အခန်း (၃၄) ဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာ တည်ဆောက်ခြင်း

“နောက်ဆုံးတော့… အောင်မြင်သွားပြီပဲ…”

လီကျယ်ရှန်းသည် နဖူးပြင်ပေါ်မှ ချွေးစက်များကို သုတ်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်မိသည်။

‘ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်’ ကို ချက်လုပ်ရသည့် အလုပ်က သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲလွန်းလှသည်။ ‘မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်’ ကို ချက်လုပ်ခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံများ ရှိနေခဲ့သည့်တိုင်အောင် များစွာသော ရှုံးနိမ့်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ တန်ဖိုးရှိလှပါတယ်”

“နောက်ဆုံးတော့ ငါဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့ပြီလေ”

သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ နတ်သုဒ္ဓါအရက်ဆီသို့ အကြည့်များ ကျရောက်သွားချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အရက်ပိုးကလည်း စတင်၍ လှုပ်ရှားရုန်းကန်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုအရက်ရည်သည် ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ ပြာလဲ့လဲ့အရောင်၊ ညာဘက်ခြမ်းမှာမူ မီးလျှံကဲ့သို့ နီမြန်းလှသောအရောင်တို့ဖြင့် တည်ငြိမ်နေသည့် ကာလတွင် ထိုက်ချိကဲ့သို့ ယင်နှင့် ယန်ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်နေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခန့်မှန်းရခက်သည့် အပူရှိန်နှင့် အအေးရှိန်တို့ကြောင့် လီကျယ်ရှန်းသည် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းဘေးမှ ဆန်းကြယ်လှသော ကျောက်တုံးတစ်ုံးကို ယူကာ ရိုးရှင်းလှသည့် ကျောက်ခွက်ငယ်တစ်ခုအဖြစ် ထုဆစ်လိုက်ပြီး အရက်များကို လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။

“နင်က ငါ့ကို တကယ်ကို သွားရည်ကျအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ!”

“ငါ အရင်ဆုံး တစ်ငုံလောက် မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်!”

သူသည် လက်ညှိုးတစ်ချက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားမှနေ၍ လှိုင်းထကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နီမြန်းသောဓာတ်နှင့် အပြာရောင်ဓာတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ထိုနတ်သုဒ္ဓါအရက်များကို လေထဲသို့ ပင့်မြှောက်ကာ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားစေလိုက်သည်။

“ဟင်?!”

အရက်များ သူ၏ လျှာဖျားနှင့် ထိကပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်—

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ရုတ်တရက် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရသည်။ ထူးဆန်းလှသော ကန့်မီးလျှံတစ်ခုသည် သူ၏ လည်ချောင်းဝဆီသို့ ချော်ရည်ပူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး ပူလောင်လှသော အရသာများသည် သူ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားလှသည့် အရသာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းဖူးခဲ့သဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြမိနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း—

ထိုမီးလျှံအရသာသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို အေးစက်လှသော ရေခဲပြင်အငွေ့အသက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြန်သည်။ ၎င်းက အလွန်အမင်း အေးစက်လှသဖြင့် သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် ထင်းရှူးတော၏ ကြည်လင်လတ်ဆတ်လှသော အအေးဓာတ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ “အရက်ကောင်းပဲ” ဟူသော စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာဆဲ ကာလတွင်တင် ထူးဆန်းလှသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ!

ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ထိုအရက်ရည်များသည် အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ပိုင်း ကွဲပြားသွားခဲ့ရပြီး နီမြန်းလှသော မီးလျှံများနှင့် ဆီးနှင်းဖတ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ သူ၏ အကြောအခြင်များအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်ရိုက်ခတ်မိသွားခဲ့ကြတော့သည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြယ်စင်သွားခဲ့ကြသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အကြောအခြင်များပေါ်တွင် ရေခဲပွင့်များနှင့် ချော်ရည်ပုံသဏ္ဍာန် အစင်းကြောင်းများ လာရောက်ကပ်ညှိသွားခဲ့ကြချေပြီ။

“ဒါက ‘ဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာ’ ကို တည်ဆောက်နေတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် လုပ်ငန်းစဉ် သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်!”

