အခန်း (၉၃) - ခေါင်းစဉ်ရတုံ့လော်နှစ်ဦး၏ ဆိုက်ရောက်လာခြင်း
ယွီယွမ်ကျန့်သည် ခေါင်းခဲနေခဲ့ရချေပြီ။
သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မြေးကြီးဖြစ်သူ၏ ‘ငိုယို၊ ပြဿနာရှာ၊ အဆုံးစီရင်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်’ သည့် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် နည်းလမ်းဟောင်းကြီးကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ”
“အကယ်၍ အရက်မူးဓားသာ မရှိခဲ့ရင် ထျန်းဟိန်က အခုလို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဇွဲနပဲနဲ့ ကျင့်ကြံနေပါ့မလဲ”
မင်ရည်ကဲ့သို့ မှောင်မိုက်လှသော ညဉ့်ကောင်းကင်ယံအောက်တွင်။
လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ကောင်းကင်ဘုံကို ဆုတ်ဖြဲလျက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
မိုးကြိုးစွမ်းအားများကို အားပြုထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရတော့၏။
ခွန်အားဂိုဏ်းသည် ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်၏ တောင်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးတွင် တည်ရှိသည်။
တည်ကြည်ထည်ဝါလှသော ဂိုဏ်းစံအိမ်ကြီး၏ တံခါးဝရှေ့တွင်။
မီတာနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားလှသော ‘တိုက်တန်ဧရာမမျောက်ဝံ’ ၏ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ကျယ်ဝန်းလှသော စံအိမ်ကြီးအတွင်းရှိ ဗိသုကာလက်ရာများမှာ ရိုးရှင်းပြတ်သားပြီး ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးများနှင့် သစ်တောတစ်ခုကဲ့သို့ တိုင်လုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။
ဤအချိန်တွင်။
မဟာခန်းမဆောင်အတွင်း၌။
ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲအချို့မှာ စကားများကို ဓားလှံများကဲ့သို့ သုံးနှုန်းကာ ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြတော့သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်! အတိတ်တုန်းက ခင်ဗျား အရက်မူးဓားဆီကို သွားပြီး ပြဿနာရှာဖို့ လုပ်တုန်းက ကျွန်တော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့သားပဲ! အခုတော့ ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့မှာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူကြီးတစ်ယောက်ကို ဖန်တီးမိသွားပြီ!”
“ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်၊ ခင်ဗျားက အရက်မူးဓားကို ငါတို့ဂိုဏ်းထဲ ဆွဲသွင်းချင်လို့ ကောင်းစေချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာဆိုတာ! ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု၊ ရဲမိသားစုနဲ့ တုကုမိသားစုတို့တောင်မှ မလုပ်နိုင်ခဲ့တာကို၊ ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းက ဘာမို့လို့ ဤကဲ့သို့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ တွေးခဲ့ရတာလဲ!”
“အင်း… ဒီကလေးရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီက တကယ့်ကို ရှားပါးလွန်းလှတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မပျော် စားမဝင် ဖြစ်စေတယ်!”
ဝုန်း——!
ပင်မကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် တိုက်တန်သည် သူ၏ လက်ဖြင့် လက်တင်ခုံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
သံမဏိထက်ပင် မာကြောလှသော သံသစ်သား လက်တင်ခုံကြီးမှာ တဂျောက်ဂျောက်နှင့် အသံမြည်ကာ ကွဲအက်သွားခဲ့ရပြီး သစ်စများ လွင့်စင်သွားခဲ့ရချေပြီ။
သူ၏ ကျားမျက်ဝန်းကြီးများကို ပြူးကျယ်လျက် ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည့် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသောအသံဖြင့် ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆိုလိုက်သည်—
“ဒီအဘိုးကြီးက အရက်မူးဓားနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ!”
“ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ကို မသန်မစွမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီမိသားစုကြီးသုံးစုရဲ့ လူငယ်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ဘူး!”
“ဒီပဋိပက္ခ သေးသေးလေးတစ်ခုကြောင့်နဲ့ အဲဒီမိသားစုကြီးသုံးစုက ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ သူတို့ရဲ့ အင်အားတွေကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလား!”
“ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ! သူတို့ သတ္တိရှိရင် လာခဲ့ကြစမ်းပါ!”
မွန်းကျပ်လှသော တိတ်ဆိတ်မှုအချို့ ပြီးနောက်။
နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဖိအားကြီးသော လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်တော့သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါတို့ ခွန်အားဂိုဏ်းက အခြားလူတွေ လာပြီး နှိပ်စက်လို့ရတဲ့ အညံ့စား မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီပဋိပက္ခက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုအဖြစ် မပြောင်းလဲသွားသရွေ့တော့ အဲဒီမိသားစုကြီးသုံးစုက ငါတို့နဲ့ လုံးဝ မျက်နှာပျက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး!”
