အခန်း (၈၄) - နင်ဖုန်းကျစ် ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်
“ဒါက ဘာအရက်လဲ။”
“တကယ့်ကို လေညင်းလေးတစ်ချက်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တာပဲ… အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။”
ကြာပန်းရေကန်ကြီး၏ ဘေးတွင် ဖြစ်ပေသည်။
လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်လေပြင်းအရက်အိုးကို မြက်ခင်းပြင်ထက်၌ ချထားခဲ့သည်။
ကြည်လင်လှသော အရက်ပုလင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လေညင်းလေးများက ဝဲပျံနေခဲ့ကြချေပြီ။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း ရွှေချင်းဟယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ အံ့ဩချီးကျူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မြက်ခင်းပြင်ထက်၌ ထိုင်လျက်၊ ‘ရတနာသုံးပါး ကြက်သားဟင်း’ ကို မြိန်ရှက်စွာ စားသောက်နေသော လီကျယ်ရှန်းက မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်မိရင်း—
“မင်း မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့။”
ရွှေချင်းဟယ်သည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့သည့်အလား အရက်ကို တစ်ကျိုက် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင်။
နူးညံ့လှသော လေညင်းလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားခဲ့ချေပြီ။
၎င်းက သူမ၏ ဆံနွယ်များနှင့် ဝါကျင်ကျင် ကတ္တီပါဝတ်ရုံတော်ကို သာသာယာယာလေး တိုက်ခတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“အရက်ကောင်းပဲ၊ အရက်ကောင်းပဲဟေ့!”
“ငါ ဒီလိုမျိုး အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ အရက်ကောင်းကို တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးဘူး!”
ရွှေချင်းဟယ်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အော်ဟစ်ချီးကျူးလိုက်မိရင်း—
“လီကျယ်ရှန်း… မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို အမြဲတမ်း ထုတ်ဖော်နိုင်ရတာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ပါးစပ်၌ ဆီများ ပေကျံနေလျက်ပင် ရွှေချင်းဟယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်မောလိုက်မိရာ ရွှေချင်းဟယ်အား အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
“မင်း… မင်း ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။”
ရွှေချင်းဟယ်သည် အလိုလိုပင် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် တို့ထိလိုက်မိရင်း—
“ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား။”
လီကျယ်ရှန်းသည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားဆိုသည်—
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“ငါက မေးချင်လို့ပါ… မင်း ငါ့ကို ပြောစရာ စကား ဘာမှမရှိဘူးလား။”
ရွှေချင်းဟယ်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်မိပြီး ပန်းကန်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော ကြက်တောင်ပံကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူမသည် လက်ကို လှမ်းဆန့်လိုက်မိချေပြီ။
လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲမှနေ၍ လုယူရန် ပြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း သူမ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး၊ လမ်းခရီး၌ “လီကျယ်ရှန်းအပေါ်ကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရမယ်” ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ကို အမှတ်ရမိသဖြင့် လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရှာသည်။
“ချန်ရန်ရွှယ်… မင်း သူမနဲ့ ဆုံခဲ့လား။”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဆုံခဲ့တာပေါ့။”
“သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်ရက်လုံးလုံး ငါနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တာ။”
“ဟူး…”
ရွှေချင်းဟယ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်—
“ငါ တကယ်ကို မင်းကို အားကျမိတာပဲ၊ ဒီလိုမျိုး အနှိုင်းမဲ့ အလှပဂေးလေးက အတူတကွ အဖော်ပြုပေးခဲ့တာကိုး။”
“ငါနဲ့တော့ မတူဘူး၊ ဆယ်ရက်လုံးလုံး အစိုးရစာရွက်စာတမ်းတွေကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ရတာ… ရူးချင် အောင်အထိ အလုပ်များနေခဲ့ရတာ။”
လီကျယ်ရှန်းက ရွှေချင်းဟယ်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရွှေချင်းဟယ်ကမူ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးမြန်းလိုက်သည်—
