အခန်း (၂၂) ဖိတ်ခေါ်မခံရဘဲ ရောက်ရှိလာသည့် တုကုယန်
မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီတွင် ငါးဝမ်းပြင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်လေး တစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
အပြာရောင် ကျောက်လှေကားထစ်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သော လီကျယ်ရှန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး လူးလွန့်ကာ ထထိုင်လိုက်သည်။
“မနေ့ညက…”
သူသည် အိမ်မက်တစ်ခုကို မက်မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့အိမ်မက်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အရက်ချက်လုပ်နေခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဘေးမှကြည့်ရှုသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုအရက်ချက်လုပ်နည်းပညာများနှင့် အဆင့်ဆင့်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
“မယုံနိုင်စရာပဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်ရင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှုပ်နှိုးလိုက်ရာ သူ၏ဆံနွယ်များပေါ်ရှိ နှင်းပေါက်များမှာ မြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်၏ လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်သားရဲတို့၏ သွေးများ၊ နတ်ဘုရားပန်းတို့၏ အရည်များ၊ ဝိညာဉ်အလင်းစမ်းရေများနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ချောက်နက်ကြီးထဲမှ သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များ၊ ထို့ပြင် အခိုင်မာဆုံးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ရမ္မက်ဆန္ဒများကိုပင် ရီဝေမူးယစ်စေမည့် အရက်ကောင်းများအဖြစ် ချက်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
နံနက်ခင်း၏ ကြည်လင်လတ်ဆတ်လှသော လေထုကြောင့် အရှိန်မပြယ်သေးသော လီကျယ်ရှန်းမှာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးကာ လန်းဆန်းသွားခဲ့ရသည်။ မနေ့ညက သူပြသခဲ့သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင်များ လုံးဝမကျန်ရှိတော့ချေ။
“မှန်တာပေါ့… အရက်ကောင်းတွေကို ရှာဖွေရခက်နေမှတော့ ငါကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မချက်လုပ်ရမှာလဲ”
“အရက်ချက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေရတာက အရက်ကောင်းကို တိုက်ရိုက်ရှာရတာထက်စာရင် သေချာပေါက် ပိုပြီးတော့ လွယ်ကူမှာပဲ!”
သူသည် ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ယံဆီသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ဆုပ်ကိုင်၍ ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း—
“သင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါမသိရပေမဲ့…”
“လီကျယ်ရှန်းကို အရက်ချက်နည်းပညာတွေ သင်ကြားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကြီးမားလှသော ပြဿနာတစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ လီကျယ်ရှန်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။
သူသည် နံနက်ခင်းတွင်ရွှေချင်ဟဲနှင့် ဆုံတွေ့ရန် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
လင်းပန်းကြာကန်အနား၌ ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဆုံတွေ့လိုက်ကြသည့် ကာလတွင် လီကျယ်ရှန်း၏ ဖြူဖွေးတောက်ပလှသော သွားလေးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှေချင်ဟဲ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရရုံနဲ့တင် မင်း ဒီလောက်တောင် ပျော်နေဖို့ မလိုပါဘူးနော်”
လီကျယ်ရှန်းက ဓားသွားသဏ္ဍာန် မျက်ခုံးအစုံကို ပင့်မလိုက်ရင်း—
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ ဟုတ်လား… ရလဒ်က ဘာဖြစ်သွားလဲ”
ရွှေချင်ဟဲက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“သူတို့ ရှုံးသွားခဲ့ပြီ… သော်တိုမြို့ကနေ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ အလွန်အင်အားကြီးမားတဲ့ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က သူတို့ကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တာ၊ ကြည့်ရတာ အဲဒီအဖွဲ့ကို ‘ရှီလိုင်ခဲ့မျိုးဆက်သစ် ခုနစ်ယောက်’ လို့ ခေါ်ပုံရတယ်”
လီကျယ်ရှန်းက နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အံ့ဩမနေခဲ့ပေ။
ထိုခုနစ်ယောက်… သို့မဟုတ် ထန်ဆန်းသည် တိုက်ပွဲဇာတ်ကောင် သဘောတရားအတိုင်း တုံ့လော်ကမ္ဘာ၏ ကံကြမ္မာမျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ဇာတ်ကွက်များစွာမှာ မူလလမ်းကြောင်းများမှ သွေဖည်သွားခဲ့ရသော်လည်း လက်ရှိ အင်အားအခြေအနေအရမူ ထန်ဆန်းနှင့် ရှီလိုင်ခဲ့ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့မှာ ထိခိုက်မှု မရှိသေးချေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် ဤသို့တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ရွှေချင်ဟဲ၏ အေးစက်လှသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။
“ချင်ဟဲ… မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးနေရတာလဲ”
“တခြားလူတွေသာ မြင်ရင် မင်းကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေကြဦးမယ်”
ရွှေချင်ဟဲ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။
“ဘယ်… ဘယ်သူက စိတ်ဆိုးနေလို့လဲ”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်ရင်း—
“ငါ ဒီနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေတာက တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
ရွှေချင်ဟဲက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ—
“မင်း ဒါတွေကို ငါ့ကို ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ… ငါ မသိချင်ပါဘူး”
— —
— —
၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ခုံတန်းငယ်လေးများပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်လျက် ငါးမျှားတံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တည်ငြိမ်လှသော ကန်ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်—
“မင်း ဒီနေ့ ဘာလို့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်းက ရွှေချင်ဟဲကို ဘေးတစောင်း ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး—
“မင်းပဲ မသိချင်ဘူးဆို”
ရွှေချင်ဟဲသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိပြီး သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတို့ကြောင့် နီမြန်းနေခဲ့သည်။
“မင်း ငါ့ကို ပြောပြမှာလား မပြောပြဘူးလား”
“မပြောပါဘူး”
ရွှေချင်ဟဲ၏ နူးညံ့လှသော ပါးပြင်လေးမှာ ဒေါသကြောင့် ရှက်သွေးဖြန်းသွားခဲ့ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လှပနေခဲ့သည်။
သူမသည် မိမိ၏အင်္ကျီလက်စကများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လီကျယ်ရှန်း၏ အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် အုပ်မိုးကာ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။
“ဒီ အိမ်ရှေ့စံက မင်းကို မျက်နှာသာ အများကြီး ပေးမိသွားပြီ ထင်တယ်!”
