အခန်း (၃၀) ကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း ရဲမိသားစုထံမှ ဖိတ်ကြားချက်
လီကျယ်ရှန်း၏ တဲအိမ်ဆောက်၍ တစ်ဦးတည်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမည့် အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။
အကြောင်းရင်း နှစ်ရပ် ရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
ပထမအချက်မှာ သူသည် ရွှေချင်ဟဲအား အသိပေးရန် မေ့လျော့ခဲ့သဖြင့် သူမအား ချိန်းချက်ပျက်ကွက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါ့အပြင် သူ၏ထံတွင် အရက်ချက်လုပ်ရန် ကိရိယာတန်ဆာပလာများ မလုံလောက်တော့သဖြင့် ရွှေချင်ဟဲထံတွင် ထပ်မံ၍ အကူအညီတောင်းခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။
လင်းပန်းကြာကန်အနား၌ ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးသည် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။
ရွှေချင်ဟဲသည် ကမ်းပါးနားတွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်လျက် ငါးမျှားတံကို ကန်ရေပြင်အတွင်းသို့ ချထားခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားနာမိသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ထံသို့ ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန်ပင် တိုးကပ်သွားခဲ့တော့သည်။
သို့သော် သူ နှုတ်ဆက်စကားပင် မဆိုရသေးချေ။
ရွှေချင်ဟဲ၏ ဖျော့တော့လှသော အသံသည် လေပြေနှင့်အတူ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဘယ်သူများလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ…”
“ဒါက ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းထဲမှာ အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်နေတဲ့ ‘အရက်မူးဓား’ မဟုတ်ပါလား”
“ဘယ်လိုလေပြေတွေကများ မင်းကို ဒီလိုအထီးကျန်လှတဲ့ ကန်ရေပြင်ဆီကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တာလဲ”
လီကျယ်ရှန်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် ထိုသန့်ရှင်းမွန်မြတ်လှသော မိန်းကလေး၏ စိတ်ကောက်တတ်လှသော စရိုက်လက္ခဏာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ကြုံတွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှေချင်ဟဲ၏ နောက်ကွယ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရင်း—
“ချင်ဟဲ… ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့်ပါဦး”
ရွှေချင်ဟဲက သူမ၏ မျက်နှာကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း : “…”
ဝေးကွာလှသော နေရာရှိ ကျူတောထဲတွင် ဖြစ်သည်။
ငါးပူတင်းတုံ့လော်၏ မျက်နှာပြင်မှာ ညိုမှိုင်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသဖြင့် အရိုးချင်း ရိုက်ခတ်သံများပင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
“မြွေလှံ… မင်းပြောတဲ့ ညီအစ်ကိုချင်း သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလား”
“သခင်လေးရဲ့ လက်ရှိရာထူးက အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်နေတာနော်… ပြီးတော့ ဒီလို… ဒီလို စိတ်ကောက်နေတဲ့ အပြုအမူတွေက ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပေါက်ဘူး!”
ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှသော မြွေလှံကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ရုန်းကန်နေရသော အမူအရာများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။
ငါးပူတင်းတုံ့လော်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ရင်း—
“ငါ သွားပြီး တားဆီးလိုက်မယ်!”
မြွေလှံက လက်ကိုဆန့်တန်းကာ သူ့ကို အလျင်အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်ပြန်သည်။
“ငါ့ကိုယုံစမ်းပါ… ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
“လီကျယ်ရှန်းက သခင်လေးရဲ့ အမျိုးသမီးဖြစ်ကြောင်း အမှန်တရားကို လုံးဝ မသိရှိသေးပါဘူး”
“သခင်လေးက သူ့ရဲ့ရှေ့မှောက်မှာမှသာ ဒီလို ခံစားချက်မျိုးတွေကို ဖော်ပြလေ့ရှိတာပါ”
“ဒါ့အပြင်…”
သူသည် ဝေးကွာလှသော နေရာရှိ လူနှစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ အသံမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။
“သခင်လေးက အရင်တုန်းကထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီးတော့ ရွှင်လန်းတက်ကြွလာခဲ့တာပဲ”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ငါးပူတင်းတုံ့လော်သည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
“ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့…”
မြွေလှံသည် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော လုလင်ပျိုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“တစ်ရက် ခွဲခွာခဲ့ရတာကို!”
