အခန်း (၃၃) မာဟုန်ကျွင်း တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း
သော်တိုမြို့ပြင်။
ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီ။
ဆရာကြီးနှင့် ဖလန်းဒါးတို့ အကြီးအကျယ် စကားများနေကြသည်။
“နောက် ရှစ်လကြာရင် ဝိညာဉ်သခင် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲကြီး စတော့မယ်”
“တော်ဝင်ကောင်းကင်ကျောင်းတော်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင်ခွင့် နေရာနှစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ပြိုင်ပွဲကြီး မပြီးမချင်း ထန်ဆန်းတို့အဖွဲ့ကို တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်မှာ ကျောင်းသားချင်း လဲလှယ်တဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ ခေတ္တဝင်ရောက် လေ့ကျင့်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ”
“ငါ သဘောမတူဘူး!”
ဖလန်းဒါးက စားပွဲကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်လိုက်ပြီး ဆရာကြီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီကလေးတွေက ရှီလိုင်ခဲ့ရဲ့ ကလေးတွေကွ!”
“ဆရာကြီး… မင်းမမေ့နဲ့ဦး၊ ရှီလိုင်ခဲ့ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်စာ အားစိုက်ထုတ်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်ပဲ!”
ဆရာကြီး၏ တောင့်တင်းလှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့်စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိချေ။
“ဖလန်းဒါး… မင်းကော ထန်ဆန်းတို့အဖွဲ့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးပွားစေမယ့် အတုယူကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး ပေးနိုင်လို့လား”
“ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီမှာကော သူတို့ ဝိညာဉ်သခင် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲကြီးကို ဝင်ပြိုင်ခွင့်ရမယ့် အရည်အချင်း သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိလို့လား”
“ပြီးတော့ သူတို့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်ထဲ ဝင်သွားတာနဲ့တင် ရှီလိုင်ခဲ့ရဲ့ လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ မင်းက ဘာလို့ တွေးနေရတာလဲ”
ဖလန်းဒါး စကားဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
ဆရာကြီးက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်သည်။
“အတုယူကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်က ထန်ဆန်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်ကို အများကြီး ပိုပြီးတော့ မြန်ဆန်လာစေလိမ့်မယ်”
“ဝိညာဉ်သခင်ကျောင်းတော် အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ပွဲကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်က ဘာလဲဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်၊ အဲဒါက သူတို့အတွက် ဘယ်လောက်အထိ အရေးကြီးလဲဆိုတာကိုလည်း မင်း သိပါတယ်”
“ဒါကြောင့် သူတို့ ခုနစ်ယောက်စလုံး တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်ကို သေချာပေါက် သွားရမယ်”
သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ထုတ်မပြောခဲ့သော အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။
သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြပြီး သူ၏ သိုင်းဝိညာဉ် သီအိုရီများကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသူအားလုံးကို သူ သေသေချာချာ သက်သေပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ… ယွီရှောက်ကန်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေဟာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်သခင်လောကကို သေချာပေါက် တုန်လှုပ်သွားစေရမယ်!
တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက သူတို့ကို အာရုံစိုက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ပြရမယ်!
ဆရာများ နားနေဆောင် ဧရိယာ။
အုတ်ညှပ် အိမ်ငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်အတွင်းသို့ အဝတ်အစားများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးသိပ်ထည့်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် မာဟုန်ကျွင်း၏ လုံးဝန်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဆရာကျောက်… ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ကျောက်ဝူကျီက ခေါင်းပင်မော့မကြည့်ဘဲ—
“ငါ အိတ်ပြင်နေတာ မမြင်ဘူးလား”
“ရှီလိုင်ခဲ့က ဆရာအချို့ မင်းတို့နဲ့အတူ တော်ဝင်တိုက်ပွဲကျောင်းတော်ကို လိုက်ခဲ့ကြလိမ့်မယ်”
“ငါကတော့ ငါတို့အားလုံး နေဖို့အတွက် လုံလောက်မယ့် နေရာကောင်းတစ်ခု သွားပြီး ရှာဖွေစုံစမ်းဖို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို အရင်ဆုံး သွားမလို့လေ”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မာဟုန်ကျွင်း၏ သေးငယ်လှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဆိုးယုတ်လှသော အရောင်အဝါများနှင့်အတူ ချက်ချင်းဆိုသလို အရောင်တောက်ပသွားခဲ့ရသည်။
“ဆရာကျောက်… ကျွန်တော့်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပါလား!”
