အခန်း (၂၇) ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း

တုကုယန်၏ မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဖျော့တော့သော အရောင်အဝါများနှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အရေပြားအောက်ရှိ မြစိမ်းရောင် သွေးကြောများမှာလည်း အလိုအလျောက်ပင် ဖောင်းကြွလာခဲ့ရသည်။

“ဟင်း…”

သူမသည် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကုန်းကွလိုက်ရင်း—

စေးကပ်လှသော မြစိမ်းရောင် အန်ဖတ်များကို အန်ထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ရှဲ—!

ရှဲ—!

ထိုစေးကပ်လှသော အဆိပ်ရည်များသည် အပြာရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် များစွာသော အပေါက်ငယ်များကို တိုက်စားဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ မွှေးပျံ့သော်လည်း ညှီစို့စို့ ရှိလှသော အနံ့ဆိုးများမှာလည်း လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ခြံဝန်းအတွင်းရှိ သက်တမ်းရင့် ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးမှာလည်း သိသိသာသာပင် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။

ဆိုးယုတ်လှသော မြစိမ်းရောင် အဆိပ်မြူခိုးများ စတင်ပျံ့လွင့်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီကျယ်ရှန်းက အလျင်အမြန်ပင် လှမ်း၍ ဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ တုကု!”

တုကုဘိုသည် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဆိပ်မြူခိုးများမှာ မည်သည့် အစအနမျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

“ယန်ယန်… နင် ဘယ်လို ခံစားရလဲ”

တုကုယန်သည် ချွေးစက်များဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပြီး မောပန်းစွာဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေခဲ့ရကာ စိုစွတ်နေသော ဆံနွယ်များမှာလည်း ပါးပြင်လေးပေါ်တွင် ကပ်ညှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ဖြူစင်ဝင်းပလာခဲ့သော အရေပြားလေးကို ငေးမောကြည့်ရှုလိုက်မိရင်း အသက်ရှူလိုက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် မူလက မွှေးပျံ့ညှီစို့လှသော အဆိပ်အတောက်များအစား လတ်ဆတ်လှသော လေထုကိုသာ ခံစားသိရှိလိုက်ရတော့သည်။

“လီကျယ်ရှန်း…”

“…ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ—

တုကုယန်သည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လှည့်လျက် လီကျယ်ရှန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွဲလိုက်တော့သည်။ လီကျယ်ရှန်းမှာမူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိသဖြင့် ကြောင်အသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ လေထုထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဖက်တွဲထားရန်မှာလည်း အနေခက်လှပြီး မဖက်တွဲထားပြန်ပါကလည်း ယဉ်ကျေးပျူငှာမှု မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အလွန်အမင်း လျင်မြန်စွာပင်—

သူသည် မိမိ၏ အင်္ကျီအရှေ့ပိုင်း တဖြည်းဖြည်း စိုစွတ်လာခဲ့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း မိမိ၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ တုန်ရီနေခဲ့သော သွယ်လျကျော့ရှင်းသည့် ပုခုံးလေးနှင့် ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကာ သိမ်မွေ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“နွေဦးမှာ ပန်းအပေါင်း ပွင့်လန်းကြပြီး၊ ဆောင်းဦးမှာ လမင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုကြတယ်၊ နွေရာသီမှာ အေးမြတဲ့ လေပြေညင်းတွေ ရှိနေတတ်ပြီး၊ ဆောင်းရာသီမှာတော့ ဆီးနှင်းသံတွေကို နားဆင်ကြရတာပေါ့”

“တုကုအစ်မ… နင့်ရဲ့ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ နောင်လာမယ့် နှစ်တွေမှာတော့ နင့်ရဲ့အနားမှာ ဒီလိုကြည်လင်တဲ့ လေပြေညင်းတွေ၊ တောက်ပတဲ့ လမင်းကြီးနဲ့ လေးရာသီစလုံးရဲ့ ပန်းရနံ့တွေသာ အမြဲတမ်း ဝန်းရံနေပါလိမ့်မယ်”

