အခန်း (၅၂) - တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို အမဲလိုက်ခြင်း
ကျူးကျူးချင်းကို လမ်းခွဲလိုက်ပြီးနောက်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရယူရန် ပြင်ဆင်မှုများတွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
သူ ဝိညာဉ်ကွင်း အမဲလိုက်မည်ကို ကြားသိရသောအခါ တုကုယန်နှင့် ရဲ့လင်လင်တို့မှာ သဘာဝအတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးပင်လျှင် တက်ကြွနေကြသည်။
ယွီဖုန်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။ “အိုင်ဒေါရေ! အစ်ကို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ခုစလုံးက နှစ်ထောင်ချီတွေပဲ။ ဒါကြောင့် အစ်ကို တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို အမဲလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ မဖြစ်မနေ လိုက်ပါရမှာပဲ!”
လီကျယ်ရှန်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ ဤခရီးသည် သူအတွက် အလွန် အရေးကြီးသည်။ လူများလေလေ ဝိညာဉ်သားရဲကို အမဲလိုက်ရ ပိုမိုလွယ်ကူလေလေဖြစ်သည်။
“ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် အကန့်အသတ်က နှစ်ထောင်ချီပဲ။”
“ငါ့မှာ ‘ဝိုင်ဝိညာဉ်’ ရဲ့ ကုသမှုစွမ်းအားရှိတယ်။ ‘အရည်ပျော်သော ဝိညာဉ်သွေးကြော’ နဲ့လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ထားပြီးပြီ။”
“ဒီလောက် အခြေခံကောင်းနေမှတော့ သာမန်အဆင့်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်မှာလဲ။”
“ငါဟာ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်း ပုံစံမျိုးကိုပဲ ရှာဖွေရမယ်!”
ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူခုနစ်ဦးသည် ကြယ်တာရာသစ်တောကြီး ဆီသို့ ခရီးနှင်ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မင်းသား၏ နန်းတော်အတွင်း၌—
“လီကျယ်ရှန်း ကောင်းကင်ဒိုမြို့ကနေ ထွက်ခွာသွားပြီလား။”
ရွှေချင်းဟယ်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးကို ကိုင်လျက် နံနက်ခင်းပန်းများကို ရေလောင်းနေရင်း ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ သူ မနက်ဖြန် မနက်လောက်ဆိုရင် ကြယ်တာရာတောရဲ့ အစွန်းပိုင်းကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်။”
မြွေလှံတုံ့လော် သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် “အရှင်သား စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုရင်၊ ငါးပူတင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ နောက်ယောင်ခံလိုက်ခိုင်းလိုက်ပါလား။” ဟု လျှောက်တင်သည်။
ရွှေချင်းဟယ်သည် ကျောက်စိမ်းအိုးကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပန်းပွင့်များကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“သူ မကြိုက်ဘူး။”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် နန်းတော်၏ နောက်ဖေးဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမသည် ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်တောင်အတုတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်တောင်သည် အသံမထွက်ဘဲ ဘေးသို့ လျှောကျသွားရာ အောက်ဘက်သို့ စောက်ထိုးဆင်းသွားသော လိုဏ်ဂူပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ရွှေချင်းဟယ်သည် လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားသည်။ သူမ၏ ခြေသံများမှာ တိတ်ဆိတ်သော လိုဏ်ဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် လည်ပတ်သည့် မီးအိမ်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလာပြီး လိုဏ်ဂူအဆုံးရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် ပျက်စီးနေသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုသည် ထူထဲသော သံကြိုးများဖြင့် ပခုံးရိုးကို ဖောက်ထွင်းချည်နှောင်ထားခံရကာ အေးစက်သော ကျောက်နံရံတွင် အသေကပ်ထားခြင်း ခံရသည်။ ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကောင်းမွန်သော အရေပြားဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှာ လိမ်ဖယ်သွားပြီး အရိုးစများမှာ အရေပြားကို ဖောက်ထွက်နေသည်။
သူတစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သတ်… ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်းပါ…”
“မင်းတို့ ချင်မင်ကို သတ်ခဲ့သလိုပဲ… ငါ့ကိုလည်း သတ်လိုက်စမ်းပါ…”
ရွှေချင်းဟယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူမနောက်မှ မြွေလှံတုံ့လော်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူသည် လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ကို စောင်းလိုက်ရာ စိမ်းလန်းသော အရည်များမှာ ဇောင်ဝူကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စီးကျသွားသည်။
အသံတိုးတိုးလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သွေးအလိမ်းလိမ်း ဒဏ်ရာများမှာ မြင်သာသော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။ ကျိုးနေသော လက်ကောက်ဝတ်ပင်လျှင် မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဝမ်းသာမှုအစား ဇောင်ဝူကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်းတို့မှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်းပါ! သတ်လိုက်ကြစမ်းပါ!”