“ဟင်?”
ကျောက်ဝူကျီ၏ ထူထဲလှသော မျက်ခုံးအစုံမှာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရပြီး သူ့ကို သံသယစိတ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း—
“ဒီကောင်လေး… မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေပြန်တာလဲ”
“မင်း တော်ဝင်မြို့တော်ကို သွားဖို့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေရတာလဲ”
မာဟုန်ကျွင်း၏ ဝတုတ်လှသော မျက်နှာလေးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး—
“ရှောင်ဝူ၊ နင်ရုန်ရုန်နဲ့ ကျူးကျူးချင်းတို့ အားလုံးက ‘နေဝင်တောအုပ်ကြီး’ ကို လေ့ကျင့်ဖို့ သွားကြပြီလေ”
“တတိယအစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုကြီးတိုက်တို့ကိုလည်း ဆရာကြီးက နေ့တိုင်း အထူးလေ့ကျင့်ခန်းတွေ ပေးနေတာဆိုတော့ အခု ကျောင်းမှာ ကျွန်တော်နဲ့ အော်စကာ ဆိုတဲ့ ဝက်အူချောင်းကောင် နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာ”
“ဆရာကျောက်… ကျွန်တော့်ကို တော်ဝင်မြို့တော်ကို ခေါ်သွားပါ၊ ကျွန်တော် တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းထဲမှာ သွားပြီး လေ့ကျင့်လို့ရတာပေါ့”
ကျောက်ဝူကျီက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း—
“အကယ်၍ ဆရာကြီးနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့သာ သဘောတူရင်တော့ ငါ့ဘက်က ဘာကန့်ကွက်စရာမျှ မရှိပါဘူး”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကျောက်!”
ကျောင်းသားဆောင် အခန်းတံခါး ပိတ်သွားသည့် ကာလတွင် ဖြစ်သည်။
တိုက်မုပိုင်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ခက်ထန်လှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မာဟုန်ကျွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဝတုတ်… အဆင်ပြေသွားပြီလား”
“သေချာပေါက် အဆင်ပြေသွားတာပေါ့!”
မာဟုန်ကျွင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝတုတ်လှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကာမရမ္မက်ဆန္ဒအချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရင်း—
“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးတိုက်…”
“တော်ဝင်မြို့တော်က မိန်းကလေးတွေက အစ်ကိုကြီးပြောသလောက် တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းလို့လား”
တိုက်မုပိုင်က နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ရင်း—
“ငါက မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ”
“မင်း ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ထည့်မတွေးတော့ဘူးလား”
“ဟွန်း… ငါ ကြယ်တာရာတော်ဝင်မြို့တော်မှာ ရှိနေခဲ့တုန်းက ငါ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မိန်းကလေး အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်အမြဲတမ်း ရှိမနေခဲ့ဖူးလို့လား”
သူ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
တိုက်မုပိုင်သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသဖြင့် အရိုးချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး—
“ဝတုတ်… မင်း တော်ဝင်မြို့တော်မှာ မိန်းကလေးတွေအတွက် ဖြုန်းတီးမယ့် ပိုက်ဆံအားလုံးကို ငါ အကုန် အိတ်စိုက်ပေးမယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကတိပြုထားတဲ့ ကိစ္စကိုတော့ မမေ့နဲ့ဦးနော်…”
မာဟုန်ကျွင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဝုန်းခနဲ နေအောင် တီးလိုက်ရင်း—
“စိတ်ချပါ ဝိညာဉ်အစ်ကိုကြီးတိုက်၊ အဲဒီ ‘အရက်မူးဓား’ ဆိုတဲ့ ကောင်မလား”
“ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးအတွက် သူ့ရဲ့ အင်အားကို သွားပြီး စမ်းသပ်ပေးပါ့မယ်”
“စမ်းသပ်တာ မဟုတ်ဘူး!”
တိုက်မုပိုင်၏ ခက်ထန်သော မျက်န်းအစုံမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရပြီး ဆိုးယုတ်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ—
“မင်းသာ သူ့ကို တွေ့ရင် ငါ့အတွက် သေအောင် ရိုက်သတ်ပစ်စမ်း!”
“အကောင်းဆုံးကတော့… သူ ဒီဘဝမှာ ဓားကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီး မကိုင်ဆောင်နိုင်တော့မယ့် အခြေအနေမျိုးအထိ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်စမ်း!”
