အခန်း (၂၆) မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက် အောင်မြင်သွားခြင်း
တုကုယန်သည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက်တွင်မှ နောက်ဆုံး၌ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်းကို မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းနေသော မျက်န်းအစုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ရင်း—
“နင်… နင်က မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်ကို တကယ်ပဲ ကုသပေးနိုင်တာလား”
ဝိညာဉ်အရက်သည် မူလကတည်းက အဆိပ်အတောက်များကို ပြယ်စင်စေနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ များစွာသော မြွေဆိပ်အားလုံးကို ပြယ်စင်စေနိုင်သည့် ‘မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်’ နှင့် ထပ်မံပေါင်းစပ်သွားမည်ဆိုပါက အလွန်ပင် ခေါင်းမာလှသော မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်ကိုပင် သေချာပေါက် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ အကြည့်များကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ရင်း—
“ငါ ကုသပေးနိုင်တယ်”
တုကုယန်၏ နူးညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျက်ရည်စများဖြင့် ဝေခန့်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အားနည်းသော ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပြသလိုသဖြင့် သူမ၏ မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် အောင့်အည်းထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။
တုကုဘိုကမူ မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။
“ဒီကောင်လေး… အဆိပ်ပြယ်ဖို့အတွက် မင်း ဘာတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်သလဲ?!”
“ငါ့ရဲ့ ပန်းခြံထဲမှာ အဆိပ်ရှိတဲ့ ဆေးပင်မျိုးစုံနဲ့ ဝိညာဉ်အပင်မျိုးစုံ ရှိတယ်၊ နင် လိုအပ်တဲ့အရာမှန်သမျှကို ငါ ရှာဖွေပေးနိုင်တယ်!”
လီကျယ်ရှန်းက—
“ငါ့အတွက် တုကုအစ်မ လိုအပ်တယ်”
နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများ ဖြေရှင်းပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။
တုကုယန်သည်လည်း သူ့ထက် အသက်ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ရိုးရှင်းပြီး အနည်းငယ် ပိုမိုရင်းနှီးလှသော အခေါ်အဝေါ်ကိုသာ အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စကားပုံအတိုင်းပင် ‘မြင်းကိုစီးလျက် လောကကြီးရဲ့ အဆုံးအစအထိ ဝမ်းနည်းမှုမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းပါ၊ နင့်ရဲ့ အစ်မဖြစ်သူကတော့ ဂျန်နန်မှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးလိမ့်မယ်’ ဟူသကဲ့သို့ပင်။
တုကုယန်သည် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
တုကုဘိုမှာမူ အစဦးတွင် ကြောင်အသွားခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ အိုမင်းလှသော မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဦးသာ ဤစကားကို ပြောဆိုခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည် ထိုလူကို လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ရိုက်သတ်ပစ်မိပေလိမ့်မည်။
မိမိ၏ စကားလုံးများကြောင့် အဖိုးနှင့် မြေးမလေးအကြား ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် လီကျယ်ရှန်းက အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ငါ ဆိုလိုတာက ငါ့အတွက် တုကုအစ်မရဲ့ မြွေဆိပ် လိုအပ်တာပါ”
တုကုယန်သည် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသွားခဲ့သည်။
တုကုဘို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြန်လည်နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ရင်း—
“ယန်ယန်ရဲ့ မြွေဆိပ်ကို ဘာလို့ သုံးနေမှာလဲ”
“ငါ့ဟာကို သုံးစမ်းပါ၊ ငါ့ရဲ့ မြွေဆိပ်က ပိုပြီးတော့ အာနိသင်ပြင်းထန်တယ်”
လီကျယ်ရှန်းသည် တုကုဘို၏ ညိုမှိုင်းလှသော အိုမင်းသည့် မျက်နှာကြီးကို တစ်ချက်မျှ ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။
“အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းတာကလည်း မကောင်းပါဘူး၊ တုကုအစ်မရဲ့ မြွေဆိပ်ကပဲ ကွက်တိအသင့်တော်ဆုံးပါ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး… အကြီးအကဲ တုကု၊ ခြံဝန်းရဲ့ ပြင်ပမှာ ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပေးပါခင်ဗျာ”
လီကျယ်ရှန်း၏ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုကုယန်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ တုကုဘိုသည်လည်း မူလက မိမိကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ညိုမှိုင်းလျက်ပင် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကကို ဝေ့ယမ်းကာ ခြံဝန်းပြင်ပသို့ မျောလွင့်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
“တုကုအစ်မ…”
လီကျယ်ရှန်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တုကုယန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“အဲဒါ…”
“အကြီးအကဲ တုကုက ခြံဝန်းအပြင်မှာ ရှိနေသေးတာဆိုတော့ နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ မြွေဆိပ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
တုကုယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပူလောင်အရှိန်တက်နေခဲ့ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း—
“ငါ… ငါ သိပါတယ်!”
