အခန်း (၇၉) - လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားလမ်းစဉ် ပါရမီလေတိုက်စားဓားတံဆိပ်ပြားသစ်တော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးအတွင်း၌ လူအုပ်ကြီးက စည်ကားလှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။
လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံး စုံစုံလင်လင် ရောက်ရှိနေကြချေပြီ။
၎င်းတို့အားလုံးသည် စိုးရိမ်စိတ် သို့မဟုတ် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်လှိုင်းဂယက်ကြီးများနှင့်အတူ ကျောက်တိုင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်ထံသို့သာ တင်းကျစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းလှပေစွ!
ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံကိုယ်တိုင်တောင်မှ လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ ဓားကွက်ကို သိမြင်နားလည်နိုင်ရန် တစ်နှစ်အပြည့် အချိန်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ဤလီကျယ်ရှန်းကမူ လေဓားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ လေးရက်မျှသာ ရှိသေးသည် တကား!
လေးရက်တည်းနှင့် ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်နားလည်သွားခဲ့တာ ဟုတ်လား။
ဒါက တကယ့်ကို… စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်!
ဂိုဏ်းချုပ်၊ ဂိုဏ်းသားငယ်နှင့် အကြီးအကဲအသီးသီးတို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော်လည်း တပည့်များသည် စိတ်အောင့်မထားနိုင်ကြတော့ဘဲ တိုးတိုးလေး အတင်းပြောဆိုလာကြတော့သည်။
“တကယ်ပဲလား။”
“လီကျယ်ရှန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတာလား။”
“လေးရက်တည်းနဲ့ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်နားလည်သွားခဲ့တာ… သူက လူသားကော ဟုတ်ရဲ့လား။”
“ငါ… ငါတော့ မယုံဘူး!”
ထိုအတင်းပြောသံကြီးမှာ ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်က ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်မိရင်း လေးနက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“တိတ်စမ်း!”
ထိုအသံလှိုင်းကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရပ်တန့်သွားခဲ့ရချေပြီ။
ကျယ်ပြန့်လှသော လေတိုက်စားဓားတံဆိပ်ပြားသစ်တော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သေခြင်းတရားအလား ဆိတ်ငြိမ်မှုများ ပြန်လည်၍ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရတော့၏။
သို့သော်လည်း အကြီးအကဲများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရှုလိုက်ကြမိသည့် ကာလတွင်မူ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ တုန်လှုပ်မှုများနှင့် သံသယစိတ်များ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့ကြသည်။
အကြည့်အားလုံးမှာ လေတိုက်စားကျောက်တိုင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်ထံသို့သာ တင်းကျစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ပိုမို၍ လေးလံလာခဲ့ရ၏။
ထိုအချိန်တွင်။
လေပြေညင်းလေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
ထိုမွန်းကျပ်ပြီး တောင့်တင်းနေသော လေထုကြီးမှာ နွေရာသီ၏ မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား ချက်ချင်းဆိုသလို တိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့၏။
လီကျယ်ရှန်း၏ ဝတ်စုံဖြူမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ လွင့်မျောနေခဲ့ချေပြီ။
သူသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်တင်လိုက်မိ၏။
ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲကိုင်လိုက်မိသည်။
ကျောက်စိမ်းအဆီအနှစ်အလား ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး သုံးပေခြောက်လက်မ ရှည်လျားလှသော ဓားသွားတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ရကာ သူ၏ လက်ဖဝါးပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။
ချန်ရန်ရွှယ်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော လူအားလုံးမှာ ဓားသိုင်းဝိညာဉ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် ဝိညာဉ်သခင်များ ဖြစ်ကြပေသည်။
ချင်းလျန်ဓား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် ကာလတွင်မူ!
လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဓားသိုင်းဝိညာဉ်များသည် ဆောက်တည်ရာမရဘဲ မြည်ဟီးလာခဲ့ကြရကာ အကြောက်လွန်ပြီး ရိုသေလေးစားနေကြသည့်အလား တုန်တုန်ချိချိ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ကြရတော့သည် !
