အခန်း (၅၁) - ကျူးကျူးချင်းအတွက် "အသည်းနှလုံးကြေကွဲခြင်း၏ အနီရောင်"
လီကျယ်ရှန်းသည် နတ်ဆေးပင်နှစ်မျိုးကို လက်တွင် ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းတို့ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျူးကျူးချင်း၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။
တစ်ခုမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်တောက်ပနေပြီး ပင်စည်မှာ စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ အမြစ်မှာလည်း ဖြူစင်သန့်ရှင်းနေ၍ နတ်တို့၏ တန်ခိုးအာနုဘော်တို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
နောက်တစ်ခုမှာမူ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားသာ ရှိပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များမှာ ခွက်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ဖြူစင်သော ပန်းပွင့်ဖတ်များပေါ်တွင် သွေးစက်အချို့ စွန်းထင်းနေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းနှင့် တူသည့် နတ်ဆေးပင်ကို ကျူးကျူးချင်းထံ အရင်ဆုံး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို ‘ကျောက်စိမ်းသားပတ်နှင့် အရိုးနု’ လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေရုံတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခိုင်မာစေတယ်။ အထူးသဖြင့် သွက်လက်ချက်ချာမှုနဲ့ ပေါ့ပါးသွက်လက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုးတွေအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဆေးတစ်လက်ပဲ။”
“အစ်မကျူးကျူးချင်း၊ အခုပဲ သုံးလိုက်ပါ။”
ကျူးကျူးချင်း၏ မျက်ဝန်း၌ ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ လှစ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ဤနတ်ဆေးပင်၏ အစွမ်းသတ္တိမှာ အံ့မခန်းပေ။ သို့သော် သူမကို ပို၍ နွေးထွေးသွားစေသည်မှာ လီကျယ်ရှန်းက သူမကို အစဉ်အမြဲ သတိတရ ရှိနေပေးခြင်းပင်။
သူမသည် နူးညံ့လှသော လက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။
“မင်းရောကော။ ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ နတ်ဆေးပင်ကို မင်းပဲ သုံးသင့်တာပေါ့။”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အတွက် သင့်တော်တဲ့ နတ်ဆေးပင်ကို ကျွန်တော် သုံးပြီးသွားပါပြီ။ ဒါက အစ်မအတွက် သီးသန့် ချန်ထားတာပါ။”
ကျူးကျူးချင်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်တော့ သူက လေသံအေးအေးဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“အင်း… ဒီဆေးက အရိုးအကြောတွေကို သန်မာစေပြီး အလှအပကိုလည်း ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ အာနိသင်ရှိသေးတယ်ခင်ဗျ။”
စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ‘ကျောက်စိမ်းသားပတ်နှင့် အရိုးနု’ သည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ဖဝါးမှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျူးကျူးချင်း၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ကျူးကျူးချင်းက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
ဤသည်ကို မြင်ရသောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်မှ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားသည်။ အေးစက်လွန်းသူဟု နာမည်ကြီးသည့် မိန်းကလေးပင်လျှင် "အလှအပ ထိန်းသိမ်းပေးခြင်း" ဟူသော ဆွဲဆောင်မှုကို မငြင်းဆန်နိုင်ချေ။
ကျူးကျူးချင်းသည် ထိုဆေးပင်ကို ကိုင်လျက် ခြံဝန်းအတွင်းရှိ လီကျယ်ရှန်း၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ ဆေးပင်ကို စားသုံးလိုက်သည်နှင့် ဖြူလွသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှိုင်းဂယက်ကဲ့သို့ ဝန်းရံသွားသည်။ သူမ၏ နဂိုကပင် လှပသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ သွယ်လျပြေပြစ်လာပြီး နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေမှာလည်း ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ခဏအကြာတွင် အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီး ကျူးကျူးချင်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်ဝန်းများသည် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီး နှစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကျလာသော စွန်ပန်းပွင့်လေးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျူးကျူးချင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အဆင့် ၃၁ မှ အဆင့် ၃၈ သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဆေးပင် သုံးမျိုး သုံးထားသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ သူမလောက် မတိုးတက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ နှစ်မျိုးမှာ "အရည်ပျော်သော ဝိညာဉ်သွေးကြော" ကို ဖန်တီးပေးပြီး ကျန်တစ်မျိုးမှာ သူ၏ "ချင်းလျန်ဓား" ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် တိုးခြင်းထက် ပို၍ အဖိုးတန်ပေသည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်မကျူးကျူးချင်း။”
ကျူးကျူးချင်းသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က အမာရွတ်ဟောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသားအရေမှာ ချို့ယွင်းချက်မရှိ သန့်စင်နေသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခံစားချက်များ စီးဆင်းနေသည်။
“လီကျယ်ရှန်း… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံး၍ လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်ကို ဆွဲကိုင်၍ ဝမ်းနည်းနေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ဒီနေ့ခွဲခွာခြင်းသည် အနာဂတ်တွင် ပို၍ကောင်းသော ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းအတွက်ဟုသာ သူ ခံယူသည်။
“အစ်မကျူးကျူးချင်း၊ ခရီးမှာ သတိထားပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က အနိုင်ကျင့်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။”
“အင်း…” ကျူးကျူးချင်း ခေါင်းငုံ့၍ တုံ့ပြန်သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူမသည် လှည့်၍ လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပျံသန်းလာသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများက လီကျယ်ရှန်း၏ နားရွက်နားတွင် ယှက်သန်းလျက် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
“တုကုယန် ပြောခဲ့တဲ့ စကား… ‘ငါ ပြောတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ’…”
“နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံတဲ့အခါ… အဲဒီစကားကို ကျွန်မ ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။”
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ခပ်ခွာခွာလုပ်ကာ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။ ထကြွလာသော ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် သူမ၏ သွယ်လျသော အရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရေတွင်းစခန်း တွင် ရပ်ရင်း ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ အရိပ်မှာ အဆုံးသတ်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အရက်ကို တစ်ငုံမော့သောက်လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် ရှိနေသော ခွဲခွာခြင်း၏ ခါးသီးမှုကို အရက်ဖြင့် ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။
ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမှာ ရှည်လျားလှသည်။ သူ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရဦးမည်။ ပို၍ ထက်မြက်သော ဓားများ၊ ပို၍ မွှေးပျံ့သော အရက်များကို ရှာဖွေရန်အတွက်...
“ငါ့ရဲ့ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို အမဲလိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ...”