ထိုနေ့က ကျူးကျူးချင်း တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းကပင် သူသည် ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌ အမြဲတမ်း မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကွက်တိဆိုသလိုပင် သူသည် မိန်းကလေး သုံးဦး အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို ခိုးယူနားထောင်မိခဲ့သေးသည်။
ကျူးကျူးချင်းက အရက်မူးဓား အကြောင်းကို ပြောဆိုစဉ်က ရှက်သွေးဖြန်းနေခဲ့သော သူမ၏ လေသံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိလိုက်သဖြင့် တိုက်မုပိုင်သည် မနာလိုဝန်တိုမှုများကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
သူသည် ရှောင်ဝူနှင့် နင်ရုန်ရုန်တို့ကို မေးမြန်းခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုညီအစ်မ သုံးဦးလုံးမှာ အချင်းချင်း နားလည်မှုရှိလှသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။
ကျူးကျူးချင်းကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းရန်အတွက်မူ… သူမက သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် ငဲ့၍ ကြည့်ရှုလေ့မရှိပါချေ။
“အိုး… ဒါနဲ့”
တိုက်မုပိုင်သည် ယွီထျန်ဟိန် ပြောကြားခဲ့ဖူးသော စကားလုံးများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိလိုက်သဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
“အဲဒီ အရက်မူးဓား ဆိုတဲ့လူက တော်တော်လေး အင်အားကြီးတယ်နော်၊ သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ဦး”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မာဟုန်ကျွင်း၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌မူ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုပြည့်နှက်နေသော ပြည့်တန်ဆာအိမ်များနှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ နယ်ပယ်များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သဖြင့် သွားရည်များပင် ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရရာ အခြားသော စကားလုံးမှန်သမျှကို တစ်လုံးမျှ ကြားသိလိုက်ပုံမရချေ။
“အရက်မူးဓားရဲ့ ဓားက ထက်မြက်လှတယ် ဟုတ်လား”
“ငါ မာဟုန်ကျွင်းရဲ့ ဖီးနစ်မီးလျှံတွေက သူ့ရဲ့ ဓားကို အရည်ပျော်နေတဲ့ သံရည်ပူတွေအဖြစ် ဘယ်လိုပြောင်းလဲပစ်မလဲဆိုတာ သေချာ စောင့်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ!”
တိုက်မုပိုင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ သူသည် မာဟုန်ကျွင်း၏ အင်အားကို အသိအမှတ်ပြုထားပေသည်။ ထိုကောင်၏ ဖီးနစ်မီးလျှံများဟူသည်ကား သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရင်ဆိုင်ရပါက အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမည့် အရာမျိုး ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း ဆရာကြီးနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို မပြောရသေးဘူး မဟုတ်လား၊ မင်း တော်ဝင်မြို့တော်ကို သွားတာကို သူတို့ သဘောတူပါ့မလား”
မာဟုန်ကျွင်းက စိတ်ထဲ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ရှိနေခဲ့ပြီး ၎င်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အခွင့်ထူးခံတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် သဘောထားနေခဲ့ကာ—
“သေချာပေါက် သဘောတူမှာပေါ့”
“ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာမီးလျှံတွေကို ထုတ်လွှတ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ဆရာကြီးနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး နှစ်ယောက်စလုံးက အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် သဘောတူခွင့်ပြုပေးနေကြတာပဲဥစ္စာ”
ဆရာကြီးနှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများအတွင်း၌မူ ၎င်းတို့၏ ပါရမီရှင် ဝိညာဉ်သခင်များက သာမန်အရပ်သူ မိန်းကလေးများကို ပိုးပန်းပျော်ပါးခြင်းဟူသည်ကား ထိုမိန်းကလေးများအတွက် ကြီးမားလှသော ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ရပ် ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော မှားယွင်းစောင်းငဲ့လှသော အယူအဆဆိုးကြီးမှာ မာဟုန်ကျွင်း၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပေပြီ။
တစ်ရက် ကြာမြင့်ပြီးနောက်။
တော်ဝင်ကောင်းကင်မြို့တော်။
“မင်း သွားပြီး စာရင်းသွင်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း တည်းခိုခန်းကို ပြန်လာခဲ့စမ်း!”