တုကုယန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ကျောခိုင်းလိုက်သည်။
အသက်ရှူသံအနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို သုတ်လိုက်ရင်း—
“ရော့… နင့်ကိုပေးမယ်”
လီကျယ်ရှန်းက မိမိ၏ မြွေဆိပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တုကုယန်သည် ရုတ်တရက် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း—
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီကျယ်ရှန်း”
“မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်ကို ကုသနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မကုသနိုင်သည်ဖြစ်စေ ငါ နင့်ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေမှာပါ”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ခြံဝန်းအတွင်းမှ အလျင်အမြန်ပင် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းက နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ တုကုယန်သည် မိမိ၏ အဆိပ်ပြယ်စေရန် ဆောင်ရွက်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို လာရောက်စူးစမ်းခြင်း မပြုလိုသဖြင့် တမင်သက်သက် ရှောင်ဖယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူ သိရှိလိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင်။
“နောက်တစ်ဆင့်ကတော့…”
“‘မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်’ ကို စတင်ချက်လုပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ”
ယခင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများ ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်၍ ယခုတစ်ကြိမ် အရက်ချက်လုပ်ရာတွင် လီကျယ်ရှန်းသည် ပိုမို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် အဆင့်ဆင့်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် အဆိပ်များကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။
သူသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ ဆန်အနှစ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် စောင်းငဲ့လိုက်သည်။
မြစိမ်းရောင် မြွေဆိပ်များသည် စိမ်းဖတ်ဖတ်သော ပိုးဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ဆန်အနှစ်များအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း စက်ခနဲ ကြွေလွင့်ကျဆင်းသွားခဲ့ကြသည်။ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ဆန်အနှစ်များပေါ်တွင် မြစိမ်းရောင်အလင်းတန်း အနည်းငယ် မျှတင် ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည့် ကာလတွင် လီကျယ်ရှန်းက ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
ဆန်အနှစ်များသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆူပွက်လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသည်။
မြစိမ်းရောင် တိမ်ပူဖောင်းလေးများ တဗွက်ဗွက် မြည်လျက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ တိမ်ပူဖောင်းလေးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် မွှေးပျံ့ကာ စူးရှလှသော မြူခိုးရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါများ တောက်ပသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ နှာခေါင်းကို အနည်းငယ် ရှုံ့လိုက်မိသည်။
ဤချိုမြိန်လှသော ရနံ့မှာ… အက်ပရီကော့ပန်းအရက်နှင့် ဆင်တူလှသော်လည်း ၎င်းထံတွင် အေးမြလှသော ခံစားချက်မျိုးလည်း ရှိနေခဲ့ရာ မြွေတစ်ကောင်၏ လျှာကဲ့သို့ပင် လူသားတို့၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို ဖော်ပြရမည်ဆိုပါက… လီကျယ်ရှန်းသည် သွားရည်များပင် ကျဆင်းလာခဲ့ရပြီး နှုတ်ခမ်းကို တသပ်သပ် ပြုလုပ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဒါက ချိုမြိန်လှတဲ့ ဆေးဆီရနံ့လေးနဲ့ တူတာပဲ!”
“ဆန်းကြယ်စွာနဲ့ပဲ မူးယစ်စေပြီးတော့ စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှတယ်!”
