အခန်း (၅၅) - ငယ်ရွယ်စဉ်က ချန်ရှင်းနှင့် ဓားချင်းယှဉ်ခြင်း
အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်၏ စကားအရဆိုလျှင် လေဓားဂိုဏ်းအနေဖြင့် သွေးစွယ်ကျားနက်ကို လက်မလျှော့လိုသေးဟူ၍ နားလည်ရသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
“နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း သွေးစွယ်ကျားနက်ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း အတွေ့အကြုံယူချင်ပါသေးတယ်။” သူက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။ “အစ်ကို ပူယု၊ အကြီးအကဲ ဖုန်းရှောင်… ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?”
ဖုန်းပူယုမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုန်းရှောင်ကမူ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ လီကျယ်ရှန်းကို အပေါ်မှအောက်သို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းလား?”
စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် သူ၏ အထင်သေးမှုမှာ ထင်ရှားနေသည်။ “ဒီအဘိုးကြီး မပူးပေါင်းချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ အသက်ကို အလကား ပေးလိုက်မှာ စိုးလို့ပါ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ အပြုံးမှာမူ မပျက်မယွင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုန်းရှောင်၏ အထင်သေးမှုကို စိတ်ထဲမထားပေ။ အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းရန်အတွက် ခိုင်မာသော အစွမ်းကို ပြသရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။
ဝုန်း—
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ပတ်လည်တွင် လေဖိအားများ တဟုန်ထိုး တိုးလာပြီး သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်မှုန်များကိုပင် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
လေဓားဂိုဏ်းသားများအတွက်မူ ဤမြင်ကွင်းသည် သွေးစွယ်ကျားနက်ထက်ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသည်။
“ခရမ်းရောင်… ခရမ်းရောင်လား?! နှစ်ထောင်ချီ ဝိညာဉ်ကွင်းကိုး?!”
“သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းနှစ်ခုစလုံးက နှစ်ထောင်ချီတွေပဲလား?! ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!”
ဖုန်းပူယု၏ အကြည့်များမှာ လီကျယ်ရှန်းထံတွင် စူးစိုက်နေသည်။ အချိန်အခါ မသင့်တော်ရုံသာ မဟုတ်ပါက သူသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဓားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရန် ဓားကို ထုတ်လိုက်မိတော့မည် ဖြစ်သည်။
“နှစ်ထောင်ချီ ဝိညာဉ်ကွင်း…” ဖုန်းရှောင်၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လေဓားဂိုဏ်း၏ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
သူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီအဘိုးကြီး တကယ်ကို မျက်စိမှားသွားတာပဲ။”
လီကျယ်ရှန်းက ဝိညာဉ်ကွင်းများကို ပြန်သိမ်းကာ လက်ယှက်၍ ပြုံးပြသည်။ “အကြီးအကဲတို့ စိုးရိမ်တာ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်တော်က အစ်ကိုတို့နဲ့ ပူးပေါင်းရတာ အကျိုးရှိမှာပါ။ သွေးစွယ်ကျားနက်က တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတော့ လူတစ်ယောက်ပိုရင် အင်အားတစ်ဆပိုတာပေါ့။”
သူသည် သူ၏ အဖော်များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အဖော်တွေက ကောင်းကင်ဒိုမြို့က ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေပါ။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိကြပါတယ်။”
လေဓားဂိုဏ်းနှင့် လီကျယ်ရှန်းတို့အဖွဲ့ ပူးပေါင်းမှုမှာ ဖြစ်မြောက်သွားသည်။ ခေတ္တအနားယူပြီးနောက်တွင် မြေပေါ်ရှိ သွေးစက်များကို လိုက်ကြည့်ကာ ကျားကို ရှာဖွေကြသည်။ သို့သော် တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ သွေးစက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် နေဝင်စပြုလာသည်။ အားလုံးသည် တောင်ကြား၏ အနက်ပိုင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ အပင်များ ပါးသွားသည်နှင့်အမျှ နေရာမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာသော်လည်း ရင်ထဲတွင် မရှင်းပြနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းခြုံလာသည်။
ရှေ့ဘက်တွင် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
“ဒါ… ဒါက…”
ထိုနေရာသည် စတုရန်းမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မြေပြင်ဖြစ်သည်။ မြက်ပင်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ သားရဲများ၏ အရိုးစုများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှံ့နွံကဲ့သို့ ရေအိုင်ငယ်တစ်ခု ရှိပြီး ဘေးဘက်ရှိ တောင်နံရံတွင် ကြီးမားသော ဂူပေါက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ဂူထဲမှနေ၍ ပြင်းထန်သော ကျား၏ အရှိန်အဝါများမှာ လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။
သို့သော် လီကျယ်ရှန်းနှင့် ဖုန်းရှောင်တို့ကို အဓိက ဆွဲဆောင်လိုက်သည်မှာ ဂူအတွင်းပိုင်းမှ ဓားရာကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဓားရာသည် တောင်ထိပ်မှသည် တောင်ခြေအထိ ဖြတ်တောက်သွားသည်။
“ဒါက…”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထိုဓားရာကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လူငယ်တစ်ယောက် ဓားကို ကိုင်ဆောင်၍ ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းမည့် အရှိန်အဝါဖြင့် ဓားချက်တစ်ချက် ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်ယောင်သွားသည်။ ထိုဓားချက်သည် တောင်ကိုသာမက၊ သူ့၏ စိတ်ကိုပါ ဖောက်ထွင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
အော့—!
သူ့ဘေးမှ ဖုန်းပူယုမှာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမှာလည်း အသံမြည်လျက် တုန်ခါနေသည်။
ခဏအကြာတွင် ဖုန်းရှောင်လည်း သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားသည်။
“ဓားတုံ့လော်… ဒါ ဓားတုံ့လော်ရဲ့ လက်ရာပဲ…” သူ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။ “သူ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရယူတုန်းက လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဓားလမ်းစဉ်ပဲ… ဒါက ကျွန်တော်တို့ မမှီနိုင်တဲ့ အဆင့်ပဲ…”
သူပြောပြီးခါမှသာ လီကျယ်ရှန်း၏ ပတ်လည်တွင် ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဖုန်းရှောင်နှင့် ဖုန်းပူယုတို့မှာ ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။
ဖုန်းပူယုမှာ အံ့သြစွာဖြင့်— “ဒါ… ဒါက လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားပဲလား?!”
လီကျယ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးတွင်လည်း ချင်းလျန်ဓား အမှတ်အသားမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တုကုယန်တို့အဖွဲ့မှာ လီကျယ်ရှန်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဓားသမားနှစ်ယောက်... ကွဲပြားခြားနားသော အချိန်ကာလများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဓားလမ်းစဉ်ကို ဆွေးနွေးနေကြသကဲ့သို့ပင်။