အခန်း (၇၇) - ချန်ရန်ရွှယ်… ငါနဲ့အတူ ဓားကစားဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား

နှင်းခဲအလား ဖြူစင်လှသော လရောင်သည် ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထိုအထဲ၌ ဆန်းပြားလှသော နေအိမ်နှစ်လုံးမှာ ဆိတ်ငြိမ်စွာဖြင့် တည်ရှိနေကြ၏။

လီကျယ်ရှန်းမှာမူ ခြံဝန်းအတွင်း၌ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ အရက်သိုင်းဝိညာဉ်၏ ကုသမှုများနှင့်အတူ ချန်ရန်ရွှယ်၏ သန့်ရှင်းလှသော အလင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ လီကျယ်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေရုံမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လေချည်နှောင်အဝတ်စကို ချွတ်ထားလိုက်ပြီး ‘လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်’ ချက်လုပ်ရန်အတွက်သာ အာရုံအားလုံးကို စုစည်းထားတော့သည်။

ဝေဒနာ ဟုတ်လား။

အရသာရှိလှသော အရက်ကြီး ပြီးစီးတော့မည်ဟူသော အတွေးကြောင့်ပင် သူ၏ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဂလောက်—

ဂလောက်—

ဘေးဘက်တွင်မူ ချန်ရန်ရွှယ်က မာကျောလှသော လေဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို ကြိတ်ဆုံနှင့် ထောင်းထုပေးနေခဲ့သည်။ ပုံဆောင်ခဲများ ကြေမွသွားသည့် ကာလတွင်မူ… ပြတ်ရှလှသော လေမုန်တိုင်းများက အပြင်သို့ တိုးဝှေ့ထွက်ပေါ်လာကြသဖြင့် သူမသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သေချာစွာ တောင့်ခံထားရရှာသည်။

“ချန်ရန်ရွှယ်… ပုံဆောင်ခဲမှုန့်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”

ချန်ရန်ရွှယ်က ကြိတ်ခြေထားသော ပုံဆောင်ခဲမှုန့်များကို အလျင်အမြန် လှမ်းပေးလိုက်၏။ သူမ၏ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

သူမသည် ကျောက်စားပွဲခုံကို မှီထားလိုက်မိရင်း ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှသော ပါးပြင်လေးကို လက်ဖြင့် ထောက်ထားကာ လီကျယ်ရှန်း၏ အာရုံစိုက်နေသော ပုံရိပ်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။ လရောင်သည် သူမ၏ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များထက်သို့ စီးကျနေခဲ့ပြီး ဖြူစင်၍ ရွှေရောင်သန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုအဖြစ် ပွင့်လန်းနေခဲ့၏။ သူမ၏ နူးညံ့လှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ သန့်ရှင်းလှသော နတ်သမီးတစ်ပါး လူ့လောက၏ သံယောဇဉ်များကြောင့် လူသားတို့ ကမ္ဘာဆီသို့ ဆိတ်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ…

ဤမျှအထိ လှပလွန်းလှသော မြင်ကွင်းကိုမူ။

မိမိရှေ့မှောက်၌ အရက်ချက်ရန်အတွက်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသော ဤလုလင်တစ်ဦးတည်းသာ မြင်တွေ့ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဟူး…”

လီကျယ်ရှန်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိ၏။

ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ‘ရတနာအိတ်’ ထဲတွင် အရက်ချက်ကိရိယာ အစုံအလင် ရှိနေခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာမဆို အရက်ချက်နိုင်ပေသည်။

မှုန့်ညက်လှသော လေဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲမှုန့်များသည် အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားသော အရက်အနည်များထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည့် ကာလတွင် ဖြစ်သည်။

ဝူး—

ဝူး—

ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော လေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် အိုးပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော အရက်အိုးကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှနေ၍ ရုတ်တရက် လှိုင်းဂယက်များအလား ဖြာဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုလေပြေညင်းလေးသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဝတ်စုံဖြူကို တိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီး ချန်ရန်ရွှယ်၏ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များကိုလည်း ဝဲပျံလွင့်မျောသွားစေခဲ့၏။