“အဲဒီ ချန်ရန်ရွှယ်ကို… မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှဲလျောင်းလိုက်မိသည်။
“ဘယ်လိုထင်လဲ ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
ရွှေချင်းဟယ်သည် ဝတ်ရုံလက်စွပ်အတွင်း၌ လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“ချန်ရန်ရွှယ်ကို ပြောတာလေ။”
“ဪ…”
လီကျယ်ရှန်းသည် အသံကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး ဆယ်စက္ကန့်ခန့် မျှ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်မိသည်။
ဤအပြုအမူက ရွှေချင်းဟယ်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နှုတ်ခမ်းလွှာများ အကြိမ်ကြိမ် ပွင့်အာသွားစေခဲ့ရရှာသည်။
ထို့နောက်မှသာ သူ၏ ပျင်းရိလှသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်—
“လောကထဲကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးလိုပဲ… အရမ်းလှပါတယ်။”
ရွှေချင်းဟယ်၏ မေးရိုးများ တင်းကြပ်သွားခဲ့ရပြီး နှုတ်ခမ်းစွန်းများ ပင့်တက်သွားမည်ကို အပြင်းအထန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရရှာသည်။
သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အမှတ်ရမိသွားသည့်အလား ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်—
“ဒါဆိုရင် ပြောပြပါဦး…”
“ချန်ရန်ရွှယ်၊ တုကုယန်၊ ရဲလင်လင်… ၎င်းတို့ထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး လှပလဲ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာထက်ရှိ ပေါ့ပါးမှုများမှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။
ဘာဖြစ်လို့ ဒီမေးခွန်းကြီးပဲ ထပ်ဖြစ်နေရတာလဲ။
သူသည် မတတ်နိုင်စွာဖြင့် သူ၏ အကောင်းဆုံး ဆင်ခြေကို ထုတ်သုံးလိုက်ရတော့သည်—
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်က ငါတို့လို ယောက်ျားနှစ်ယောက် နောက်ကွယ်မှာ ကွယ်ရာအတင်း ပြောရမယ့် ကိစ္စမျိုး လို့ ထင်လို့လား။”
“ချင်းဟယ်… ဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
“ငါ…”
ရွှေချင်းဟယ်မှာ စကားဆွံ့အသွားခဲ့ရသဖြင့် သွားများကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်လျက် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။
သူမသည် မကျေမနပ်ဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းပြင်ထက်၌ လှဲလျောင်းလိုက်မိသည်။
နူးညံ့လှသော လေညင်းလေးများက ဘေးနားရှိ လုလင်ပျိုထံမှ ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
၎င်းက မနေ့တုန်းက သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ပြွက်ပွက်ဆူနေခဲ့သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အသိများကို ညင်သာစွာ ချော့သိပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
“လီကျယ်ရှန်း…”
ရွှေချင်းဟယ်၏ အသံထဲ၌ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့ရှာသည်—
“အကယ်၍ ငါက အဲဒီ ချန်ရန်ရွှယ်ကို မင်းဆီကို ခဏခဏ လာတွေ့ခိုင်းမယ်ဆိုရင်… မင်း လိုလိုလားလား ရှိရဲ့လား။”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီကျယ်ရှန်းက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်—
“သဘာဝအတိုင်းပဲ… လိုလားတာပေါ့။”
ရွှေချင်းဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းလေးများမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားခဲ့ရရှာသည်။
မျက်နှာထက်သို့ တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းလေးများနှင့် နူးညံ့လှသော မြက်ခင်းပြင်ကို ခံစားမိရင်း၊ သူမသည် လက်ရှိ အခြေအနေကြီးမှာ လောက၌ အကောင်းဆုံးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရတော့သည်။
သို့သော်လည်း။
သူမ ဤအရာကို ကြာမြင့်စွာ မခံစားလိုက်ရချေ။
လီကျယ်ရှန်းက ပျင်းရိစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်—
“ဟေး… မင်းက ချန်ရန်ရွှယ်ကို ထွက်လာခိုင်းရင် သူမက ထွက်လာရမှာလား။ မင်းနဲ့ သူမနဲ့က ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ။”
ရွှေချင်းဟယ်၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ပျာယာခတ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ချက်ချင်းပင်။
သူမသည် မိမိ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ဆင်ခြေကို အမှတ်ရမိလိုက်သည်—
“သူမက… ငါ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဝေးကွာတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။”
လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်မိရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်—
