အခန်း (၅၃) - လေဓားဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းသားများ
“သူတို့က ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ” ဟု လီကျယ်ရှန်းက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော သံသယကို မေးလိုက်သည်။ တုကုယန်နှင့် အခြားသူတို့မှာမူ ဘာမှမသိသဖြင့် ခေါင်းသာ ခါပြကြသည်။ ရဲ့လင်လင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို ဖွင့်ကာ—
“ကျွန်မ မှားမပြောဘူးဆိုရင်တော့… သူတို့က လေဓားဂိုဏ်း က လူတွေဖြစ်မယ်။”
“လေဓားဂိုဏ်း?”
ဤအမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် တုကုယန်တို့အဖွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။ ယွီဖုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးသည်။
“အောက်လေးဂိုဏ်းထဲက လေဓားဂိုဏ်း ဟုတ်လား?!”
အော့စလိုကလည်း ဝင်ထောက်ခံသည်။ “ဒီဂိုဏ်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမွေအနှစ် ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဂိုဏ်းသားတွေအားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ဓားတွေပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဓားတုံ့လော် ချန်ရှင်းလိုမျိုး ‘ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ လမ်းစဉ်တော့ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဓားကွက်ဖော်ခြင်းမှာ ထူးချွန်တယ်။ အားလုံး ပေါင်းစည်းလိုက်ရင်တော့ အလွန်တရာမှ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အစွမ်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်လေ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။ ဓားသမားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် “ဓား” ဟူသော စကားလုံးနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန် အာရုံခံလွယ်သည်။ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် လေဓားဂိုဏ်းမှာ နောက်ခံဇာတ်ကောင်လောက်သာ ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလားအလာရှိသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ လောကကြီး၏ အံ့ဖွယ်များကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့မှသာ သိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ…” ဟု လီကျယ်ရှန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲ့လင်လင်က ခဏစဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။
“လေဓားဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောရရင်… ဂိုဏ်းချုပ် ဖုန်းပိုင်လုံဟာ အဆင့် ၈၉ ဝိညာဉ်သူတော်စင်ပါ။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ဓားတုံ့လော်နဲ့ အမြဲ နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဒုတိယ အတော်ဆုံး ဓားသမားလို့တောင် ကြွေးကြော်လေ့ ရှိတယ်။ သူတစ်ခါ ပြောဖူးတယ်… ‘ဓားတုံ့လော်က အတိုက်ခိုက် အတော်ဆုံး ဝိညာဉ်တုံ့လော်ဆိုရင်၊ ငါက အတိုက်ခိုက် အတော်ဆုံး ဝိညာဉ်သူတော်စင်ပဲ။ တပည့်တစ်ရာနဲ့ ဓားကွက်ဖော်လိုက်ရင် တုံ့လော်တစ်ယောက်ကိုတောင် ရှုံးနိမ့်အောင် လုပ်နိုင်တယ်’ တဲ့။”
လီကျယ်ရှန်းက အနည်းငယ် ပြုံးကာ “မင်းက လေဓားဂိုဏ်းအကြောင်း ဘာလို့ ဒီလောက် သိနေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူ၏ အပြုံးသည် ရဲ့လင်လင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူမ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး—
“ကျွန်မရဲ့ အမေက… ဖုန်းပိုင်လုံ ဓားတုံ့လော်ကို အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါက မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်လူတွေကို မသိစေဘဲ ဖုန်းပိုင်လုံ တစ်ယောက်တည်း သွားပြီး စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ ဖုန်းပိုင်လုံက ဓားတုံ့လော် ချန်ရှင်းကို တိတ်တဆိတ် သွားစိန်ခေါ်ခဲ့တာတဲ့လား!
“ရလဒ်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ” ဟု လီကျယ်ရှန်းက မေးသည်။
ရဲ့လင်လင်က သူမ၏ အပြာရောင် မျက်ဝန်းများကို မှိတ်ချလိုက်ရင်း—
“အဲဒီနေ့ကစပြီး ဖုန်းပိုင်လုံရဲ့ ဓားဟာ အိမ်ထဲကနေ တစ်ခါမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။”
ယွီဖုန်းက လျှာသပ်လိုက်သည်။ “ကောင်းကင်ကြီးရေ… သူ ဓားတုံ့လော်ရဲ့ လက်ချက်ကြောင့် ဓားကို သိမ်းလိုက်ရတာလား။”
ရဲ့လင်လင်က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဖုန်းပိုင်လုံကတော့ သူဓားကို သွေးနေတယ်လို့ပဲ ပြောတယ်။ သူ မျက်လုံးတွေကို အနက်ရောင် အဝတ်နဲ့ စည်းထားပြီး ဓားရဲ့ အသံကို နားထောင်နေတာတဲ့။ ပြီးတော့ ပြောသေးတယ်… ဓားကို ပြန်ထုတ်တဲ့နေ့ကျရင် ဓားတုံ့လော်တောင် အံ့သြသွားလိမ့်မယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေကတော့ ဖုန်းပိုင်လုံဟာ ကြောက်တတ်ပြီး အသက်ကို တန်ဖိုးထားသူဖြစ်လို့ တစ်သက်လုံး ချန်ရှင်းရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။”
တုကုယန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မျက်လုံးကို အနက်ရောင်အဝတ်နဲ့ စည်းတာက လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ အမှတ်အသား ဖြစ်သွားတာပေါ့နော်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ရဲ့လင်လင်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်” ဟု လီကျယ်ရှန်းက ဝေးဝေးတွင်ရှိနေသော လေဓားဂိုဏ်းသားများကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာတောကြီးထဲတွင် မရင်းနှီးသောသူချင်း တွေ့ဆုံလျှင် ရှောင်တိမ်းသွားခြင်းသည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက အလိုမလိုက်ပေ။ နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လေဓားဂိုဏ်းသားများနှင့် တည့်တည့်တိုးကြသည်။ လေဓားဂိုဏ်းသားများက အဖွဲ့လိုက် အလယ်မှ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး လူငယ်တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူက သစ်ပင်တန်းတစ်ခုကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က လေဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်လောင်း ဖုန်းပူယုပါ။ မိတ်ဆွေတို့ ဘယ်ကလာကြတာလဲဗျ။”
လီကျယ်ရှန်းတို့အဖွဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ?
