အခန်း (၂၃) စုန်းမလေး၏ ဖုံးကွယ်ထားသော စရိုက်လက္ခဏာ

ဓားသွားသည် သူမ၏ လည်ပင်းတိုင်ပေါ်သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိကပ်ထားလျက် ရှိသည်။

ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစက်လှသော အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သဖြင့် တုကုယန်၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထောင်ထလာခဲ့ရသည်။

သူမ၏ မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရပြီး မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နင်… အဆိပ်မမိဘူးလား”

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

သူ၏ ‘ဝိညာဉ်အရက်’ သည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ခံယူပြီးနောက်တွင် အဆိပ်အတောက်များကို ပြယ်စင်စေနိုင်သော စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ငါ အရှုံးပေးတယ်၊ နင် ငါ့ကို ကြိုက်သလိုလုပ်၊ သတ်မလား နှိပ်စက်မလား နင့်အကြိုက်ပဲ”

တုကုယန်သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းလေးကို တောင့်တင်းစွာ ထားရှိရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဟက်…”

လီကျယ်ရှန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ချင်းလျန်ဓားကို မြှောက်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

‘ဖတ်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဓားပြားပိုင်းသည် တုကုယန်၏ ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

အရှိန်အဟုန်မှာ မနည်းလှသဖြင့် တုကုယန်၏ ဦးခေါင်းမှာ ညာဘက်သို့ ဆတ်ခနဲ စောင်းငဲ့သွားခဲ့ရသည်။

“နင်သာ တုကုဘိုရဲ့ မြေးမလေး မဟုတ်ရင်တော့… နင် ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ ကြိုးစားကတည်းက သေနေခဲ့ပြီ”

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသမီးများကို လက်ပါလေ့မရှိပေ။ သို့သော် တုကုယန်ကဲ့သို့ အခွင့်အရေးပေးလေ အခွင့်ထူးခံချင်လေ ဖြစ်နေသည့် မြေခွေးမလေးမျိုးကိုမူ ပြစ်ဒဏ်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် တုကုယန်သည် လီကျယ်ရှန်း ပြောကြားလိုက်သော စကားလုံးများကို တစ်လုံးမျှ မကြားလိုက်ရချေ။

သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံမှာ မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းအောက်ဘက်တွင် ဖျော့တော့သော မြစိမ်းရောင် မြွေကြေးခွံများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကာ သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှ ထက်မြက်လှသော အစွယ်နှစ်ချောင်း ထွက်ပြူလာခဲ့သည်။

“ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်!”

ဤမျှအထိ အရှက်ကွဲခြင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသဖြင့် တုကုယန်သည် ပါးစပ်ကို ဟလျက် လီကျယ်ရှန်း၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်သိုင်းစွမ်းရည် သုံးခုစလုံးမှာ အဆိပ်ကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လီကျယ်ရှန်းအပေါ်တွင် အဆိပ်က မည်သို့မျှ အာနိသင်မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အခြေခံအကျဆုံးသော တိုက်ခိုက်မှုနည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်တော့သည်။

မွှေးပျံ့သော်လည်း ညှီစို့စို့ ရှိလှသော လေပြေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး တုကုယန်၏ တောက်ပနေသော အစွယ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“မနေ့ညက ငါမက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်ထဲက အရက်ချက်နည်းတွေထဲမှာ…”

“မြွေဆိပ်ကို အဓိကကုန်ကြမ်းအနေနဲ့ သုံးပြီး ချက်ရတဲ့ အခြေခံအရက်တစ်မျိုး ရှိနေပုံရတယ်”

စိတ်ကူးတစ်ခုက သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လီကျယ်ရှန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်လွန်းလှပေသည်။

ဝူး—!