သူသည် ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသံကုန်ဟစ်အော်လိုက်သည်။ သူ့ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်သူမှာ နှိပ်စက်ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မျက်နှာထားတင်းကျပ်သည့် နန်းတွင်းစစ်သည် နှစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
မကြာမီပင် ကျောက်အခန်းထဲတွင် အရိုးကျိုးသံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ဇောင်ဝူကျီသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် တစ်ဖန်ပြန်ဖြစ်သွားကာ အသက်ငင်နေတော့သည်။
“သတ်… ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်းပါ…”
ရွှေချင်းဟယ်၏ အကြည့်မှာမူ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။
“သူ့အရိုးနဲ့ အကြောတွေကို အကုန်လုံး ချေမှုန်းပစ်လိုက်။ ‘ပုပ်သိုးမြက်’ ကို ကျွေးပြီး ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်။”
“လီကျယ်ရှန်း ကိုယ်တိုင် သူ့ကို မသတ်မချင်း၊ သူ တစ်နေ့တာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေခွင့်မရှိစေရဘူး။ ပြန်ကောင်းလာခွင့်လည်း မရှိစေရဘူး။”
ငါးပူတင်းနှင့် မြွေလှံတို့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ရွှေချင်းဟယ်လဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဤလူယုတ်မာကို ကိုယ်တိုင် အဆုံးစီရင်လိုသည်ဖြစ်ရာ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို ချန်ထားပေးလိုက်သည်။ ထိုနေ့ရောက်သောအခါ သူမသည် ဇောင်ဝူကျီကို ကုသပေးမည်ဖြစ်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသည် သူ့ရန်သူ၏ သွေးကို စုပ်ယူနိုင်စေရန် ပြုလုပ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
ခရီးစဉ် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လီကျယ်ရှန်းတို့အဖွဲ့သည် ကြယ်တာရာသစ်တော၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးသည် အိပ်စက်နေသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
“သွားကြစို့!” လီကျယ်ရှန်းက အားပါးတရ အော်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ ကျန်ခြောက်ဦးလည်း သူ့နောက်မှ အမြန် လိုက်ပါသွားကြရာ သူတို့၏ အရိပ်များမှာ တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သစ်ပင်ကြီးများသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ အနက်ရောင် တိုင်လုံးကြီးများအတိုင်း ရပ်တည်နေကြပြီး အကိုင်းအခက်များမှာ အပေါ်မှ ပိုက်ကွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ယှက်သန်းနေကြသည်။ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်နိုင်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းနေသည်။ သူတို့၏ ခြေအောက်တွင်မူ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ပုပ်သိုးနေသော သစ်ရွက်ဆွေးများဖြင့် နူးညံ့နေသည်။
တောအုပ်၏ အဝေးတစ်နေရာမှ မိုးချုန်းသံကဲ့သို့သော အသံများ ကြားနေရသဖြင့် သစ်ရွက်များပင် တုန်ခါသွားသည်။ ခုနစ်ဦးစလုံးသည် အသက်ကို အောင့်ထားကာ သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် တောအုပ်၏ အလယ်ပိုင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။
“အိုင်ဒေါ…” ယွီဖုန်းသည် အရှေ့တောင်ဘက်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ တောထဲ ရောက်နေပြီပဲ။ အစ်ကို တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် ဘယ်သားရဲကို ရည်မှန်းထားလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရပြီမလား။”
ထိုစကားကြောင့် ကျန်သူများအားလုံး လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လီကျယ်ရှန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်—
“ ‘သွေးစွယ်ကျားနက်’ က မဆိုးဘူး။”
“သွေးစွယ်ကျားနက် ဟုတ်လား?”
လူအုပ်ကြီးမှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤသားရဲကို သူတို့ မရင်းနှီးကြပေ။ တုကုယန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများသာ ပြူးကျယ်သွားပြီး “သွေးစွယ်ကျားနက်!” ဟု အော်လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ မင်းက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ သားရဲကို ရည်မှန်းထားတာလား?”