“‘အရက်ချက်မှတ်တမ်း’ ထဲမှာ ဖော်ပြထားတာက ဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာက အလွန်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှတာမို့၊ လူသားတွေအနေနဲ့ ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်ကို သုံးနှစ်ဆက်တိုက် သောက်သုံးမှသာ အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုထားတယ်!”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ အဲဒီလောက်အထိ အချိန်အကြာကြီး မလိုအပ်ပါဘူး!”

“ငါ ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်ကို ဆေးလမ်းညွှန်အဖြစ် သုံးပြီး၊ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာ ‘ရှစ်ထောင့်ဆန်းကြယ် ရေခဲမြက်ပင်’ နဲ့ ‘ပြင်းထန်မီးလျှံ အက်ပရီကော့ဆေးပင်’ တို့ကို သောက်သုံးမယ်၊ ပြီးတော့မှ ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းအတွင်းသို့ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို သွေးတင်မယ်ဆိုရင်တော့ အပြည့်စုံဆုံးသော ဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာကို တည်ဆောက်နိုင်မှာပဲ!”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အတုမရှိ နတ်ဘုရားဆေးပန်းနှစ်ပင်သည် ၎င်းတို့၏ ပင်စည်များထံမှ ပြတ်တောက်ကာ ကြွေလွင့်ကျဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ ထိုနတ်ဘုရားဆေးပင်နှစ်ပင်စလုံးကို မိမိ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ထိုးသိပ်ထည့်ကာ ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ ကျောက်ခွက်ငယ်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း၏ ပြတ်သားလှသော ဆုံမှတ်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ တစ်ကိုယ်လုံး လှမ်း၍ ခုန်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း—

သူ ရေပြင်နှင့် ထိကပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်—

လီကျယ်ရှန်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဒဏ်များသည် ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ရွာသွန်းလာခဲ့သည့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူ၏ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

အဆုံးစွန် အအေးဓာတ်က သူ၏ သွေးစက်များကို ခဲသွားစေခဲ့ပြီး သူ၏ အတွင်းကလီစာအားလုံးပေါ်တွင် ဆီးနှင်းဖတ်များ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရကာ၊ သူ၏ အကြောအခြင်များမှာမူ မြေအောက်မီးလျှံများ၏ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး သူ၏ အရေပြားများမှာလည်း မည်းမှောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှစွာ ကွာကျပျက်စီးလာခဲ့ရချေပြီ။ ပြင်းထန်မီးလျှံ အက်ပရီကော့ဆေးပင်နှင့် ရှစ်ထောင့်ဆန်းကြယ် ရေခဲမြက်ပင်တို့၏ ဆေးအာနိသင်များသည် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း၏ လှုံ့ဆော်မှုများအောက်တွင် ကြီးမားလှသော ရေခဲနှင့်မီးလျှံ စွမ်းအင်နှစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွဲလမ်းရူးသွပ်စွာဖြင့် အပြန်အလှန် ရိုက်ခတ်နေခဲ့ကြတော့သည်။

ဂျွတ်—

ဂျွတ်—

သူ၏ အရိုးများသည် ထိုပြင်းထန်လှသော ဖိအားဒဏ်များကို တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဟန်ဖြင့် အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရချေပြီ။ ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ် စွမ်းအင်များသည် ထိုအရိုးအက်ကြောင်းများကြားမှနေ၍ အတွင်းသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် သန့်စင်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

နာကျင်လှပေစွ!

ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ စိမ့်ဝင်သွားပြီး နှလုံးသားကို ဆွဲဖြဲနေသကဲ့သို့ နာကျင်လှပေစွ!

၎င်းက အလွန်အမင်း နာကျင်လှသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်များပင်လျှင် လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်အာရုံလေးကို အသုံးပြု၍ မည်းမှောင်ကာ ကွာကျနေပြီဖြစ်သော သူ၏ လက်မောင်းကို အားယူ၍ မြှောက်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် လက်ထဲရှိ ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန် သောက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများနှင့် အေးစက်လှသော ဆီးနှင်းဖတ်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်စွာဖြင့် အပြန်အလှန် စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့ကြသည်။ ဖရိုဖရဲ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီဖြစ်သော သူ၏ အကြောအခြင်များပေါ်တွင် ရေခဲပွင့်များနှင့် ချော်ရည်ပုံသဏ္ဍာန် အစင်းကြောင်းများ ပိုမို၍ လာရောက်ကပ်ညှိသွားခဲ့ကြချေပြီ။ ထိုဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့၏ ပြင်းထန်လှသော ဖျက်ဆီးမှုများနှင့် နတ်သုဒ္ဓါအရက်၏ ပြန်လည်ကုသပေးမှုများအကြားတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သိမ်မွေ့လှသော ညီညွတ်မျှတမှု အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရတော့သည်။