တုကုဘိုသည် အင်္ကျီလက်စအတွင်းရှိ မိမိ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်စများ ကြွေလွင့်ကျဆင်းလာခဲ့ရချေပြီ။

“နွေဦးမှာ ပန်းအပေါင်း ပွင့်လန်းကြပြီး၊ ဆောင်းဦးမှာ လမင်းကြီးကို ငေးမောကြည့်ရှုကြတယ်၊ နွေရာသီမှာ အေးမြတဲ့ လေပြေညင်းတွေ ရှိနေတတ်ပြီး၊ ဆောင်းရာသီမှာတော့ ဆီးနှင်းသံတွေကို နားဆင်ကြရတာပေါ့…”

တုကုယန်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်မိရင်း သူမ၏ နူးညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်ရည်စများ ဝေခန့်နေသော မျက်န်းအစုံကို မြှောက်ကာ မိမိနှင့် အလွန်နီးကပ်လှသော ချောမောသည့် မျက်နှာပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မူလက မှင်အိုးကဲ့သို့ နက်မှောင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ရှက်ရွံ့မှု အလှတရားများ တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းလာခဲ့ကြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်—

သူမ၏ ဘေးတစောင်း အာရုံခံစားမှုများအရ မိမိတို့၏ အနီးအနားတွင် အဖိုးဖြစ်သူ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ တုကုယန်သည် အိမ်မက်မှ နိုးထလာခဲ့သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် အသိဝင်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရချေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကြီးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။

လီကျယ်ရှန်းက ခပ်ဖွဖွ နှစ်ချက်မျှ ချောင်းဟန့်လိုက်ရင်း တိတ်ဆိတ်မှုများကို ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ တုကု… သင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက မြွေဆိပ်တွေက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာပါ”

“ဒါ့အပြင် ဘွဲ့အမည်ရ တုံ့လော်တစ်ဦးရဲ့ အားကောင်းလှတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေနဲ့ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မွေးမြူထားခဲ့တာဆိုတော့ ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့အတွက်… သေချာပေါက် အားစိုက်ထုတ်မှုအချို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”

တုကုဘိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း—

“ကျယ်ရှန်း… မင်း ဘာပဲပြောပြော၊ ဒီအဖိုးကြီးအနေနဲ့ အကုန်လုံးကို လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်”

ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် လီကျယ်ရှန်းကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ချေပြီ။ အရက်တစ်ခွက်တည်းဖြင့်တင် သူ၏ မြေးမလေးအတွင်းမှ အဆိပ်အတောက်များကို ပြယ်စင်စေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤမျှအထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးမှတော့ သူ မယုံကြည်နိုင်စရာ မည်သည့်အကြောင်းရင်း ရှိတော့ပါအံ့နည်း။

လီကျယ်ရှန်းက ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ တုကုအနေနဲ့ သင့်ရဲ့ မြွေဆိပ်အချို့ကို ငါ့ထံ ပေးအပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ ဒါမှသာ ငါ သင့်အတွက် အဆိပ်ပြယ်ဆေးအရက်ကို ချက်လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ”

သေချာစွာ တွေးတောပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် တုကုဘိုကို မိမိ၏ အရက်ဗူးအတွင်းမှ အရက်များကို တိုက်ရိုက်တိုက်ကျွေးရန် မကြံရွယ်ပေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းရင်း ရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တုကုဘိုကား ကျူးကျူးချင်း သို့မဟုတ် တုကုယန်တို့နှင့် မတူညီပေ။

ဤအဆိပ်မြေခွေးအိုကြီးသည် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီး ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ကမ္ဘာ့အမြင်နှင့် ဉာဏ်ပညာ ဗဟုသုတများမှာ အဆင့်မြင့်မားလှပေသည်။ အကယ်၍ သူသည် ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်း ဝိုင်ဗူးအတွင်းမှ အရက်များကို သောက်သုံးမိပြီး အမှတ်မထင် တစ်စုံတစ်ခုသော အရာကို စုံစမ်းသိရှိသွားခဲ့မည်ဆိုပါက မကောင်းနိုင်ချေ။

