အခန်း (၇၄) - ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ဓားလမ်းစဉ်
ထိုပိန်လှီခြောက်ကပ်လှသော ပုံရိပ်၏ အသံမှာ ကွဲအက်ပြီး စူးရှလှပေသည်။
သို့သော်လည်း…
၎င်းသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ထဲ၌မူ ကြီးမားလှသော လှိုင်းဂယက်ကြီးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ သူ ချန်ရှင်းနှင့်အတူ ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့သည်မှာ လဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဖုန်းပိုင်လုံကမူ… သူနှင့် ချန်ရှင်းတို့ ဆွေးနွေးခဲ့စဉ်က ကျန်ရှိနေခဲ့သော ဓားကွက်အကြွင်းအကျန်များကို အာရုံခံမိနေဆဲဖြစ်သည် တကား။
ဘေးတွင် ရှိနေသော ဖုန်းပုယွီမှာလည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ချန်ရှင်းနဲ့ ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့တာ ဟုတ်လား။ သူသည် ချန်ရှင်း၏ ထည်ဝါမှုကို ကိုယ်တိုင်မမြင်တွေ့ဖူးသေးဟု ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဓားလမ်းစဉ်၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် ချန်ရှင်း၏ လက်ချက်ဖြင့် အရေးနိမ့်ခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ မထုတ်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဓားလမ်းစဉ်၌ နံပါတ်တစ်ဟူသော ချန်ရှင်း၏ ဘွဲ့အမည်မှာ မည်မျှအထိ လေးနက်မှု ရှိကြောင်း သိသာလှပေသည်။
သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းကမူ ချန်ရှင်းနှင့် တကယ်ပင် ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်ခဲ့သည် တကား။ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးမှာ မိမိတို့နှင့် သက်တူရွယ်တူ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကို များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရ၏။ သူမသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။ ဒါက ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။ လီကျယ်ရှန်း တစ်စုံတစ်ရာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သေးလား။ အကယ်၍ လီကျယ်ရှန်းက အချုပ်အနှောင်များကို သဘောမကျမှန်း သူမသာ မသိရှိခဲ့ပါက ၎င်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ‘မြွေလှံတုံ့လော်’ ကို တိတ်တဆိတ် စေလွှတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“စီနီယာက တကယ်ပဲ အမြင်ထက်မြက်တာပဲ။”
လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ဤဦးညွှတ်မှုမှာ သူ၏ ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရှိလှသော လေးစားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
“အမြင်ထက်မြက်တာ ဟုတ်လား။”
“ဒါကို မျက်လုံးသက်သက်နဲ့တင် မြင်တွေ့နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။”
သူ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ဖုန်းပိုင်လုံသည် မတ်တပ်ရပ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူ၏ တရားထိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ လေထဲရှိ မိုးမခပင်တစ်ပင်အလား ဆိတ်ငြိမ်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်သွားခဲ့၏။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဤလေဓားဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာပြင်ကို နောက်ဆုံး၌ မြင်တွေ့ခွင့် ရရှိခဲ့တော့သည်။ သူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အတိတ်က ခန့်ညားလှပခဲ့သော အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်မရသေးပေ။ သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံနွယ်များသည် အမည်းနှင့် အဖြူရောင်များ ရောယှက်နေခဲ့ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ ဟောင်းနွမ်းလှသော အရောင်မှိန်မှိန် လျှော်ဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံစားထားရသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကိုမူ ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် စည်းနှောင်ထားခဲ့၏။
လီကျယ်ရှန်းက အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စထက်၌ မည်သည့် ဟာကွက်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။
“ကျယ်ရှန်း… စီနီယာ ဖုန်းပိုင်လုံကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”
“တကယ့်ကို ထက်မြက်လှတဲ့ ဓားပဲ။”
“တကယ့်ကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေတဲ့ ဓားအရိုးအဆစ်တွေပဲ။”
“ငါ သေချာ နားထောင်ကြည့်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ နားထဲမှာတောင် ပြတ်ရှနေတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။”
ဖုန်းပိုင်လုံက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားခဲ့ရချေပြီ။ စိတ်ခံစားချက်များကို မပြသဘဲ နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ ထိုအပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေခဲ့၏။
