အခန်း (၇၃) - လေဓားဂိုဏ်းဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံ

လီကျယ်ရှန်း တစ်ယောက် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရခြင်း မရှိပေ။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာခန့် သော အချိန်မျှသာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရှူး—

ရှူး—

လေထုကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော အသံအချို့သည် သစ်တောအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပုံရိပ်အချို့သည် လီကျယ်ရှန်း ရှိရာနေရာဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းရောက်ရှိလာကြ၏။

လူများ မရောက်ရှိလာသေးခင်မှာပင် အားရပါးရ ရယ်မောသံကြီးက အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

“ဟားဟားဟားဟား—”

“‌ညီလေးကျယ်ရှန်း… ငါ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရတာပဲ။ ငါ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။”

ပုံရိပ်အချို့သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ သာသာယာယာလေး ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လေဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်ခေါင်းဆောင် ဖုန်းပုယွီ ပင် ဖြစ်တော့သည်။ သူနှင့် သူ့နောက်မှ တပည့်များသည် ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီးထဲ၌ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြစဉ်ကအတိုင်း ဝတ်စုံစိမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကိုမူ ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စများဖြင့် စည်းနှောင်ထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့၏ ‘မော်ကြွားတတ်သော ဘုရင်’ အရှိန်အဝါများမှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့၏။

ဖုန်းပုယွီက တောက်ပလှသော အပြုံးများနှင့်အတူ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါလိုက်မိပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ သူ့ကို တင်းကျစ်စွာ ဖက်လဲတကဲ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ညီလေးကျယ်ရှန်း… ငါတို့ မဆုံဖြစ်တာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့ပြီ၊ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်ကထက် ပိုပြီးတော့တောင် ထည်ဝါလာခဲ့ပါလား။”

“မင်းလည်း ထို့အတူပါပဲ၊ အစ်ကိုပုယွီ။”

ဖုန်းပုယွီသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ဖော် မိတ်ဆွေတစ်ဦးအဖြစ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားကွက်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်က မိမိကို အထင်သေးသွားမည်ကို သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မိနေခဲ့သည်။ ယခုမူ လီကျယ်ရှန်းကိုယ်တိုင် ဂိုဏ်းဆီသို့ လာရောက်လည်ပတ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ သူ မည်သို့လျှင် ဝမ်းမသာဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

လီကျယ်ရှန်းနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်တွင် ဖုန်းပုယွီ၏ အကြည့်များသည် ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ချန်ရန်ရွှယ်ဆီသို့ နောက်ဆုံး၌ ကျရောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ မိမိ၏ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ အံ့အားသင့်သွားရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အကြည့်ကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ကာ လျှာတစ်သပ်သပ်ဖြင့် ဆိုလာသည်။

“ညီလေးကျယ်ရှန်း… မင်းရဲ့ ဓားကွက်ကပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို… ဟူး…”

“ကောင်းကင်ဘုံက ဖူးစာဖက်စုံတွဲအလားပဲ၊ တခြားလူတွေကို အားကျလို့ သေစေနိုင်လောက်တယ်။”

ချန်ရန်ရွှယ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် စူလိုက်မိရင်း လှပလှသော အပြာရောင် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းက ဖုန်းပုယွီ၏ ရင်ဘတ်ကိုသာ တစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျှ မပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ခုန်သံမှာ အနည်းငယ်မျှ ဆတ်ခနဲ တုန်ခါသွားခဲ့ရ၏။

“အစ်ကိုပုယွီ… အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့…”

လီကျယ်ရှန်းသည် အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဆိုလာသည်။

“ငါ ဒီတစ်ခေါက် မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းဆီကို လာပြီး နှောင့်ယှက်ရတာက… ငါ့ရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်အပေါ် သိမြင်နားလည်မှုက အတားအဆီးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့နေရလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို လာရောက်ရှာဖွေတာ ဖြစ်ပါတယ်။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ဖုန်းပုယွီ၏ အမူအရာမှာလည်း လေးနက်သွားခဲ့ရချေပြီ။

