အခန်း (၅၆) - သွေးစွယ်ကျားနက်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း၊

လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ပြီး ထက်မြက်လှသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အေးစက်သော ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်တာရာများ ကြဲချထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဓားသည် လောကရှိ အရာအားလုံးကို ထွေးပွေ့ရန် ကြိုးပမ်းနေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ငယ်ရွယ်စဉ်က ချန်ရှင်း၏ ဓားရာတွင်မူ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ သက်သက်သာ ပါရှိသည်။ ဓားသွားညွှန်ရာအရပ်တိုင်းတွင် လေထုမှာပင် သွေးရောင်သမ်းနေသည်။ သူ၏ ဓားသည် သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင်၊ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ဓားနှစ်လက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည်။ တစ်ခဏချင်းတွင်ပင် ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လီကျယ်ရှန်းပတ်လည်ရှိ ဖုန်မှုန့်များမှာပင် အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ဤဓားလမ်းစဉ် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ အဆုံးသတ်သွားသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က ချန်ရှင်းနှင့် ယှဉ်ရာတွင် လီကျယ်ရှန်းမှာ အနိုင်မရသလို အရှုံးလည်း မပေးခဲ့ပေ။

သူ မျက်လုံးဖွင့်တော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်နံရံမှ သွေးရောင်တောက်ပသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုသည် အသက်ရှိသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ ချင်းလျန်ဓားနှင့် ပူးကပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

“ဟူး—” ဖုန်းပူယုနှင့် အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒါ ဓားတုံ့လော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဓားလမ်းစဉ် အနှစ်သာရပဲ!”

လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ ပြုလုပ်ကာ လေထဲသို့ တစ်ချက် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ ချီ— ထိုသွေးရောင် ဓားစွမ်းအင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ မလိုချင်ပေ။ သူကိုယ်တိုင် မနားလည်နိုင်သော ဓားလမ်းစဉ်ကို သူ မနှစ်သက်။ သူ့ဓားသည် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ဖန်တီးရမည့် ဓားဖြစ်သည်။

ဓားတုံ့လော် ချန်ရှင်းသည် ထူးချွန်လွန်းသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပို၍ ယုံကြည်သည်။ အနာဂတ်၏ ဓားလမ်းစဉ်တွင် “လီကျယ်ရှန်း” ဟူသော အမည်နာမကို ထာဝရ ထွင်းထုထားနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သွေးရောင် ဓားစွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ ဖုန်းရှောင်နှင့် ဖုန်းပူယုမှာမူ နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။

“အို… အစ်ကို လီကျယ်ရှန်း! ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်လိုက်တာလဲ! ဒါက ချန်ရှင်းရဲ့ ဓားအနှစ်သာရလေ! အလကား အဟောသိကံ ဖြစ်သွားပြီ!”

ဖုန်းရှောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာ လေးစားမှုများ ပိုမိုလာသည်။ “လီကျယ်ရှန်း… ဒီအဘိုးကြီး မင်းရဲ့ ဓားလမ်းစဉ်မှာ အောင်မြင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ယုံကြည်သွားပြီ။”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက်! ကောင်းကင်ယံမှာ အရောင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သွေးရောင်မြူများ လွှမ်းခြုံလာသည်။

“သတိထားကြ!”

ဟိန်း—!!!

မိုးချုန်းသံကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သွေးရောင်တိမ်တိုက်ကြားမှ ခြောက်မီတာမြင့်သော အနီရောင်-အနက်ရောင် ကျားကြီးတစ်ကောင်မှာ အမြင့်ပေ တစ်ရာမှ ခုန်ချလာသည်။

ဗုန်း— မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

သွေးစွယ်ကျားနက် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်— လေဓားဂိုဏ်းမှ လူများမှာ ချက်ချင်းပင် “လေမုန်တိုင်းဓားကွက်” ကို ဖော်ဆောင်လိုက်ကြသည်။ အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်သည် အဓိကနေရာတွင် ရပ်တည်ကာ အပြာရောင် လျှပ်စီးဓားကြီးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“လေမုန်တိုင်းဓားကွက်— အဆုံးစီရင်!”

ဘုန်း—ကရက်—

လေလျှပ်စီးဓားမှာ သွေးစွယ်ကျားနက်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သွေးစွယ်ကျားနက်သည်လည်း လက်သည်းများကို မြှောက်ကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်သည်။ အရှိန်အဟုန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်တွင် အက်ကြောင်းများပင် ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းရှောင်နှင့် ဂိုဏ်းသားများမှာ နောက်သို့ အဆင့်တစ်ဆယ်ကျော် ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။ သွေးစွယ်ကျားနက်သည်လည်း နောက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်တွင် တောအုပ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။ သစ်ပင်ကြီးများမှာ ယိမ်းထိုးနေကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ! တခြားသားရဲတွေ ရူးသွပ်ကုန်တာလား!”

လေဓားဂိုဏ်း တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်းတို့အဖွဲ့မှာလည်း အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တုကုယန်သည် အဆိပ်မြူများဖြင့် တိုက်ခိုက်သည်။ အော့စလိုနှင့် ယွီဖုန်းတို့မှာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ရှီညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာမူ ဒိုင်းကာများဖြင့် ကာကွယ်သည်။

“ကိုးနှလုံးသား‌ ဟေဝန်ပန်း— ကုသ!” ရဲ့လင်လင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ “ဒုတိယ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - သုံးဓားထည်ဝါခြင်း!”

ဖျက်—

ချင်းလျန်ဓားမှာ ကျား၏ ကျောကုန်းထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ကျားမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်းသာရမည့် အချိန် မဟုတ်သေးပေ။

တောအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါလာသည်။ သားရဲများမှာ သောင်းကျန်းစွာဖြင့် သူတို့ ရှိရာသို့ အုပ်လိုက် အုပ်လိုက် ပြေးလာကြသည်။ သွေးစွယ်ကျားနက်မှာလည်း နာကျင်မှုကို မေ့ထားကာ ထိုသားရဲအုပ်ကြီးများကြားထဲသို့ အမြန် တိုးဝင်သွားသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကို ဆွဲကိုင်ထားလျက် ကျားနှင့်အတူ ပါသွားတော့သည်။

“လီကျယ်ရှန်း!!!” တုကုယန်နှင့် ရဲ့လင်လင်မှာ ဂူထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။