အချိန်ကာလများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ဤအဆုံးစွန် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ သွေးတင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးအတွင်း၌ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကဲ့သို့သော အသွင်ပြောင်းလဲမှုများကို ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့ရသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လီကျယ်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါများကြောင့် စမ်းရေတွင်းဝ၏ အထက်ရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သော ရေခဲပြင်အပြာရောင်နှင့် မီးလျှံနီရောင်တို့ အပြန်အလှန် ရစ်ပတ်နေသည့် ပိုးအိမ်လေးသည်လည်း ညင်သာစွာပင် တုန်ရီလာခဲ့ရတော့သည်…

နံနက်ခင်း နေခြည်များသည် ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးကလည်း နံနက်ခင်း နေခြည်များကို ပြန်လည်၍ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြန်သည်။

သုံးရက်တာ အချိန်ကာလများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များနှင့် အေးစက်လှသော အအေးရှိန်တို့ အပြန်အလှန် ရစ်ပတ်နေသည့် ထိုစမ်းရေတွင်းနှစ်ခု၏ အလယ်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ခြေတင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ရာ ၎င်းက ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှပေသည်။ အကယ်၍ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရှုနိုင်မည်ဆိုပါက မည်သူမဆို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရပေလိမ့်မည် — သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ အကြောအခြင်အားလုံးမှာ နီမြန်းနေခဲ့ပြီး ၎င်းက ချော်ရည်ပူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေခဲ့ကာ၊ ညာဘက်ခြမ်းရှိ အကြောအခြင်အားလုံးမှာမူ ပြာလဲ့လဲ့အရောင် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ရေခဲမြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးခဲနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့ အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထုထည်ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များသည် နီမြန်းသောဓာတ်နှင့် အပြာရောင်ဓာတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် အလင်းတန်းပိုးအိမ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့ကြချေပြီ။

ဝူး—

ညင်သာလှသော လေပြေညင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ဂျွတ်—

ဂျွတ်—

အက်ကွဲသံများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။ စမ်းရေတွင်းဝရှိ အလင်းတန်းပိုးအိမ်ကြီးနှင့် သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပိုးအိမ်ငယ်လေး နှစ်ခုစလုံး၏ မျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့သော အက်ကြောင်းများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကြချေပြီ။

ထိုအလင်းတန်းပိုးအိမ်ကြီးသည် အစအနများအဖြစ် ကြွေလွင့်ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး အတွင်းဘက်မှ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပကာ အချိုးအစား ညီညာလှသော အရိုးအဆစ်ကြွက်သားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ပြည့်စုံလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင်မူ လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်သည် ပိုးအိမ်အတွင်းမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့ချေပြီဖြစ်၍ သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ရေခဲပြင်အပြာရောင်နှင့် မီးလျှံနီရောင် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်လိုက်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ အရေပြား၊ အသားစ၊ အရိုးအဆစ်၊ အတွင်းကလီစာနှင့် အကြောအခြင် အားလုံးထံမှနေ၍ နီမြန်းသောဓာတ်နှင့် အပြာရောင်ဓာတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဝိညာဉ်အစင်းကြောင်းများ ခပ်ဝါးဝါး ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့ပြီး ဆူပွက်နေသော အပူစမ်းရေတွင်းနှင့် အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော အအေးစမ်းရေတွင်း နှစ်ခုစလုံးမှာ ယခုအခါ သူ့အတွက်မူ နွေးထွေးလှသော ရေနွေးလေးကဲ့သို့သာ ခံစားရစေတော့သည်။ သူ အသက်ရှူလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပါးစပ်ဝဆီမှ ဆီးနှင်းမြူခိုးများနှင့် မီးလျှံပန်းပွင့်လေးများ တစ်လှည့်စီ ထွက်ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက် မျက်ဝန်းမှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နီမြန်းတောက်လောင်နေခဲ့ပြီး ညာဘက် မျက်ဝန်းမှာမူ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရေခဲပြင်အပြာရောင် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ချေပြီ! ထိုထူးဆန်းလှသော ဖြစ်ရပ်များသည် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ ချက်ချင်းဆိုသလို ပုံမှန်အခြေအနေအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဗြုန်း—

