိုက်ထန်၏ ငိုကြွေးသံများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ခက်ခဲစွာ မော့လိုက်ရင်း အသစ်ရောက်ရှိလာသူများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရတော့၏။ ဤလူနှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများမှာ နက်ရှိုင်းလှသော စမ်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့လည်းကောင်း ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရချေပြီ။
ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော်!
နောက်ထပ် ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော် နှစ်ဦးပါလား!
အရက်မူးဓားကို သွားရောက်ပြဿနာရှာမိခြင်းက တကယ်ပဲ ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော် လေးဦးစလုံးကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့တာလား! ဤအချိန်ကျမှသာ တိုက်ထန်သည် မိမိ နေ့ခင်းတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလှတဲ့ ဒုက္ခကြီးကို သွားပြီးတော့ ဆွမိခဲ့လဲဆိုတာကို တကယ်ပဲ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ခဲထားလျက် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ သွေးမြူများကို ပန်းထုတ်လိုက်မိရင်း—
“ငါ့ကို သတ်ပစ်ကြစမ်း… ငါ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြစမ်း…”
ငါးပူတင်းနှင့်မြွေလှံ တို့သည် တိုက်ထန်ကို အမှုမထားကြပေ။
“ကျောက်စိမ်းမြွေစိမ်းဘုရင်ရဲ့ အဆိပ်နံ့ပဲ၊ ဒီအဆိပ်အိုက အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့ပုံရတယ်”
“ဟဲဟဲ၊ အဲဒီအဆိပ်အိုက တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှတာပဲ၊ ခွန်အားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့လို့ ငါတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာသွားတာပေါ့”
ငါးပူတင်းသည်လည်း အဆိပ်အတောက်အပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မြွေလှံထံသို့ အဆိပ်ဖြေဆေးတစ်လုံး လှမ်းပေးလိုက်၏။ မြွေလှံသည် သူ၏ ခြေဖျားဖြင့် တိုက်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှန်လိုက်မိရင်း သေသည်ထက်ပင် ဆိုးဝါးလှသော ထိုလူ၏ သနားစရာကောင်းလှသည့် ပုံစံကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိကာ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်—
“မင်း အစကတည်းက ဒါကို သိခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုမျိုး ပြုမူခဲ့ရတာလဲ”
“ဘယ်သူက မင်းကို မျက်လုံးမရှိဘဲ ပြဿနာမရှာသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သွားပြီး ပြဿနာရှာခိုင်းလို့လဲ”
“မင်းရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချန်ထားပေးခဲ့ပါ့မယ်၊ တကယ့် ပိုင်ရှင်အစစ်အမှန် လာပြီးတော့ ကိုယ်တိုင် လာယူတာကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်စမ်းပါ”
၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး ထွက်ခွာသွားသည့် အခါတွင်လည်း တကယ့်ကို ပြတ်သားလွန်းလှပေသည်။
ခဏမျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်။
နောက်ထပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော မည်းမှောင်လှသော ပုံရိပ်အချို့ ခွန်အားဂိုဏ်း စံအိမ်ကြီး၏ ပြင်ပသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြန်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော စံအိမ်ကြီးအတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်မိကြသည်တွင် အားလုံး အလုအယက် အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ကြရတော့၏။ ထိုအဖွဲ့အတွင်းရှိ အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးသည် လေထုကို နမ်းရှုံ့ကြည့်လိုက်မိရင်း သူ၏ မျက်နှာပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး—
“မကောင်းဘူး!”
“ဒါက ကျောက်စိမ်းမြွေစိမ်းဘုရင်ရဲ့ အဆိပ်အတောက်ပဲ! မြန်မြန် ပြေးကြစို့!”
“ခွန်အားဂိုဏ်းကတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ! ငါတို့ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး!”
ထိုဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော လူများမှာ စံအိမ်ကြီး၏ တံခါးခုံကိုပင် မကျော်ဖြတ်ရသေးမီမှာပင် ညဉ့်မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ပြန်လည်၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရတော့သည်။
နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်။
လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ခွန်အားဂိုဏ်း စံအိမ်ကြီး၏ ပြင်ပသို့ နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရတော့သည်။