“ဒီကလေးရဲ့ ထက်မြက်လှတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါတွေက ဖုံးကွယ်ထားလို့မရနိုင်လောက်အောင်အထိ ပြင်းထန်လာခဲ့တာပဲ!”
ငါးပူတင်းတုံ့လော်သည်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ပစ္စည်းကို လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်မိရင်း—
“ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင်က အလွန်ကို သန့်စင်ပြီးတော့ လင်းလက်လှတာပဲ၊ ဒါက သခင်လေးအတွက် ပေးအပ်ဖို့လား”
“ဟွန်း… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကလေးမှာ အသိတရားအချို့ ရှိနေသေးတာပဲ၊ သခင်လေးက သူ့အပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ မျက်နှာသာပေးခဲ့ရတာ မချည်းနှီးပါဘူး”
“အကယ်၍ မင်းသာ လှည့်မကြည့်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မှာနော်”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ရွှေချင်ဟဲကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှတင် ဆုတ်ခွာရသေးချေ။
ရွှေချင်ဟဲသည် သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ပြုံးလျက် စောင့်မျှော်နေသော အကြည့်များနှင့် ကွက်တိ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့ရတော့သည်။
“မင်း…”
ရွှေချင်ဟဲ၏ နူးညံ့လှသော ပါးပြင်လေးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း—
သူမ၏ အကြည့်များသည် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ပစ္စည်းထံသို့ ချက်ချင်းပင် လွှဲပြောင်းဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းကား နံနက်ခင်း၏ နေခြည်အနှစ်သာရများကို ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့သော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်အလွှာတိုင်းမှာ ပုရစ်တောင်ပံကဲ့သို့ သွယ်လျကျဉ်းမြောင်းလှကာ နွေးထွေးလှသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ကြသည်။ ဝတ်ဆံတိုင်နေရာ၌မူ အရည်ပျော်နေသော ရွှေရောင်သွေးစက်တစ်စက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှသော အလင်းရောင်များကို လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“ဒါ… ဒါက…”
ရွှေချင်ဟဲ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ရီဝေမူးယစ်လှသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်၍ ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။
“မင်းအတွက် ပေးတာပါ”
လီကျယ်ရှန်းသည် ထိုဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို ရွှေချင်ဟဲထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း—
“ဒီဆေးပင်ရဲ့ အမည်ကို ‘နံနက်ခင်းနှင်းဆီပန်း’ လို့ ခေါ်ပါတယ်”
“မင်းရဲ့ ငန်းသိုင်းဝိညာဉ်က အလင်းဓာတ် သဘောတရားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဆိုတော့ ၎င်းက မင်းအတွက် သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိစေမှာပါ”
ရွှေချင်ဟဲ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
သူမသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်မိရင်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းလျက် နံနက်ခင်းဆီရိုစ့်ပန်း ကို သူမ၏ လက်ဖဝါးပြင်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်တော့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
“…ငါ ဒါကို အလွန်ပဲ သဘောကျပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်းသည် သူမ၏ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် လှဲချပစ်လိုက်ရင်း ပါးစပ်တွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို အမှတ်မထင် ကိုက်ထားလိုက်ကာ—
“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့အပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ အားနာနေရတာလဲ”
“ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေပဲလေ”
ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းအတွင်း၌မူ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေချင်ဟဲက မိမိထံသို့ ‘ကြယ်အလင်းအရက်ကောင်း’ ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသော ကျေးဇူးတရားများကို အမြဲတမ်း နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ (T/N - ရာအိုကွမ်ကို ကြယ်အလင်းလို့ပြောင်းပါမယ်။)
ထိုနတ်သုဒ္ဓါအရက်သာ မရှိခဲ့ပါက သူ၏ ဝိညာဉ်အရက်မှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့မည်မဟုတ်သလို၊ သူသည် ကြယ်အလင်းတုန်လှုပ်ခြင်းဓားကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် ရွှေချင်ဟဲနှင့် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မည့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို သူမထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