“ဒီလောကကြီးထဲမှာ ရှိတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေထဲမှာ ချန်ရှင်းရဲ့ ခြေရာကို လိုက်မီနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိတာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ငါ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာ။”
“ဒီနေ့တော့ မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားလမ်းစဉ် ပါရမီကို ကြားသိလိုက်ရတဲ့အခါကျမှပဲ… မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေက တကယ့်ကို ထူးချွန်လှပြီး အတိတ်က ထည်ဝါမှုတွေကို ကျော်လွန်နိုင်မယ့် ထက်မြက်မှုတွေ ရှိနေမှန်း ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ရပြီ။”
“ကောင်းတယ်၊ တကယ့်ကို ကောင်းတယ်။”
ဖုန်းပုယွီမှာမူ ဆွံ့အလျက် ရှိနေခဲ့ချေပြီ။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံကို သိရှိခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူ ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားကာ အမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးခဲ့လို့လဲ။ ညီလေးကျယ်ရှန်း၏ ဓားလမ်းစဉ် ပါရမီမှာ တကယ်ပဲ ဤမျှအထိ မြင့်မားသောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့တာလား။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများတွင်မူ အပြုံးစလေးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။ စကားလုံးများက နားဝင်ချိုလှပေသည်၊ သူမ ဤကဲ့သို့ ကြားရသည်ကို သဘောကျလှသဖြင့် နောက်ထပ် အများကြီး ပြောပေးပါဦးဟု စိတ်ထဲမှ ဆိုနေမိသည်။ အခြားလူများက လီကျယ်ရှန်းကို ချီးမွမ်းပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားရခြင်းမှာ သူမကိုယ်သူမ ချီးမွမ်းခံရသည်ထက်ပင် ပို၍ နားဝင်ချိုလှပေသည်။
ဖုန်းပိုင်လုံက သူ၏ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်မှ လေညင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး လွင့်မျောနေသော ဖုန်မှုန့်များကို တိုက်ထုတ်သွားခဲ့၏။ ရိုးရှင်းလှသော တရားထိုင်ဖျာတစ်ခုသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်နေရာတွင် ဆိတ်ငြိမ်စွာဖြင့် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း… အခုလို နေဝင်ဆည်းဆာ ရွှေရောင်သန်းနေပြီး လေပြေညင်းလေးတွေ တိုက်ခတ်နေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ…”
“ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီနေ့ ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးကြရင် ဘယ်လိုလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းက တရားထိုင်ဖျာပေါ်တွင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း—
“ဒါက ကျွန်တော် လိုချင်ဆုံးအရာပါပဲ။”
ဖုန်းပုယွီသည် ဓားလမ်းစဉ်ကို ဆွေးနွေးကြသည့် ကာလတွင် ပြင်ပလူများအနေဖြင့် မကြည့်ရှုသင့်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်မှာမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို လီကျယ်ရှန်းထံမှ မခွာဘဲ ရှိနေခဲ့၏။ ဖုန်းပိုင်လုံ၏ နားရွက်လေးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူက ပြုံးလျက် ဆိုလာသည်။
“အကယ်၍ မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်းရဲ့ မိတ်ဆွေက မထွက်ခွာချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဟိုး… မနီးမဝေးမှာ ရှိတဲ့ မဏ္ဍပ်ဆီကို သွားပြီး ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းနေလို့ ရပါတယ်၊ အဲဒီကနေ ဒီက ရှုခင်းတွေကိုလည်း ကြည့်ရှုနိုင်တာပေါ့။”
ချန်ရန်ရွှယ်သည် မဏ္ဍပ်ရှိရာသို့ ပျံသန်းမသွားခင် လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားလူများ မရှိတော့သည့် ကာလတွင်မူ… နေဝင်ဆည်းဆာ အလှတရားမှာ အရည်ပျော်နေသော ရွှေရောင်များအလား ရှိနေခဲ့ပြီး နီရဲသော တိမ်တိုက်များမှာလည်း ကတ္တီပါအဝတ်စများအလား လှပနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်နေကြသော လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဖုန်းပိုင်လုံတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ဖြာကျနေခဲ့၏။
ဖုန်းပိုင်လုံက စကားစလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ကွဲအက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဝေးကွာလှသော လေပြေညင်းများအလား ဖြစ်တည်သွားခဲ့သည်။
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း…”
“လောကကြီးထဲမှာ ဝိညာဉ်အမျိုးအစား ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ရှိနေသလိုပဲ၊ ဓားလမ်းစဉ်မှာလည်း အမျိုးအစား ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ရှိနေတာ။”
“ငါ ဘယ်အရာက ပိုပြီး အားကောင်းတယ်၊ အားနည်းတယ်ဆိုတာကို အလွယ်တကူ မပြောလိုပါဘူး၊ အဓိက အခြေခံကတော့ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လူသားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ။”