“မှန်တယ်၊ အရက်မူးဓားအပေါ်မှာ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့… သူ ကြီးထွားဖို့အတွက် အချိန်လိုပါသေးတယ်!”
အစည်းအဝေးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။
တိုက်တန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မဟာခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
သူ စင်္ကြံထောင့်ကို ကွေ့လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်။
တောင့်တင်းခိုင်မာလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု တံတိုင်း၏ အရိပ်အောက်မှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တိုက်တန်၏ မျက်ခုံးတန်းများမှာ တင်းကြပ်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရပြီး—
“တိုက်လုံ… မင်း ဒီမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ”
တိုက်လုံသည် အရိပ်များထဲမှနေ၍ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
“မြေးဖြစ်သူအနေနဲ့ အဘိုးနဲ့ ဒီနေ့ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအကြောင်း စကားပြောချင်လို့ပါ”
တိုက်တန်သည် ဒီနေ့ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ကိစ္စများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိတိုင်း စိတ်တိုနေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း—
“ပြောစရာ ဘာရှိလို့လဲ!”
“ရှိတယ်!”
တိုက်လုံက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားခဲ့ရသော အဘိုးဖြစ်သူကို တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်၏။
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ သွေးကြောများဖြင့် နီရဲနေခဲ့ရပြီး သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ခဲထားလျက်၊ ဆုပ်ထားသော လက်သီးကြီးများမှာ တုန်ခါနေခဲ့ရတော့သည်။
“အဘိုး ဒီနေ့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်ကို သွားခဲ့တာက အရက်မူးဓားကို ခွန်အားဂိုဏ်းထဲ ဆွဲသွင်းဖို့အတွက် ဖြစ်နေတာကို၊ ဘာဖြစ်လို့ သမီး… အဲ… ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကို သုံးခဲ့ရတာလဲ!”
“ဒီကိစ္စပြီးသွားရင် ကျွန်တော် တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်မှာ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုးနဲ့ ဆက်ပြီး နေထိုင်ရတော့မယ်ဆိုတာကို အဘိုး ထည့်တွက်ခဲ့ဖူးရဲ့လား!”
တိုက်တန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်—
“လောကကြီးမှာ ကျောင်းတော်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ တစ်နေရာက မင်းကို လက်မခံရင် နောက်တစ်နေရာ သွားလို့ရတာပဲ!”
“ဒီနေ့က စည်းရုံးဖို့အတွက် သွားခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးဖို့ သွားခဲ့တာလည်း အမှန်ပဲ! ငါ တိုက်တန်ရဲ့ မြေးကို ဘယ်သူကမှ လာပြီး မနှိပ်စက်စေရဘူး…”
တိုက်လုံသည် သူ၏ ထုထည်ကြီးမားလှသော လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရင်း မျက်နှာကို သုတ်လိုက်မိကာ—
“ကျွန်တော် အရက်မူးဓားရဲ့ အရိုက်ခံခဲ့ရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာက သူ့ထက် ညံ့လို့ ဖြစ်ရတာပါ!”
“ပြီးတော့ သူ့ဘေးနားက မိန်းကလေးကို အရင်ဆုံး သွားပြီး ပြဿနာရှာခဲ့တာလည်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ! ကျွန်တော် တိုက်လုံအနေနဲ့ ဒီရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံတယ်! ကျွန်တော် လုံးဝကို ကျေနပ်တယ်!”
“ဒါပေမဲ့ အဘိုး! အဘိုးရဲ့ ဒီနေ့ လုပ်ရပ်တွေကိုတော့… ကျွန်တော် တကယ့်ကို မုန်းတီးမိတယ်!”
ဖြန်း——!