ချန်ရန်ရွှယ်က သူမ၏ အံ့မခန်း လှပလှသော မျက်နှာပြင်လေးကို ပင့်တင်လိုက်မိရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲရှိ ပွင့်လင်းမြင်သာလှသော အရက်အိုးကြီးကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား… မြင့်တက်လာသော မြူခိုးဖြူဖြူများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ထိုစိမ်းလန်းသော မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ကာလတွင် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းလှသော လေစီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

အိုးထဲရှိ ဝိုင်အရက်မှာမူ နုပျိုလှသော အစိမ်းနုရောင်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် ၎င်းသည် ဝင်ရိုးစွန်းအလင်းတန်း များအလား လှပနေခဲ့ပြီး ဆန်းကြယ်လှသည်မှာ အလွှာများအဖြစ် ကွဲပြားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်— အထက်လွှာမှာ စမ်းရေတွင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေခဲ့ပြီး အောက်လွှာတွင်မူ သဲပွင့်လေးများအလား တည်ရှိနေကြသော လေဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤမျှအထိ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ဖျတ်လတ်လှသော ဝိုင်အရက်ပုလင်းကြီးမှာ ဘယ်အချိန်မဆို လေအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ပုလင်းဝမှ ဖောက်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

“ဒါက… လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင် လား။”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ဤခမ်းနားလှသော ဝိုင်ပုလင်း၏ ပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရုံမျှဖြင့် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှက်သွားခဲ့ရကာ သူ၏ ဝတ်စုံဖြူမှာ မည်သည့် လေမျှမရှိဘဲ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်မျောနေခဲ့ချေပြီ။ လေညင်းသံများသည် သူ၏ နားစည်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ဆိုနေကြပြီး စီးဆင်းနေသော လေလှိုင်းများသည်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကြသည်။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း လေမျက်စိထဲ၌ ရရှိခဲ့သော သိမြင်နားလည်မှု အမျိုးမျိုးမှာ ဤလေပြေညင်းလေးကြောင့် ပြန်လည်၍ နိုးထလာခဲ့ကြကာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်လာခဲ့ကြတော့၏။

လီကျယ်ရှန်း၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များ မြန်ဆန်လာခဲ့ရကာ သူ၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာပြင်ထက်၌ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်!”

“ဒီခံစားချက်မျိုးပဲ! ဒီခံစားချက်မျိုးပဲ!”

လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်ဖက်က လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်ကို တင်းကျစ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချန်ရန်ရွှယ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းပြင်ပဆီသို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

“လီကျယ်ရှန်း… မင်း… ဘာလုပ်မလို့လဲ…”

ချန်ရန်ရွှယ်မှာ အခြေအနေကို သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ရှိနေခဲ့၏။ မိမိ၏ အမျိုးသမီး ပုံရိပ်စစ်ဖြင့် လီကျယ်ရှန်း၏ ဤကဲ့သို့ ဆွဲကိုင်ခြင်းကို ခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားလှသော ရွှေရောင်ဆံနွယ်များသည် ညဉ့်လေညင်းများကြားတွင် ဝဲပျံကူးခတ်နေခဲ့ကြပြီး လှပလှသော ပါးပြင်ထက်၌ အရှက်ရိပ်များ ဖြာဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာမူ မသိစိတ်အတိုင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့မိရှာသည်။

“ငါနဲ့အတူ လေမျက်စိဆီ နောက်တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ဦး!”

“ဒီနေ့တော့ ငါ ဓားကွက်ကို သေချာပေါက် သိမြင်နားလည်ရမယ်!”

ချန်ရန်ရွှယ် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ မိမိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျစ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုလုလင်၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများတွင် နူးညံ့လှသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားခဲ့ရတော့၏။

“ကောင်းပါပြီ။”

တောင်ကြားလမ်းအတွင်းရှိ လေမျက်စိနေရာတွင် ဖြစ်သည်။

လရောင်သည် နာရီမှန်ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော တောင်ကြားလမ်းဝထက်မှနေ၍ ရေတံခွန်တစ်ခုအလား စီးကျနေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဆိတ်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသော လေမုန်တိုင်းများ၏ လေချွန်သံကြီးမှာမူ ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်တွင် ပိုမို၍ ကြည်လင်ပြီး စူးရှလှပေသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများကိုမူ လေချည်နှောင်အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားခဲ့ပြီး ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသော လေစီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ‘လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်’ ကိုမူ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချထားလိုက်၏။

သူသည် အာရုံအားလုံးကို စုစည်းလျက် နားထောင်လိုက်မိသည်ကား…

ဤနေရာရှိ လေမုန်တိုင်းသံကြီးမှာ ဓားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်နေကြသည့်အလား မြည်ဟီးနေခဲ့သည် တကား!