“ငါ အားမနာတမ်း ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့…”
“ထိုလူသား ချန်ရှင်းက တကယ့်ကို ခေါင်းမာလွန်းလှတယ်။”
“သူက သူရဲ့ ‘ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ တရားပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖြိုခွင်းခြင်း’ ဆိုတဲ့ လမ်းစဉ်က လောကကြီးထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ အသေအချာ ယုံကြည်ထားတာ။”
“သူ မသိတာကတော့ ဓားလမ်းစဉ်အားလုံးက အမြင့်ဆုံးသော တောင်ထိပ်ပေါ်က ရှုခင်းတွေဆီကို လမ်းပြပေးနိုင်တယ် ဆိုတာကိုပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ သူ ဤမျှအထိ ခေါင်းမမာခဲ့ဘူးဆိုရင်လည်း သူရဲ့ ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓား’ က ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း—
“မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးအနေနဲ့ သဘောတူပါတယ်။”
“ဟဲဟဲ…”
ဖုန်းပိုင်လုံက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်မိရင်း—
“ငါ စကားလမ်းကြောင်း အနည်းငယ် လွဲသွားခဲ့ပြီပဲ။”
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ လှည့်ပတ်နေတဲ့ လေညင်းတွေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ ကြားသိနေရတယ်။”
“လေပြေညင်းတွေက မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သုံးချက်ခန့် လှည့်ပတ်နေကြပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မနေခဲ့ကြဘူး။”
“ငါ ထင်တာမမှားဘူးဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်က ဒီနေရာမှာ ဝေခွဲမရမှု အချို့နဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာ မဟုတ်လား။”
“ဒါဆိုရင် ငါ သိမြင်နားလည်ထားတဲ့ ဓားလမ်းစဉ်အကြောင်းကို မောင်ရင်ငယ်ကို ဘာဖြစ်လို့ ပြောမပြရမှာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ အမူအရာက လေးနက်သွားခဲ့ရကာ သူက သေချာစွာဖြင့် နားထောင်လိုက်မိသည်။
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။ မမြင်ရသော စုပ်ယူမှု အားကောင်းကောင်းတစ်ခုသည် တိုးဝှေ့လာခဲ့ပြီး လေထဲမှ ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်ခြောက်တစ်ခုသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ညှိုးကို ခါထုတ်လိုက်သည့် ကာလတွင် ထိုသစ်ရွက်ကို ဓားတစ်လက်အလား ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ပြီး ထက်မြက်လှသော လေချွန်သံကြီးတစ်ခုကို မြည်ဟီးသွားစေခဲ့၏။
“နားဝင်ချိုလှပေတယ်… တကယ့်ကို နားဝင်ချိုလှပေတယ်…”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ မိန်းမောပီတိဖြစ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စည်းနှောင်ထားတဲ့ ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စကို ‘လေချည်နှောင်အဝတ်စ’ လို့ ခေါ်တာ၊ အလင်းရောင်ကို ကာကွယ်ဖို့က ဒုတိယအချက်ပဲ၊ သူရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က လေပြေညင်းတွေကို စစ်ထုတ်ပေးဖို့ပဲ။”
“တောင်ပေါ်က လေစီးကြောင်းတွေက ဒီရိုးရှင်းတဲ့ ပိုးသားအဝတ်စကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ လမ်းကြောင်းပေါင်း ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲပြားသွားပြီးမှ ငါ့ရဲ့ နားစည်ထဲကို တိုးဝင်လာနိုင်တာ။”
“ပထမဆုံးတုန်းကတော့ ငါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေကိုပဲ ကြားခဲ့ရတာ…”
“ကျောက်ဆောင်တွေရဲ့ အပေါက်လေးတွေထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ငိုရှိုက်သံက ‘မြေပြင်လေညင်း’ ဖြစ်ပြီးတော့၊ တပည့်တွေရဲ့ ဓားကွက်တွေ လေထဲမှာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အသံက ‘လူသားလေညင်း’ ပဲ။”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။
ဖုန်းပိုင်လုံသည် နောက်ဆုံး၌ သူ၏ ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။ ဓားက တကယ်ပင် အိမ်ထဲ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။
လီကျယ်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား… ဓားအိမ်နှင့် ဓားရိုးတို့၏ ဆုံချက်နေရာတွင် တကယ်ပင် စိမ်းလန်းစိုပြည်လှသော ရေညှိပင်လေးများ ပေါက်ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် ကြာမြင့်လှစွာသော အချိန်အထိ အိမ်ထဲမှ မထုတ်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သလော။ သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်မှ ဖြစ်တည်လာသော ဓားတစ်လက်ထက်၌ မည်သို့လျှင် သာမန်ရေညှိပင်များ ပေါက်ရောက်နိုင်ပါမည်နည်း။
ဖုန်းပိုင်လုံက အိမ်ထဲ၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သော ဓားရှည်ကြီးကို သူ၏ နားရွက်ဘေးတွင် ကပ်ထားလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း… မင်း ငါ့ရဲ့ ဓားမြည်ဟီးသံကို ကြားရလား။”