“အဟွတ်…” အနားရှိ အဘိုးအိုတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး လှမ်းပြောသည်။ “ပူယု… မင်း မှားနေပြီ။ သူတို့က မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာလေ။”
ထိုအခါ လူငယ်သည် မျက်လုံးပေါ်မှ အနက်ရောင် အဝတ်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “ဘယ်သူက အဝတ်နဲ့ ပြန်လဲလိုက်တာလဲ!”
ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လီကျယ်ရှန်းတို့အဖွဲ့မှာ မရယ်မိအောင် ထိန်းထားရသည်။ သူတို့ မျက်လုံးကို စည်းထားသော အဝတ်များမှာ အမှန်တကယ်တွင် အပေါက်ငယ်များ ဖောက်ထားသော ပိုက်ကွန်စများ ဖြစ်နေသည်။ ဒါက ဖန်စီမျက်မှန်လိုမျိုးပဲ မဟုတ်လား!
‘ဒီလေဓားဂိုဏ်းကတော့ ဂိုဏ်းသားလိုလို ရူးနေတဲ့ကောင်တွေကိုပဲ မွေးထားတာပဲ!’ ဟု လီကျယ်ရှန်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူသည် ပြုံး၍ လက်ယှက်ကာ—
“ကျွန်တော်က လီကျယ်ရှန်းပါ။ ကောင်းကင်ဒိုမြို့ကနေ လာတာပါ။”
“ကောင်းကင်ဒိုမြို့လား… ကောင်းတဲ့နေရာပဲ…” ဖုန်းပူယုက ပြန်နှုတ်ဆက်သည်။ သူသည် တုကုယန်တို့ ရဲ့လင်လင်တို့၏ အလှကိုပင် မကြည့်ဘဲ လီကျယ်ရှန်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“အစ်ကို လီကျယ်ရှန်း… အစ်ကို့ရဲ့ ပုံစံက ဓားတစ်လက်လိုပဲ။ အစ်ကိုကလည်း ဓားသမားတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။”
သူ၏ လေသံထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အံ့သြစရာပဲ! အံ့သြစရာပဲ!” ဖုန်းပူယုက လက်ခုပ်တီးကာ သူ၏ ကျောတွင် လွယ်ထားသော ဓားကို လက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုနဲ့ ဒီနေ့ တွေ့ရတာ ကံကောင်းလိုက်တာ။ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော်…”
“ပူယု…” အဘိုးအိုက စကားဖြတ်ပြောသည်။ “ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့နဲ့။”
ဖုန်းပူယုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်—
“ကောင်းပါပြီ… အစ်ကို လီကျယ်ရှန်း၊ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့! နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ နေရာတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးကြမယ်!”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် မျက်လုံးကို အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ပြန်စည်းလိုက်သည်။ လေဓားဂိုဏ်းသားများသည် လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဆုံတွေ့ခြင်းမှ ထွက်ခွာခြင်းမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်းမှာမူ သူ၏ မျက်စိတွင် ဓားအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်သော ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။
“ဒီလူက ရူးနေတာလား” ဟု ယွီဖုန်းက အံ့သြစွာ ပြောသည်။
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ “သူက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့သူပဲ။”
သူ့ရင်ထဲတွင်မူ မေးခွန်းထုတ်စရာများ ရှိနေသည်။ ဖုန်းပူယုတွင် ဤမျှ သန့်စင်သော ဓားစိတ်ဓာတ် ရှိပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲတွင် လူမသိသူမသိ ဖြစ်နေရတာလဲ? သူသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ လေဓားဂိုဏ်းမှာ ဓားကွက်ဖော်ခြင်းကို အားပြုရသည်ဖြစ်ရာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းအားကိုသာ အလေးပေးသည့် ရှရက်အဖွဲ့၏ လမ်းကြောင်းနှင့် မတူညီ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤသို့သော မမျှော်လင့်ထားသည့် အပြောင်းအလဲများက လီကျယ်ရှန်း၏ ခရီးစဉ်ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာစေသည်။
တောအုပ်ထဲတွင် လေများ တဟူးဟူး တိုက်ခတ်နေသည်။ ဖုန်းပူယု၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဦးလေးကြီး… ခံစားမိလိုက်လား။ အစ်ကို လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ!”
အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “ဟုတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဓားရောင်ခြည်က မထုတ်ဖော်ရသေးပေမဲ့ ဖိအားကတော့ တကယ်ကို ပြင်းထန်တယ်။ သူသာ ဓားကို ထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းမလဲ။”
ဖုန်းပူယုက ဆက်မေးသည်။ “ဦးလေးကြီး… ကျွန်တော်သာ ‘လေမုန်တိုင်းဓားကွက်’ ကို ဦးဆောင်ရင် အစ်ကို လီကျယ်ရှန်းက တပည့်ဘယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမလဲ။”
အဘိုးအိုက ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက်—
“ငါးယောက်လောက်ဆိုရင်တော့ သူ့အတွက် ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နိုင်တယ်။”
သူက လေသံကို တင်းမာစေလိုက်ပြီး—
“ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြစို့။ သွေးစွယ်ကျားနက်ရဲ့ နယ်မြေက နီးလာပြီ၊ အားလုံး သတိထားကြ!”