“ဓားလမ်းစဉ်အပေါ် သိမြင်နားလည်မှုက တကယ့်ကို အရေးကြီးဆုံးကိစ္စပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လေဓားဂိုဏ်းက မင်းကို ဘယ်လိုကူညီပေးနိုင်မလဲဆိုတာ မသိသေး…”

“ဟုတ်သားပဲ။”

ဖုန်းပုယွီ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

“ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံက ဓားလမ်းစဉ်အပေါ် သာမန်ထက်ထူးကဲတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိထားတာ၊ သူက ညီလေးကျယ်ရှန်းကို သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကြယ်တာရာတောအုပ်ကနေ ပြန်လာကတည်းက အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ညီလေးကျယ်ရှန်းအကြောင်း ပြောပြထားခဲ့တာ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း မင်းလို ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်ကို အရမ်း သဘောကျနေတာ။”

လီကျယ်ရှန်း၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာပြင်ထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွန်းလာခဲ့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံရဲ့ ချီးမြှောက်မှုကို ခံရတာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။”

ဖုန်းပုယွီက လက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း—

“ညီလေးကျယ်ရှန်း… ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။”

“လာ… ငါ မင်းကို အခုချက်ချင်း လိုက်လံမိတ်ဆက်ပေးမယ်။”

သူသည် တကယ်ပင် သွက်လက်ချက်ချာပြီး ပြတ်သားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ချန်ရန်ရွှယ်တို့ကို ဦးဆောင်လျက် ရှေးကျလှသော ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်းဆီသို့ အလင်းတန်းများအလား အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြတော့သည်။

မိမိတို့ ဂိုဏ်း၏ ပင်မတံခါးကြီးကို ဖြတ်သန်းလိုက်သည့် ကာလတွင်… ၎င်းသည် မမြင်ရသော လေမျက်နှာပြင် အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆန်းကြယ်လှသည်မှာ ၎င်းကို ဖြတ်သန်းပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နားထဲ၌ ဟိန်းဟောက်နေသော လေမုန်တိုင်းသံကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ရခြင်း ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လေဓားဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့၏ မျက်စိထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကား တောင်ထိပ်များကြားတွင် တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံ အစုအဝေးကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး ပုံသဏ္ဍာန် ရှိနေသော နေရာတစ်ခုမှာ အထူးသဖြင့် အမြင်အာရုံကို ဖမ်းစားထားခဲ့၏။ လေတိုက်စားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကျောက်တိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ ဓားစွမ်းအင်များကြောင့် ပြတ်ရှနေသော ဓားရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လေဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ဝတ်စုံစိမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး မျက်လုံးများကို အမည်းရောင် အဝတ်စများဖြင့် စည်းနှောင်ထားကြကာ ကျောက်တိုင်များကြားတွင် ကူးလူးလှုပ်ရှားလျက် ၎င်းတို့၏ ဓားသိုင်းများကို လေ့ကျင့်နေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

ဖုန်းပုယွီ၏ လေသံမှာ မာန်မာနများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

“ဘယ်လိုလဲ၊ ညီလေးကျယ်ရှန်း။”

“ဒီ ‘လေတိုက်စားဓားတံဆိပ်ပြားသစ်တော’ က မင်းရဲ့ စံနှုန်းတွေကို မီရဲ့လား။”

“ဒီလေတိုက်စားကျောက်တိုင်တွေကို အထင်မသေးနဲ့ဦး၊ ဒါတွေက လေဓာတ်ဓားကွက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ။”

“ဟိုး… အမိုးအကာအောက်ဆုံး ညာဘက်အစွန်းဆုံးက ကျောက်တိုင်ပေါ်က သုံးလက်မနဲ့ နှစ်စင်တီမီတာ အနက်ရှိတဲ့ ဓားရာကို မြင်လား။”