လီကျယ်ရှန်းသည် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ လိပ်ပြာလေးသည်လည်း သူမ၏ အတောင်ပံများကို ကျော့ရှင်းစွာ ဖြန့်ကျက်လိုက်မိရင်း ညင်သာစွာ ပျံသန်းကျဆင်းလာခဲ့ကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝဲပျံဆော့ကစားနေခဲ့တော့သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်မိရင်း သူသည် သဘာဝအတိုင်းပင် လက်ညှိုးတစ်ချက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်ရာ ထိုလိပ်ပြာလေးသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားပေါ်သို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် လာရောက်နားခိုလိုက်တော့သည်။

“ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာဆိုတော့ ရေစက်ရှိတယ်လို့ ခေါ်ရမှာပေါ့”

“ဆုံတွေ့ခြင်းနဲ့ ခွဲခွာခြင်းဆိုတာ မျောလွင့်နေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေလိုပဲ၊ လာခြင်းနဲ့ သွားခြင်းကလည်း မိမိရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ။ မင်းအနေနဲ့ ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှမရှိဘဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာနဲ့ ပျံသန်းနိုင်ပါစေ”

“သွားပေတော့”

လိပ်ပြာလေးသည် သူမ၏ အတောင်ပံများကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရင်း သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ နှစ်ပတ်ခန့် ဝဲပျံလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ယံကြီးဆီသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းအတွင်းမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း။

သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ထိုခြေရာနေရာမှာ ပူလောင်ခြောက်သွေ့လှသော မြေပြင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း။

သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ နင်းခြေလိုက်ချိန်တွင် ထိုခြေရာနေရာမှာ ရေခဲပြင်အဖြစ်သို့ ခဲသွားခဲ့ရပြန်သည်။

သူ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရိုးရှင်းလှသည့် ဝတ်ရုံဖြူလေးကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုထူးဆန်းလှသော ဖြစ်ရပ်မျိုးစုံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏ ဖြူစင်လှသော လက်နှစ်ဖက်ကို ငေးမောကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။ သူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်သည်နှင့်အမျှ နီမြန်းသောဓာတ်နှင့် အပြာရောင်ဓာတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ဝိညာဉ်အစင်းကြောင်းများသည် သူ၏ အရေပြားအောက်တွင် လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ကြသည်။

“ဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာ… ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ”

ယခုအချိန်တွင် ပြင်ပမှ ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ် တိုက်ခိုက်မှုများ မရှိသေးသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် ‘ရေခဲနှင့် မီးလျှံစွမ်းအင်များကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး၊ ၎င်းတို့ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်အာဟာရဖြစ်အောင် စုပ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော ခန္ဓာကိုယ်’ ၏ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းရည်များကို အပြည့်အဝ စမ်းသပ်ကြည့်ရှုနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ သို့သော်လည်း ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းအတွင်း၌ ရေနွေးပူစမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ စိမ်နေနိုင်ခြင်းကိုယ်တိုင်ကတင် ထင်ရှားပြတ်သားလှသော သက်သေတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ… အားကောင်းလှသော သိုင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှနေ၍ လှိုင်းထကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြချေပြီ။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်မှာ အဆင့် နှစ်ဆယ့်ကိုး သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ကို အမှတ်မထင် ဝေ့ယမ်းလိုက်မိသည်။

သူသည် ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့၏ တိုက်စားဖျက်ဆီးမှုဒဏ်များကို ခံထားရသဖြင့် မာကျောလှသော ဆန်းကြယ်ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို လှမ်း၍ ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းငါးဖျားကို တဖြည်းဖြည်း တင်းတင်းစုပ်လိုက်ရာ သံမဏိထက်ပင် ပိုမိုမာကျောလှသော ထိုဆန်းကြယ်ကျောက်တုံးကြီးမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်တွင် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး လေနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

“ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှု အင်အားသက်သက်ကိုတင် ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ သာမန် အဆင့် လေးဆယ်အထက် ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးကတောင် ငါ့ကို လုံးဝ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

လီကျယ်ရှန်းသည် ဤဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာအပေါ်တွင် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ် သဘောကျနေခဲ့မိသည်။ စိတ်နှလုံးသားအတွင်း၌ ဝမ်းမြောက်နေမိသဖြင့် ၎င်းကို ဆင်နွှဲရန်အတွက် အရက်ကောင်းအချို့ လိုအပ်ပေသည်။

“ဟိဟိ… ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အရက်ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပဲ!”

လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ ချန်ထားခဲ့ဖူးသော ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက် ခွက်တစ်ဝက်ခန့်ကို ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်း အရက်ဗူးအတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်တော့သည်။

ဝူး—

ဝူး—

အရက်ဗူး၏ မေးစေ့ဝဆီတွင်မူ ရေခဲပြင်အရောင်နှင့် မီးလျှံအရောင်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ရောင်ခြည်တန်းများသည် အငြိမ်မနေဘဲ လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကြသည်။ ထုထည်ကြီးမားလှပြီး အဆုံးစွန် အအေးဓာတ်နှင့် အပူဓာတ်တို့ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ပြင်းထန်လှသော အရက်ကောင်းရနံ့များသည် တောင်ကုန်းချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခုလုံးသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။ ဒါ့အပြင် တောက်ပကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့လှသော ထိုမြစိမ်းရောင် အရက်ဗူးကိုယ်ထည်ပေါ်တွင်မူ တစ်ဝက်မှာ ရေခဲပြင်ပြာရောင်၊ တစ်ဝက်မှာမူ မီးလျှံနီရောင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ထိုက်ချိပုံသဏ္ဍာန် အမှတ်အသားတစ်ခု တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံဖြူအနားသတ်များကို အမှတ်မထင် ပင့်မလိုက်ရင်း ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း၏ ကမ်းပါးနားတွင် အေးအေးလူလူ လှမ်း၍ ထိုင်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို အပူစမ်းရေတွင်းအတွင်းသို့ စိမ်ထားခဲ့ပြီး အခြားခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုမူ အအေးစမ်းရေတွင်းအတွင်းသို့ စိမ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဟန်ဖြင့် အရက်ဗူးကို မြှောက်ကာ အဝသောက်သုံးပစ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်—

များစွာသော အရသာမျိုးစုံတို့သည် ဖော်ပြရန်ခက်ခဲလှသော ရှိန်မြိန်သည့် ရနံ့များနှင့်အတူ သူ၏ စိတ်အာရုံများအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာခဲ့ကြတော့သည်။

“အရက်ကောင်းပဲ… အရက်ကောင်းပဲ!”

သူသည် မိမိ၏ ခြေထောက်များကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရင်း ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့၏ ကြားတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ကာ တစ်ငုံပြီးတစ်ငုံ အရသာခံ သောက်သုံးနေခဲ့မိရင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ဝိညာဉ်အရက်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှားပါးလှသော ပြင်းထန်သည့် အရက်ကောင်းတစ်မျိုး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရက်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနှစ်သက်လှသော လီကျယ်ရှန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မကြာမီ ကာလအတွင်းမှာပင် မျက်ဝန်းများ ရီဝေလာခဲ့ရပြီး အရှိန်တက်ကာ မူးယစ်လာခဲ့ရချေပြီ။

များစွာသော စိတ်ခံစားချက် မျိုးစုံတို့သည် သူ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ လှိုင်းထလာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့သည် ဆီးနှင်းအရည်ပျော် ဝိညာဉ်အကြောခန္ဓာကို တည်ဆောက်စဉ် ကာလတုန်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် မမေ့နိုင်စရာ အတွေ့အကြုံများအပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ကြသည်။ သူ၏ နဖူးပြင်ပေါ်တွင်မူ သေးငယ်လှသော ချင်းလျန်ဓားပုံသဏ္ဍာန် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဓားသွား၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင်မူ ရေခဲပြင်ပြာရောင်နှင့် မီးလျှံနီရောင် အလင်းတန်းလေးများ လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကြသည်။

တင်—!

ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ဓားမြည်ဟီးသံတစ်ချက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချင်းလျန်ဓားသည် အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့်ဖိတ်ခေါ်မှုမျှမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဓားသွားသည် လှည့်ပတ်သွားခဲ့ပြီး ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်နစ်မြုပ်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုစမ်းရေတွင်းနှစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ချင်းလျန်ဓားကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်မိရင်း၊ ထို့ပြင် မိမိ အခုတင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့၏ သွေးတင်ခြင်း ခံစားချက်များကို ပြန်လည်အရသာခံကြည့်လိုက်မိရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ စိတ်ကူးစိတ်သန်း အလင်းရောင်လေးတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အရက်ဗူးကို မြှောက်ကာ သောက်သုံးနေခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အေးခဲတန့်သွားခဲ့ရချေပြီ။ သူသည် ရေခဲပြင်အရောင်နှင့် မီးလျှံအရောင်တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် အရက်ရည်များကို မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များအတိုင်း စီးဆင်းကျဆင်းခွင့် ပြုထားခဲ့မိသည်။

သူသည် ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့ အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်နေသည့် ထိုစမ်းရေတွင်းဘေး၌ ကြောင်အစွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့မိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌မူ ရေခဲနှင့် မီးလျှံဓာတ်တို့ အပြန်အလှန် ရိုက်ခတ်နေကြသော်လည်း အတူတကွ ပေါင်းစပ်တည်ရှိနေကြသည့် ထူးဆန်းလှသော သဘာဝတရားကြီး ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားခဲ့ရာ နောက်ထပ် နှစ်ရက်တာ အချိန်ကာလများသည် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်ချေပြီ။

လီကျယ်ရှန်းသည် ပုံစံမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ သွေးကြောမျှင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ စကားပုံအတိုင်းပင် ‘လူသားတစ်ဦးသည် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စွဲလမ်းရူးသွပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်ရှိနိုင်ချေ’ ဟူသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နားမလည်နိုင်သေးသည့် အခြေခံသဘောတရားတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူသည် ရှုပ်ထွေးလှသော တွေဝေမှုများအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့တွင် ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တောင်ကုန်းချိုင့်ဝှမ်းကြီးအတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းအတွင်း၌ လေပွေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထိုအပူစမ်းရေတွင်းနှင့် အအေးစမ်းရေတွင်းနှစ်ခု၏ ဆုံမှတ်နေရာ၌မူ နီမြန်းလှသော မီးလျှံများနှင့် အေးစက်လှသော ဆီးနှင်းဖတ်များသည် အချင်းချင်း ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားခြင်း မရှိကြဘဲ ၎င်းတို့သည် အထက်သို့ ပျံတက်နေသည့် လှည့်ပတ်နေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် စွမ်းအင်တိုင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ယှက်နွယ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများသည် သူ၏ ဆံနွယ်များကို ဖရိုဖရဲ လွင့်ပါးစေခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မှ သူ၏ ရီဝေနေခဲ့သော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းမှ အကြည့်များသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည်၍ တောက်ပလင်းလက်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်မိရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟားဟားဟား!”

“ငါ နားလည်သွားပြီ! ငါ နားလည်သွားပြီ!”

“ရေခဲနဲ့ မီးလျှံဓာတ်ချင်း ရိုက်ခတ်တာ ဟုတ်လား၊ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပါတယ်!”

“လူသားတွေက ရေခဲနဲ့ မီးလျှံဓာတ်ချင်း ထိပ်တိုက်ရိုက်ခတ်တာကိုပဲ မြင်တွေ့ကြရပြီး၊ ၎င်းတို့နောက်ကွယ်က…”

“ဆီးနှင်းဖတ်တွေက မီးလောင်ကျွမ်းပြီး မြူခိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ၊ မီးလျှံတွေက ခဲသွားပြီး ပုံဆောင်ခဲတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာတွေကိုကျတော့ မမြင်တွေ့နိုင်ကြဘူးပဲ၊ ယင်နဲ့ ယန်ဓာတ်တွေ အပြန်အလှန် အခြေခံကျတာကမှ ကမ္ဘာမြေကြီးရဲ့ အကြွင်းမဲ့ အမှန်တရားစစ်စစ် ဖြစ်ရမယ်!”

“‘ချင်းလျန်ဓားသီချင်း’ ရဲ့ ဒုတိယပုံသဏ္ဍာန်က ငါ့ရဲ့ မျက်မှောက်ဆီမှာတင် ရှိနေခဲ့တာပဲ!”