“ဝမ်းကွဲညီမ ဟုတ်လား… အဲဒါကလည်း မဆိုးပါဘူး…”
လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် ပိုမို၍ စူးစမ်းလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရွှေချင်းဟယ်သည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ များစွာ လေးနက်သွားခဲ့ရတော့သည်။
“လီကျယ်ရှန်း… ငါ မင်းကို ပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။”
“ဟင်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်မိပြီး သူမကို သံသယစိတ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်—
“ဘာကိစ္စလဲ။”
ရွှေချင်းဟယ်၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရပြီး စကားလုံးများကို ခဏမျှ ချိန်ဆလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ စကားဆိုသည်—
“မင်း သိထားသင့်တာက…”
“ရတနာခုနစ်ပါးကလန်က ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်မိသားစုနဲ့ အမြဲတမ်း နီးကပ်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျစ်က ငါ့ရဲ့ ဆရာ ဖြစ်တယ်။”
“တကယ်တော့ ဆရာက အရင်တုန်းက ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်ကို ခဏခဏ လာလေ့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ဓားတုံ့လော် ချန်ရှင်းက အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လို့ သူ့အတွက် အစောင့်အရှောက် ပြုလုပ်ပေးနေရတာကြောင့် ဒီကို မလာဖြစ်တာ ကြာပြီ။”
သူမသည် စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို လီကျယ်ရှန်းအပေါ်၌ တင်းကြပ်စွာ စိုက်ထားလိုက်မိသည်—
“ငါ သတင်းရရှိတာကတော့ ဆရာ နင်ဖုန်းကျစ်က မနက်ဖြန်ကျရင် ကောင်းကင်ဒိုမြို့တော်ကို ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်။”
“လီကျယ်ရှန်း… မင်း… ဘာဖြစ်လို့ မြို့ပြင်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် သွားပြီး မရှောင်နေရတာလဲ။”
သူမနှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့မှာ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်နိုင်သည့် မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေသည်။
တစ်ခေါက်က အရက်သောက်ပြီး မူးယစ်နေခဲ့ကြသည့် ကာလတွင်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူမအား ရတနာခုနစ်ပါးကလန် နှင့် ပတ်သက်ခဲ့သော သူ၏ အတိတ်အကြောင်းအရာများကို ပြောပြဖူးခဲ့သည်။
ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် နင်ဖုန်းကျစ် ရောက်ရှိလာတော့မည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်တွင် ရွှေချင်းဟယ်သည် လီကျယ်ရှန်းအား ရှောင်တိမ်းစေချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ ဆုံတွေ့မိကြပါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်နင်က လာမှာလား။”
လီကျယ်ရှန်း၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာပြင်ထက်၌ အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ယခင်က တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရတနာခုနစ်ပါးကလန်နှင့် တော်ဝင်မိသားစုတို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် အကွာအဝေးအရဆိုလျှင်။
နင်ဖုန်းကျစ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ကြာမြင့်စွာ ပေါ်မလာခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို၊ တကယ်တော့ သူက ချန်ရှင်းအတွက် အစောင့်အရှောက် ပြုလုပ်ပေးနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်…”
“စီနီယာချန်ရှင်းနဲ့ ချိန်းဆိုထားခဲ့တဲ့ တစ်လတာ သတ်မှတ်ချက်ကလည်း ရောက်ရှိတော့မှာပဲ။”
သူ၏ ပျံ့လွင့်နေသော အတွေးစများကို သိမ်းဆည်းလိုက်မိရင်း၊ ရွှေချင်းဟယ်၏ “မြို့ပြင်ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် သွားပြီး ရှောင်နေပါ” ဟူသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် လီကျယ်ရှန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောမိလိုက်တော့သည်။
သူ တကယ်ကို မအောင့်အီးနိုင်တော့ချေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို ကွေးညွတ်ကာ လေကို တစ်ချက် မှုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ရွှေချင်းဟယ်၏ ချောမွတ်လှသော နဖူးပြင်လေးအပေါ်သို့ ဖြုန်းကနဲ တောက်လိုက်တော့သည်။
ဖောက်—
စူးရှလှသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရေနွေးအိုး၏ အဖုံးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့်အလားပင်။
“လီကျယ်ရှန်း! မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!”