ကျောက်တံတိုင်းပေါ်ရှိ အပေါက်လေးများသည် လေစီးကြောင်းများကို ဓားချက်စည်းချက်များအဖြစ် ထုဆစ်ပေးနေခဲ့ကြ၏။

အချို့မှာ ဖီးနစ်ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်၏ ပထမဆုံး အော်ဟစ်သံအလား ကြည်လင်ပြီး မြင့်မားနေခဲ့ကာ၊ အချို့ကျတော့လည်း မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင် သစ်ကိုင်းကို ချိုးဖျက်လိုက်သည့်အလား လေးလံပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

“ဆန်းကြယ်လှတဲ့ အသံတွေပဲ… တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှတဲ့ အသံတွေပဲ…”

ယခုအချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဖုန်းပိုင်လုံ ပြောကြားခဲ့ဖူးသော ‘လေညင်းတွေရဲ့ နားဝင်ချိုလှတဲ့ စည်းချက်’ ဟူသည့် စကားလုံးများ၏ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်စစ်ကို နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားခဲ့ရချေပြီ။ မိမိ၏ မျက်လုံးများကို ကာကွယ်ထားခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံး၏ အသံများမှာမူ သူ၏ နားစည်ထဲတွင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ ကြည်လင်နေခဲ့ရကာ အပိုဆောင်း အာရုံခံစားမှုတစ်ခုကို ရရှိထားခဲ့သည့်အလား ရှိနေခဲ့၏။ ဤကဲ့သို့သော ဆန်းကြယ်လှသည့် ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို မြေပြင်ထက်သို့ ကပ်ထားလိုက်မိသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများသည် လေတိုက်စားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကျောက်တံတိုင်းပေါ်က အမှတ်အသားများကို ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်နေခဲ့၏။

သတိရရမည်မှာ ဤအရာအားလုံးသည် လေမုန်တိုင်းများက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ထုဆစ်ပေးထားခဲ့သော သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေသည့် ဓားကျမ်းစာများ သေချာပေါက် ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်!”

ပထမဆုံးတုန်းကတော့။

လီကျယ်ရှန်းသည် နားထဲရှိ ဆူညံသံများမှာ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့်မူ…

ဝေခွဲမရမှု များကို ဖောက်ထွက်သွားသည့်အလား အလွန်တရာ ကြည်လင်လှသော ဓားမြည်ဟီးသံတစ်ခုသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်ဟီးသွားခဲ့တော့သည်။

ထိုဓားမြည်ဟီးသံကြီးမှာ ပိုမို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့ကာ ပိုမို၍ ကြည်လင်လာခဲ့ချေပြီ!

လေမျက်စိ၏ ပြင်ပတွင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရန်ရွှယ်၏ လှပလှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်ကား…

တောင်ကြားလမ်းအတွင်းရှိ ပြင်းထန်လှသော လေမုန်တိုင်းကြီးမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရခြင်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

မမြင်ရသော လေစီးကြောင်းပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဆင့်ခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးပြင်ဆီသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ စုစည်းလာခဲ့ကြသည်။

လေညင်းဟူသည်မှာ။

မူလက ပုံသဏ္ဍာန်မရှိ၊ အလေးချိန်မရှိသော အရာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုမူ တကယ့်ကို ဒြပ်ရှိလှသော အရာတစ်ခုအလား ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

၎င်းသည် ဓားရိုး၊ ဓားအိမ်နှင့် ဓားသွားတို့၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ထင်ရှားစွာ ပုံဖော်ပေးနေခဲ့၏။