ကျောက်ဝူကျီသည် သူ၏ ခြောက်လုံးပြူးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း မာဟုန်ကျွင်းကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ”
မာဟုန်ကျွင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ တော်ဝင်မြို့တော်ကြီး၏ စည်ကားလှသော လမ်းမကြီးများပေါ်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းများ၊ အထူးသဖြင့် အလွန်အမင်း ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားကြသော မိန်းကလေးများပေါ်တွင်သာ လုံးဝ ကပ်ညှိနေခဲ့ချေပြီ။
၎င်းတို့နှစ်ဦး လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်နှင့်အမျှ—
မာဟုန်ကျွင်းသည် တော်ဝင်မြို့တော်ကြီးအတွင်းရှိ အကြီးမားဆုံးသော ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ဦးခေါင်းစိုက်လျက် ချက်ချင်းဆိုသလို တိုးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်။
မာဟုန်ကျွင်းသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ကြီးမားစွာ မွမ်းမံပြင်ဆင်ထားကြသော မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ လိုက်လံပို့ဆောင်မှုများနှင့်အတူ ကျေနပ်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်မိရင်း ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ—
“တကယ့်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှတာပဲ! အင်း… ဒါပေမဲ့ ငါ ဆောင်ရွက်ရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်အချို့ ရှိနေသေးတယ်!”
တော်ဝင်မြို့တော် ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။
မာဟုန်ကျွင်းသည် ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသော အဆောက်အဦးကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့မိရင်း ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိရင်း သူ၏ ဝတုတ်လှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခက်ထန်မှုရိပ်အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကာ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။
“ငါ ‘မိစ္ဆာမီးလျှံဖီးနစ်’ ဆိုတဲ့ အမည်နာမကို ဒီ တော်ဝင်မြို့တော် ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဟိန်းဟောက်သွားအောင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်ပြရမယ်!”
“အရက်မူးဓား ဟုတ်လား”
“ဟိဟိ…”
ရက်အနည်းငယ် ဆက်တိုက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။
မာဟုန်ကျွင်းသည် မိန်းကလေးများ၏ နူးညံ့လှသော ရင်ခွင်များနှင့် သွေးညှီနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော တိုက်ခိုက်ရေး ကြိုးဝိုင်းများအကြားတွင်သာ အချိန်ကုန်လွန်နေခဲ့သည်။
ရိုးရိုးသားသား ပြောရမည်ဆိုပါက သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ပါရမီသက်သက်ကိုသာ ကြည့်မည်ဆိုပါက မာဟုန်ကျွင်းသည် သာမန်ရိုးရှင်းလှသော အသိုက်အမြုံလေးတစ်ခုအတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့် စစ်မှန်သော ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် သေချာပေါက် ဖြစ်ပေသည်။
တစ်နေ့လျှင် ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်လေ့ ရှိသည်။
ပြိုင်ပွဲတိုင်းတွင် သူသည် မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်များကို ပြင်းထန်လှသော အင်အားများဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ခြေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လေ့ ရှိသည်။
ဒါ့အပြင် သူ သော်တိုမြို့ ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးအတွင်း၌ ရရှိခဲ့ဖူးသော ငွေတံဆိပ်အဆင့် မှတ်တမ်းများ ရှိနေခဲ့သဖြင့် တော်ဝင်မြို့တော် ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးအတွင်းရှိ ပရိသတ်အားလုံးမှာ ဤမောက်မာလှသော ဝတုတ်လေးသည် စင်စစ်အားဖြင့် ဝေးကွာလှသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာပင် သိရှိသွားခဲ့ကြရသည်။
မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးဝိုင်းအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ပြင်ပလူတစ်ဦး၏ ပြင်းထန်စွာ စော်ကားနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ ပရိသတ်များအားလုံးမှာ မျက်နှာကို အင်အားပြင်းစွာ အရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင်မူ—
လူတိုင်း၏ ပြင်းထန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြရပြီးနောက်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားလှသော ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့မှ ‘ယွီဖုန်း’ က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ဝုန်း—!