လီကျယ်ရှန်းက သေချာစွာ နားထောင်ကြည့်ပြီးနောက် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခေါင်းခါပြလိုက်မိ၏။
“ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ကြားရတယ်။”
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ လောကဓံဒဏ် ခံထားရသော မျက်နှာပြင်ထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ပွင့်လန်းသွားခဲ့ရပြန်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဓားက ဒီတောင်ပေါ်က လေမုန်တိုင်းတွေနဲ့အတူ တုန်ခါနေတာ။”
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း… ဟိုးမှာ ကြည့်လိုက်ဦး…”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဖုန်းပိုင်လုံ၏ ပိန်လှီသော လက်ညှိုးညွှန်ပြရာ အရပ်ဆီသို့ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူသည် မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော ‘လေတိုက်စားကျောက်တိုင်’ တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ ဝေခွဲမရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဖုန်းပိုင်လုံ၏ အသံမှာ လေပြေညင်းများအလား တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။
“ဒီလေတိုက်စားကျောက်တိုင်ပေါ်က အပေါက်လေးတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ထုဆစ်ပေးထားတဲ့ ဓားအိမ်တွေပဲ။”
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း… ငါ့ကို ပြောပြပါဦး…”
“ဓားအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဓားက ဘာလဲ။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ အပေါက်လေးများကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော လေညင်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း—
“အဲဒါ လေညင်းတွေပဲ။”
“မှန်တာပေါ့။”
ဖုန်းပိုင်လုံက သူ၏ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လေချွန်သံကြီးတစ်ခုသည် လေတိုက်စားကျောက်တိုင်၏ အပေါက်လေးများထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ လေပြေညင်းများသည် ထိုအပေါက်လေးများကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကာလတွင်မူ… လီကျယ်ရှန်းသည် မမြင်ရသော လေညင်းများထက်၌ တကယ့်ကို ဒြပ်ရှိလှသော ထက်မြက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရကာ နေဝင်ဆည်းဆာ ရွှေရောင်သန်းနေသော မြူခိုးတိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းလျက် ပွင့်လင်းမြင်သာလှသော အပေါက်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်းဆိုသလို ဖောက်ထွက်သွားစေခဲ့သည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
“မောင်ရင်ငယ်ကျယ်ရှန်း…”
“ဒီလေတိုက်စားမှုရဲ့ အမှတ်အသားတိုင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက ဓားမြည်ဟီးသံရဲ့ လွဲချော်မှုတွေကို ပြင်ဆင်ပေးနေတာပဲ။”
“ချောမွေ့လှတဲ့ ကျောက်တံတိုင်းကြီးပေါ်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားတဲ့ လေညင်းက ဟိန်းဟောက်သံကိုပဲ ချန်ထားခဲ့နိုင်ပေမဲ့၊ အပေါက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတဲ့ ကျောက်တိုင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ အခါကျတော့ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်တည်နေတဲ့ ဓားကွက်အစီအစဉ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရတာ။”
“ဒီအရာအားလုံးက ငါ့ရဲ့ နားထဲမှာ ကြားသိနေရတဲ့ အရာတွေပဲ…”
“တကယ့် ‘ဓားသံကို နားထောင်ခြင်း’ ဆိုတာက ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို နားအဖြစ် အသုံးပြုတာပဲ။”
“ဓားရဲ့ မြည်ဟီးသံဆိုတာက မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပုံဖော်လို့မရသေးတဲ့ ဓားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။”
“ဒါက ပြင်ပအရာဝတ္ထုတွေအပေါ်မှာ လေညင်းတွေရဲ့ အဟုန်ကို အသုံးပြုပြီး ဖြစ်ပေါ်လာစေတဲ့ တုန်ခါမှုပဲ။”
“ငါ့ဆီမှာ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခု ရှိတယ်… ဓားရဲ့ မြည်ဟီးသံကို နားထောင်ဖို့ပေါ့။”
မဏ္ဍပ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ အကြည့်များသည် လီကျယ်ရှန်းထံမှ တစ်ချက်မျှပင် မခွာဘဲ ရှိနေခဲ့၏။
သို့သော်လည်း…
နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင်…
သူမသည် ဖုန်းပိုင်လုံက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ နက်ရှိုင်းလှသော ကမ်းပါးယံကြီးအောက်သို့ ဆတ်ခနဲ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။
ချန်ရန်ရွှယ်၏ လှပလှသော မျက်နှာပြင်ထက်မှ သွေးရောင်များသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရကာ သူမ၏ နောက်ဘက်ရှိ တောက်ပလှသော ‘လင်းလက်တောက်ပသော အတောင်ပံခြောက်ခု’ သည် ရုတ်တရက် ပွင့်လန်းလာခဲ့ရတော့သည်။ သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလျက် အောက်သို့ ဒုံးပျံအလား ဆင်းသက်သွားခဲ့ရတော့၏။