မိမိဘေးနားရှိ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော လုလင်ပျိုကို ကြည့်ရင်း ရွှေချင်ဟဲ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ရှုပ်ထွေးလှပြီး ဖတ်ရှုရခက်ခဲသော အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ခံစားချက်ရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ခေါင်းကိုငုံ့ထားလျက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းကမူ ရွှေချင်ဟဲ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော စိတ်ခံစားချက်များကို သတိပြုမိပုံမရဘဲ မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားလျက်သားဖြင့်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆိုလိုက်သည်။
“ချင်ဟဲ… ငါ အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ အစီအစဉ် ရှိတယ်”
“အဲဒါကြောင့် ငါ လင်းပန်းကြာကန်အနားကို နေ့တိုင်း လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ရွှေချင်ဟဲက ညင်သာစွာပင် ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။
“အင်း”
“အိုး… ဒါနဲ့ တခြားကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်…”
လီကျယ်ရှန်းသည် မြစိမ်းရောင် ပိုးဖဲအိတ်ငယ်လေးကို ရွှေချင်ဟဲ၏ ဘေးနားရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ လှမ်း၍ ပစ်ချပေးလိုက်ရင်း—
“ငါ့အတွက် အရက်ချက်လုပ်မယ့် ကိရိယာတန်ဆာပလာအချို့ ထပ်ပြီး ပြင်ဆင်ပေးပါဦး”
“လိုအပ်တဲ့ ကိရိယာတွေရဲ့ စာရင်းကို အဲဒီအထဲမှာ ထည့်ထားပေးတယ်…”
ရွှေချင်ဟဲ၏ အကြည့်များသည် မြစိမ်းရောင် ပိုးဖဲအိတ်ငယ်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားခဲ့ရသည်။
“ဒါက တုကုမိသားစုရဲ့ ‘ရူယီ ရတနာရာပြည့်အိတ်’ မဟုတ်လား”
“သူတို့က ဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်တာလား၊ လီကျယ်ရှန်း… မင်းက တုကုမိသားစုရဲ့ သမက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလား”
—
—
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့ချေ။
ရွှေချင်ဟဲက ဝေခွဲမရဟန်ဖြင့် လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမသည် မိမိဘေးနား၌ လှဲလျောင်းလျက် မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ ပိတ်ထားကာ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် သူ၏ ချောမောလှသော မျက်နှာဘေးတစောင်း အလှတရားများမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့သည့် ဝတ်ရုံဖြူလုလင်ပျိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
ရွှေချင်ဟဲ၏ အကြည့်များသည် ထိုနေရာတွင် တန့်နေခဲ့မိသည်။ သူမ သူ့ကို ကြည့်နေရင်းနှင့်ပင်… သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည်နူးညံ့သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မည်သည့်အသံမျှမရှိဘဲ သူ၏အနားသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အနည်းငယ် စောင်းငဲ့လိုက်ရင်း မိမိဘေးနားရှိ လုလင်ပျိုအတွက် နေရောင်ခြည်များကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရာ ညင်သာလှသော အရိပ်စွန်းလေးများသာ ကျန်ရစ်စေတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့သည့် ကာလတွင်မူ နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုနီးပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦး လှမ်း၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ရွှေချင်ဟဲသည် နံနက်ခင်းနှင်းဆီပန်း ကို ပိုက်ထွေးထားလျက် လီကျယ်ရှန်း၏ ကျောပြင်လေး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့မိသည်။
ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတို့သည် သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
တော်ဝင်နန်းတော်သို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသော လမ်းခရီးတွင် ရွှေချင်ဟဲက ရုတ်တရက် ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“အရိပ်တွေနောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကလေ…”
“ဒီလောက်အထိ တောက်ပလှတဲ့ နတ်ဘုရားဆေးပန်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါ့မလား”
ငါးပူတင်းတုံ့လော်နှင့် မြွေလှံတို့သည် သူမ၏ စကားလုံးများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်များကို နားလည်လိုက်ကြသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်ကြသည်။
“သခင်လေး… သင့်ရဲ့ အမှန်တရား အဆင့်အတန်းတွေကို လုံးဝ အသိမပေးသင့်ပါဘူး!”
“ဒါက ဝိညာဉ်နန်းတော်ကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ စီမံကိန်းတွေနဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပါ!”
“ငါ သိပါတယ်”
ရွှေချင်ဟဲ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။
“သင်တို့အနေနဲ့ ငါ့ကို လာပြီး သတိပေးနေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး”
လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ ခြံဝန်းငယ်လေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန်အတွက် မိမိ၏ ပစ္စည်းပစ္စယများကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကွက်တိဆိုသလိုပင်—
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်—
ခြံဝန်းပြင်ပမှနေ၍ တံခါးခေါက်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဟင်?”