ချင်းလျန်ဓားသည် လေထုကို ခွဲလျက် လေခွဲသံတစ်သံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ‘ဖတ်’ ဟူသော အသံတစ်သံ ထပ်မံပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဓားပြားသည် တုကုယန်၏ ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိကျစွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရှိန်အဟုန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

တုကုယန်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မျှတောက်တောက်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ နီမြန်းနေပြီးသား ဖြစ်သော ပါးပြင်လေးမှာ ယခုမူ ပိုမို၍ ဖူးရောင်လာခဲ့ချေပြီ။

“တုကုယန်… နင်သာ ငါ့ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အားနာနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်”

“လီကျယ်ရှန်း!”

“ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်!”

တုကုယန်၏ အရပ်ရှည်ရှည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ရီနေခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ထပ်မံ၍ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြန်သည်။

“ဒါ နင်ကိုယ်တိုင် စတာနော်”

ချင်းလျန်ဓားသည် တုကုယန်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ အနားသတ်လျက်သား ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြန်သည်။ အေးစက်ကာ ထက်မြက်လှသော ဓားသွားကြောင့် သူမ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်—

လီကျယ်ရှန်းသည် တုကုယန်၏ မေးစေ့ကို ရုတ်တရက် လှမ်း၍ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

သူသည် သူမကို ခြံဝန်းအတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်—

လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိ၏ လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခုကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

သူသည် တုကုယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို လက်ဖက်ရည်ခွက်ဆီသို့ ဖိကပ်လိုက်ရာ သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ခွက်အနားသတ်နှင့် ထိကပ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အစွယ်များသည် ခွက်နံရံနှင့် သွား၍ ထိကပ်သွားခဲ့ရသည်။

တုကုယန်၏ အသက်ရှူသံများမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်မြန်ဆန်လာခဲ့ရသည်။

သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် နူးညံ့လှသော မြစိမ်းရောင် မြွေကြေးခွံပုံသဏ္ဍာန်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အစွယ်နှစ်ချောင်းထံမှ မွှေးပျံ့ကာ စူးရှလှသော အဆိပ်ရည်များ ပန်းထွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်—

လက်ဖက်ရည်ခွက်၏ အောက်ခြေတွင် တောက်ပလှသော အဆိပ်ရည်အလွှာတစ်ခု ပြည့်လျှံသွားခဲ့ရသည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် ဆွဲကိုင်ထားမှုကို ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

တုကုယန်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအချို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး အားအင်ချည်းနဲ့မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။ သူမ၏ ပြည့်တင်းလှသော ရင်အစုံမှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော လီကျယ်ရှန်းကို မော့ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်န်းအစုံတွင် မျက်ရည်စများ တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်လာခဲ့ရသည်။

“လီ… လီကျယ်ရှန်း…”

ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိလှသော တုကုယန်သည် စင်စစ်အားဖြင့် လီကျယ်ရှန်းကြောင့် ငိုယိုမိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် မြွေဆိပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

စိတ်နှလုံး ကြေကွဲလုနီးပါး ဖြစ်ပေါ်နေသော တုကုယန်ကို ကြည့်ရင်း သူက အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ခံစားချက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ နင့်ကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့သားပဲ”

“နင်ကိုယ်တိုင်ကပဲ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ”

တုကုယန်သည် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ခြံဝန်းအတွင်းမှ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ခြံဝန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ကာလတွင်—

ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရတနာအိတ်ကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ကြွေလွင့်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ တုကုယန်သည် ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လီကျယ်ရှန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် အလိုအလျောက်ပင် လှမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ရင်းနှီးနေခဲ့သော အရက်ဗူးလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ ဆတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။

သူ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တုကုယန်၏ အေးစက်လှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒါက သော်တိုမြို့က နင့်ရဲ့ ချစ်သူကောင်မလေး ပေးလိုက်တာ”

“သူမက နင့်ကို… နင် သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့တဲ့ ကတိကို မမေ့ဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်”

ဤသို့ပြောပြီးနောက်—

သူမသည် အကြိမ်အနည်းငယ် မျှောလွင့်ခုန်ပျံကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တုကုယန်ကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဆိုးအောင် ပြုလုပ်မိသွားခဲ့ချေပြီ။ သူသည် လက်ထဲရှိ အရက်ဗူး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