သူသည် မေးစေ့ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုလာသည်။

“အဲဒါ ငါ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဓားရာပဲ။”

“လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ပေါင်း သုံးရာကျော်ထဲမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေတာ။”

လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုလေတိုက်စားကျောက်တိုင်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရာသီဥတု တိုက်စားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျောက်တိုင်များသည် သဲပုံများကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ပျက်စီးလွယ်သင့်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤကျောက်တိုင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဆန်းကြယ်လှသော အမည်းရောင်များ ဖြစ်နေကြပြီး မည်သို့မျှ မဖျက်ဆီးနိုင်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိ၏။ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ‘ထိပ်တန်းဂိုဏ်းခုနစ်ခု’ ထဲတွင် ပါဝင်နိုင်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ သာမန်ထက် ထူးကဲလှပေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်သည် တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများစွာကို ဦးဆောင်လျက် ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လာရောက်ကြိုဆိုခဲ့ကြချေပြီ။ လွင့်မျောနေသော ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စများနှင့် ဝတ်စုံစိမ်းများ၏ လှိုင်းဂယက်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် မိမိဘာသာ ထူးခြားဆန်းပြားသော ရှုခင်းတစ်ခုအလား ရှိနေခဲ့၏။

ချန်ရန်ရွှယ်အတွက်မူ ဤကဲ့သို့သော ဆန်းပြားသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အစတုန်းက ဖုန်းပုယွီနှင့် တပည့်အနည်းငယ်သာ ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ…

သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို သံသယစိတ်များဖြင့် ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမ၏ လှပသော အပြာရောင် မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ ဝေခွဲမရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းက သူမ၏ အကြည့်ကို နားလည်လိုက်သဖြင့် သူမကို ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်မိရင်း အချက်ပြလိုက်၏။ ဤအရာက ဂိုဏ်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သဖြင့် လေးစားမှုသာ ထားရှိသင့်ပေသည်။

သူသည် အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်ကို ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျယ်ရှန်း… အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

“လုလင်ရဲဘော်ကျယ်ရှန်း… ငါတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပဲ။”

နှစ်ဖက်စလုံး သဘာဝအတိုင်း ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။ ဖုန်းပုယွီကမူ ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ကြားဖြတ်၍ ဆိုလာသည်။

“အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်… ညီလေးကျယ်ရှန်း ဒီတစ်ခေါက် လာတာက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ လေထုကို အသုံးပြုပြီး ဓားလမ်းစဉ်ကို သိမြင်နားလည်ဖို့နဲ့ သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ လာတာပါ။”

“ငါ ညီလေးကျယ်ရှန်းကို ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ အရင်ဆုံး ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။”

လူတိုင်းက ဓားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သိမြင်နားလည်မှု အခွင့်အရေးဟူသည် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်၏ အမူအရာက လေးနက်သွားခဲ့၏။

“ဤမျှအထိ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို တကယ်ပဲ ကြန့်ကြာလို့ မဖြစ်ဘူး။”

“လုလင်ရဲဘော်ကျယ်ရှန်းကို အဲဒီကို အမြန်ဆုံး ခေါ်သွားလိုက်ဦး။”

…

ဖုန်းပုယွီ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင်… ၎င်းတို့ သုံးဦးသည် လေဓားဂိုဏ်း၏ အဓိက အချက်အချာကျသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မတ်စောက်လှသော တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

ဖုန်းပုယွီသည် မတ်စောက်လွန်းလှသော ကြိုးလှေကားပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချလိုက်ရင်း—

“ညီလေးကျယ်ရှန်း… ဂိုဏ်းချုပ်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီ ‘ဓားသိမြင်တောင်ထိပ်’ ပေါ်မှာပဲ တရားထိုင်လေ့ရှိတာ။”

“ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဓားကွက်တွေရဲ့ မြည်ဟီးသံကို နားထောင်ဖို့နဲ့ လေမုန်တိုင်းတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ခံစားဖို့ပဲ။”

“မင်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်…”

ဖုန်းပုယွီ၏ စကားလုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မရသော ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ပိုးသားအမည်းရောင် အဝတ်စသည် သူ၏ ဂုဏ်ယူစရာ သက်သေခံတံဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည့်အလား။

“ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဓားအကြောင်းကို အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်တဲ့ လူသားတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။”

“ငါ ဓားတုံ့လော် ‘ချန်ရှင်း’ ကို မမြင်ဖူးသေးလို့ သူ ဘယ်လောက်အထိ နက်နဲလဲဆိုတာ မသိပေမဲ့၊ ငါ သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့…”

“ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်သာ ‘ဘွဲ့အမည်ခံ တုံ့လော်’ အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့ သူရဲ့ ဓားကို ဓားအိမ်ကနေ ထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်… ဓားတုံ့လော် ‘ချန်ရှင်း’ တောင်မှ သူ့ကို အထင်သေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဖုန်းပုယွီသည် သာမန်ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သူသည် လေဓားဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များထဲတွင် ဦးဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ ဤမျှအထိ အထင်ကြီးလေးစားရသော လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မည်မျှအထိ မြင့်မားမည်ကို တွေးတောကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ‘လောကကြီးရဲ့ ဒုတိယမြောက် အကောင်းဆုံး ဓားလမ်းစဉ်’ ဟု ခေါ်ဆိုထားသော ဤဖုန်းပိုင်လုံအပေါ် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပိုမို၍ မြင့်မားလာခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ ဤအန္တရာယ်များလှသော တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရန် ဆယ်မိနစ်ကျော်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ရသည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ကာလတွင်… ၎င်းတို့၏ အမြင်အာရုံများမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရ၏။

ကမ်းပါးယံ၏ အစွန်းဆုံးနေရာတွင် ပိန်လှီပြီး ခြောက်ကပ်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တောင်ပေါ်ကျောက်တုံးများနှင့် တစ်သားတည်း ကျရောက်နေသည့်အလား ဘေးသို့ မျက်နှာမူလျက် တရားထိုင်နေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုယွီက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်မိသည်။ လီကျယ်ရှန်းကလည်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ထိုပိန်လှီခြောက်ကပ်လှသော ပုံရိပ်ကြီးမှာမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ သိရှိထားခြင်း မရှိသည့်အလား ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

ချန်ရန်ရွှယ်၏ သွယ်လျလှသော မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ တွန့်ချိုးသွားရတော့သည်။ ဆုံတွေ့ရုံတင် ရှိသေးတယ်၊ သူက လီကျယ်ရှန်းကို ဤကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထားတာလား။ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ သူမ၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများ ပင့်တက်သွားခဲ့ရကာ သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်… လီကျယ်ရှန်းက သူမ၏ ဂါဝန်အစွန်းလေးကို သာသာလေး ဆွဲလိုက်မိသည်။

ချန်ရန်ရွှယ်၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းထားလျက် ဘေးသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ကာ ထိုပိန်လှီသော ပုံရိပ်ကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ထိုပိန်လှီခြောက်ကပ်လှသော ပုံရိပ်သည် နောက်ဆုံး၌ သူ၏ ကျောပြင်ကို အနည်းငယ် မတ်လိုက်မိပြီး အနည်းငယ် ကွဲအက်နေသော အသံက လေပြေညင်းများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“ဧည့်သည်တော်က ဝေးကွာလှတဲ့ နေရာကနေ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပဲ…”

“ဟင်…”

“မောင်ရင်ငယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှာ ‘သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးဓား’ ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေပါလား။”

“ထူးခြားတယ်၊ တကယ့်ကို ထူးခြားလှပေတယ်။…”

“မင်း မကြာခင်တုန်းက ချန်ရှင်းနဲ့အတူ ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးတာလား…?”