“ငါ အရင်ဆုံး တစ်ငုံလောက် မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်!”
နောက်ဆုံးတွင်မူ အရက်အသစ်တစ်မျိုး ထပ်မံရရှိခဲ့ချေပြီ။
လီကျယ်ရှန်းသည် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ သန့်စင်လှသော ‘မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်’ ကို တစ်ငုံမျှ လှမ်း၍ သောက်လိုက်သည်။
“အာ့!”
သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ရုတ်တရက် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်းသည် ပါးစပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အစဦး၌ အချဉ်ဖောက်ထားသော ဆန်စေ့များ၏ ချိုမြိန်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထို့နောက်တွင်မူ ဖော်ပြရန်ခက်ခဲလှသော စပ်ရှိန်းရှိန်း ရှိလှသည့် အရသာမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖျော့တော့သော ချဉ်စုတ်စုတ် အရသာလေးတစ်ခု နောက်ဆက်တွဲအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် များစွာသော မြွေငယ်လေးများ၏ လျှာများ မိမိ၏ ပါးစပ်အတွင်း၌ လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေကြသကဲ့သို့ပင် ခံစားရစေသည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်၊ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်!”
“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက် ပါပဲလား!”
နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ၍ အရသာခံ သောက်သုံးပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်ကို မိမိ၏ ဝိညာဉ်အရက်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
မြစိမ်းရောင် အရက်များကို ကြည်လင်သော စမ်းရေကြည် ဝိုင်ဗူးအတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည့် ကာလတွင် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကူးခွေနေသော ဖြူလွလွ မြူခိုးများ အရက်ဗူး၏ မေးစေ့ဝဆီမှနေ၍ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင်—
ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးသည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရက်ကောင်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ ငှက်ငယ်တစ်ကောင်သည် ထိုနေရာမှ အမှတ်မထင် ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားခဲ့ရာ ထိုအရက်ရနံ့ကို နမ်းရှိုက်မိလိုက်သည်နှင့်အမျှ မြေပြင်ပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကြွေလွင့်ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ အသက်ရှူသံအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ ထိုငှက်ငယ်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ရီဝေမူးယစ်စွာဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်နိုင်တော့သည်။ သူမ၏ အမွှေးအတောင် တိုင်းသည်လည်း အသစ်အတိုင်း ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေခဲ့ချေပြီ။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမ တည်ရှိရာ နေရာမှနေ၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ခြံဝန်းအပြင်ဘက်၌ ဖြစ်သည်။
ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သော တုကုဘိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့လိုက်မိရင်း—
“ဟင်?!”
“အလွန်ကို မွှေးပျံ့ပြီးတော့ ရှိန်မြိန်လှတဲ့ အရက်ရနံ့ပါလား!”
“ဒါ့အပြင် ၎င်းထဲမှာ သန့်စင်လှသော စွမ်းအင်တွေလည်း ပြည့်နှက်နေတယ်!”
တုကုယန်လည်း နမ်းရှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ အရေပြားအောက်ရှိ မြစိမ်းရောင် သွေးကြောများမှာလည်း အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“အလွန်ကို မွှေးတာပဲ”
“သမီးရဲ့… သမီးရဲ့ မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်က တုံ့ပြန်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်နေသလိုပဲ”
တုကုဘိုသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အိုမင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့ရသည်။
“ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်!”
“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ လီကျယ်ရှန်း ပါပဲလား!”
“မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်ကို ကုသဖို့အတွက် သေချာပေါက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခဲ့ပြီ!”
“မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်ကို ကုသဖို့အတွက် သေချာပေါက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေခဲ့ပြီ!”