အင်း… အရသာက ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သို့သော် ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်း အရက်ဗူးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။

“ဟင်…”

လီကျယ်ရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တသပ်သပ် ပြုလုပ်လိုက်ရင်း—

“ကျူးချင်းအစ်မရဲ့ အရက်က ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း ပန်းရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေရတာလဲ”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ခြံဝန်းအတွင်းရှိ ရှုပ်ပွနေသော အရာများကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် အရက်ချက်လုပ်ရန်အတွက် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။

“ချင်ဟဲကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်၊ ငါ့ကို အရက်ချက်ဖို့ ကုန်ကြမ်းတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တာကိုး!”

“အခုဆိုရင် ငါ အရက်ချက်ဖို့ စမ်းသပ်လို့ရပြီ!”

လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ ယခုတစ်ကြိမ် ချက်လုပ်မည့် အရက်၏ အမည်မှာ— ‘မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်’ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် များစွာသော အရက်များထဲတွင် အခြေခံအကျဆုံးသော အရက်တစ်မျိုး ဖြစ်သည့်အတွက် လုပ်ဆောင်ချက် အဆင့်ဆင့်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ရွေးချယ်ထားသော ဝိညာဉ်ဆန်များကို ရေစိမ်ကာ ပေါင်းတင်၍ စေးကပ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် မြွေဆိပ်ဖြင့် အချဉ်ဖောက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ များစွာသော မြွေဆိပ်အားလုံးကို ပြယ်စင်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအရက်က အဆိပ်အတောက်တွေကို ပြယ်စင်စေနိုင်ပြီးသားပဲ”

“အကယ်၍ ငါက မြွေဆိပ်ဆန်ဝိညာဉ်အရက်ကို ထပ်မံပေါင်းစပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ အရက်တစ်ခွက်တည်းနဲ့တင် များစွာသော အဆိပ်ပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ပယ်ဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်”

လီကျယ်ရှန်းသည် အဆင့်ဆင့်သော လုပ်ဆောင်ချက်များအတိုင်း အရက်ကို စနစ်တကျ ချက်လုပ်ခဲ့သည်။

အချိန်သည် အလျင်အမြန်ပင် ညနေခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အစဦး လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် လီကျယ်ရှန်းသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ စေးကပ်လှသော ဆန်စနှစ်များကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ‘မြစိမ်းရောင် မြွေဆိပ်’ များကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

စက်…

စက်…

ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော ဆန်စနှစ်များမှာ မြစိမ်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မူးယစ်စေတတ်သော ချိုမြိန်လှသော ရနံ့များမှာလည်း လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ မဖြစ်နိုင်သေးခင်မှာပင်—

ရှဲ—!

ရှဲ—!

မြစိမ်းရောင် ဆန်စနှစ်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့ရသည်။

ချိုမြိန်လှသော ရနံ့များမှာလည်း ညှီစို့စို့ အနံ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရချေပြီ။

“…”

လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းလှပေ။ သူသည် အရက်ချက်လုပ်ခြင်းမှာ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ပြဿနာမှာ သူ့ထံတွင် မြွေဆိပ်များ ထပ်မံမရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗလာဖြစ်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းသည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

“တုကုယန်ဆီကနေ အချို့ကို ထပ်ပြီး တောင်းရမလား”

တုကုယန် ထွက်ခွာသွားစဉ်က မျက်ရည်စများဖြင့် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော ပုံစံကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိလိုက်သဖြင့် လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

“ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ငါ တခြားနည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရမှာပဲ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်—

တုကုအိမ်တော်၌ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း—!