တိုက်တန်က ဒေါသထွက်သွားခဲ့ချေပြီ။
သူသည် တိုက်လုံကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပစ်လိုက်ရာ မြေးဖြစ်သူမှာ လေထဲတွင် လိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။
ယခုနှစ်တွင် အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည့် သူ၏ မြေးဖြစ်သူမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန်နေခဲ့ရပြီးမှသာ နောက်ဆုံး၌ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားပြုလျက် မတ်မတ်ပြန်ထနိုင်ခဲ့သည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း။
တိုက်တန်သည် အသိစိတ်မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်မိကာ လက်လှမ်း၍ တွဲကူပေးချင်မိသည်။
သို့သော်လည်း။
သူ၏ လက်မောင်းမှာ တစ်ဝက်မျှ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးမှ။
သူသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်လိုက်မိရင်း လက်ကို လက်အင်္ကျီစအတွင်းသို့ ပြန်လည်၍ ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
သူသည် မိမိ၏ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်—
“အကယ်၍ ငါတို့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းကို နှစ်ပေါင်းရာချီပြီးတော့ ကြီးပွားတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
“မင်းက ဤမျှအထိ ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းကြီးစွာ တွက်ချက်မှုတွေကိုတောင် သဘောမပေါက်နိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းက ခွန်အားဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာဖို့ မထိုက်တန်သေးဘူး”
“ဘိုးဘေးခန်းမဆီကို သွားပြီးတော့ တံတိုင်းကို မျက်နှာမူလျက် မိမိရဲ့ အမှားတွေကို ပြန်ပြီးတော့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်စမ်း”
တိုက်လုံက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိရင်း။
ဘိုးဘေးခန်းမရှိရာဆီသို့ ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရတော့၏။
တိုက်တန်သည် သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။
သူ မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် တစ်စက္ကန့်မှာပင်။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။
သူသည် မဆိုင်းမတွပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ တံခါးပြင်ပသို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။
ပြာနှမ်းလှသော လျှပ်စီးစွမ်းအားများသည် မှေးမှိန်လှသော အခန်းအတွင်း၌ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။
မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကြောက်စရာကောင်းလှသော ခွန်အားကြီးတစ်ခု တိုက်တန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ထိုခွန်အားကြီး၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
ဗုန်း——
သူသည် အခန်းအတွင်းရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ရတော့သည်။
ထိုကုလားထိုင်ထက်တွင်မူ။
ပြာလွင်လှသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးနေခဲ့၏။
ခွန်အားနတ်ဘုရား ဖြစ်သော တိုက်တန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို အားပြုထားမိရင်း နဖူးပြင်ထက်တွင် သွေးကြောကြီးများ ဖောင်းကြွနေခဲ့ရသော်လည်း ခေါင်းကိုမော့၍ ကြည့်ရှုရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
အတိတ်တုန်းက မာနကြီးလှသော ဖိအားများမှာ အလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲ၌ အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
“မိုးကြိုး… မိုးကြိုးတုံ့လော်…”
“ခင်ဗျား… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး… ဒီကို ကြွမြန်းလာခဲ့တာလဲ…”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရင်း ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်—
“မင်း မသိဘူးလား”
“မသိ… ကျွန်တော် မသိပါဘူး…”
“မင်း ဒီနေ့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်ကို သွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
တိုက်တန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းလင်းချက် ပေးလိုက်မိတော့သည်—
“မိုးကြိုးတုံ့လော် ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပေးပါဦး!”
“ကျွန်တော်… ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ မြေးဖြစ်သူ ယွီထျန်ဟိန်ကို ဘာတစ်ချက်မျှ မထိခိုက်စေခဲ့ပါဘူး!”
“အရက်မူးဓား”
ဤစကားလုံး သုံးလုံးသည် တိုက်တန်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို စကားဆွံ့အသွားစေခဲ့ရချေပြီ။
အေးစက်လှသော၊ အရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားစေနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရင်ထဲမှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ရတော့သည်။
အရက်မူးဓား ဟုတ်လား?!
အဲဒီမိသားစုကြီးသုံးစုက တံခါးဝအထိ လာပြီး ပြဿနာမရှာရသေးဘူး!
လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အရင်ဆုံး ရောက်လာခဲ့တာလား!
အရက်မူးဓားနဲ့ လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုကလည်း ဤမျှအထိ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေကြတာလား!
ဒီအရက်မူးဓားက… သူ တကယ်ပဲ သွားပြီး ပြဿနာမရှာသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား?!
“ငါတို့ လျှပ်စီးနဂါးမိသားစုက အရက်မူးဓားအပေါ်မှာ အကြွေးတစ်ခု တင်ရှိနေခဲ့တာ”
“မင်း ဒီနေ့ သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုမှတော့… ငါတို့ ဒဏ်ရာချင်း အလဲအလှယ် လုပ်ကြတာပေါ့”
ယွီယွမ်ကျန့်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းလျက် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။
ဝုန်း——ဂျိမ်း——
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
တိုက်တန်သည် လတ်ဆတ်လှသော သွေးတစ်လုတ် ပြင်းထန်စွာ ပန်းထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံအရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရကာ နီရဲမည်းတူးနေသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရတော့သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားခဲ့ရ၏။
သူသည် အော်ဟစ်သံတစ်ချက်ပင် မပြုနိုင်ခဲ့ရှာပေ။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်လဲကျသွားခဲ့ရပြီး သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့ရတော့သတည်း။
“ဟွန့်”
ယွီယွမ်ကျန့်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လျှပ်စီးစွမ်းအားများ လင်းလက်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။
လေထုထဲတွင် လောင်ကျွမ်းနေသော အနံ့အချို့နှင့် လွင့်ပျံနေသော လျှပ်စီးစွမ်းအားအချို့သာ ကျန်ရှိနေခဲ့တော့သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်။
“ဟူး…”
တိုက်တန်သည် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများကြားမှနေ၍ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ရသည်။
“မကောင်းဘူး… ဒါက မကောင်းဘူး…”
“ဒီညမှာ… အခြားလူတွေလည်း လာကြဦးမှာ သေချာတယ်…”
အရက်မူးဓားနှင့် မည်သို့မျှ အချိတ်အဆက် မရှိခဲ့ဖူးသော လျှပ်စီးနဂါးမိသားစု၏ ဂိုဏ်းချုပ်၊ မိုးကြိုးတုံ့လော်ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပြီ ဆိုမှတော့။
ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ မိသားစုကြီးသုံးစုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပါ့မလဲ။
အတိုင်းအဆမဲ့လှသော နောင်တတရားများ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် တိုက်တန်အနေဖြင့် တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။
သူသည် မြေပြင်မှနေ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခဲစွာ အားပြုလျက် ထရပ်လိုက်မိရင်း ခြံဝင်းပြင်ပသို့ ယိမ်းထိုးလျက် ပြေးထွက်ကာ အသံဗလံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်—
“လူရှိလား… လူရှိကြလား…”
“အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်စမ်း… ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး… အမြင့်ဆုံး သတိပေးချက် အဆင့်ကို မြှင့်တင်လိုက်စမ်း!”