ဤအရာသည် ဖုန်းပိုင်လုံအနေဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားကို ပထမဆုံးအကြိမ် “မြင်တွေ့” ဖူးခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အပ်များဖြင့် ထိုးစိုက်နေသည့်အလား ပြတ်ရှလှသော ဝေဒနာတစ်ခု သူ၏ နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့၏။
၎င်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြစဉ်တုန်းက ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားက အလွန်တရာ ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ထက်မြက်လှကြောင်း သူ ကြားသိခဲ့ဖူးပေသည်။
ယနေ့တွင် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ကာလတွင်မူ။
သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကြီးမားလှသော လှုပ်ခတ်မှုများကို ခံစားလိုက်ရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
‘ဓားလမ်းစဉ်အပေါ် သိမြင်နားလည်မှုကို ခဏဖယ်ထားဦး၊ ထက်မြက်မှုအဆင့် သက်သက်နဲ့တင်…’
‘မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားက ချန်ရှင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓားကိုတောင် ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီပဲ!’
ဓားတစ်လက် ပေါ်လာသည်နှင့် ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ဦးညွှတ်ရပေမည်။
၎င်းကား အဆုံးစွန်သော ထက်မြက်မှု နယ်ပယ် ထဲသို့ ခြေချထားခဲ့ပြီဖြစ်သော ချင်းလျန်ဓား သေချာပေါက် ဖြစ်ပေသည်။
လူတိုင်း ထိုလောကကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သော ထက်မြက်မှုများကြားတွင် မိန်းမောပီတိဖြစ်နေကြဆဲ ကာလအတွင်းမှာပင် လီကျယ်ရှန်းက လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။
သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ လေနှင့်အတူ စတင်ခဲ့ပြီး အဟုန်များနှင့်အတူ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်သွားခဲ့၏။
၎င်းက တကယ့်ကို သဘာဝအတိုင်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလွန်းလှပေသည်။
လီကျယ်ရှန်း သူ၏ ဝတ်စုံအင်္ကျီလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့် ပုံစံမှာ။
အတားအဆီးမဲ့လှသော အလှတရား အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။
“ချင်းလျန်ဓားသီချင်း၊ တတိယမြောက်အဆင့်—‘သဏ္ဍာန်မဲ့လေညင်းဓားချက်’…”
စိမ်းလန်းသော ဓားစွမ်းအင် အစအနလေးတစ်ခု ဓားသွားထက်မှနေ၍ ဆိတ်ငြိမ်စွာဖြင့် ကွဲပြားထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည့် ကာလတွင် ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းကျမှပဲ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကြရတော့သည်— ဓားကွက်က ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် တကား!
ဤတစ်ချက် ဓားချက်မှာ လေပြေညင်းများနှင့်အတူ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ချေပြီ။
၎င်းသည် အတားအဆီးမဲ့စွာ စီးဆင်းနေသော လေလှိုင်းများကြားထဲ၌ လွတ်လပ်စွာဖြင့် မျောပါသွားခဲ့၏။
လေမုန်တိုင်းများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်း စည်းချက်များကို သီကုံးထားလျက် ကဆန်ပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသော ထက်မြက်မှုများနှင့်အတူ ထိုနက်မှောင်လှသော ကျောက်တိုင်ကြီးဆီသို့ ဆတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တော့သည်။
ရှူး—
မည်သည့်အသံမျှ မရှိဘဲ မမြင်နိုင်လှပေ၊ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့လှပေသည်။
ဓားစွမ်းအင်သည် ကျောက်တိုင်ကြီးကို လေပြေညင်းလေးတစ်ခုအလား ဖွဖွလေး ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။
သို့သော်လည်း အမြင့်မီတာ နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိသော ထိုကြီးမားလှသည့် ကျောက်တိုင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရတော့သည်!
ကျောက်တိုင်၏ မျက်နှာပြင်ထက်မှ ဖုန်မှုန့်များ တလိပ်လိပ် ကြွေကျလာခဲ့ကြ၏။
လီကျယ်ရှန်း၏ ကွဲပြားသွားခဲ့သော ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။
လူတိုင်း အလျင်အမြန် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြမိသည်။
၎င်းတို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော အမြင်အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်မည့် ဓားရာကြီးမျိုး ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ထိုနက်မှောင်လှသော ကျောက်တိုင်ကြီးထက်၌ လေတိုက်စားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နက်ရှိုင်းလှသည့် အမှတ်အသားတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အလိုလို ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
ဤအမှတ်အသားမှာ ဆီးနှင်းများနှင့် လေမုန်တိုင်းများကြောင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ တိုက်စားထားခဲ့သည့်အလား ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဟောင်းနွမ်းလှသော သဲများနှင့် လေတိုက်စားမှု အကြွင်းအကျန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
၎င်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နေရာတွင်မူ တကယ်ပင် တစ်ပေကျော်ခန့်အထိ နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်!