တုကုယန်သည် ခြံဝန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သဖြင့် ပန်းခြံအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေခဲ့သော တုကုဘိုမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

“ယန်ယန်… ဘာဖြစ်လို့လဲ”

တုကုယန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ရာ သူမ၏ ခရမ်းရောင်ဆံနွယ်များမှာ ညာဘက်ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းခြံကို အလျင်အမြန်ပင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ မိမိ၏ အခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဖိုး၊ သမီး ကျင့်ကြံမလို့ပါ”

တုကုဘို၏ နက်မှောင်သော မြစိမ်းရောင် မျက်ခုံးအစုံမှာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ တစ်စုံတစ်ခုသော အရာ သေချာပေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ချေပြီ။ သို့သော် သူသည် တိုက်ရိုက် မမေးမြန်းနိုင်ခဲ့ချေ။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ယန်ယန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားလိုက်ပါ”

အပေါ်ထပ် အခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

မြွေရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်များ ပါရှိသော လိုက်ကာများ၏ နောက်ကွယ်တွင်—

တုကုယန်သည် ခြေတင်ပလ္လင်ခွေထိုင်လျက် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်လှသော အရေပြားအောက်တွင် မြစိမ်းရောင် သွေးကြောများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းသွေးလွှတ်ကြောများအတိုင်း ပါးပြင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ ဖျော့တော့သော မြစိမ်းရောင် မြွေရုပ်သဏ္ဍာန် အစင်းကြောင်းများကို ခပ်ဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

“ဟွန်း!”

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်ကို မသိရဘဲ တုကုယန်သည် ရုတ်တရက် ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ကွေးညွှတ်သွားခဲ့ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ကူးခွေသွားခဲ့ရသည်။ နာကျင်လှသော ညည်းညူသံများ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ လွတ်မြောက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်ပါက ထိုနာကျင်မှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော သာယာမှုရိပ်အချို့ကို ခပ်ဝါးဝါး ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

တုကုယန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရင်း အနည်းငယ် အက်ရှရှရှိလှသော အသက်ရှူသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပြီးနောက်တွင်—

သူမသည် ချွေးစက်များဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပြီး စားပွဲတွင် ထိုင်လျက် မိမိအတွက် ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြစိမ်းရောင် မြွေဝိညာဉ်သည် ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်အတောက်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်စဉ်တွင် အဆိပ်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံနေစဉ် ကာလအတွင်းတွင်မူ ထိုအဆိပ်အတောက်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း အချိန်ယူ၍ တိုက်စားဖျက်ဆီးလေ့ ရှိသည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်ပင် နာကျင်လှပေသည်။

သို့သော် အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ဝိညာဉ်နိုးထစဉ် ကာလကတည်းက ယနေ့အထိ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်တိုင်တိုင် ကုန်လွန်ခဲ့ချေပြီ။

တစ်ဆယ့်လေးနှစ်တာ နာကျင်မှုများအတွင်း၌ တုကုယန်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော သာယာမှုရိပ်အချို့ကို ဖမ်းဆွဲရရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိ၏ ညာဘက်ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ပူလောင်လှသော နာကျင်မှုများကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူမ၏ နှလုံးသားအတွင်းသို့ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

“လီကျယ်ရှန်း!”

“နင် သေသင့်တယ်!”

မိမိ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်၍ အဆိပ်များကို အတင်းအကျပ် မှုတ်ထုတ်စေခဲ့သော ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသည့် လုလင်ပျိုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိလိုက်သဖြင့် တုကုယန်သည် အရှက်ကွဲမှုများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအရှက်ကွဲမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ… သူမ ဝန်မခံလိုသော တားမြစ်ထားသည့် သာယာမှုရိပ်အချို့ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အနာဖေးကို စွဲလမ်းစွာ ခွာပစ်နေမိသကဲ့သို့ပင်။

တုကုယန်သည် ရေကိုသောက်လိုက်ရင်း သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ ခွက်အနားသတ်နှင့် ဖိကပ်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းလာခဲ့ပြီး အစွယ်နှစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပြူလာခဲ့ကာ ခွက်အတွင်းသို့ အဆိပ်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း…

မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပျက်မလာခဲ့ချေ။

အရှက်ကွဲမှုနှင့် သာယာမှုတို့သည် တုကုယန်၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ လှည့်ပတ်နေခဲ့ကြသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် ‘ဝုန်း’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တော့သည်။

“လီကျယ်ရှန်း!”

“နင် စောင့်နေလိုက်စမ်း!”