၎င်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ‘ချင်းလျန်ဓား’ နှင့် တသမတ်တည်း တူညီလှသော ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေသည်။

လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်တည်လာသော ထိုဓားခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပိုးသားကျောက်စိမ်းအလား ပွင့်လင်းမြင်သာနေခဲ့ပြီး ၎င်းထက်ရှိ ကြာပန်းပေါင်း တစ်ဆယ့်နှစ်ပွင့်မှာလည်း တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာခဲ့ကြသည်။

ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသော လေပြေညင်းလေးများကို အတင်းအကြပ် သွန်းလောင်းပေးနေသည့်အလား။

ထိုအရာက ကြာပွင့်ဖတ်ကလေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားစေခဲ့ကာ လှပလှသော အလှတရားများနှင့်အတူ ဝဲပျံနေစေခဲ့၏။

ကြာပန်းပြာ၏ ပွင့်ဖတ်တိုင်း ပွင့်လန်းသွားသည့် ကာလတွင် ဓားသွားကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှ ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေမုန်တိုင်းများနှင့် အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သော ကြည်လင်လှသည့် ဓားမြည်ဟီးသံကြီးကို ထွက်ပေါ်သွားစေခဲ့၏။

“လေမုန်တိုင်းတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ဓားမြည်ဟီးသံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရတာပဲ!”

“ဒီဓားလိုမျိုးပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ပုံသေကားချပ် သတ်မှတ်ချက်တွေအောက်မှာ ပိတ်လှောင်ထားရမှာလဲ။”

“သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းနေပြီး လေနဲ့အတူ ပျံသန်းသွားရုံပဲပေါ့!”

လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြည်လင်သွားခဲ့ရချေပြီ။

ထိုမမြင်ရသော လေညင်းများ၊ ကျောက်တုံးများကို ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ဖြိုခွဲနိုင်သော ထိုငိုရှိုက်သံကြီးမှာ။

သူ၏ နားစည်ထဲတွင်မူ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ အစစ်မှန်ဆုံးသော စည်းချက်ကိုသာ ပြသနေခဲ့တော့သည်။

လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဓားကွက်ကို သိမြင်နားလည်နေစဉ် ကာလအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဤဓားက ဘယ်လိုပုံစံမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို တွေးတောမိဖူးသည်။

အတိတ်တုန်းက သူ ဓားကွက်များကို အပင်ပန်းခံ လေ့လာခဲ့ရမှုများနှင့် ဓားပုံသဏ္ဍာန်များကို လေ့ကျင့်ခဲ့ရမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ မည်မျှအထိ တောင့်တင်းပြီး အတင်းအကြပ် ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း ယခုအခါမှသာ သိရှိလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်တည်လာသော ‘ချင်းလျန်ဓား’ ကို မြှောက်တင်လိုက်မိ၏။

တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့် ကာလတွင် ၎င်းက တကယ့်ကို ဒြပ်ရှိလှသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အတားအဆီးမဲ့လှသော လေညင်းများကြားထဲသို့ အကောင်းဆုံး ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

“လေဆိုတာ…”

“တောင်တွေကို လှည့်ပတ်နိုင်တယ်၊ အပေါက်လေးတွေကို ဖောက်ထွက်နိုင်တယ်၊ အတားအဆီးတွေ ရှိရင် ဟိန်းဟောက်တတ်ပြီးတော့၊ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲ ရောက်ရင်တော့ လွတ်လပ်သွားတတ်တာပဲ!”

“လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ ဓားကွက်ကလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တာပေါ့!”

“အကယ်၍ ပုံသေကျင့်စဉ်တွေ၊ လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ သတ်ဖြတ်မယ့် ဓားကွက်တွေအောက်မှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက ပုံသဏ္ဍာန်မရှိတဲ့ လေညင်းတွေကို အတင်းအကြပ် ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲ ထည့်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်မနေဘူးလား။”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းပွင့်သွားခဲ့ရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပွင့်လင်းမြင်သာသွားခဲ့ရချေပြီ။

“ငါ့ရဲ့ ဓားက ဒီလေညင်းတွေလိုမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်…”

“ပုံသဏ္ဍာန်မရှိ၊ အမှတ်အသားမရှိဘဲ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရမယ်၊ ဓားကွက်မရှိ၊ ပုံစံမရှိပေမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက် အမျိုးမျိုးတော့ ပြည့်နှက်နေရမယ်!”