လောကကြီးသည် သူ၏ လက်ညှိုးကို တစ်ချက်မျှ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီသော နေရာများအထိ အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားစေနိုင်သည့် အင်အားကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းမှ နာကျင်မှုများကိုမူ မည်သူက သိရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ သူ၏ ဖခင်၊ ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူတို့ အားလုံးသည် မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်၏ တိုက်စားဖျက်ဆီးမှုဒဏ်များကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မူ သူ၏ ချစ်ရသူများကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးခဲ့သော မြစိမ်းရောင်မြွေနဂါးဘုရင်၏ ကျိန်စာများ၊ အစွယ်များကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ရန်အတွက် နောက်ဆုံး၌ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။
ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်း ဝိုင်ဗူး၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် မြစိမ်းရောင် မြွေငယ်လေးတစ်ကောင် ထပ်မံ၍ ရစ်ပတ်ကပ်ညှိသွားခဲ့သည်။
“အရက်ကောင်းပဲ… အရက်ကောင်းပဲ!”
လီကျယ်ရှန်းသည် လေတစ်ချက်တက်လိုက်ရင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် အရက်ဗူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မူလက ဆန်းကြယ်ကာ ရှိန်မြိန်လှသော အရက်ထံတွင် ယခုအခါ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အရသာအသစ်တစ်ခု ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက တကယ်ကို စွဲလမ်းနှစ်သက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အဝသောက်ကာ မူးယစ်ချင်မိသော်လည်း ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ သူသည် ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်း အရက်ဗူးအတွင်းမှ နတ်သုဒ္ဓါအရက်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့လိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ တုကု၊ တုကုအစ်မ… ကျေးဇူးပြုပြီး အတွင်းကို ဝင်ခဲ့ကြပါဦး”
ကျိခနဲ—!
ခြံဝန်းတံခါး ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။
တုကုဘိုနှင့် တုကုယန်တို့သည် အလျင်အမြန်ပင် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြွေရုပ်သဏ္ဍာန် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အရက်ခွက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တုကုဘိုသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါက…”
“ဟုတ်ပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အရက်ခွက်ကို တုကုယန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ယူဆောင်ပေးလိုက်ရင်း—
“တုကုအစ်မ… ဒါကို သောက်လိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် မြစိမ်းရောင်မြွေဆိပ်ကို ပယ်ဖျက်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်”
တုကုယန်သည် အလိုအလျောက်ပင် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တုန်ရီနေခဲ့ပြီး မိမိရှေ့မှောက်ရှိ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် လုလင်ပျိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် မြွေဆိပ်ကြောင့် ခံစားနေရသော နာကျင်မှုဒဏ်များမှ လွတ်မြောက်ရန် အမြဲတမ်း တမ်းတနေခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ တွေဝေသွားခဲ့ရသည်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုသော်… ဤကျေးဇူးတရားမှာ ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ သူမအနေဖြင့် ၎င်းကို မည်သို့ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ကို မသိရှိနိုင်တော့ချေ။
တုကုဘိုသည်လည်း ဤအခြေအနေကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်လိုက်သဖြင့် လေးနက်လှသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ တောင်းပန်စကားဆိုရင်း မင်းကို ‘ကျယ်ရှန်း’ လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ”
“မင်းက ငါတို့ တုကုမိသားစုရဲ့ ကျိန်စာတွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တာက အသက်ကယ်တင်တဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားထက် မနည်းပါဘူး”
“အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ တုကုဘိုအနေနဲ့ မဆိုင်းမတွဘဲ ကူညီပေးပါ့မယ်”
လီကျယ်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း—
“အကြီးအကဲ တုကု… သင်က အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ”
“တုကုအစ်မ… အမြန်သောက်လိုက်ပါဦး”
“မင်း အဆိပ်တွေ အများကြီး မှုတ်ထုတ်ပေးခဲ့ရတာဆိုတော့ အခု နောက်ဆုံးမှာတော့ ရလဒ်ကောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ”
မူလက စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကြီးမှာ ယခုအခါ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အစအနများအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။ တုကုယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး သူမသည် တိုးတိုးမျှ ရယ်မောလိုက်ရင်း လီကျယ်ရှန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ကာ မွှေးပျံ့လှသော အရက်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့လျက် အကုန် သောက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။
“အင်း…”
အရက်များသည် လည်ချောင်းအတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။
တုကုယန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ရုတ်တရက် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရချေပြီ။