အခန်း (၈၉) - ချန်ရန်ရွှယ် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာခြင်း

နင်ဖုန်းကျစ်နှင့် ချန်ရှင်းတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ အကြည့်အာရုံ၏ အဆုံးသတ်နေရာ၌ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြချေပြီ။

ထိုအချိန်မှသာ လီကျယ်ရှန်းသည် အဝင်ဝတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သေးငယ်လှသော အိမ်ရာဝန်းကလေးအတွင်းသို့ ပြန်လည် လှည့်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

ပြင်ပလူများ မရှိတော့သည့် ကာလတွင်—

ရွှေချင်းဟယ်၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာပင် လျော့ကျကာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် စန္ဒကူးကုလားထိုင်ထက်၌ ပျင်းရိစွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးညွတ်လျက် ထိုင်လိုက်မိရာ၊ ထိုနုနယ်လှသော မျက်နှာပြင်လေးထက်၌ စိတ်အေးလက်အေး ရှိမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ဝင်ရောက် ထိုင်လိုက်မိရင်း—

“ဒီနေ့ နိုင်ငံတော်ကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်မများဘူးလား။ သူတို့နဲ့အတူတူ လိုက်လာဖို့ အချိန်တောင် ရှိနေပါလား။”

“အင်း… အလုပ်မများပါဘူး။”

ရွှေချင်းဟယ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိရင်း ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ရှာသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေကြသော ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတုံ့လော်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်လိုက်မိကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိကြတော့သည်။

အလုပ်မများဘူး ဟုတ်လား။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား စံအိမ်တော်ရဲ့ အတိုင်ပင်ခံတွေဆိုရင် အလုပ်များလွန်းလို့ အသက်ရှူရကျပ်ပြီး အမောဆို့နေကြပြီ!

သူမအနေနဲ့ နင်ဖုန်းကျစ်ကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်မှာ မင်းတစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ လိုက်လာခဲ့တာ သေချာတာပေါ့။

‘သခင်လေးက လီကျယ်ရှန်းအပေါ်ကို တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းနေတာပဲ မဟုတ်လား…’

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရင်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ညည်းတွားလိုက်မိကြသော်လည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ မြှောက်ကာ တစ်ကျိုက် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုပါက—

၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာ၌ နေထိုင်ရသည်ကို သဘောကျကြပေသည်။

ဆီးပန်းရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေပြီး နူးညံ့လှသော လေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် ဤသေးငယ်လှသော အိမ်ရာဝန်းကလေးကား တကယ့်ကို စိတ်နှလုံးကို လန်းဆန်းစေသော နေရာကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် နေရာ၌ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်အိုးများကို ကလိနေမိသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင်မူ သူသည် လက်ဖက်ရည်ကို အသာအယာ တစ်ကျိုက် သောက်သုံးလိုက်မိရင်း၊ မျက်ခွံများကို အောက်သို့ ချထားလျက် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တွေးတောနေမိတော့သည်။

ရွှေချင်းဟယ်သည် မျက်လုံးများကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်မိပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုငုံ့ထားသော ခန့်ညားလှသည့် မျက်နှာပြင်မှာ ဝမ်းနည်းနေသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်းပင် တည်ငြိမ်လွန်းနေခဲ့သည်။

ဂရုဏာသက်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုမှာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေ၌ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရရှာသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မည်မျှပင် လွတ်လပ်ပြီး စည်းကမ်းမဲ့လှသော စရိုက်မျိုး ရှိပါစေဦးတော့၊ သူက အသက်ငယ်ရွယ်သေးသည့် လုလင်ပျိုတစ်ဦးသာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ယနေ့တွင် နင်ဖုန်းကျစ်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့်—

အတိတ်က အကြောင်းအရာ မှန်သမျှမှာ သူ၏ ရင်ထဲ၌ သေချာပေါက် ပြန်လည် ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့ပေလိမ့်မည်။

လူသားတို့၏ နှလုံးသားမှာ ကျောက်တုံး မဟုတ်ချေ၊ မည်သို့လုပ်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ရွှေချင်းဟယ်သည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်မိသည်။

သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လှည့်ပတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

နူးညံ့ပြီး ပူနွေးလှသော လက်ကလေးတစ်စုံမှာ ထိုလုလင်ပျို၏ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးတန်းကြားလေးအပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာခဲ့ရှာသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ အတွေးစများထဲ၌ နစ်မွန်းနေခဲ့သဖြင့် ရွှေချင်းဟယ်၏ အပြုအမူများကို သတိမပြုမိခဲ့ဘဲ၊ ထိုနူးညံ့လှသော တို့ထိမှု ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်ကျမှသာ သူ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ရတော့သည်။

“ရွှေချင်းဟယ်… မင်း…”

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်မိသည်။

သူသည် ဂရုဏာသက်မှုများနှင့် နူးညံ့မှုများ ရောယှက်နေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံတွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“ခဏလောက် အိပ်စက်လိုက်ပါဦး… ငါ… ငါ မင်းရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေပေးပါ့မယ်။”

လီကျယ်ရှန်းမှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျား၌ နူးညံ့လှသော အပြုံးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်—

“ကောင်းပြီလေ။”

ဆီးသီးပင်၏ အောက်တွင် ဖြစ်ပေသည်၊ နူးညံ့လှသော လေညင်းလေးများကြားထဲ၌။

ရွှေချင်းဟယ်၏ လက်ချောင်းလေးများထံ၌မူ နွေးထွေးမှုများ ပါဝင်နေခဲ့ချေပြီ။

သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ နဖူးပြင်လေးအပေါ်သို့ တစ်ချက်ချင်းစီ ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးနေမိရှာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကပင် ငါးပူတင်းတုံ့လော်ကို သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ကြိတ်လိုက်မိစေတော့သည်။

သခင်လေး၏ အဆင့်အတန်းက မည်မျှအထိ မြင့်မြတ်လှသနည်း။ သူမက ဤကဲ့သို့သော အခြေခံကျလှသည့် အပြုအမူမျိုးကို ဘာဖြစ်လို့ လာပြီး လုပ်ဆောင်ပေးနေရတာလဲ!

မြွေလှံတုံ့လော်မှာမူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိရင်း ငါးပူတင်းတုံ့လော်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်မိပြီး၊ ထို့နောက် အိမ်ရာဝန်း၏ ပြင်ပဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသော အကြည့်တစ်ချက် ပြသလိုက်မိသည်။

သူသည် ပြတ်သားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ… သန့်စင်ပြီး တောက်ပလှသော စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ ရွှေချင်းဟယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူရိပ်နှစ်ခုမှာ လျှပ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြပြီး အိမ်ရာဝန်း၏ တံတိုင်းကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရပြီး အိမ်ရာဝန်း၏ ပတ်ပတ်လည်ကို ဘေးကင်းလုံခြုံအောင် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြချေပြီ ဖြစ်သည်။

အိမ်ရာဝန်း၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ—

ဆီးပန်းပွင့်ဖတ်လေးတစ်ခုမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး ရွှေချင်းဟယ်၏ ပုခုံးထက်သို့ သာသာယာယာလေး ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုပန်းပွင့်ဖတ်လေး ကျရောက်သွားခဲ့သည့် နေရာမှ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်မိရင်း၊ တောက်ပလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရေဒီရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရတော့သည်။

မွန်မြတ်လှသော ထိုအလင်းတန်းများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြယ်လွင့်သွားခဲ့သည့် ကာလတွင်မူ—

အဖြူရောင်နှင့် ရွှေရောင်တို့ ရောယှက်နေသော ရှည်လျားလှသည့် ဇာဝတ်စုံကြီးတစ်ခုမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဝတ်ရုံတော်ကြီး၏ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။

ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်ရှည်ကြီးများမှာ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးကျနေခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို မှင်သက်သွားစေနိုင်လောက်သော အနှိုင်းမဲ့ လှပလှသည့် မျက်နှာပြင်လေးကို ပေါ်လွင်သွားစေခဲ့တော့သည်။