လီကျယ်ရှန်းသည် တုကုဘိုကား ကတိသစ္စာ တည်ကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသော်လည်း… ‘ပညာရှိသော်လည်း ခါးမတ် မနေသင့်’ ဟူသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်ဟူသည် မိမိတစ်ဦးတည်းသာ သိရှိနေမှသာ လျှို့ဝှက်ချက်အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်မှာ အဆိပ်ပြယ်စင်စေရန် ဆောင်ရွက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ တုကုဘိုကိုယ်တိုင်၏ မြွေဆိပ်ကို အသုံးပြု၍ ‘မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်’ ကို ချက်လုပ်ခြင်းကလည်း အဆင်ပြေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒါက ကိစ္စအသေးအဖွဲလေးပါ”

တုကုဘိုက စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ သဘောတူလိုက်သည်။

“ကျယ်ရှန်း… ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အဆိပ်တွေက နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ အကယ်၍ မင်း တခြားလိုအပ်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောစမ်းပါဦး”

လီကျယ်ရှန်း၏ အကြည့်များသည် ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လူအများအပြား ဝိုင်းပတ်ရစ်ပတ်ထားရန် လိုအပ်လှသော ထိုသက်တမ်းရင့် ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးမှာ မူလက တုကုယန် မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အဆိပ်ငွေ့များ၏ ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်များကြောင့် ယခုအခါ လုံးဝ ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

“အကြီးအကဲ တုကုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက အဆိပ်အတောက်တွေက တုကုအစ်မ ခံစားခဲ့ရတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှပါတယ်”

“အကယ်၍ အဆိပ်အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှတင် ယိုစိမ့်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက တော်ဝင်မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးမားလှတဲ့ ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားစေနိုင်ပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုကုဘို၏ မျက်နှာတွင် ခက်ခဲရုန်းကန်ရဟန်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်ကား သေချာပေါက် ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီကျယ်ရှန်း တိုးတိုးမျှ ထပ်မံရေရွတ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

“အကယ်၍ အဆိပ်အတောက်တွေကို ဖိနှိပ်ပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ရတနာမြေတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့…”

“ဒီပြဿနာကို အလွယ်တကူပဲ ဖြေရှင်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်”

“ဟင်?!”

တုကုဘို၏ အိုမင်းလှသော မျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိတ်အေးသွားခဲ့ရပြီး—

“ဒီအဖိုးကြီးဆီမှာ အဲဒီလိုမျိုး ရတနာမြေတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိနေတယ်!”

နေဝင် တောအုပ်ကြီးသည် တော်ဝင်မြို့တော်နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာလှသော နေရာတွင် တည်ရှိသည်။

တုကုဘို၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့်ဆိုပါက နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်—

သူသည် လီကျယ်ရှန်းနှင့် တုကုယန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်လျက် နေဝင် တောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြချေပြီ။ ၎င်းတို့ သုံးဦးလုံးသည် တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

မကြာမီ ကာလအတွင်းမှာပင်—

၎င်းတို့သည် တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာကား ကုန်းနှီးပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသော တောင်ကုန်းချိုင့်ဝှမ်း မြေပြင်အနေအထားမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သော တောင်ထိပ်နေရာမှာ ဤချိုင့်ဝှမ်းကြီး၏ အနားသတ် နေရာပင် ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်လှသော အပူလှိုင်းများသည် ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှနေ၍ လှိုင်းထကာ တက်လှမ်းလာခဲ့ကြပြီး စိုစွတ်လှသော ခံစားချက်များနှင့်အတူ ကန့်ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

“ဟူး…”