ရွှေချင်ဟဲသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ခါးပေါ်တွင် ခွစီးလိုက်ပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီကော်လံကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရင်း—
“မင်း ပြောမှာလား မပြောဘူးလား!”
…ငါးပူတင်းတုံ့လော်သည် ကျူတောထဲမှ ချက်ချင်းပြေးထွက်ရန် အပြုအမူ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
မြွေလှံကမူ သူ့ကို အလျင်အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်ရင်း—
“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”
ငါးပူတင်းတုံ့လော်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရသည်။
“မင်း မမြင်ဘူးလား!”
မြွေလှံသည် ဝေးကွာလှသော နေရာတွင် တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထပ်လျက်သား ဖြစ်နေကြသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီကျယ်ရှန်းက သခင်လေးက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိမှမသိတာ”
“ဒါက ရိုးရိုးသားသား ညီအစ်ကိုချင်း သံယောဇဉ်ပဲလေ”
“လီကျယ်ရှန်းရဲ့ ပါရမီက အလွန်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှတယ်၊ သူနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာက သခင်လေးအတွက် အကျိုးရှိစေမှာပါ”
ငါးပူတင်းတုံ့လော်သည် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”
…မိမိ၏အောက်တွင် ရှိနေသော လီကျယ်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း ရွှေချင်ဟဲသည် ၎င်းတို့၏ အပြုအမူမှာ မည်မျှအထိ ရင်းနှီးလွန်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
သူမသည် မိမိ၏ ရင်ခုန်သံများကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ—
“လီကျယ်ရှန်း… ဒီအိမ်ရှေ့စံမှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊ မင်းအလိုရှိတဲ့ ဟင်းလျာတွေကို အဲဒီမှာ ချန်ထားပေးခဲ့တယ်၊ နေ့လယ်စာကို တစ်ယောက်တည်းပဲ စားလိုက်တော့”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ရွှေချင်ဟဲသည် လီကျယ်ရှန်း၏ ပြန်လည်ပြောကြားမည့် စကားကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ရွှေချင်ဟဲ၏ ကျောပြင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ တိုးတိုးမျှ ရယ်မောလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်တည်း စားရတာပေါ့… ဘယ်သူမှလည်း ငါ့ဟင်းတွေကို လာမလုနိုင်တော့ဘူး”
သူသည် ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီးနောက် ပါးစပ်တွင် မြက်ပင်တစ်ပင်ကို ကိုက်လျက် မိမိ၏ ခြံဝန်းငယ်လေးဆီသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် ခြံဝန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး တံခါးကို သော့ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သကဲ့သို့ နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်မိသည်။
“ဟင်…”
လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ကြည်လင်သော စမ်းရေတွင်း ဝိုင်ဗူးကို ထုတ်ယူကာ အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ငုံထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပုံမှန်အမူအရာအတိုင်း တံခါးကို သော့ဖွင့်ကာ တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။
သူသည် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် လှည့်လိုက်သည့် ကာလတွင်—
ဝူး—!
သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လေခွဲသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပေါင်းစပ်ကာ ဓားလက်ချောင်းအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လှည့်လျက် အလျားလိုက် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ထက်မြက်လှသော အရည်အသွေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။
ရှုး—!
ခရမ်းရောင် ဆံနွယ်တစ်စု ပြတ်တောက်ကာ ကြွေလွင့်သွားခဲ့သည်။
“မင်းက တကယ်ပဲ ‘အရက်မူးဓား’ ပဲ၊ တကယ်ကို ငယ်ရွယ်တာပဲနော်”
တုကုယန်သည် ခြံဝန်းတံခါးနံရံကို လက်ပိုက်လျက် မှီထားရင်း မီတာအနည်းငယ်အကွာရှိ ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသော လုလင်ပျိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူနှင့် လူကိုယ်တိုင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလိုက်ရသည့် အချိန်မှသာ ‘အရက်မူးဓား’ ၏ ဓားမှာ မည်မျှအထိ မြန်ဆန်ကာ ထက်မြက်လှသည်ကို သူမ သိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားကိုပင် မထုတ်ရသေးချေ။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် အသာစီးမရဘဲ အားနည်းချက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါက ဖိတ်ခေါ်မခံရဘဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာတတ်တဲ့ သူစိမ်းတွေကို မနှစ်သက်ဘူး”
လီကျယ်ရှန်းသည် ခြံဝန်းအတွင်းရှိ ကျောက်ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ အရက်တစ်ငုံ ထပ်မံသောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဖိတ်ခေါ်မခံရဘဲ ရောက်ရှိလာသော ဧည့်သည်အပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မဆက်ဆံပေ။
“မင်းလို အရှုံးသမားက ငါ့ဆီက ဘာအလိုရှိလို့လဲ”
လီကျယ်ရှန်းသည် တုကုယန်က မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စုံစမ်းသိရှိသွားခဲ့သည့်အပေါ် အံ့ဩမနေခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက အဆိပ်တုံ့လော်၏ မြေးမလေး မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်းအနေဖြင့် တုကုယန်သည် မိမိကို ဘာကြောင့် လာရောက်ရှာဖွေနေသည်ကိုမူ မသိရှိချေ။ ထိုနေ့က ဝိညာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲကြိုးဝိုင်းအတွင်း၌ တုကုယန်ကို မျက်နှာဖုံးချွတ်ခွင့် မပြုခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်လော။
“မျိုးရိုးတူညီကြတဲ့အတိုင်း တုကုယန်နဲ့ တုကုဘိုတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်မူထူးခြားပြီး ခန့်မှန်းရခက်ကြတာပဲ”
‘အရှုံးသမား’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တုကုယန်က မျက်ဝန်းများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း—
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအဖွဲ့ သော်တိုမြို့မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာကို မင်း သိပြီးပြီလား”
လီကျယ်ရှန်းက မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
တုကုယန်က ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်သည်။
“သော်တိုမြို့က ရှီလိုင်ခဲ့မျိုးဆက်သစ် ခုနစ်ယောက်ထဲမှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်အချို့ ရှိနေတယ်”
“အထူးသဖြင့် ‘ထန်ဆန်း’ လို့ခေါ်တဲ့လူက မင်းကို ဒုတိယမြောက်ဓား ထုတ်သုံးအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”
လီကျယ်ရှန်းက ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ တိုးတိုးမျှ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ညံ့ဖျင်းလှတဲ့ ရန်တိုက်ပေးမှုပဲ”
“တခြားကိစ္စ မရှိတော့ရင်လည်း ထွက်သွားလိုက်တော့၊ ငါ မင်းနဲ့ စကားလုံးတွေ ဖြုန်းတီးနေဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အိမ်ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော် တုကုယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာမူ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“သုံး… နှစ်… တစ်…”
ဝုန်း—!
နောက်ဆုံး ‘တစ်’ ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ လီကျယ်ရှန်း၏ ခြေထောက်များမှာ အားအင်ချည်းနဲ့သွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။
“မင်း…”
သူသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော တုကုယန်ကို ဖြူဖျော့လှသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“ဟိဟိ”
တုကုယန်သည် လက်ပိုက်လျက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လီကျယ်ရှန်းကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အနေအထားကို အလွန်နှစ်သက်ပုံရပြီး သူမ၏ ရင်ညွန့်မှာ ဖိကပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ထုထည်ကြီးမားလှသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ထင်ရှားစေသည်။
သူမသည် မိမိ၏ ‘ရူယီ ရတနာအိတ်’ ထွင်းမှ မျက်နှာမပါသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လီကျယ်ရှန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို ဝတ်ဆင်လိုက်စမ်း”
“ငါ ခိုင်းသမျှအရာအားလုံးကို မင်း လုပ်ဆောင်ရမယ်”
“ငါ့ကို ဖီဆန်ဝံ့မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကို အဆိပ်မိပြီး သေသွားစေရမယ်”
လီကျယ်ရှန်း : “…”
သူသည် တုကုယန်၏ မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တောက်ကွာ…
ဒါက တကယ့် စိတ်ဝေဒနာရှင်မပဲ!
အဆိပ်အသုံးပြုတဲ့ လူတွေအားလုံးက ရူးသွပ်နေကြတာလား။
လီကျယ်ရှန်းသည် မူလက တုကုယန်အနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်ရန် ကြံရွယ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ဤအရာက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူ ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်မနေနိုင်တော့ချေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ‘ချင်းလျန်ဓား’ မှာ အဆင်သင့် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဓားအလင်းတန်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှပေသည်။
တုကုယန် သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ချင်းလျန်ဓားသွားသည် သူမ၏ သွယ်လျလှသော လည်ပင်းတိုင်လေးပေါ်သို့ အသင့် အနားသတ်လျက်သား ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။