ရွှေချင်းဟယ် ဟူ၍ ရှိမနေခဲ့တော့ချေ။

လက်ရှိတွင် ဆီးသီးပင်အောက်၌ မတ်တပ်ရပ်နေသူမှာ ချန်ရန်ရွှယ်သာလျှင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာမူ… အိပ်ပျော်နေသော လုလင်ပျိုအပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည့် ညင်သာပြီး သံယောဇဉ်ကြီးမားလှသော အကြည့်လေးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ် အိပ်စက်ခြင်းကိုမူ—

လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် အထူးသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ခြေလက်များကို ဆန့်တန်းလိုက်မိရင်း ကျေနပ်အားရလှသော ညည်းတွားသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ နဖူးပြင်ထက်ရှိ နူးညံ့ပြီး ပူနွေးလှသော တို့ထိမှုမှာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပြုံးလိုက်မိပြီး ၎င်းကို သာသာယာယာလေး ပုတ်လိုက်မိရင်း—

“ကျေးဇူးပဲ… ချင်းဟယ်၊ ငါ အရမ်းကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။”

သို့သော်လည်း။

သူ၏ လက်ဖဝါးအောက်ရှိ ထိုလက်ကလေးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ တို့ထိမှုမှာလည်း… အလွန်အမင်းပင် နုနယ်လွန်းနေခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်မိရင်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အလင်းရောင်စုံများကြားထဲတွင်—

မွန်မြတ်ပြီး အနှိုင်းမဲ့ လှပလှသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းများကပင် ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်သော နေမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်များကိုပင် မှေးမှိန်သွားစေခဲ့သည့်အလား ခံစားရပေသည်။

“မင်း… ချန်ရန်ရွှယ်?”

ချန်ရန်ရွှယ်သည် သူမ၏ လက်ကလေးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်မိပြီး၊ အကြည့်ကို လီကျယ်ရှန်း၏ သေးငယ်လှသော အိမ်ရာဝန်းကလေးအပေါ်သို့ သာသာယာယာလေး ဝေ့ယမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရှာသည်—

“ဒါက မင်းရဲ့ နေအိမ်လား။ တကယ့်ကို သိက္ခာရှိပြီး ထူးခြားလှတဲ့ နေရာလေးပါပဲ။”

အံ့ဩမှု အရောင်အသွေးတစ်ခုမှာ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရပြီး ထို့နောက်မှသာ သူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရတော့သည်—

“ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ… ချန်ရန်ရွှယ်။”

ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းပြာလေးများက သူ့ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်မိရင်း—

“ရွှေချင်းဟယ်ကတော့… အရေးကြီးတဲ့ နိုင်ငံတော်ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ အရင်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါပြီ။”

“သူ မထွက်ခွာခင်တုန်းက ငါ့ကို ပြောခဲ့တာကတော့…”

ချန်ရန်ရွှယ်သည် စကားကို ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်မိပြီး သူမ၏ နောက်ကျောဘက်၌ ကွယ်ဝှက်ထားသော သွယ်လျလှသော လက်ကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိရှာသည်—

“သူ ပြောတာကတော့ ရှင်က ကျွန်မကို တွေ့ချင်နေသေးတယ် ဆိုလို့၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ရောက်လာခဲ့တာပါ။”

ထို “ရှင်က ကျွန်မကို တွေ့ချင်နေသေးတယ်” ဟူသည့် စကားလုံးများကြားထဲ၌ ပါဝင်နေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခံစားချက်များကြောင့်ပင် ဤစကားကို ဆိုလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

သို့သော်လည်း… ဒါက လီကျယ်ရှန်းကိုယ်တိုင် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော စကားလုံးများ သေချာပေါက် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် မိမိ၏ အရှေ့တွင် ပြုမူပြောဆိုမည့် စကားလုံးများနှင့် “ရွှေချင်းဟယ်” ၏ အရှေ့တွင် ပြုမူပြောဆိုမည့် စကားလုံးများမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်မဖြစ် ဆိုသည်ကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

‘လီကျယ်ရှန်း… အကယ်၍ မင်းက လူသားတွေ သဘောကျမယ့် စကားလုံးမျိုးတွေကိုပဲ ရွေးပြီး ပြောတတ်တဲ့လူမျိုး ဆိုရင်တော့… ဟွန်း!’

ချန်ရန်ရွှယ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို အသာအယာ ကိုက်လိုက်မိပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်ကို ရှောင်တိမ်းမနေခဲ့တော့ချေ။

၎င်းအစား သူမသည် ရဲဝံ့စွာဖြင့် မျက်ခွံများကို မြှောက်လိုက်မိပြီး သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများတွင်မူ စိုးရိမ်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ကွယ်ဝှက်နေခဲ့ကြချေပြီ။

သူမ၏ တောက်ပလှသော အကြည့်များ၏ အောက်တွင်မူ—

လီကျယ်ရှန်းသည် ပွင့်လင်းထင်သာရှိစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လျက် ဝန်ခံလိုက်တော့သည်—

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ ရွှေချင်းဟယ်ကို မင်းကို တွေ့ချင်တယ်လို့ တကယ် ပြောခဲ့တာပါ။”

“ရှင်…”

ချန်ရန်ရွှယ်၏ ရှည်လျားလှသော မျက်တောင်မွေးလေးများမှာ လိပ်ပြာအတောင်ပံများကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရရှာပြီး သူမ၏ သွယ်လျလှသော လက်ကလေးများမှာ ဝတ်ရုံစကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလွှာလေးကို ကိုက်ထားလိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းလေးများထက်၌ ပွင့်လန်းလာခဲ့သော ပါးချိုင့်လေးများကိုမူ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လီကျယ်ရှန်း၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်—

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် မျက်နှာကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်မိသော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းလေးများမှာမူ နဂါးငွေ့တန်းကြီးထက်ပင် ပိုမို၍ တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့ရှာတော့သည်။

“ငါ ထင်တာကတော့…”

“မင်း ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်ကြီးထဲမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မလည်ပတ်ရသေးဘူး မဟုတ်လား။”

“ငါ မင်းကို အပြင်ဘက်ကို ခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမလား။”

လီကျယ်ရှန်းသည် ချန်ရန်ရွှယ်ဆီသို့ သူ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်မိသည်။

ချန်ရန်ရွှယ်သည် သူမ၏ နားစည်ဘေးနား၌ ပြင်းထန်စွာ ခုန်လှုပ်နေသော မိမိ၏ အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားယောင်နေခဲ့ရတော့သည်။

သူမ၏ သွယ်လျလှသော လက်ချောင်းလေးများမှာ စိုးရိမ်တကြားဖြင့် လိမ်ကျစ်နေမိပြီး ထို့နောက်မှသာ လီကျယ်ရှန်း၏ ပူနွေးလှသော လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ သူမ၏ လက်ကလေးကို အားကိုးတကြီးဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်မိတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ ပင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ခြေဖဝါးကို အသာအယာ တစ်ချက် နင်းလိုက်မိသည်။

ပေါ့ပါးပြီး သွက်လက်လှသော ခုန်ပျံမှု အနည်းငယ်နှင့်အတူ—

သူသည် ချန်ရန်ရွှယ်ကို ဦးဆောင်လျက် သေးငယ်လှသော အိမ်ရာဝန်းကလေးအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြတော့သည်။

ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်ရှည်များမှာ လေထဲ၌ လွင့်ပျံနေခဲ့ကြပြီး၊ ချန်ရန်ရွှယ်သည် ဘေးနားရှိ လုလင်ပျို၏ ခန့်ညားလှသော ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်လေးကို ငဲ့ကြည့်လိုက်မိရာ၊ သူမ၏ ရင်ထဲ၌မူ သမင်ပေါက်စလေးတစ်ကောင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တည်မှု အခိုက်အတန့်တိုင်းကပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရှိန်းတိန်းရှိန်းတိန်းဖြင့် ထုံကျင်သွားစေခဲ့ရတော့သည်။

မှောင်မိုက်ခြင်း အရိပ်များထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတုံ့လော်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာမူ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

၎င်းက ၎င်းတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်ထားကြသည့် ရင်းနှီးလှသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၍တင် မဟုတ်ဘဲ၊ ချန်ရန်ရွှယ်၏ ပုံရိပ်စစ်ကြီးမှာ လောကသားတို့၏ အရှေ့၌ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို ပိုမို၍ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း ဦးတည်သွားရာ လမ်းကြောင်းမှာ မြို့ပြင်ရှိ လူသူဆိတ်သုန်းလှသော ကြာပန်းရေကန်ကြီး ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်ကျမှသာ—

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားခဲ့ကြရတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန်ပင် မိမိတို့၏ အရှိန်အဝါများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြပြီး အနောက်မှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် တင်းကြပ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကြတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ချန်ရန်ရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်လျက် ကြာပန်းရေကန်ကြီး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နူးညံ့လှသော မြက်ခင်းပြင်ထက်၌ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လှဲလျောင်းလိုက်ကြမိရင်း၊ ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်သော နေဝင်ရိုးရီ အလင်းရောင်စုံများ၏ လွှမ်းခြုံမှုများကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ခံယူနေမိကြတော့သည်။

ညဉ့်ဦးပိုင်း အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကြယ်တာရာ အလင်းတန်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် ကာလကျမှသာ—

ချန်ရန်ရွှယ်သည် မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်တည်မှုများနှင့်အတူ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်မိရင်း လီကျယ်ရှန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်မိရှာသည်—

“လီကျယ်ရှန်း…”

သူမ၏ အသံထဲ၌ ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲလှသော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့သည်—

သူမအနေဖြင့် ဤစကားလုံးများက သိက္ခာမဲ့လွန်းရာ ကျမကျ ဆိုသည်ကို မသိရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ယနေ့တွင် ဤစကားကို မဆိုခဲ့ဘူးဆိုရင်တော့—

သူမ ယနေ့ညတွင် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“အကယ်၍… အကယ်၍ မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် တွေ့ချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့…”

“ဒါဆိုရင်… ရွှေချင်းဟယ်ကိုပဲ ပြောပြလိုက်ပါ… ငါ မင်းဆီကို သေချာပေါက် လာတွေ့ပါ့မယ်…”

ကျဆင်းနေသော နေမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်စုံများမှာ ထိုအနှိုင်းမဲ့ လှပလှသော ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်နှင့် မိန်းကလေး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မွန်မြတ်ပြီး နူးညံ့လှသော အလင်းရောင်စုံများအဖြစ် ဝန်းရံထားခဲ့ကြချေပြီ ဖြစ်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးများမှာ နွေးထွေးနေခဲ့ပြီး သူက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြန်လည် ထူးလိုက်မိသည်—

“ကောင်းပြီလေ။”

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည့် ကာလအတွင်း၌မူ—

လီကျယ်ရှန်း၏ လူနေမှုဘဝမှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းများဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် ၃၄ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အပြင်၊ သူသည် သူ၏ ချင်းလျန်ဓားသီချင်း ပညာရပ်များကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ပိုမို၍ သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း။

ဤနေ့ရက်တွင်မူ။

ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်ကျောင်းတော်ကြီး၏ အဝင်ဝတံခါးကြီး၏ အရှေ့တွင် ဖြစ်ပေသည်။

ဝုန်း— ဝုန်း—

ဝုန်း— ဝုန်း—

ယွီဖုန်း၊ အော်စလိုနှင့် ရှီညီအစ်ကိုတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းနေခဲ့ကြရပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင်မူ နာကျင်မှု အရောင်အသွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။

ယွီထျန်ဟိန်၊ တုကုယန်နှင့် ရဲလင်လင်တို့မှာလည်း လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခု၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ ထိတ်လန့်တကြား တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုသံများကို နားထောင်ရင်း—

ထိုက်လုံသည် အဖိုးအိုကြီးတစ်ဦး၏ အရှေ့၌ ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်မိတော့သည်—

“အဖိုး… ကျွန်တော် အဖိုးကို တောင်းပန်ပါတယ်!”

“ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ပြန်လိုက်ပါတော့။ အဖိုးသာ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီးတော့ လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီကျောင်းတော်မှာ ဆက်ပြီးတော့ နေလို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!”