ရဲ့လင်လင်က စူးစမ်းလိုသည့် မျက်ဝန်းဖြင့် “ယန်ယန်၊ ဒီသားရဲအကြောင်း မင်း သိလား?” ဟု မေးသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ တုကုယန်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ တုကုယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး—
“ကျွန်မ အဘိုးပြောပြတာ ကြားဖူးတယ်။ သွေးစွယ်ကျားနက်ဟာ ကြယ်တာရာသစ်တောရဲ့ အထွတ်အထိပ်သားရဲတွေထဲက တစ်ကောင်ပဲ။ ‘ရွှေနက်ကြောက်မက်ဖွယ်ဝက်ဝံ’ ပြီးရင် ဒုတိယမြောက် အန္တရာယ်အရှိဆုံးပဲ။ သူတို့ အရေအတွက်က အလွန်နည်းပါးပြီး ခြေရာခံဖို့လည်း ခက်ခဲတယ်။”
သူမသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ပိုမိုလေးနက်သော ဥပမာတစ်ခုကို ပေးသည်။
“ဓားတုံ့လော် ချန်ရှင်းရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းက သွေးစွယ်ကျားနက်ဆီက ရခဲ့တာပဲ။”
နောက်ထပ် ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ပေ။ “ဓားတုံ့လော် ချန်ရှင်း” ဟူသော အမည်နာမသည်ပင်လျှင် အင်အားကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
တုကုယန်က ဆက်ပြောသည်။ “ဓားတုံ့လော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြောင့် လက်နက်ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် ဝိညာဉ်သခင်တွေအားလုံးဟာ သွေးစွယ်ကျားနက်ကိုပဲ အမဲလိုက်ချင်ကြတယ်။ ချန်ရှင်းလိုမျိုး ‘သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ခြင်း’ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ရချင်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဆိုတာ လူပေါ်မူတည်ပြီး ကွဲပြားတယ်။ သားရဲတစ်ကောင်တည်းကို သတ်ရင်တောင် ရလာတဲ့ စွမ်းရည်က အတူတူပဲ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“အိုင်ဒေါ! တကယ်ပဲ အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်!” ယွီဖုန်းက လီကျယ်ရှန်းကို ကြည်ညိုစွာ ကြည့်နေသည်။ “ဓားတုံ့လော်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို အစ်ကိုက တတိယမြောက်မှာတင် ရအောင်ယူမယ်ပေါ့!”
ရဲ့လင်လင်၏ နှလုံးသားမှာလည်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်းမှာ ချန်ရှင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သူမ၏ မိခင် ယုံကြည်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဤအချက်ပင် ဖြစ်သည်။
တုကုယန်သည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မေးစေ့ကို မော့လိုက်သည်။ “ကျွန်မ အဘိုးတောင် ပြောတယ်၊ လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ဓားဟာ ငယ်ရွယ်စဉ်က ချန်ရှင်းထက်တောင် ပိုပြီး ထက်မြက်သေးတယ်တဲ့!”
လူအများ၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသည့်အခါ လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းခါယမ်း၍ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် စိမ်းလန်းသော မြွေတစ်ကောင်သည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပစ်ဝင်လာသည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း၏ မြန်နှုန်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေသည်။ သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဓားအလင်းတန်းကို ဖန်တီးလိုက်ရာ မြွေမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းများ လက်သွားသည်။
သွေးစွယ်ကျားနက်?
တကယ်တော့ သူ မကျေနပ်သေးပေ။ ၎င်းကို အမဲလိုက်ခြင်းသည် ချန်ရှင်း၏ လမ်းကို လျှောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ ထိပ်ဆုံးရောက်လျှင်ပင် ဒုတိယမြောက် ချန်ရှင်း ဖြစ်လာရုံသာ ရှိမည်။
သူ လီကျယ်ရှန်းတွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် ဓားလမ်းစဉ် ရှိသည်။ သို့သော် ထိပ်တန်း ဓားဝိညာဉ်အတွက် သင့်တော်သော သားရဲမှာ အမှန်တကယ် ရှားပါးလှသည်။ ယခုလောလောဆယ်တွင် သူသည် သွေးစွယ်ကျားနက်ကိုသာ ပစ်မှတ်ထားရင်း ကံတရားကို ပုံအပ်ထားရဦးမည်။
လူခုနစ်ဦးမှာ တစ်နာရီကျော်ကြာ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသည်။ နံနက်ခင်း မြူများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တောင်ကြားတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ချိန်တွင်—
ဝုန်း—! ဝုန်း—!
အရှေ့ဘက် တောအုပ်နက်ထဲမှ လေကိုခွဲထွက်လာသည့် အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။
လူတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် တစ္ဆေသရဲများကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလျက် ရှေ့မှ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် ဓားရှည်များ လွယ်ထားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာကိုမူ အနက်ရောင် အဝတ်စဖြင့် စည်းနှောင်ထားပြီး မျက်လုံးကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။
သူတို့သည် ဘာမှ မမြင်ရဘဲ ကြယ်တာရာတောထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သူတို့က ဘယ်သူတွေရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလဲ… မဟုတ်ဘူး! ဘယ်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေလဲ!
သူတို့ရဲ့ ပေါ်လာပုံက တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းလှချေတကား!