ဤစကားနှစ်ခွန်းကို အော်ဟစ်ပြီးနောက်။
တိုက်တန်၏ မျက်နှာပြင်မှာ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားခဲ့ရချေပြီ။
မဟုတ်သေးဘူး!
ဘာဖြစ်လို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက ဤမျှအထိ တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ။
သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖြစ်၏!
ဂိုဏ်းစံအိမ်ကြီး၏ တံခါးဝရှေ့တွင်။
မီတာနှစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားလှသော ‘တိုက်တန်ဧရာမမျောက်ဝံ’ ၏ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုကြီး၏ ထိပ်ထက်တွင်။
သွယ်လျလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်တွင် ထားလျက် မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး ညဉ့်လေပြင်းများသည် သူ၏ ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်များကို တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံစေခဲ့ရသည်။
သူ၏ ဆံပင်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့ကြစဉ်အတွင်း၌။
မမြင်နိုင်လှသော၊ အနံ့အသက်မရှိလှသော အဆိပ်အတောက်အချို့မှာ အသက်ရှိနေသည့်အလား လေထုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရချေပြီ။
၎င်းတို့သည် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်လှသော မြွေငယ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီး ညဉ့်လေပြင်းများနှင့်အတူ ခွန်အားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ကြရတော့သည်။
အတိုင်းအဆမဲ့လှသော တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း၌။
တိုက်တန်၏ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသော အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
တုကုဘို၏ အသက်ကြီးလှသော်လည်း တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာပြင်ထက်တွင် အေးစက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရပြီး—
ဗုန်း——
ညင်သာလှသော အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ။
သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။
သူ ရှိနေခဲ့ဖူးသော နေရာတွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြယ်လွင့်သွားခဲ့သည့် စိမ်းလဲ့လှသော မြူခိုးအချို့သာ ကျန်ရှိနေခဲ့တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။
လီကျယ်ရှန်း၏ တိတ်ဆိတ်လှသော ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်း၌။
ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း——!
ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း——!
အလုအယက် တံခါးခေါက်သံများ ရုတ်တရက် ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်းက ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော တံခါးဘောင်ကြီးကို လှုပ်ခါသွားစေခဲ့ရ၏။
“လီကျယ်ရှန်း!”
“လီကျယ်ရှန်း!”
တံခါးပြင်ပမှနေ၍ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။
ပုံရိပ်တစ်ခု ခြံဝင်းတံတိုင်းကို တိုက်ရိုက်ကျော်ဖြတ်လျက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ချေပြီ။
“လီ…”
ရောက်ရှိလာသူမှာ ရွှေချင်းဟယ် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ စကားလုံးများမှာ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းမှ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း။
ဇီးသီးတစ်လုံးသည် သူမ၏ အနည်းငယ် ဟဟပွင့်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးအတွင်းသို့ အတင်းအကြပ် ထိုးသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်များသည် မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်း၌ ရှာဖွေလိုက်မိပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။
ရင်းနှီးလှသော၊ မည်သို့မျှ ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိဘဲ ဘေးကင်းလွတ်မြောက်နေသည့် ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လူငယ်လေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင် သူမ၏ တင်းကြပ်နေသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည်၍ ပြေလျော့သွားခဲ့ရတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး ပါးလွှာလှသော ညဝတ်အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှေချင်းဟယ်ကို ကြည့်လိုက်မိရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်—
“မင်း သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ ငါ့ကို ဘာလာရှာတာလဲ”