လေးလံလှသော တုန်ခါသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသဖြင့် မည်းမှောင်နေခဲ့ပြီး ဝတ်ရုံများမှာလည်း အစအနများအဖြစ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီဖြစ်သော ယွီဖုန်းသည် ရွှံ့ညွှန်တုံးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်လှသော ကြိုးဝိုင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် အားအင်ချည်းနဲ့စွာဖြင့် လဲကျနေခဲ့ချေပြီ။
မာဟုန်ကျွင်းသည် ကွင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့မိရင်း သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တောက်လောင်နေသော ဖီးနစ်အတောင်ပံများ ရှိနေခဲ့ကာ ခရမ်းရောင် မီးလျှံများသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လှည့်ပတ်နေခဲ့ကြရာ ၎င်းက မီးလျှံတို့၏ ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
သူသည် မိမိ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ယွီဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို နင်းခြေလိုက်မိရင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြပြီဖြစ်သော အောက်ခြေမှ ပရိသတ်အားလုံးကို ဝေ့၍ ကြည့်ရှုလိုက်ကာ အထင်သေးလှသော အမူအရာများဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း—
“ဒါပဲလား”
“ဒါပဲလား”
“တော်ဝင်မြို့တော် ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းကြီးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အားနည်းလွန်းနေရတာလဲ”
ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်စွာ အရှက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် ယွီဖုန်းသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိရင်း သူ၏ လက်မောင်းများကို တုန်ရီစွာဖြင့် မြှောက်ကာ မတ်တပ်ထရပ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။
မာဟုန်ကျွင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လိုက်မိရင်း ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေပစ်လိုက်တော့သည်။
ဂျွတ်ခနဲ—
နံရိုးများ ကျိုးကြေသွားခဲ့သည့် အသံများနှင့်အတူ ယွီဖုန်းသည် သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှနေ၍ သွေးတစ်လုပ်ကို လွှတ်ကနဲ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ရှုလိုကြသော ပရိသတ်များအားလုံးပင်လျှင် ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေနိုင်မည့် ကြီးမားလှသော အရှက်ကွဲမှုများကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ကြရတော့သည်။
“မမောက်မာစမ်းနဲ့! တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ‘ယွီထျန်ဟိန်’ ရှိနေသေးတယ်၊ ဒါ့အပြင် တစ်ခါမျှ မရှုံးနိမ့်ဖူးသေးတဲ့ ‘အရက်မူးဓား’ လည်း ရှိနေသေးတယ်ကွ!”
“အရက်မူးဓားက မင်းလိုမျိုး ဝတုတ်မီးကြက်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်တောက်သွားအောင် သေချာပေါက် ခုတ်ပိုင်းပစ်နိုင်တယ်ကွ!”
“အရက်မူးဓား ဘယ်မှာလဲ! သူ ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ လှုပ်ရှားမှုတွေ မလုပ်သေးတာလဲကွ!”
ဆဲဆိုကျိန်ဆဲသံများသည် ကြိုးဝိုင်းအောက်ခြေမှနေ၍ လှိုင်းထကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။
ယွီဖုန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို အေးစက်လှသော မြေပြင်နှင့် ဖိကပ်ထားလျက် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထံမှ သွေးစက်များ ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရင်း ခက်ခဲခက်ခဲဖြင့်ပင် ဆိုလိုက်သည်။
“အဖွဲ့… အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ဂိုဏ်းကို ပြန်ပြီး လေ့ကျင့်နေတာ… တိုက်ခိုက်ဖို့ မရှိဘူး…”
“အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့… အရက်မူးဓားကလည်း အခုထိ ကွင်းထဲကို ရောက်မလာသေးဘူး…”
“မင်း ငါ့ကို နိုင်သွားခဲ့တာက… ဘာကိုမှ သက်သေပြနေတာ မဟုတ်ဘူး…”
မာဟုန်ကျွင်းက မျက်ဝန်းကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ခြေထောက်အောက်မှ ယွီဖုန်း၏ နာကျင်လှသော ညည်းတွားသံများကို နားဆင်လိုက်မိရင်း မိမိ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထပ်မံ၍ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် အောက်ခြေရှိ ဒေါသပုန်ထနေကြသော ပရိသတ်များပေါ်သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာဖြင့် ဝေ့၍ ကြည့်ရှုလိုက်မိရင်း စိန်ခေါ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ မောက်မာလှသော အသံကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နားစည်ဝဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။
“ယွီထျန်ဟိန် ဟုတ်လား၊ ရှုံးနိမ့်ဖူးပြီးသား ပြိုင်ဘက်ဟောင်းတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်”
“အဲဒီ ကြောက်တတ်လှတဲ့ အရက်မူးဓား ဆိုတဲ့လူနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့…”
“သူ့ကို ထွက်လာပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်ခိုင်းလိုက်စမ်းပါ”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်သည်။
ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း။
များစွာသော ရှုံးနိမ့်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်တွင် လီကျယ်ရှန်းသည် နောက်ဆုံး၌ ‘ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်’ ကို အောင်မြင်စွာ ချက်လုပ်နိုင်ခဲ့ချေပြီ…