လီကျယ်ရှန်း၏ ဝတ်စုံဖြူမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ လွင့်မျောနေခဲ့၏။

အတိတ်တုန်းက ဓားချက်များအလား မိမိ၏ အသားကို မွှန်းထုတ်ခဲ့ဖူးသော လေမုန်တိုင်းများသည် ယခုအခါ သူ့ကို အနည်းငယ်မျှ ဒဏ်ရာမပေးနိုင်တော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်နေကြပြီး လေဝဲဂယက်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ပေးနေကြတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများကိုမူ ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးခဲ့သည့် အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသော စည်းချက်ကြီးကို ကြားသိနေရပြီ ဖြစ်သည်။

“ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို မျက်စိအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စည်းချက်တွေကို စုံစမ်းတယ်။”

“ခန္ဓာကိုယ်ကို ဓားအိမ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့က လေညင်းတွေကို သိမ်းဆည်းတယ်။”

“ဒါက တကယ့်ကို…”

“အတားအဆီးမဲ့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှတယ်၊ မိမိရဲ့ နှလုံးသားအတိုင်း လိုက်ပါရင်း လေကို စီးနင်းကာ၊ ဓားက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မြည်ဟီးသံကို ဖန်တီးပေးနေတာပဲ!”

သူ၏ အတွေးစများ ကြည်လင်သွားခဲ့သည့် ကာလတွင်ပင် လက်ဖဝါးထဲရှိ လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်တည်လာသော ချင်းလျန်ဓား၏ ပုံရိပ်စစ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလင်းတန်းများ ဖြာဆင်းသွားခဲ့ရကာ နတ်ဘုရားနဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံအလား ကြည်လင်လှသော မြည်ဟီးသံကြီးကို ထွက်ပေါ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

“ဟားဟားဟားဟား—”

လီကျယ်ရှန်းသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အတားအဆီးမဲ့စွာဖြင့် အားရပါးရ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိတော့သည်။

သူသည် လေလွင့်ဝိညာဉ်လေညင်းဝိုင်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ အရက်ကို အဝ သောက်သုံးလိုက်တော့၏။

ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်သွားခဲ့ရကာ သူ့ကို ဘယ်အချိန်မဆို လေနှင့်အတူ ပျံသန်းသွားတော့မည့်အလား ဖြစ်တည်သွားစေခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ အကြည့်များကို လေမျက်စိ၏ ပြင်ပဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်မိ၏။

သူသည် မိမိကို ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အလင်းတန်းများနှင့်အတူ စိုက်ကြည့်နေသည့် ချန်ရန်ရွှယ်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လက်ထဲရှိ ချင်းလျန်ဓားကြီးကို လှပလှသော ဓားအလှတစ်ခုအဖြစ် ဝေ့ယမ်းလိုက်မိ၏။

သူ၏ ရင်ထဲမှ လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော ဓားကွက်မှာ မြေပြင်ထက်မှ ဖောက်ထွက်လျက် ဖြစ်တည်လာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ၎င်းကို တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် မျှဝေခံစားလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ချန်ရန်ရွှယ်… မင်း ငါ့နဲ့အတူ ဓားကစားဖို့ ဆန္ဒရှိရဲ့လား။”

ချန်ရန်ရွှယ်၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရ၏။

လင်းလက်တောက်ပသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးပြင်လေးထဲသို့ စီးကျလာခဲ့ကြပြီး တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ကျောက်တုံးများကို ဖောက်ထွက်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော လေမုန်တိုင်းများကိုလည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှိနေခဲ့၏။

သူမသည် သူမ၏ ခြေဖျားလေးများကို သာသာယာယာလေး လှုပ်ရှားလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့သည်။

ဝဲပျံနေသော ဓားအလင်းတန်းများနှင့် လေထဲရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် လုလင်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လိုက်ပါသွားခဲ့ကြတော့သည်။