ရွှေချင်းဟယ်သည် သူမ၏ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ဝန်းလေးများ၌ မျက်ရည်များ ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရရှာသည်။
“မင်းကို ငါ့ကို ပုန်းခိုင်းဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်မိရင်း လက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ခြေထောက်များကို ချိတ်လျက် ဝေ့ယမ်းနေမိတော့သည်။
“ငါက ဘာဖြစ်လို့ ပုန်းရမှာလဲ။”
“ငါ မင်းကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ပြောပြီးသားပဲဥစ္စာ… ဂိုဏ်းချုပ် နင်ဖုန်းကျစ်နဲ့ ငါနဲ့ကြားထဲက အကြောင်းအရာတွေက ရှင်းလင်းပြီးသား ကိစ္စတွေပါ။”
“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ ငါ ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ငွေကြေးတွေ ချန်ထားခဲ့တယ် ဆိုပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူတို့ရဲ့ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် မှတ်မိနေပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာတော့ ငါနဲ့ ရတနာခုနစ်ပါးကလန်ကြားထဲမှာ ဘာပတ်သက်မှုမျှ မရှိတော့ပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းထင်သာရှိလှသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင်—
ရွှေချင်းဟယ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ လေးစားအားကျမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်မေးမြန်းကြည့်လိုက်မိသည်တွင်၊ အကယ်၍ သူမသာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး မိမိ၏ ယခင်က လူကြီးမိဘများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်ဆိုပါက သူမအနေဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေနိုင်မည်မှာ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။
အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်။
ဒေါသထွက်ဟန် အရောင်အသွေးတစ်ခုက ရွှေချင်းဟယ်၏ မျက်နှာထက်၌ ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရပြီး သူမက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်—
“အဲဒီ နင်ရုန်ရုန်ကတော့…”
“တစ်နေ့ကျရင် သူမရဲ့ အမြင်မရှိခဲ့မှုကို သေချာပေါက် နောင်တရစေရမယ်။”
လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားရှိ အပြုံးများမှာ ခဏမျှ တန့်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ရွှေချင်းဟယ်၏ နဖူးကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဖြုန်းကနဲ တောက်လိုက်ပြန်သည်။
“ဒါတွေက အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ကုန်ပါပြီ…”
သူသည် ရွှေချင်းဟယ်နှင့်အတူ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်အထိ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှသာ ၎င်းတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် မနေ့တုန်းက ရဲလင်လင်အား ရဲမိသားစုဆီသို့ လာရောက်လည်ပတ်ပါ့မည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်ကို အမှတ်ရမိလိုက်သည်။
အချိန်ကလည်း သင့်တော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် ကောင်းကင်ဒိုတော်ဝင်ကျောင်းတော်ကြီး၏ အဝင်ဝတံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်မိသည်။
အင်း…
သူ့ကို ကျောင်းတက်ခိုင်းဖို့ ဆိုတာကတော့ သူနဲ့ မကိုက်ညီလှချေ။
ဒါပေမဲ့ အခြားသူတွေ ကျောင်းတက်နေတာကို ကြည့်ရှုဖို့ ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေလှပေသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်။
ကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး၌ စူးရှလှသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော စာသင်ဆောင်ကြီးအတွင်းမှနေ၍ ကျောင်းသားအုပ်ကြီးမှာ ရေတံခါးပွင့်သွားသည့်အလား ဝုန်းကနဲ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။
အရှေ့ဆုံးမှနေ၍ ပြေးထွက်လာကြသော လှပလှသည့် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ရဲလင်လင်နှင့် တုကုယန်တို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်—
အခြားကျောင်းသားများထက် ခေါင်းတစ်လုံးခန့် ပိုမိုမြင့်မားပြီး သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းလှသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးကို ရိုင်းစိုင်းစွာ တိုးဝှေ့လိုက်ရင်း ရဲလင်လင်၏ ဘေးနားသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“လင်လင်… ငါ့ကို ထပ်ပြီးတော့ ငြင်းပယ်မနေပါနဲ့တော့!”
ထိုလူငယ်၏ အသံမှာ ဟိန်းဟောက်နေသော ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်—
“မင်းတို့ ရဲမိသားစုက အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ‘ခွန်အားဂိုဏ်း’ ကလည်း မဆိုးလှပါဘူးကွ!”
သူသည် သူ၏ ထူထပ်လှသော ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် တဖြန်းဖြန်း ပုတ်လိုက်မိရင်း—
“မင်းက အဲဒီ ‘အရက်မူးဓား’ ကို ခေါ်လာခဲ့ရင်တောင်မှ၊ သူ့ကို ငါနဲ့ ခွန်အားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းလိုက်ဦး… ငါ ထိုက်လုံကတော့ ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!”
သူ၏ ကြွားဝါလှသော စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။
အမြင်စူးရှလှသော ကျောင်းသားအချို့မှာ ကျောင်းအဝင်ဝတံခါးနား၌ ရှိနေသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် လုလင်ပျိုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရချေပြီ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင်။
အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်—
“အရက်မူးဓားပဲ! အဲဒါ အရက်မူးဓားကွ!”