“ဒါ… ဒါက ဘာလဲ…”
ဖုန်းပုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ တုန်ခါနေခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ ဝေခွဲမရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။
သူ ဤတစ်ချက် ဓားချက်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
မည်သည့် စွမ်းအင်များ ဟိန်းဟောက်သံမျှ မရှိခဲ့သလို၊ လင်းလက်တောက်ပလှသော ထက်မြက်မှုမျိုးလည်း ရှိမနေခဲ့ပေ။
ဆိတ်ငြိမ်လွန်းလှသော်လည်း ၎င်းအထဲတွင်မူ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားကြီး ပြည့်နှက်နေခဲ့သည် တကား။
သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ လီကျယ်ရှန်းထက် သာလွန်နေခဲ့သည် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏ အစွမ်းကုန် အင်အားကို အသုံးပြုခဲ့လျှင်တောင်မှ ထိုကျောက်တိုင်ပေါ်၌ သုံးလက်မနှင့် နှစ်စင်တီမီတာ အနက်ရှိသော ဓားရာကိုသာ ချန်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လီကျယ်ရှန်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါတွင်မူ…
ဤကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် တစ်ပေကျော်ခန့် နက်ရှိုင်းလှသော တောင်ကြားလမ်းကြီးတစ်ခုကို ထုဆစ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒီဓားက…”
အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိရင်း သူ၏ အိုမင်းလှသော မျက်ဝန်းအစုံထဲမှ တုန်လှုပ်ရိပ်များကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲနေခဲ့ချေပြီ။
“တကယ့်ကို… အားကောင်းလွန်းလှတယ်!”
ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ သေခြင်းတရားအလား ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြန်သည်။
တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံး ဆွံ့အလျက် ရှိနေကြတော့၏။
လီကျယ်ရှန်းသည် လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဓားကွက်ကို တကယ်ပင် အပြည့်အဝ သိမြင်နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လေးရက်ပဲ!
လေးရက်တည်းသာ ရှိသေးတာလေ!
ဤမျှအထိ မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းလှသော အမှန်တရားကြီးက ၎င်းတို့၏ သိမြင်နားလည်မှုအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရကာ တပည့်များမှာမူ ၎င်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလှသော ကိစ္စတစ်ခုအလားပင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
“သဏ္ဍာန်မဲ့လေညင်းဓားချက်…”
“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ ‘သဏ္ဍာန်မဲ့လေညင်းဓားချက်’ ပါပဲ…”
ဖုန်းပိုင်လုံက သေချာစွာ နားထောင်လိုက်မိရင်း လေထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ဓားချက်စည်းချက်များကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိ၏။
“ဒီလေမုန်တိုင်း တစ်ခုတည်းထဲမှာတင်ပဲ အချို့လူတွေက သူရဲ့ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို အာရုံခံမိကြပြီးတော့၊ အချို့ကျတော့လည်း သူရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ခံစားမိကြတာ။”
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်းကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့မှုတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး သူရဲ့ အတားအဆီးမဲ့မှုတွေကို ခံစားမိခဲ့တာ ဖြစ်ပေလိမ့်မယ်။”
“ဒီဓားကတော့…”
ဖုန်းပိုင်လုံသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားလမ်းစဉ် ပါရမီမှာ ပိုမို၍ ဆန်းပြားထူးခြားလာခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။
“၎င်းက ဒီအဖိုးကြီးကိုတောင်မှ လေတိုက်စားကျောက်တိုင်ထက်ကနေ အချိန်ကာလတွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တဲ့ အငွေ့အသက်အချို့ကို ကြားသိစေနိုင်ခဲ့တယ်!”
“ထူးခြားတယ်၊ တကယ့်ကို ထူးခြားလှပေတယ်!”