လီကျယ်ရှန်း အလွန်ပင် အံ့ဩမိသွားခဲ့ရသည်။
“ငါ အခုတင် ရွှေချင်ဟဲနဲ့ လမ်းခွဲလာခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ တုကုမြေးအဖိုးကလည်း ဝိညာဉ်ကွင်း သွားရောက်ရှာဖွေနေကြတာလေ”
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူကများ ငါ့တံခါးကို လာပြီး ခေါက်နေဦးမှာလဲ”
သူသည် ခြံဝန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် လှေကားထစ်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး ရွှေစာလုံးများဖြင့် မွမ်းမံထားသော ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“သခင်လေး ကျယ်ရှန်း… မင်္ဂလာပါရှင်”
“ကျွန်မတို့ မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်အရ ‘ကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း ရဲမိသားစု’ က သခင်လေးကို ကျွန်မတို့ အိမ်တော်ဆီသို့ လာရောက်လည်ပတ်ဖို့အတွက် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖိတ်ကြားအပ်ပါတယ်ရှင်”
မိမိရှေ့မှောက်ရှိ ရွှေစာလုံးများဖြင့် မွမ်းမံထားသော ဖိတ်စာကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားသွားသဏ္ဍာန် မျက်ခုံးအစုံမှာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရသည်။
ကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း ရဲမိသားစု ဟုတ်လား?
သူသည် ၎င်းတို့နှင့် မည်သည့်ပတ်သက်မှုမျှ မရှိခဲ့သလို၊ လုံးဝလည်း ဆက်စပ်မှုမရှိခဲ့ချေ၊ သို့ပါလျက်နှင့် ၎င်းတို့က သူ့ကို ဘာကြောင့် ဖိတ်ကြားနေကြပါသနည်း။
လီကျယ်ရှန်းသည် မူလက ငြင်းပယ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ကောလာဟလများအရ ကောင်းကင်ဘုံကပင် မနာလိုဖြစ်ရလောက်သည့် ထိုကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း၏ စွမ်းရည်များသည် သူ၏ ပြင်းထန်လှသော စုစမ်းလိုစိတ်များကို နှိုးဆွလိုက်တော့သည်။
“ငါ ‘ရတနာခုနစ်ပါး ပြသာဒ်’ ကိုတော့ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီ”
“ဒီ ‘ကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း’ ကကော ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်”
စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ဖိတ်စာကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း—
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ လီကျယ်ရှန်း သေချာပေါက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါ့မယ်”
အစေခံမိန်းကလေးက ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် အရိုအသေပြုလိုက်ရင်း—
“ကျွန်မတို့ သခင်လေးရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်ရှင်”
လိုအပ်သော ပစ္စည်းပစ္စယမှန်သမျှကို မိမိ၏ ရူယီအိတ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် ရဲအိမ်တော်ဆီသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ လမ်းကြောင်းကို မသိရှိချေ။ သို့သော် ၎င်းက ကြီးမားလှသော ပြဿနာတစ်ရပ် မဟုတ်ပါချေ။ တော်ဝင်မြို့တော်ကြီးအတွင်း၌ ‘ရဲအိမ်တော်’ ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်ထွက်လာမည့်အရာမှာ သေချာပေါက် ‘ကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း ရဲမိသားစု’ သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အပြာရောင် ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသော လမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင်မူ နက်မှောင်လှသော တံခါးကြီးနှစ်ချပ် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့ပြီး ကြေးဝါဖြင့် ထုဆစ်ထားသော ကိုးချက်နှလုံးသား ဟေဝန်ပန်း ပုံသဏ္ဍာန်များ တံခါးခေါက်ကွင်းများပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေခဲ့ကြသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
တံခါးဝ၏ အထက်တွင်မူ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် ‘ရဲအိမ်တော်’ ဟူသော စကားလုံးများကို ငွေရောင်မျှင်များဖြင့် ဟေဝန်ပန်း ခက်ဖြာပုံစံအတိုင်း မွမ်းမံထုဆစ်ထားခဲ့ကာ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီ၏ အဆုံးသတ်များတွင် ပွင့်လန်းနေသော ဟေဝန်ပန်း ပွင့်ချပ်ပုံသဏ္ဍာန်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
“တကယ့်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝလှတာပဲ”
လီကျယ်ရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတိုးကာ တံခါးခေါက်ကွင်းကို လှမ်း၍ ခေါက်လိုက်တော့သည်။
“လီကျယ်ရှန်း ဖိတ်ကြားချက်အတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ”
_