လီကျယ်ရှန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အင်္ကျီလက်စကအတွင်းရှိ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာမူ တဖြည်းဖြည်း တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ ‘ရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်း’ … သူ လီကျယ်ရှန်းသည် နောက်ဆုံး၌ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ရှီလိုင်ခဲ့မျိုးဆက်သစ် ခုနစ်ယောက်တို့၏ အထက်ကန့်သတ်ချက် ပါရမီများကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သော ဤရေခဲနှင့်မီးလျှံ၏ ယင်-ယန်စမ်းရေတွင်းသည် မိမိ၏ အင်အားကို မည်မျှအထိ ပိုမို၍ တိုးတက်ခိုင်မာအောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်မည်နည်းဟူသည်ကို သူ သိရှိလိုလှပေသည်။

“အရက်ချက်လုပ်နည်းတွေထဲမှာ… အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုပြီး အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွေကို သုံးပြီး ချက်ရတဲ့ အရက်တစ်မျိုး ရှိနေတယ်၊ ၎င်းရဲ့ အမည်ကတော့ — ‘ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်’ လို့ ခေါ်တယ်”

“ဒီအရက်ရဲ့ အာနိသင်က အလွန်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်စရာ ကောင်းလှတယ်၊ ၎င်းက ရေခဲနဲ့ မီးလျှံဓာတ် တိုက်ခိုက်မှုတွေအပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သလို၊ အလွန်အင်အားကြီးမားတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမျိုးကိုလည်း မွေးမြူပေးနိုင်တယ်”

“အကယ်၍ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အရက်ကသာ ရေခဲမီးလျှံ နတ်သုဒ္ဓါအရက်နဲ့ ထပ်မံပေါင်းစပ်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့…”

“ဖြစ်နိုင်တာက ‘ချင်းလျန်ဓားသီချင်း’ ရဲ့ ဒုတိယပုံသဏ္ဍာန်ကိုပါ ထုတ်သုံးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာလိမ့်မယ်…”

“ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ”

တုကုဘို၏ ပုံရိပ်ကြီးမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ညဉ့်ငှက်တစ်ကောင် အတောင်ပံ ဖြန့်ကျက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူသည် အောက်ခြေမမြင်ရလောက်အောင် နက်မှောင်လှသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးထံမှနေ၍ အောက်သို့ ခုန်ချပစ်လိုက်တော့သည်။ ညဉ့်မှောင်မိုက်မှုများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်လျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တုကုဘို၏ ပုံရိပ်ကြီးမှာ မြူခိုးများအတွင်းသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

“ငါတို့လည်း သွားကြရအောင်လေ!”

တုကုယန်က ခေါင်းလေးစောင်းကာ လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပလှသော မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ စွဲမက်ဖွယ်ရာ အရောင်အဝါများ လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို လီကျယ်ရှန်းထံသို့ ရက်ရက်ရောရောပင် ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

“အင်း”

လီကျယ်ရှန်းသည် တုကုယန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

၎င်းတို့ နှစ်ဦးလုံး အောက်သို့ ခုန်ချပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

၎င်းတို့၏ ခြေဖျားလေးများသည် အလွန်ပင် နားလည်မှုအပြည့်ရှိစွာဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး၏ ထွက်ပြူနေသော ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် တစ်လှည့်စီ ညင်သာစွာ နင်းခြေလျက် ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။ နားစည်ဝဆီမှ လေခွဲသံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားခဲ့ရချေပြီ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့ကြတော့သည်။

ဝူး—!

ဝူး—!

လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေဖျားများ မြေပြင်နှင့် ထိကပ်သွားခဲ့သည့် ကာလတွင်—

ပြင်းထန်လှသော အပူလှိုင်းများနှင့် အေးစက်လှသော လေပြင်းမုန်တိုင်းများသည် သူ၏ထံသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်လေးမှာ ပူလောင်လှသော နာကျင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရပြီး ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင်မူ သေးငယ်လှသော ရေခဲပွင့်လေးများ ခဲနေခဲ့ချေပြီ။ လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှုပ်နှိုးလိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်း၍ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မိမိရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကြီးကြောင့် သူသည် ဆွံ့အအံ့ဩသွားခဲ့ရချေပြီ။

ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင်မူ နီမြန်းလှသော ချော်ရည်များကဲ့သို့ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းကြီး ဆူပွက်နေခဲ့ပြီး ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်များကြောင့် လေထုကြီးတစ်ခုလုံးပင် ပုံပျက်နေခဲ့ရသည်။ ညာဘက်ခြမ်းတွင်မူ အောက်ခြေမမြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသော ရေခဲကန်ကြီး ရှိနေခဲ့ပြီး ဖျော့တော့သော မြူခိုးများ ရေပြင်ပေါ်တွင် မျောလွင့်နေခဲ့ကာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ မြက်ပင်များပေါ်တွင် ဆီးနှင်းဖတ်များကို ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

နီမြန်းသော အရောင်နှင့် အပြာရောင်တို့သည် ကန်တစ်ခုတည်းအတွင်း၌ ရှိနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ထင်ရှားပြတ်သားစွာ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိကြချေ။

မီးလျှံပုံသဏ္ဍာန် ရှိလှသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် နီမြန်းလှသော ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်း၏ ကမ်းပါးတစ်လျှောက်တွင် ပေါက်ရောက်နေခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပွင့်ချပ်အနားသတ်များထံမှ ဆေးရည်များ စက်ခနဲ စက်ခနဲ ကြွေလွင့်ကျဆင်းနေခဲ့ကြသည်။ အပြာရောင် ရေခဲကန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ ရေခဲပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားပန်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ အရွက်များပေါ်တွင် ဆီးနှင်းပုံသဏ္ဍာန် အစင်းကြောင်းများ လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကြသည်။

ဝေးကွာလှသော နေရာများတွင်မူ—

များစွာသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးမျိုးတို့သည် အပြန်အလှန် ရစ်ပတ်လျက် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပေါက်ရောက်နေခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မြေအောက်အမြစ်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးလှသော ကွန်ရက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေခဲ့ကြသည်။ ဤဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော အပင်များအားလုံးကို… လီကျယ်ရှန်းသည် အကုန်လုံး မှတ်မိသိရှိနေခဲ့သည်။ လောကပေါ်ရှိ များစွာသော ဝိညာဉ်ရတနာ ပစ္စည်းမှန်သမျှကို အရက်အဖြစ် ချက်လုပ်နိုင်ပေသည်။ အချိန်ကာလ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှသော ထိုအိမ်မက်ကြီးအတွင်း၌ သူသည် လောကပေါ်ရှိ များစွာသော ဝိညာဉ်ရတနာ ပစ္စည်းအများစုကို အကုန်လုံး လေ့လာမှတ်မိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြောရမည်ဆိုပါက—

ထန်ဆန်း၏ ဆေးပင်များ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ပါရမီမှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ‘တစ်ပေါင်းတစ်သည် နှစ်နှင့်တူညီသည်’ ဟူသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းကာ ကလေးကလား ဆန်လှပေသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ပန်းရောင်ရောင်ခြည်တန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော ‘မွှေးပျံ့ကြာပန်း နတ်ဘုရားဆေးပင်’ ၊ ရေခဲပွင့် ရှစ်ထောင့် ပါရှိသော ‘ရှစ်ထောင့်ဆန်းကြယ် ရေခဲမြက်ပင်’ နှင့် မီးတောက်နေသော မုန်လာထုပ်အနီနှင့် ဆင်တူလှသည့် ‘ပြင်းထန်မီးလျှံ အက်ပရီကော့ဆေးပင်’ တို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပေါ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရင်း တုကုယန်သည် တုကုဘို၏ အင်္ကျီလက်စကို အားကုန် လှမ်း၍ ဆွဲလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်ကား ထင်ရှားပြတ်သားလှပေသည်။

အဖိုး! သင့်အနေနဲ့ ကတိအတိုင်း ပေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီနော်!