“စီနီယာက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ချင်းလျန်ဓားကြီးကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
သူသည် ဖုန်းပိုင်လုံ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ဖုန်းပုယွီ ဦးဆောင်လာသော တပည့်ပေါင်း ရာနှင့်ချီရှိသော လူအုပ်ကြီးရှိရာ အရပ်ဆီသို့ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်၏။
“ကျယ်ရှန်း အနေနဲ့ ဒီဓားကွက်ကို သိမြင်နားလည်နိုင်ခဲ့တာက မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကွင်းပြင်က ဆန်းကြယ်ပြီး အံ့မခန်းကောင်းမွန်လှလို့ ဖြစ်သလို၊ စီနီယာများနှင့် မိတ်ဆွေတို့က ဒီမျိုးဆက်သစ်လူငယ်ကို ဒီနေရာမှာ တရားထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့ကြတဲ့ စေတနာတွေကြောင့်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။”
ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
လေဓားဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားလမ်းစဉ်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ပါရမီရှင်ကြီးတစ်ဦး သေချာပေါက် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။
လီကျယ်ရှန်းက ၎င်းတို့ကို ဂါရဝပြုသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းက လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်လည်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ကြတော့၏။
“လုလင်ရဲဘော်ကျယ်ရှန်း / အစ်ကိုကြီးကျယ်ရှန်း… မင်းက အလွန်ပဲ ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ!”
လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများတွင် အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။
လေဓားဂိုဏ်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း၌ သူသည် တကယ့်ကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဓားကွက်ကို သိမြင်နားလည်ရန်အတွက် တရားထိုင်နေစဉ် ကာလအတွင်းမှာလည်း မည်သူမျှ လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြသလို၊ စားသောက်စရာ ဟင်းလျာများကိုလည်း အသေအချာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။ အစတုန်းက ဝေဖန်ပြောဆိုမှု အချို့ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ သဘာဝ သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် သူကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝသော လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထားရှိမည် မဟုတ်ပေ။
“ကျယ်ရှန်း ဆီမှာ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် တန်ဖိုးရှိလှတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးတော့ ရှိမနေပါဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်မိပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ဆိုလာသည်။
“ငါ့မှာ အရက်ကို သဘောကျတဲ့ စိတ်တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ၊ ဒါကြောင့် အရက်ချက်ရတာကိုလည်း ဝါသနာပါပါတယ်။”
“ငါ မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ လေဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲအစုအဝေးတွေကို အသုံးပြုပြီးတော့ ရိုးရှင်းလှတဲ့ အရက်အချို့ကို ချက်လုပ်ထားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါကို အားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့ အနေနဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် ကမ်းပါရစေ။”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ဖုန်းပုယွီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းပွင့်သွားခဲ့ရကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုလာတော့သည်။
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်!”
သူကိုယ်တိုင်လည်း အရက်ကို အလွန်အမင်း သဘောကျသော လူစားမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်းပင် လှမ်းတက်ရန် ပြင်လိုက်မိ၏။
“ပုယွီ!”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားသော မျက်ဝန်းများသည် ဂိုဏ်းသားငယ်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်မိရင်း သူ့ကို နေရာတွင်တင် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ဆံနွယ်များနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မျက်ခုံးတန်းများကို တွန့်ချိုးလိုက်မိရင်း—
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း… ဒီအဖိုးကြီး အနေနဲ့ မင်းကို လေဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲအစုအဝေးတွေကို စိတ်ကြိုက်အသုံးပြုခွင့် ပေးခဲ့တာက ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုတွေကို မျှော်လင့်ခဲ့လို့ မဟုတ်ပါဘူးကွ။”
“မင်း ဓားကွက်ကို သိမြင်နားလည်နိုင်ခဲ့တာကလည်း မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကြောင့်ပဲ။”
“ဒီကိစ္စကို နောက်ထပ် ထပ်ပြီး မပြောပါနဲ့တော့။”
လီကျယ်ရှန်းက မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ ပြုံးသာပြလိုက်ရင်း သူ၏ ခါးဘေးရှိ ရတနာအိတ်ကို သာသာလေး ပုတ်လိုက်မိသည်။
စတုရန်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော စားပွဲခုံကြီးတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ အလိုလို ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
၎င်းထက်တွင်မူ သေသပ်လှပစွာ စီစဉ်ထားကြသော ‘လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်’ ပုလင်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေခဲ့ကြချေပြီ။
လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် ကာလတွင် ဖြစ်သည်။
လေမုန်တိုင်းသံကြီးတစ်ခု လေတိုက်စားဓားတံဆိပ်ပြားသစ်တော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြည်ဟီးလာခဲ့ရတော့၏။
ထူထပ်ပြီး ဖြူစင်လှသော ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သည့် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်ကြီးတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှက်သွားခဲ့ရကာ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲကို လန်းဆန်းသွားစေခဲ့သည်။
ရှူး—
ဖုန်းရှောင်၊ ဖုန်းပုယွီနှင့် ကျန်ရှိသူများအားလုံးမှာ အသက်ရှူသံများပင် မှားယွင်းသွားခဲ့ကြရကာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရတော့၏။
၎င်းတို့ အစတုန်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်မှာ ၎င်းက သာမန်အရသာရှိလှသော အရက်ကောင်းအချို့သာ ဖြစ်ပြီး ဤမျှအထိ တန်ဖိုးရှိလိမ့်မည်ဟု မတွေးမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါကျမှသာ ဤအရက်က သာမန်ထက် ထူးကဲလှပြီး တကယ့်ကို ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မှန်း နောက်ဆုံး၌ သိရှိလိုက်ကြရတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း ကမ်းပေးလိုက်သော ဤလက်ဆောင်မှာ တကယ့်ကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးကြီးမားလွန်းလှပေသည် တကား။
သို့သော်လည်း…
၎င်းတို့ ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။
၎င်းတို့ ကျင့်ကြံနေကြသည်မှာ ‘လေလှိုင်းမိုးကြိုးဓားကွက်အစီအစဉ်’ ဖြစ်သဖြင့် ထိုပေါ့ပါးလွတ်လပ်လှသော လေညင်းရနံ့လေးကို ရရှိလိုက်ရုံမျှဖြင့် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လေပြေညင်းလေးတစ်ခု လာရောက်ရစ်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ဆောက်တည်ရာမရဘဲ လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြရချေပြီ။
ထပ်မံ၍ ငြင်းပယ်ရန် ပြင်နေခဲ့သော ဖုန်းပိုင်လုံကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရတော့၏။
သူ၏ နှာခေါင်းဖျားလေးမှာ သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရချေပြီ။
သူသည် တံတွေးကို တိတ်တဆိတ် မြိုချလိုက်မိရကာ။
ပါးစပ်ဝသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သော ငြင်းပယ်မည့် စကားလုံးများကိုလည်း လည်ချောင်းထဲသို့သာ ပြန်လည်၍ မြိုချလိုက်ရတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာပြင်ထက်မှ အပြုံးမှာ ပိုမို၍ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရတော့၏။
သူ အစကတည်းက ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။
ဤ ‘လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်’ ဟူသည်မှာ လေညင်းစွမ်းအားကို အဓိက အသုံးပြုကြသော လေဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုအတွက် မည်သို့မျှ တားဆီးမရနိုင်မည့် ဆွဲဆောင်မှုကြီးတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်ဆိုတာကိုပင်။
အထူးသဖြင့် ဖုန်းပိုင်လုံအတွက်မူ…
လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အချို့ ရှိနေခဲ့သည်။
မူလဇာတ်ကြောင်း လမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ သွားမည်ဆိုပါက ဤဖြူစင်လှသော ဓားကျင့်ကြံသူကြီးသည် သူ သေဆုံးသွားခဲ့သည့် အချိန်အထိ ‘ဘွဲ့အမည်ခံ တုံ့လော်’ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ယခု ဤ ‘လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်’ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ။
ဖုန်းပိုင်လုံအနေဖြင့် ထိုခြေလှမ်းကို တက်လှမ်းသွားနိုင်မည်လား။
ဤလောကကြီးထဲရှိ သန့်စင်လှသော ဓားကျင့်ကြံသူများကြားတွင် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် ယခုအချိန်အထိ လူနှစ်ဦးကိုသာ မြင်တွေ့ဖူးသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
တစ်ဦးမှာ ချန်ရှင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော တစ်ဦးကမူ ဤဖုန်းပိုင်လုံ ပင် ဖြစ်တော့သည်။
သူ့ကို မကွယ်မဝှက်ဘဲ သင်ကြားပြသပေးခဲ့ဖူးသော စေတနာများကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သို့မဟုတ် “ငါ့ရဲ့ လမ်းစဉ်က နောင်ကျရင် အထီးကျန်မနေတော့ဘူး” ဟူသော အပြန်အလှန် လေးစားမှုများကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်။
သူသည် ဤ ‘လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်’ ကို လေဓားဂိုဏ်းထံသို့ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လက်ဆောင်အဖြစ် ကမ်းပေးရန် အဆင့်သင့် ရှိနေခဲ့ချေပြီ။
‘ငါ့ကြောင့်သာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်တော့…’
‘တုံ့လော်အင်ပါယာ ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ ‘လေဓားတုံ့လော်’ နောက်ထပ် တစ်ဦး ထပ်မံ၍ တိုးပွားလာနိုင်မလား။’